What do you think?
Rate this book
Wolfke
In een villa diep in het bos woont Holly, samen met haar moeder. Op een dag brengt haar moeder een geheim mee naar huis. Een geheim van ongeveer anderhalve meter lang, met blote voetjes en een laken erover. Haar moeder verstopt het op zolder, waar Holly niet mag komen. Maar ’s nachts sluipt Holly stiekem toch naar boven. In de zolderkamer zit een meisje opgesloten. Een stil meisje met gele ogen. Holly noemt haar Wolfke. Wie is dit mysterieuze meisje? Waarom is ze zo’n groot geheim? En wat is Holly’s moeder met haar van plan?
Wolfke is het derde kinderboek van Mariska Overman. Met haar debuut De zomer die alles was (2024) won ze een Zilveren Griffel. Ook Duizend stukjes overal werd zeer goed en lovend ontvangen. Met illustraties van Harmen van Straaten. Een misschien wel waargebeurd verhaal van de auteur van een van de meest bejubelde debuten van de afgelopen tijd.
Wolfke is het derde kinderboek van Mariska Overman. Met haar debuut De zomer die alles was (2024) won ze een Zilveren Griffel. Ook Duizend stukjes overal werd zeer goed en lovend ontvangen. Met illustraties van Harmen van Straaten. Een misschien wel waargebeurd verhaal van de auteur van een van de meest bejubelde debuten van de afgelopen tijd.
208 pages, Hardcover
Published February 16, 2026
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 11 of 11 reviews
May 1, 2026
Wat vind ik de gekozen illustraties in dit boek jammer. Want deze illustraties, grappig, rommelig, doen geen recht aan het prachtige, kwetsbare verhaal wat verteld wordt in deze bladzijdes. Een verhaal van twee meisjes: een meisje dat de wereld tekent om te begrijpen maar dan dingen tekent die andere mensen niet zien en een vader heeft die in een vaasje op de schouw staat. En een ander meisje, dat misschien wel of geen pluizige staart en oren heeft, maar wel gele ogen met zwarte spikkeltjes, alleen op een zolder omdat mensen haar willen helpen maar hulp niet altijd de goede vorm aanneemt. En vooral over hoe deze twee elkaar vinden en begrijpen zonder woorden, in liefde voor chocola en een stukje gemis.
Wat een kenmerkende pen heeft Mariska Overman toch; integer, authentiek, beeldend, zin na zin om in te lijsten, zinnen die antwoorden bieden maar ook zoveel ruimte laten bestaan, Wolfke is weer ongelooflijk mooi.
Wat een kenmerkende pen heeft Mariska Overman toch; integer, authentiek, beeldend, zin na zin om in te lijsten, zinnen die antwoorden bieden maar ook zoveel ruimte laten bestaan, Wolfke is weer ongelooflijk mooi.
April 5, 2026
Heel anders dan haar eerdere 2 jeugdboeken. Het is wederom prachtig geschreven met mooie zinnen en een hele mooie boodschap. Er zitten verder meerdere mooie boodschappen in verwerkt.
Ik vond het verhaal kabbelend mooi, het nam je mee en liet je de wereld van het boek ervaren.
Het einde van het verhaal was heel kort en snel, en dat is het enige wat ik jammer vond. Het einde zelf was wel mooi.
Geniet van dit fijne verhaal 🐺✨
Ik vond het verhaal kabbelend mooi, het nam je mee en liet je de wereld van het boek ervaren.
Het einde van het verhaal was heel kort en snel, en dat is het enige wat ik jammer vond. Het einde zelf was wel mooi.
Geniet van dit fijne verhaal 🐺✨
April 24, 2026
‘Holly was een kampioen in geheimen bewaren, dat kwam goed uit.
Maar dit was wel een enorm geheim, zo groot dat er kennelijk een speciale bewaarplek voor nodig was.
"Gaan we het geheim op zolder bewaren?' vroeg ze.
"Bewaren" is een raar woord in dezen, Holly. Zeg dat maar niet, zei haar moeder terwijl ze met het geheim onder een laken en de twee mannen naar zolder verdween. Blote voetjes piepten onder het laken uit.
"Bewaren' was een heel normaal woord, dacht Holly. Ze bewaarden haar vader in een soort vaas op de schouw. 'In dezen. Dat waren pas rare woorden. Maar Holly liet zich niet verder afleiden door rare woorden. Er was nu dus een geheim in huis. Een geheim van ongeveer anderhalve meter met voetjes. Een meisje vermoedelijk, want haar moeder zei 'ze.’
Ik wil alles geloven wat Mariska Overman schrijft, en dit is een aandoenlijke, haast niet eens verzonnen parabel van een anders-dan-anders kind dat door de moeder van hoofdpersoon Holly thuis verborgen wordt onderzocht.
Van een stiekem plannetje om haar te verbergen voor nieuwsgierige ogen tot een rellende meute voor de deur die in de reptielen-theorie en verandering door covid-vaccinatie gelooft: het in een bos gevonden meisje op de zolderkamer is duidelijk niet veilig - behalve bij de feitelijk nogal kort en van school gehouden Holly, die niets liever doet dan tekenen en op die manier contact weet te maken met het meisje dat ze ‘Wolfke’ noemt.
Het verhaal is wat vol, maar moest er met een soort urgentie zijn lijkt het wel. En is als je de gekkies, de prepper in kindvorm en de onderzoeker-moeder even op z’n Annie M.G. Schmidts ziet, is het niet heel anders dan een sprookje als ‘Pluk’: een aandoenlijk verhaal vol vreemde figuren dat feitelijk gaat over je thuis voelen zonder al te veel bemoeienis van grote mensen.
‘Nu wilde Holly grager naar zolder dan alles wat ze ooit graag had gewild in alle elf jaren van haar leven bij elkaar. Behalve dan haar vader natuurlijk, die wilde ze altijd het graagst, maar dat was logisch, dat hoefde er niets steeds opnieuw bij gedacht te worden.’
Persoonlijk vind ik de sfeer van de tekeningen totaal niet passen bij het verhaal (gele ogen? waar dan! plus de cover is een zelfverzonnen beeld dat helemaal niet als zodanig in het boek voorkomt).
Het was met andere (of geen) tekeningen voor mijn gevoel beter tot z’n recht gekomen omdat de taal en het verhaal de tekeningen niet echt nodig hebben. Ze lijken eerder te zorgen voor spoilers en afleiding van de soms naïeve sfeer in de tekst en dat vond ik tijdens het lezen jammer.
Maar dit was wel een enorm geheim, zo groot dat er kennelijk een speciale bewaarplek voor nodig was.
"Gaan we het geheim op zolder bewaren?' vroeg ze.
"Bewaren" is een raar woord in dezen, Holly. Zeg dat maar niet, zei haar moeder terwijl ze met het geheim onder een laken en de twee mannen naar zolder verdween. Blote voetjes piepten onder het laken uit.
"Bewaren' was een heel normaal woord, dacht Holly. Ze bewaarden haar vader in een soort vaas op de schouw. 'In dezen. Dat waren pas rare woorden. Maar Holly liet zich niet verder afleiden door rare woorden. Er was nu dus een geheim in huis. Een geheim van ongeveer anderhalve meter met voetjes. Een meisje vermoedelijk, want haar moeder zei 'ze.’
Ik wil alles geloven wat Mariska Overman schrijft, en dit is een aandoenlijke, haast niet eens verzonnen parabel van een anders-dan-anders kind dat door de moeder van hoofdpersoon Holly thuis verborgen wordt onderzocht.
Van een stiekem plannetje om haar te verbergen voor nieuwsgierige ogen tot een rellende meute voor de deur die in de reptielen-theorie en verandering door covid-vaccinatie gelooft: het in een bos gevonden meisje op de zolderkamer is duidelijk niet veilig - behalve bij de feitelijk nogal kort en van school gehouden Holly, die niets liever doet dan tekenen en op die manier contact weet te maken met het meisje dat ze ‘Wolfke’ noemt.
Het verhaal is wat vol, maar moest er met een soort urgentie zijn lijkt het wel. En is als je de gekkies, de prepper in kindvorm en de onderzoeker-moeder even op z’n Annie M.G. Schmidts ziet, is het niet heel anders dan een sprookje als ‘Pluk’: een aandoenlijk verhaal vol vreemde figuren dat feitelijk gaat over je thuis voelen zonder al te veel bemoeienis van grote mensen.
‘Nu wilde Holly grager naar zolder dan alles wat ze ooit graag had gewild in alle elf jaren van haar leven bij elkaar. Behalve dan haar vader natuurlijk, die wilde ze altijd het graagst, maar dat was logisch, dat hoefde er niets steeds opnieuw bij gedacht te worden.’
Persoonlijk vind ik de sfeer van de tekeningen totaal niet passen bij het verhaal (gele ogen? waar dan! plus de cover is een zelfverzonnen beeld dat helemaal niet als zodanig in het boek voorkomt).
Het was met andere (of geen) tekeningen voor mijn gevoel beter tot z’n recht gekomen omdat de taal en het verhaal de tekeningen niet echt nodig hebben. Ze lijken eerder te zorgen voor spoilers en afleiding van de soms naïeve sfeer in de tekst en dat vond ik tijdens het lezen jammer.
March 21, 2026
Wolfke – Mariska Overman
In een villa diep in het bos woont Holly, samen met haar moeder. Op een dag brengt haar moeder een geheim mee naar huis. Een geheim van ongeveer anderhalve meter lang, met blote voetjes en een laken erover. Haar moeder verstopt het op zolder, waar Holly niet mag komen. Maar ’s nachts sluipt Holly stiekem toch naar boven. In de zolderkamer zit een meisje opgesloten. Een stil meisje met gele ogen. Holly noemt haar Wolfke. Wie is dit mysterieuze meisje? Waarom is ze zo’n groot geheim? En wat is Holly’s moeder met haar van plan?
‘Dat je iets nog nooit echt gezien hebt, betekent niet dat het niet bestaat.’
Na De zomer die alles was en Duizend stukjes overal is Wolfke het derde kinderboek van Mariska Overman. En ik was zó benieuwd of het haar zou lukken om na die eerste twee prachtige boeken opnieuw met een mooi, verrassend verhaal te komen. En….. ja, dat is gelukt!
Want wat ben ik gaan houden van Holly, het lieve, stoere meisje dat toch ook zo ontzettend eenzaam is daar in het huisje in het bos. Ze tekent graag, dat is haar manier om alles wat er om haar heen gebeurt te begrijpen en te verwerken. Als ze haar moeders geheim ontdekt op de zolder, een stil meisje met gele ogen, probeert Holly door haar tekeningen om met het meisje in contact te komen.
De fijne schrijfstijl van Mariska met mooie zinnen en magie is bijna sprookjesachtig en filosoferend. Het stemt tot nadenken, zodat ik als volwassene ook enorm kon genieten van dit verhaal. De mooie illustratie tussendoor zijn in kleur en kenmerkend voor de stijl van Harmen van Straaten en vullen het verhaal op een mooie manier aan.
De leesvragen achterin het boek zijn geschikt om het verhaal nog eens te overdenken of met elkaar na te praten. Leuk om te gebruiken in de klas of met een leesclub. Wolfke is een mooi en ontroerend verhaal over vooroordelen en wantrouwen, over verlies en eenzaamheid. Alleen bij mensen die je vertrouwt kun je jezelf zijn. Geschikt voor iedereen vanaf ongeveer 9 jaar,
5 ★
Bedankt Kluitman voor dit recensieboek.
In een villa diep in het bos woont Holly, samen met haar moeder. Op een dag brengt haar moeder een geheim mee naar huis. Een geheim van ongeveer anderhalve meter lang, met blote voetjes en een laken erover. Haar moeder verstopt het op zolder, waar Holly niet mag komen. Maar ’s nachts sluipt Holly stiekem toch naar boven. In de zolderkamer zit een meisje opgesloten. Een stil meisje met gele ogen. Holly noemt haar Wolfke. Wie is dit mysterieuze meisje? Waarom is ze zo’n groot geheim? En wat is Holly’s moeder met haar van plan?
‘Dat je iets nog nooit echt gezien hebt, betekent niet dat het niet bestaat.’
Na De zomer die alles was en Duizend stukjes overal is Wolfke het derde kinderboek van Mariska Overman. En ik was zó benieuwd of het haar zou lukken om na die eerste twee prachtige boeken opnieuw met een mooi, verrassend verhaal te komen. En….. ja, dat is gelukt!
Want wat ben ik gaan houden van Holly, het lieve, stoere meisje dat toch ook zo ontzettend eenzaam is daar in het huisje in het bos. Ze tekent graag, dat is haar manier om alles wat er om haar heen gebeurt te begrijpen en te verwerken. Als ze haar moeders geheim ontdekt op de zolder, een stil meisje met gele ogen, probeert Holly door haar tekeningen om met het meisje in contact te komen.
De fijne schrijfstijl van Mariska met mooie zinnen en magie is bijna sprookjesachtig en filosoferend. Het stemt tot nadenken, zodat ik als volwassene ook enorm kon genieten van dit verhaal. De mooie illustratie tussendoor zijn in kleur en kenmerkend voor de stijl van Harmen van Straaten en vullen het verhaal op een mooie manier aan.
De leesvragen achterin het boek zijn geschikt om het verhaal nog eens te overdenken of met elkaar na te praten. Leuk om te gebruiken in de klas of met een leesclub. Wolfke is een mooi en ontroerend verhaal over vooroordelen en wantrouwen, over verlies en eenzaamheid. Alleen bij mensen die je vertrouwt kun je jezelf zijn. Geschikt voor iedereen vanaf ongeveer 9 jaar,
5 ★
Bedankt Kluitman voor dit recensieboek.
April 14, 2026
Fabeltastisch verhaal met een knipoog naar de huidige samenleving
Een paar weken geleden vroeg ik Mariska Overman of haar nieuwste boek ‘Wolfke’ ook geschikt zou zijn voor de leerlingen van de onderbouw van het VO. Ze aarzelde niet en stuurde me meteen een exemplaar, waarvoor nogmaals mijn hartelijke dank.
Ik kan me nauwelijks voorstellen dat dit nog maar haar derde jeugdboek is. Na ‘De zomer die alles was’ en ‘Duizend stukjes overal’ heeft ze met ‘Wolfke’ weer een pareltje afgeleverd. Overal wordt genoemd dat het boek geschikt is voor 9+. Nou wat ben ik blij dat ik ook 9+ ben. Daarmee heb ik waarschijnlijk mijn vraag aan het begin beantwoord. Het is niet alleen geschikt voor 9-jarigen en voor 12/13-jarigen, maar ook voor volwassenen.
Mariska heeft nu al een prachtige een herkenbare schrijfstijl ontwikkeld. Ook nu weer is de sprookjesachtige openingszin al veelbelovend. Je maakt kennis met de stoere, elfjarige Holly, die je vanaf het eerste hoofdstuk in je armen sluit. Ze woont samen met haar moeder, die op een dag een geheim meebrengt naar huis, in een villa diep in het bos. Dat geheim is ongeveer anderhalve meter lang een wordt verstopt op zolder, waar Holly niet mag komen. Het blijkt een geheimzinnig meisjesfiguur te zijn, die door Holly Wolfke wordt genoemd. Het is natuurlijk voorspelbaar dat ze toch stiekem naar boven sluipt.
Er is een mooie afwisseling van personages, die aan de ene kant, zoals Holly, Wolfke, Holly’s moeder en vriend Oskar serieus en met een zekere diepgang worden beschreven, terwijl aan de andere kant personen als Juf Padje, meneer en mevrouw Toffee en de dorpsbewoners als sprookjesachtige maar ook realistische karikaturen met een knipoog worden neergezet.
Verder wordt op luchtige wijze verteld dat Holly’s vader is overleden. Een mooie vondst is om hem weer te geven als vaas (waarin zijn as wordt bewaard). Hij vormt een rode draad in het verhaal, doordat Holly hem telkens als ze niet weet wat ze moet doen om advies vraagt en hij Holly op het juiste spoor zet het mysterie rond Wolfke te ontrafelen en om te gaan met lastige situaties.
Het afwisselende en creatieve taalgebruik verveelt nooit. De woorden zijn zorgvuldig gekozen en woorden als uilentijdstip, tekenschapper, grisserig, krakkemilla, hartluisterding en hartrijm, blijven aandacht trekken. De mooi gevormde zinnen zijn te veel om op te noemen. ‘Flonkerende sterren die gaatjes in het donker prikten’, ‘soms was geloof alles wat je had’ en ‘Haar hart bleek toch nog sneller te kunnen slaan zonder te ontploffen’ zijn daarvan mooie voorbeelden. Verder zijn de terugblikken tegelijkertijd belangrijke vooruitwijzingen, die helpen dat verschillende puzzelstukjes aan het eind in elkaar vallen.
‘Wolfke’ is mysterieus, ontroerend en bevat een sterk filosofische ondertoon. In het verhaal staan meerdere hoogtepunten, maar de manier waarop de link wordt gelegd met de hedendaagse samenleving is treffend. Een vloedgolf van protest waarbij de meute monsterachtig door Holly in haar tekeningen wordt vastgelegd en door de auteur realistisch gekenschetst als oproerkraaiende complotdenkers zien we ook terug in onze huidige maatschappij.
De nadenkvragen die achterin het boek door de auteur worden gesteld zijn een zinvolle aanvulling om over de verschillende thema’s in ‘Wolfke’ het klassengesprek aan te gaan. Een opmerking over de prachtige illustraties van Harmen van Straaten mag hier niet ontbreken. Mede door zijn kleurrijke tekeningen komen de personages helemaal tot leven.
In haar dankwoord noteert Mariska dat Wolfke rust op drie pijlers. Ik zou daar een vierde aan willen toevoegen. De manier waarop ze tussen de lippen door de lezen kritisch laat nadenken over wat er op dit moment in de wereld gebeurt doet denken aan de subtiele opmerkingen die striptekenaar Willy Vandersteen in zijn ‘Suske en Wiske’ verwerkte. Ik ben heel benieuwd of dit Overmanpareltje in de prijzen zal vallen. Wat mij betreft gaat het sowieso weer een zilveren griffel opleveren, maar van mij mag het ook de gouden worden. En eigenlijk mogen nominaties voor de Kinderjury en de Woutertje Pieterse prijs niet uitblijven.
Een paar weken geleden vroeg ik Mariska Overman of haar nieuwste boek ‘Wolfke’ ook geschikt zou zijn voor de leerlingen van de onderbouw van het VO. Ze aarzelde niet en stuurde me meteen een exemplaar, waarvoor nogmaals mijn hartelijke dank.
Ik kan me nauwelijks voorstellen dat dit nog maar haar derde jeugdboek is. Na ‘De zomer die alles was’ en ‘Duizend stukjes overal’ heeft ze met ‘Wolfke’ weer een pareltje afgeleverd. Overal wordt genoemd dat het boek geschikt is voor 9+. Nou wat ben ik blij dat ik ook 9+ ben. Daarmee heb ik waarschijnlijk mijn vraag aan het begin beantwoord. Het is niet alleen geschikt voor 9-jarigen en voor 12/13-jarigen, maar ook voor volwassenen.
Mariska heeft nu al een prachtige een herkenbare schrijfstijl ontwikkeld. Ook nu weer is de sprookjesachtige openingszin al veelbelovend. Je maakt kennis met de stoere, elfjarige Holly, die je vanaf het eerste hoofdstuk in je armen sluit. Ze woont samen met haar moeder, die op een dag een geheim meebrengt naar huis, in een villa diep in het bos. Dat geheim is ongeveer anderhalve meter lang een wordt verstopt op zolder, waar Holly niet mag komen. Het blijkt een geheimzinnig meisjesfiguur te zijn, die door Holly Wolfke wordt genoemd. Het is natuurlijk voorspelbaar dat ze toch stiekem naar boven sluipt.
Er is een mooie afwisseling van personages, die aan de ene kant, zoals Holly, Wolfke, Holly’s moeder en vriend Oskar serieus en met een zekere diepgang worden beschreven, terwijl aan de andere kant personen als Juf Padje, meneer en mevrouw Toffee en de dorpsbewoners als sprookjesachtige maar ook realistische karikaturen met een knipoog worden neergezet.
Verder wordt op luchtige wijze verteld dat Holly’s vader is overleden. Een mooie vondst is om hem weer te geven als vaas (waarin zijn as wordt bewaard). Hij vormt een rode draad in het verhaal, doordat Holly hem telkens als ze niet weet wat ze moet doen om advies vraagt en hij Holly op het juiste spoor zet het mysterie rond Wolfke te ontrafelen en om te gaan met lastige situaties.
Het afwisselende en creatieve taalgebruik verveelt nooit. De woorden zijn zorgvuldig gekozen en woorden als uilentijdstip, tekenschapper, grisserig, krakkemilla, hartluisterding en hartrijm, blijven aandacht trekken. De mooi gevormde zinnen zijn te veel om op te noemen. ‘Flonkerende sterren die gaatjes in het donker prikten’, ‘soms was geloof alles wat je had’ en ‘Haar hart bleek toch nog sneller te kunnen slaan zonder te ontploffen’ zijn daarvan mooie voorbeelden. Verder zijn de terugblikken tegelijkertijd belangrijke vooruitwijzingen, die helpen dat verschillende puzzelstukjes aan het eind in elkaar vallen.
‘Wolfke’ is mysterieus, ontroerend en bevat een sterk filosofische ondertoon. In het verhaal staan meerdere hoogtepunten, maar de manier waarop de link wordt gelegd met de hedendaagse samenleving is treffend. Een vloedgolf van protest waarbij de meute monsterachtig door Holly in haar tekeningen wordt vastgelegd en door de auteur realistisch gekenschetst als oproerkraaiende complotdenkers zien we ook terug in onze huidige maatschappij.
De nadenkvragen die achterin het boek door de auteur worden gesteld zijn een zinvolle aanvulling om over de verschillende thema’s in ‘Wolfke’ het klassengesprek aan te gaan. Een opmerking over de prachtige illustraties van Harmen van Straaten mag hier niet ontbreken. Mede door zijn kleurrijke tekeningen komen de personages helemaal tot leven.
In haar dankwoord noteert Mariska dat Wolfke rust op drie pijlers. Ik zou daar een vierde aan willen toevoegen. De manier waarop ze tussen de lippen door de lezen kritisch laat nadenken over wat er op dit moment in de wereld gebeurt doet denken aan de subtiele opmerkingen die striptekenaar Willy Vandersteen in zijn ‘Suske en Wiske’ verwerkte. Ik ben heel benieuwd of dit Overmanpareltje in de prijzen zal vallen. Wat mij betreft gaat het sowieso weer een zilveren griffel opleveren, maar van mij mag het ook de gouden worden. En eigenlijk mogen nominaties voor de Kinderjury en de Woutertje Pieterse prijs niet uitblijven.
March 27, 2026
Het kinderboek Wolfke draait om een meisje dat bij Holly in huis komt wonen. Haar moeder is wetenschapper en neemt op een dag ineens iemand mee naar huis wat ‘geheim’ is en Holly mag hier met niemand over praten. Ze is natuurlijk heel nieuwsgierig en geeft bewust geen JA of NEE antwoorden op haar moeder haar vragen maar knikt alleen zodat ze niet beloofd heeft om niet te gaan kijken bij het meisje.
Wanneer ze ’s nachts stiekem naar de zolder gaat ziet ze steeds meer van het bange meisje met de gele ogen. Wanneer Holly haar zelfgemaakte tekeningen laat zien lijkt het wel alsof er een band ontstaat tussen hun. Holly noemt het meisje Wolfke. Waar komt het meisje vandaan en waarom zit ze bij hun thuis op zolder?
Wat een ontzettend spannend en avontuurlijk boek is dit. Ik denk dat deze het meest geschikt is voor kinderen vanaf ongeveer 9 jaar (groep 6) omdat het best wel wat spannender kan zijn voor de gevoelige lezers. Wanneer haar moeder thuiskomt met een meisje voel je gelijk de spanning en de verwachting van wat zal gaan komen. Wat doet het meisje hier, wat is er gebeurd? Langzaamaan begin je het verhaal steeds beter te begrijpen en voel je mee met Wolfke.
Je weet niet wat er in haar hoofd omgaat maar ik vond het heel mooi wat Holly te zien kreeg als ze bij Wolfke was, dit was speciaal alleen voor Holly. Ik vond het ook ontroerend om te zien hoe Holly veel steun vond aan haar overleden vader die in de urn zat, bij haar moeder kon ze haar gevoel niet kwijt. Ik las dat Mariska al eerder een Zilveren Griffel heeft gewonnen, dit kan ik me zeker voorstellen na het lezen van dit boek. Ik vind mijn zoon van 7 nog wat te jong voor dit boek maar als hij wat ouder is wil ik deze zeker aan hem gaan aanraden of eventueel samen met hem gaan lezen.
Wanneer ze ’s nachts stiekem naar de zolder gaat ziet ze steeds meer van het bange meisje met de gele ogen. Wanneer Holly haar zelfgemaakte tekeningen laat zien lijkt het wel alsof er een band ontstaat tussen hun. Holly noemt het meisje Wolfke. Waar komt het meisje vandaan en waarom zit ze bij hun thuis op zolder?
Wat een ontzettend spannend en avontuurlijk boek is dit. Ik denk dat deze het meest geschikt is voor kinderen vanaf ongeveer 9 jaar (groep 6) omdat het best wel wat spannender kan zijn voor de gevoelige lezers. Wanneer haar moeder thuiskomt met een meisje voel je gelijk de spanning en de verwachting van wat zal gaan komen. Wat doet het meisje hier, wat is er gebeurd? Langzaamaan begin je het verhaal steeds beter te begrijpen en voel je mee met Wolfke.
Je weet niet wat er in haar hoofd omgaat maar ik vond het heel mooi wat Holly te zien kreeg als ze bij Wolfke was, dit was speciaal alleen voor Holly. Ik vond het ook ontroerend om te zien hoe Holly veel steun vond aan haar overleden vader die in de urn zat, bij haar moeder kon ze haar gevoel niet kwijt. Ik las dat Mariska al eerder een Zilveren Griffel heeft gewonnen, dit kan ik me zeker voorstellen na het lezen van dit boek. Ik vind mijn zoon van 7 nog wat te jong voor dit boek maar als hij wat ouder is wil ik deze zeker aan hem gaan aanraden of eventueel samen met hem gaan lezen.
April 7, 2026
Holly woont met haar moeder in een villa diep in het bos. Ze krijgt thuisonderwijs al een tijdje. Gelukkig heeft ze wel een vriend, Oskar. Oskar is een ‘prepper Hij is er van overtuigd dat ieder moment de apocalyps kan gaan plaatsvinden. En dan komt Holly’s moeder ineens thuis met een groot geheim:
“Maar dit was een enorm geheim, zo groot dat er kennelijk een speciale bewaarplek voor nodig was.”
…een meisje dat vorig jaar gevonden is in de bossen. En niet zomaar een meisje; een wolfmeisje.
“Gewoon een meisje eigenlijk, met haren die wel eens geborsteld mochten worden.”
Holly moet van haar moeder het geheim houden en mag absoluut niet naar zolder. Maar ja, dat doet ze ‘s nachts natuurlijk toch. Langzaam krijgt ze een band met Holly. Maar dan lekt op een dag toch uit dat Wolfke verstopt zit in het huis van Holly en staat er een meute boze mensen op de stoep….
Het boek deed me denken aan een boek van Kirstin Hannah dat ik onlangs las. Dat ging ook over een wolfmeisje dat bij mensen kwam wonen om te ‘reïntegreren”. Fascinerend vond ik dat verhaal. En dit boek greep me ook weer. Mysterieus, spannend en liefdevol.
“Maar dit was een enorm geheim, zo groot dat er kennelijk een speciale bewaarplek voor nodig was.”
…een meisje dat vorig jaar gevonden is in de bossen. En niet zomaar een meisje; een wolfmeisje.
“Gewoon een meisje eigenlijk, met haren die wel eens geborsteld mochten worden.”
Holly moet van haar moeder het geheim houden en mag absoluut niet naar zolder. Maar ja, dat doet ze ‘s nachts natuurlijk toch. Langzaam krijgt ze een band met Holly. Maar dan lekt op een dag toch uit dat Wolfke verstopt zit in het huis van Holly en staat er een meute boze mensen op de stoep….
Het boek deed me denken aan een boek van Kirstin Hannah dat ik onlangs las. Dat ging ook over een wolfmeisje dat bij mensen kwam wonen om te ‘reïntegreren”. Fascinerend vond ik dat verhaal. En dit boek greep me ook weer. Mysterieus, spannend en liefdevol.
May 14, 2026
Holly is tien jaar en woont samen met haar moeder in een villa diep in het bos. Wanneer haar moeder een geheimzinnig meisje mee naar huis neemt en dit op zolder verstopt, verandert Holly’s leven in één klap. Ze mag er niet komen, maar haar nieuwsgierigheid wint het toch. Op zolder ontmoet ze Wolfke, een stil en teruggetrokken meisje dat moeilijk te begrijpen is en anders reageert dan Holly gewend is. Holly probeert contact te maken door haar tekeningen te geven, in de hoop dat Wolfke daarop reageert en zo iets van zichzelf laat zien. Langzaam ontstaan er kleine momenten van contact, maar duidelijke antwoorden blijven uit. Tegelijkertijd groeit de geheimzinnigheid rondom haar moeder en het huis. Samen met haar vriend Oskar probeert Holly te begrijpen wat er speelt, terwijl een raaf steeds opnieuw opduikt en alles nog raadselachtiger maakt. Wanneer de situatie uit de hand loopt en de buitenwereld zich ermee gaat bemoeien, moet Holly keuzes maken die groter zijn dan ze ooit had gedacht. Wolfke is een spannend en mysterieus jeugdboek over vertrouwen, geheimen en het zoeken naar waarheid wanneer niets helemaal zeker is.
May 7, 2026
Na de eerste hoofdstukken dacht ik te weten hoe dit verhaal verder zou gaan, maar het liep anders :-) en dat was fijn, want maakte het interessant. Ik vond het een sprookjes achtig boek maar wel in deze tijd. Als ik het met muziek zou vergelijken zou dit verhaal zich in mineur afspelen. Dat betekent voor mij diepzinnige, ontroerend, mooi, het raakt je ergens en blijft nog lang naklinken.
May 18, 2026
Prachtig, maar illustraties soms te kinderlijk.
Mooi einde om over te praten.
Boekpromo voorlezen voorwoord en daarna voorlezen blz. 8 en 9. En blz. 24 de naam van Wolfke. Wat had jij gedaan? Weet je nu voldoende? Of zou je…vertel.
Het was zo simpel.
Haar hart klopte.
Zoals alles klopte.
Ze tekende een groot, papiervullend hart.
Alles was een hart.
Mooi einde om over te praten.
Boekpromo voorlezen voorwoord en daarna voorlezen blz. 8 en 9. En blz. 24 de naam van Wolfke. Wat had jij gedaan? Weet je nu voldoende? Of zou je…vertel.
Het was zo simpel.
Haar hart klopte.
Zoals alles klopte.
Ze tekende een groot, papiervullend hart.
Alles was een hart.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Displaying 1 - 11 of 11 reviews