Αγαπητή μαρμάρινη πλάκα

by Ρένα Λούνα, Δημήτρης Παπακώστας (Editor)

Μια φοιτήτρια συνδέεται ερωτικά με τον παντρεμένο καθηγητή δημιουργικής γραφής, Σιμόν Ζιράντ. Στο πρόσωπό του βρίσκει έναν άνθρωπο που δεν θα την πρόδιδε ποτέ. Έμπιστο, σιωπηλό, ακέραιο· ίδιο με μαρμάρινη πλάκα. Οι επιστολές που του γράφει αποτυπώνουν τη ζωή της στο Παρίσι, την ιδιότυπη σχέση τους και τη σταδιακή της κατάρρευση που θα την οδηγήσει στο ψυχιατρείο.

Δέκα χρόνια μετά, παντρεμένη πλέον, ζει στο νησί όπου μεγάλωσε δουλεύοντας στο οικογενειακό εστιατόριο. Όταν ο Τόνι, παλιός της φίλος και γκαλερίστας, ζητά να συμπεριλάβει αυτές τις επιστολές σε μια έκθεση με τίτλο «Σύγχρονες καλλιτέχνιδες που τρελάθηκαν», το παρελθόν ξυπνά με τρόπο ανεξέλεγκτο.

464 pages, Paperback

First published March 30, 2026

About the author

Η Ρένα Λούνα γεννήθηκε στην Αθήνα, στη μέση του 1992.

Reviews

[Gerasimos Evangelatos]

Πόσο όμορφη η γραφή της Ρένας Λούνα! Πόσο υγρή, πληθωρική και γενναιόδωρη χρήση της γλώσσας! Ένα βιβλίο αφιερωμένο από την πρώτη ως την τελευταία φράση στην ηδονή της λογοτεχνίας ως αναπόδραστο καταφύγιο του γεννημένου (ή μάλλον καταδικασμένου) συγγραφέα, που δε γνωρίζει να βιώνει τον κόσμο και τα μυστήρια του έξω από τις λέξεις. Καιρό είχα να μπω τόσο βαθιά σε ένα επιστολογραφικό μυθιστόρημα που δε φοβάται να συντονιστεί απόλυτα με τους κραδασμούς ενός ανοχύρωτου έρωτα. Ίσως κάποιοι αναγνώστες κουραστούν από τις καταιγιστικές ανεκδοτολογικές λογοτεχνικές αναφορές, στο δικό μου το κεφάλι όμως έσκαγαν σαν μικρά βεγγαλικά.

[Χριστίνα · Rating 5 out of 5]

Μου άρεσε πάρα πολύ αυτό το βιβλίο! Ειναι το πρώτο της Λούνα που διαβάζω, παρότι έχω στην κατοχή μου και το πρώτο της. Μου άρεσαν οι άπειρες λογοτεχνικές και καλλιτεχνικές αναφορές και το ότι συχνά έψαχνα στο google κάποιες από αυτές. Μου άρεσε η σκιαγράφηση της πρωταγωνίστριας και των υπόλοιπων χαρακτήρων, όπως και το ανεπαίσθητο νταρκ χιούμορ που περιέβαλε συχνά τα όσα γίνονταν. Μου άρεσε πολύ το λεξιλόγιο και ο τρόπος γραφής της δημιουργού, ενώ και το τέλος του βιβλίου ήταν πολύ ταιριαστό και σα να μπήκε το τελευταίο κομματάκι του παζλ που έφτιαχνε η συγγραφέας σε όλο το βιβλίο, αφήνοντας μια αίσθηση πληρότητας!

[Lina Alsagient · Rating 5 out of 5]

Αυτό που διαβάζεις την τελευταία σελίδα, κλείνεις το βιβλίο και κάθεσαι 2 λεπτά στη σιωπή για να καταλάβεις τι μόλις συνέβη; Αυτό!

[Takisx · Rating 4 out of 5]

Ένα βιβλιο-βιλιοθηκη φράσεων, κι όχι μόνο.Δεν ξέρω, αλλά δεν έχω άλλο βιβλίο έτσι τσακισμένο , και γεμάτο υπογραμμίσεις, κι αυτό μπορεί να μην σημαίνει κάτι, αλλά μπορεί να σημαίνει και τα πάντα

Να το διαβάσετε, γιατί έχει πάθος, κι όλο το πράγμα ρέει ανεμπόδιστα, και η Αγαπητή μαρμάρινη πλάκα, δεν αστειευεται καθολου. Γιατί είναι μια ερωτευμένη γυναίκα παρακαλώ.Ε δεν και λίγο αυτό.

[Vasileios · Rating 5 out of 5]

Σε είχα ρωτήσει εάν πιστεύεις πως όλοι οι σκύλοι είναι λουλούδια και είχες γελάσει χωρίς να πάρεις τα μάτια σου από πάνω μου. Εμείς οι δύο δεν θα είχαμε ποτέ τέτοιες πενιχρές, άπαυτες διαφωνίες. Οι παραλίες μας θα είχαν απέραντη θάλασσα και απέραντη άμμο. Ο ουρανός που θα μας σκέπαζε θα έσταζε από τις άκρες του καλοσύνη κι αιωνιότητα.

Έχω σοβαρές υποψίες, Τόνι, πως η ανθρώπινη ψυχή είναι το ανθρώπινο μυαλό· πως αυτά τα δύο είναι ένα ζευγάρι συνδεδεμένων εννοιών, σαν δύο εραστές που αρνούνται ν’ αφήσουν ο ένας τον άλλο.

[Maria Petraki · Rating 5 out of 5]

Πρόκειται για ένα πολύ ιδιαίτερο βιβλίο! Η επιτηδευμένη χρήση της γλώσσας στην αρχή με ξένισε λίγο.

Ωστόσο, οι αναφορές στη λογοτεχνία, την ποίηση, τη μουσική και τις τέχνες γενικά δεν με κούρασαν – αντιθέτως, όξυναν την περιέργεια και τις αισθήσεις μου.
Βρηκα λιγο υπερβολικές αναφορές στην Πλαθ , (μαλλον ειμαι αδιαβαστη)
Το τέλος συγκλονιστικό.

Το εχω στα χερια μου εδω και αρκετη ωρα , και ανετρεχω συνεχως πισω στις σελιδες .

[Spyros Batzios · Rating 2.5 out of 5]

Η τοξικότητα αποτελεί ένα ιδιαίτερα σύνθετο κομμάτι των σύγχρονων ανθρώπινων σχέσεων. Η συναισθηματική εξάρτηση, η ανάγκη για αποδοχή και επιβεβαίωση, ο φόβος της μοναξιάς, αλλά και η προσδοκία πως ο άλλος κάποια στιγμή θα αλλάξει, μπορούν να κρατήσουν έναν άνθρωπο εγκλωβισμένο σε ένα φαύλο κύκλο. Η πρωταγωνίστρια του «Αγαπητή Μαρμάρινη Πλάκα» της Ρένας Λούνα είναι δυστυχώς εγκλωβισμένη όχι σε ένα, αλλά σε δύο τέτοιους φαύλους κύκλους και η επίγνωση του προβλήματος δεν αρκεί για να την οδηγήσει στην απομάκρυνση. Ίσως αυτή είναι και η πιο δύσκολη πλευρά των τοξικών σχέσεων: το να γνωρίζεις ότι κάτι σου κάνει κακό δε σημαίνει απαραίτητα ότι έχεις τη δύναμη να το αφήσεις πίσω.

Λυπάμαι πραγματικά για αυτή την κριτική αλλά δυστυχώς, βρήκα το βιβλίο κακό κυρίως λόγω της γραφής του. Η γλώσσα είναι υπερβολικά φορτωμένη με επίθετα και περίτεχνες διατυπώσεις, που σε αρκετά σημεία δίνουν την αίσθηση μιας προσπάθειας εντυπωσιασμού περισσότερο παρά μιας φυσικής αφηγηματικής φωνής. Παράλληλα, οι συνεχείς αναφορές σε σχόλια, κείμενα και σκέψεις άλλων συγγραφέων είναι τόσο εκτενείς και συχνές, ώστε πολλές φορές ένιωσα πως η ίδια η συγγραφική φωνή υποχωρεί πίσω από αυτές τις παραπομπές. Και ενώ η θεματική των τοξικών ερωτικών σχέσεων θα μπορούσε να προσφέρει ενδιαφέρουσες και προσωπικές προσεγγίσεις (όπως στο Kairos της Jenny Erpenbeck ή στο My Dark Vanessa της Kate Elizabeth Russell), εδώ συχνά καταφεύγει σε γνώριμα μοτίβα και κλισέ που έχουν χρησιμοποιηθεί ξανά και ξανά. Τέλος, η έκταση του βιβλίου μου φάνηκε δυσανάλογη με όσα τελικά είχε να πει, και μία πιο συμπυκνωμένη εκδοχή θα ήταν πιθανότατα αποτελεσματικότερη και θα άφηνε χώρο στα ουσιαστικά του σημεία.

Αυτό είναι ένα βιβλίο για τοξικές ερωτικές σχέσεις και τις συναισθηματικές, ψυχολογικές και προσωπικές τους συνέπειες. Ερωτικά παιχνίδια και τρίγωνα. Για τη συναισθηματική χειραγώγηση, τη ζήλια και την ανάγκη για έλεγχο. Τις κυριαρχικές σχέσεις και την κτητικότητα. Μια ιστορία για τους συγγραφείς και τη διαδικασία της συγγραφής. Για διαλυμένες οικογένειες, ταξικές διαφορές, σκάνδαλα και ρατσισμό. Είναι επίσης ένα βιβλίο για τις εντάσεις, εξαρτήσεις, συγκρούσεις και δυσκολίες που προκύπτουν όταν η αγάπη συνδέεται με τον έλεγχο, την ανασφάλεια και την ανάγκη για επιβεβαίωση. Την ψυχική ασθένεια και την διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στη λογική και την παραφροσύνη. Κυρίως όμως, είναι μία ιστορία για τη δυσκολία του να διαχειριστείς τα τραύματα και τα αδιέξοδα σου. Την προσπάθεια να καταλάβουμε ο ένας τον άλλο, να αγαπήσουμε, να αγαπηθούμε και να νιώσουμε την ανθρώπινη σύνδεση. Για την αναζήτηση ταυτότητας και προσωπικής ανεξαρτησίας. Την ανάγκη για αυτογνωσία και επαναπροσδιορισμό. Τη σχέση ανάμεσα στην αγάπη, την εξάρτηση και την αυτοκαταστροφή.


Favourite quotes:

“Καθόμαστε ο ένας δίπλα στον άλλον χωρίς να μιλάμε. Φίλοι που άλλες φορές είναι γυμνοί αλλά απαγορεύεται να μιλάνε για σοβαρά ζητήματα-μάλλον γιατί συχνά οι άνθρωποι που είναι γυμνοί μαζί και μιλάνε για σοβαρά ζητήματα καταλήγουν να ερωτεύονται”.

“Νομίζω πως ο μοναδικός τρόπος ν’ακουμπήσει κάνεις το θάνατο είναι ν’αποφύγει τα υπόλοιπα και να μιλήσει για τον πόνο”.

“Κάποια δύναμη γέμισε τον κόσμο με ανθρώπους αταίριαστους με εμάς, μόνο και μόνο για να παθιαστούμε περισσότερο με όσους ταιριάζουμε”.

“Ξέρεις, όσο ένα βιβλίο γράφεται ακόμα, μπορεί να είναι τα πάντα. Όταν ολοκληρωθεί, είναι μονάχα ο εαυτός του”.

[Simon Soul · Rating 5 out of 5]

Σημείωνα φράσεις σχεδόν μέχρι το τέλος. Σκέψη, έρευνα, αφήγηση και περιγραφή σε απόλυτη ισορροπία. Οι τελευταίες εκατό σελίδες είναι υπέροχες.

[Harris · Rating 5 out of 5]

"Οι παραλίες μας θα είχαν απέραντη θάλασσα και απέραντη άμμο. Ο ουρανός που θα μας σκέπαζε θα έσταζε από τις άκρες του καλοσύνη κι αιωνιότητα."

[Flora Katsiki · Rating 5 out of 5]

Το βιβλίο γινόταν όλο και καλύτερο όσο προχωρούσα στις σελίδες. Η γραφή του είναι πολύ ιδιαίτερη, πλούσια και γεμάτη εικόνες, κάνοντας την ανάγνωση πραγματικά απολαυστική

[Xristianaa · Rating 5 out of 5]

Ένα εξαιρετικό μυθιστόρημα που πραγματεύεται το ζήτημα της ερωτικό ποίησης της ιεραρχίας, των δυναμικών εξουσίας και τη ζημιά που μπορεί κανείς να πάθει μέσω αυτού που συχνά ονομάζουμε έρωτα και ειναι παιχνίδι εξουσίας ή εξάρτησης.

Η πρωταγωνίστρια προβάλλει στον Σιμόν την επιθυμία να τη δει κάποιος πραγματικά, να την επιλέξει και, μέσα από αυτή την επιλογή, να επιβεβαιώσει την αξία της. Εκείνος επίσης δεν είναι καθόλου ο αυτάρκης, γοητευτικός διανοούμενος που δείχνει προς τα έξω. Αντίθετα, είδα έναν άνθρωπο εξίσου παγιδευμένο (και ναρκισσιστικά προσκολλημένο) στη δική του ατελείωτη ανάγκη για θαυμασμό και αναγνώριση.
Ωστόσο, ο Σιμόν βρίσκεται σε μια προνομιακή θέση ισχύος που του επιτρέπει να μεταμφιέζει τη δική του ανασφάλεια σε αυτοπεποίθηση, κουλ στάση και περσόνα Δον Ζουάν. Τα ενδυναμωτικά λογύδρια για τις γυναίκες ηρωίδες της λογοτεχνία όχι μόνο δεν αναιρούν αυτή τη βαθιά ματαιοδοξία, αλλά γίνονται μέρος της εικόνας που ο ίδιος επιθυμεί να κατασκευάσει για τον εαυτό του για να τον θαυμάζουν ως "διαφορετικό". Δεν συναντά πραγματικά τους άλλους, αλλά παραμένει εγκλωβισμένος σε μια ναρκισσιστική αναδίπλωση που δεν του επιτρέπει να δει τα πράγματα πέρα από την προοπτική που τον καθιστά σπουδαίο μέσα στον δικό του ψυχολογικό καθρέφτη. Οι άλλοι υπάρχουν κυρίως ως επιφάνειες αντανάκλασης της δικής του αξίας. Και ιδανικός καθρέφτης είναι η εύθραυστη επαρχιωτισα που είναι πρόθυμη να ανυψώσει και να εξιδανικεύσει αυτόν που θα την βάλει στον κύκλο των διανοουμένων, αυτόν που η παρέα του θα της προσδώσει μια ταυτότητα και θα ξεχάσει το μέρος από όπου έρχεται και τον πόνο που επιχειρεί να αφήσει πίσω της.
Οι δύο αυτοί ήρωες ίσως μοιράζονται τελικά την ίδια πληγή, αλλά την κατοικούν από εντελώς διαφορετικές θέσεις ισχύος στην κοινωνία κι έτσι την επιτελούν μέσα από το φύλο τους και τα προνόμια τους διαφορετικά. Στο φεμινιστικό βλέμμα της Ρένας όμως κάτι αλλάζει τα πράγματα κι εκείνος τιμωρείται κοινωνικά αν κι εκείνη δεν το ξέρει. Μέχρι τέλους αναπαράγεται η διανομή των εμφυλων ρόλων του πονηρού και ζωηρού άνδρα και της παθητικής γυναίκας που ετεροπροδιοριζεται και αναζητά το βλέμμα και του αφήγημα του άλλου για να ολοκληρώσει το δικό της αφήγημα και να βγάλει το συμπέρασμα της. Αυτό είναι και που της διαλύει (;;) ξανά τη νέα της ζωή. Ίσως και να ξεφορτώνεται ότι φορτώθηκε για να αντέξει την κοινωνική περιθωριοποίηση. Εκείνος πάλι πονηρός, κουτοπόνηρος, εξοντώνεται από την ίδια του την πονηριά.
Το τέλος είναι μια μίξη απονομής δικαιοσύνης και αέναης επανάληψης αδικίας και αδυναμιας υπέρβασης του κόσμου όπως είναι. Εκείνη δεν οριοθετεί ποτέ, εκείνος δεν αναλαμβάνει την ευθύνη των πράξεών του ποτέ.

[Faidra Zachou · Rating 5 out of 5]

Οι πολύ συχνές λογοτεχνικές αναφορές ίσως φανούν κουραστικές, όμως προσωπικά βρίσκω τη διακειμενικότητα αυτή μέρος της ταυτότητας του συγκεκριμένου βιβλίου. Η ηρωίδα είναι μία γυναίκα που κάνει κέντρο του προσωπικού της σύμπαντος έναν άντρα, καθηγητή της στο Πανεπιστήμιο. Δεν είναι το πρότυπο μιας μάχιμης φεμινίστριας, αλλά μέσα από τις ματαιώσεις της, φωτίζεται η πλευρά όπου οι άντρες "την έχουν πολύ καλύτερα. Τους επιτρέπεται ο θυμός, οι φαντασιώσεις και όσο φαγητό θέλουν, μέχρι να χορτάσουν". Οι τελευταίες 50 σελίδες ήταν συγκλονιστικές. Τελειώνοντας, έμεινα να σκέφτομαι τι μόλις είχα διαβάσει.

[Xanthi_ · Rating 5 out of 5]

Εντυπωσιακό πως συνέθεσε τόσα ετερόκλητα στοιχεία σε ένα συνεκτικό και χορταστικό αλλά όχι φλύαρο μυθιστόρημα. Τα συγγραφικά quotes πάντα μου φαίνονται εξυπνακίστικα και περιττά στα μυθιστορήματα αλλά εδώ κατάφερε να τα εντάξει οργανικά αφού η πρωταγωνίστρια ζούσε και ανέπνεε για τη λογοτεχνία και μέσω αυτής ερμήνευε τον κόσμο.

[Katerina · Rating 3 out of 5]

Το ταλέντο της Λούνα στην συγγραφή είναι αναμφισβήτητο. Το βιβλίο της όμως το βρήκα εξαιρετικά ανοικονόμητο. Θα το ήθελα πιο μικρό, πιο ευθύβολο, πιο συγκεντρωμένο στο τι ήθελε να πει. Επίσης, σ' ένα μυθιστόρημα που θεωρητικά έχει ως θέμα την ολέθρια σχέση μιας φοιτήτριας με τον καθηγητή της, κουράστηκα να διαβάζω στο μισό βιβλίο για τον σύντροφό της, τον Νοά.

[Ioanna V. · Rating 5 out of 5]

4,5🤎

[asimina_ · Rating 4.5 out of 5]

«Η αγάπη δεν είναι αγάπη μέχρι η αγάπη να είναι ευάλωτη».
Δεν ξέρω τίποτα από αγάπη, αλλά ξέρω από ευαλωτότητα: δεν είναι τίποτα πέρα από ζωώδης παρηγοριά.

4.5🌹