What do you think?
Rate this book
Αγαπητή μαρμάρινη πλάκα
Μια φοιτήτρια συνδέεται ερωτικά με τον παντρεμένο καθηγητή δημιουργικής γραφής, Σιμόν Ζιράντ. Στο πρόσωπό του βρίσκει έναν άνθρωπο που δεν θα την πρόδιδε ποτέ. Έμπιστο, σιωπηλό, ακέραιο· ίδιο με μαρμάρινη πλάκα. Οι επιστολές που του γράφει αποτυπώνουν τη ζωή της στο Παρίσι, την ιδιότυπη σχέση τους και τη σταδιακή της κατάρρευση που θα την οδηγήσει στο ψυχιατρείο.
Δέκα χρόνια μετά, παντρεμένη πλέον, ζει στο νησί όπου μεγάλωσε δουλεύοντας στο οικογενειακό εστιατόριο. Όταν ο Τόνι, παλιός της φίλος και γκαλερίστας, ζητά να συμπεριλάβει αυτές τις επιστολές σε μια έκθεση με τίτλο «Σύγχρονες καλλιτέχνιδες που τρελάθηκαν», το παρελθόν ξυπνά με τρόπο ανεξέλεγκτο.
Δέκα χρόνια μετά, παντρεμένη πλέον, ζει στο νησί όπου μεγάλωσε δουλεύοντας στο οικογενειακό εστιατόριο. Όταν ο Τόνι, παλιός της φίλος και γκαλερίστας, ζητά να συμπεριλάβει αυτές τις επιστολές σε μια έκθεση με τίτλο «Σύγχρονες καλλιτέχνιδες που τρελάθηκαν», το παρελθόν ξυπνά με τρόπο ανεξέλεγκτο.
464 pages, Paperback
First published March 30, 2026
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 4 of 4 reviews
May 16, 2026
Μου άρεσε πάρα πολύ αυτό το βιβλίο! Ειναι το πρώτο της Λούνα που διαβάζω, παρότι έχω στην κατοχή μου και το πρώτο της. Μου άρεσαν οι άπειρες λογοτεχνικές και καλλιτεχνικές αναφορές και το ότι συχνά έψαχνα στο google κάποιες από αυτές. Μου άρεσε η σκιαγράφηση της πρωταγωνίστριας και των υπόλοιπων χαρακτήρων, όπως και το ανεπαίσθητο νταρκ χιούμορ που περιέβαλε συχνά τα όσα γίνονταν. Μου άρεσε πολύ το λεξιλόγιο και ο τρόπος γραφής της δημιουργού, ενώ και το τέλος του βιβλίου ήταν πολύ ταιριαστό και σα να μπήκε το τελευταίο κομματάκι του παζλ που έφτιαχνε η συγγραφέας σε όλο το βιβλίο, αφήνοντας μια αίσθηση πληρότητας!
June 15, 2026
Ένα εξαιρετικό μυθιστόρημα που πραγματεύεται το ζήτημα της ερωτικό ποίησης της ιεραρχίας, των δυναμικών εξουσίας και τη ζημιά που μπορεί κανείς να πάθει μέσω αυτού που συχνά ονομάζουμε έρωτα και ειναι παιχνίδι εξουσίας ή εξάρτησης.
Η πρωταγωνίστρια προβάλλει στον Σιμόν την επιθυμία να τη δει κάποιος πραγματικά, να την επιλέξει και, μέσα από αυτή την επιλογή, να επιβεβαιώσει την αξία της. Εκείνος επίσης δεν είναι καθόλου ο αυτάρκης, γοητευτικός διανοούμενος που δείχνει προς τα έξω. Αντίθετα, είδα έναν άνθρωπο εξίσου παγιδευμένο (και ναρκισσιστικά προσκολλημένο) στη δική του ατελείωτη ανάγκη για θαυμασμό και αναγνώριση.
Ωστόσο, ο Σιμόν βρίσκεται σε μια προνομιακή θέση ισχύος που του επιτρέπει να μεταμφιέζει τη δική του ανασφάλεια σε αυτοπεποίθηση, κουλ στάση και περσόνα Δον Ζουάν. Τα ενδυναμωτικά λογύδρια για τις γυναίκες ηρωίδες της λογοτεχνία όχι μόνο δεν αναιρούν αυτή τη βαθιά ματαιοδοξία, αλλά γίνονται μέρος της εικόνας που ο ίδιος επιθυμεί να κατασκευάσει για τον εαυτό του για να τον θαυμάζουν ως "διαφορετικό". Δεν συναντά πραγματικά τους άλλους, αλλά παραμένει εγκλωβισμένος σε μια ναρκισσιστική αναδίπλωση που δεν του επιτρέπει να δει τα πράγματα πέρα από την προοπτική που τον καθιστά σπουδαίο μέσα στον δικό του ψυχολογικό καθρέφτη. Οι άλλοι υπάρχουν κυρίως ως επιφάνειες αντανάκλασης της δικής του αξίας. Και ιδανικός καθρέφτης είναι η εύθραυστη επαρχιωτισα που είναι πρόθυμη να ανυψώσει και να εξιδανικεύσει αυτόν που θα την βάλει στον κύκλο των διανοουμένων, αυτόν που η παρέα του θα της προσδώσει μια ταυτότητα και θα ξεχάσει το μέρος από όπου έρχεται και τον πόνο που επιχειρεί να αφήσει πίσω της.
Οι δύο αυτοί ήρωες ίσως μοιράζονται τελικά την ίδια πληγή, αλλά την κατοικούν από εντελώς διαφορετικές θέσεις ισχύος στην κοινωνία κι έτσι την επιτελούν μέσα από το φύλο τους και τα προνόμια τους διαφορετικά. Στο φεμινιστικό βλέμμα της Ρένας όμως κάτι αλλάζει τα πράγματα κι εκείνος τιμωρείται κοινωνικά αν κι εκείνη δεν το ξέρει. Μέχρι τέλους αναπαράγεται η διανομή των εμφυλων ρόλων του πονηρού και ζωηρού άνδρα και της παθητικής γυναίκας που ετεροπροδιοριζεται και αναζητά το βλέμμα και του αφήγημα του άλλου για να ολοκληρώσει το δικό της αφήγημα και να βγάλει το συμπέρασμα της. Αυτό είναι και που της διαλύει (;;) ξανά τη νέα της ζωή. Ίσως και να ξεφορτώνεται ότι φορτώθηκε για να αντέξει την κοινωνική περιθωριοποίηση. Εκείνος πάλι πονηρός, κουτοπόνηρος, εξοντώνεται από την ίδια του την πονηριά.
Το τέλος είναι μια μίξη απονομής δικαιοσύνης και αέναης επανάληψης αδικίας και αδυναμιας υπέρβασης του κόσμου όπως είναι. Εκείνη δεν οριοθετεί ποτέ, εκείνος δεν αναλαμβάνει την ευθύνη των πράξεών του ποτέ.
Η πρωταγωνίστρια προβάλλει στον Σιμόν την επιθυμία να τη δει κάποιος πραγματικά, να την επιλέξει και, μέσα από αυτή την επιλογή, να επιβεβαιώσει την αξία της. Εκείνος επίσης δεν είναι καθόλου ο αυτάρκης, γοητευτικός διανοούμενος που δείχνει προς τα έξω. Αντίθετα, είδα έναν άνθρωπο εξίσου παγιδευμένο (και ναρκισσιστικά προσκολλημένο) στη δική του ατελείωτη ανάγκη για θαυμασμό και αναγνώριση.
Ωστόσο, ο Σιμόν βρίσκεται σε μια προνομιακή θέση ισχύος που του επιτρέπει να μεταμφιέζει τη δική του ανασφάλεια σε αυτοπεποίθηση, κουλ στάση και περσόνα Δον Ζουάν. Τα ενδυναμωτικά λογύδρια για τις γυναίκες ηρωίδες της λογοτεχνία όχι μόνο δεν αναιρούν αυτή τη βαθιά ματαιοδοξία, αλλά γίνονται μέρος της εικόνας που ο ίδιος επιθυμεί να κατασκευάσει για τον εαυτό του για να τον θαυμάζουν ως "διαφορετικό". Δεν συναντά πραγματικά τους άλλους, αλλά παραμένει εγκλωβισμένος σε μια ναρκισσιστική αναδίπλωση που δεν του επιτρέπει να δει τα πράγματα πέρα από την προοπτική που τον καθιστά σπουδαίο μέσα στον δικό του ψυχολογικό καθρέφτη. Οι άλλοι υπάρχουν κυρίως ως επιφάνειες αντανάκλασης της δικής του αξίας. Και ιδανικός καθρέφτης είναι η εύθραυστη επαρχιωτισα που είναι πρόθυμη να ανυψώσει και να εξιδανικεύσει αυτόν που θα την βάλει στον κύκλο των διανοουμένων, αυτόν που η παρέα του θα της προσδώσει μια ταυτότητα και θα ξεχάσει το μέρος από όπου έρχεται και τον πόνο που επιχειρεί να αφήσει πίσω της.
Οι δύο αυτοί ήρωες ίσως μοιράζονται τελικά την ίδια πληγή, αλλά την κατοικούν από εντελώς διαφορετικές θέσεις ισχύος στην κοινωνία κι έτσι την επιτελούν μέσα από το φύλο τους και τα προνόμια τους διαφορετικά. Στο φεμινιστικό βλέμμα της Ρένας όμως κάτι αλλάζει τα πράγματα κι εκείνος τιμωρείται κοινωνικά αν κι εκείνη δεν το ξέρει. Μέχρι τέλους αναπαράγεται η διανομή των εμφυλων ρόλων του πονηρού και ζωηρού άνδρα και της παθητικής γυναίκας που ετεροπροδιοριζεται και αναζητά το βλέμμα και του αφήγημα του άλλου για να ολοκληρώσει το δικό της αφήγημα και να βγάλει το συμπέρασμα της. Αυτό είναι και που της διαλύει (;;) ξανά τη νέα της ζωή. Ίσως και να ξεφορτώνεται ότι φορτώθηκε για να αντέξει την κοινωνική περιθωριοποίηση. Εκείνος πάλι πονηρός, κουτοπόνηρος, εξοντώνεται από την ίδια του την πονηριά.
Το τέλος είναι μια μίξη απονομής δικαιοσύνης και αέναης επανάληψης αδικίας και αδυναμιας υπέρβασης του κόσμου όπως είναι. Εκείνη δεν οριοθετεί ποτέ, εκείνος δεν αναλαμβάνει την ευθύνη των πράξεών του ποτέ.
May 30, 2026
Σημείωνα φράσεις σχεδόν μέχρι το τέλος. Σκέψη, έρευνα, αφήγηση και περιγραφή σε απόλυτη ισορροπία. Οι τελευταίες εκατό σελίδες είναι υπέροχες.
July 4, 2026
Το βιβλίο γινόταν όλο και καλύτερο όσο προχωρούσα στις σελίδες. Η γραφή του είναι πολύ ιδιαίτερη, πλούσια και γεμάτη εικόνες, κάνοντας την ανάγνωση πραγματικά απολαυστική
Displaying 1 - 4 of 4 reviews