แสนรัก1 reviewFollowFollowMay 9, 20265 🌠 สิ่งแรกที่อยากบอกหลังอ่านจบคือ อยากกอดฟ้ามาก อยากนั่งข้าง ๆ แล้วอยู่กับกับฟ้าเฉย ๆ เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกที่เราอ่านจบเพราะพึ่งเข้าวงการหนังสือ เห็นเรื่องนี้ผ่าน ๆ รู้สึกถูกชะตากับเรื่องนี้ สะกดสายตาเราไว้ที่ปก ยอมรับว่าหยุดดูเพราะปกสวยมากค่ะ ถ้าไม่ได้เก็บเรื่องนี้คงคิดถึงอยู่อย่าง กระสับกระส่าย ชอบที่มีการสลับกระดาษขาวดำ และแทรกภาพวาดลงไป ได้กลิ่นความขมตั้งแต่เห็นจนอ่านคำนำ ได้เจอคำที่ขมที่สุดในชีวิต" แต่ได้โปรด...โปรดอย่าเกลียดแม่ อย่าเกลียดเขา อย่าเกลียดคุณโปรดรักพวกเขาแทนผมได้โปรด " การเขียน ภาษา เล่าเรื่องได้ดีเลยค่ะ เห็นภาพสิ่งที่จะสื่อ การเปรียบเปรยที่หนักแน่นและมีเสน่ห์ มีการเปรียบเปรยภาพวาดเข้ามา เรื่องนี้ขมมาก แต่ไม่ถึงขั้นร้องไห้หนัก ฟูมฟาย เป็นความรู้สึกที่อ้ำอึ้งในอกสวนไปถึงลำคอ จนน้ำตาคลอตาม ปัญหาครอบครัว เพื่อน สังคม การผลักดันบางเรื่องที่แตกต่างจึงไม่ถูกยอมรับ ขนาดในปัจจุบันที่มีการเปิดกว้างกว่าเดิม เบื้องหน้าที่บางคนรณรงค์ ยังเห็นทำกันเองอยู่เลย เราแอบเห็นตัวเองในตัวคุณฟ้า ทั้งปัญหาครอบครัว ทั้งเราก็ชอบศิลปะแต่แม่ไม่ยอมรับ เพราะอยากให้งานมั่นคง ครอบครัวไม่ได้รวยอะไร พอมีเงินเหลือซื้อของที่อยากได้ก็เกินพอมากแล้ว อ่าน ๆ ไปรู้สึกดวงสมพงษ์กับคุณฟ้ามาก เกิดวันเดียวกันเลยค่ะ 1 ตุลา ชอบสีแดง สีชมพู ชอบศิลปะ ชอบแต่งตัว ชอบเพ้อ ศรัทธาในเจ้าแม่กวนอิม ชอบวาดรูปแต่ตอนนี้ไม่ค่อยจะได้วาด ขอเพิ่มเติมขนาดเคสสีแดงเราบวกกับโทรศัพท์สีฟ้ายังคล้ายหน้าปก (≧▽≦) เพราะเหมือนกันเลยดึงดูดกันรึเปล่าคะ55555 แต่เราอดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมเหตุการณ์ไม่ดี ชอบเกิดในเดือนตุลาคมเพราะอะไร เพราะเป็นเดือนฮาโลวีนเหรอ หนังสือเล่มนี้ถ่ายทอดออกมาได้ดีมากค่ะ ยกให้เป็นหนึ่งในหนังสือที่ชอบเลยค่ะ แค่อ่านเรายังรู้สึกผูกพันกับคุณฟ้า ดีใจที่ได้รู้จักคุณฟ้า หรือ คุณฟิวนะคะ ขอให้ยอดขายเย้อ ๆ ♥️♥️
Rin32 reviewsFollowFollowSeptember 16, 2026พาร์ทความรักระหว่างคนที่รักกับแม่ให้คนละความรู้สึกกันเลย เวลาเล่าให้ชวนฝันก็ชวนฝันไปด้วย ใช้ภาษาเก่งดี ถ้าเดาไม่ผิดน่าจะเรื่องแรกของคุณคณิศรด้วยรึเปล่า ทำได้ดีมากทีเดียว สำบัดสำนวนคือรู้เลยว่าอ่านมาเยอะ แต่ที่มาแค่สี่ดาวเพราะไม่ค่อยสันทัดแนวนี้เฉย ๆ (แม้แต่ของป้าแหม่มก็ไปไม่พ้นสิบเปอร์เซ็นแรกด้วยซ้ำ) รู้สึกดีใจที่ได้อ่านจนจบนะ ขาด ๆ หาย ๆ แต่พาร์ทท้าย ๆ ติดหนึบ ถ้าชอบสุดในเล่มนี้คงเป็นพาร์ทที่ต้องสวมรอยเป็นแม่แล้วเขียนลงหน้ากระดาษ ซึ่งจริง ๆ ไม่มีก็ได้ แต่พอมีแล้วสะท้อนตัวตนของฟ้าที่พยายามเข้าใจทุกคนในวันที่ทุกคนไม่ได้พยายามจะเข้าใจฟ้าขนาดนั้น เป็นเรื่องยากที่ไม่กี่คนจะทำได้ อีกเรื่องที่อยากชื่นชมคือการเอาเรื่องเล็ก ๆ ในชีวิตประจำวันของใครบางคนมาขยายจนใหญ่คับจอได้ รถไฟไม่ได้เป็นแค่รถไฟ สิวไม่ได้เป็นแค่สิว แม้จะจบแล้วแต่ก็ยังฝากอะไรไว้ในใจที่ก็อธิบายไม่ได้เหมือนกันว่าคืออะไร แต่ดีใจที่ตัวเองเปิดใจอ่าน