What do you think?
Rate this book
De waanzinpartituur
Emma van Hooff sleurt je mee op het meedogenloze ritme van Am, een jonge vrouw die is opgesloten in een psychiatrische inrichting. Tijdens een groepssessie met de andere patiënten daalt ze af naar haar verleden. Am wil maar één de lezer ervan overtuigen dat niet zij, maar haar moeder op haar stoel in de kring thuishoort. Met grote vaart neemt ze ons mee in haar monoloog over een moeder die haar dochter zo klein mogelijk wil houden, haar geen enkele vrijheid gunt. Maar is Am wel te vertrouwen als verteller?
224 pages, Paperback
Published January 22, 2026
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 27 of 27 reviews
Read
April 6, 2026Heerlijk om te verdwalen in Ams/Mams/Emma's (?!?) wervelende woordenwaanzin. Placebomens is een van mijn favoriete dichtbundels van de laatste paar jaar; dus ik trok maar al te graag mijn dwangbuis aan om, te midden van de kwijlende en merel-reddende mede-gekken, te luisteren naar de Dies Irae die over de kliffen suist.
Als ik als fanboy toch eventjes een minpuntje mag noemen, zou ik graag opmerken dat De Waanzinpartituur wel typisch het prozadebuut van een dichter is: hoe effectief je ook wordt meegesleurd in de gekmakende moeder-dochterrelatie, merk je wel dat Van Hooff moeite heeft met het vasthouden van een spanningsboog die langer duurt dan een gedicht van een paar pagina's. Dit had van mij net iets meer mysterie mogen hebben dan alleen de Gele Woensdag en het lot van de moeder.
Verder ook een mooi excuus om weer eens te luisteren naar The Avonden, aangezien ik toevallig weet dat het "godvergeten kutdorp" uit Laat De Kerken Branden tevens de inspiratie vormde voor Van Hooffs boek. Laat ik maar wegblijven uit Noordwijk, zodat de gekte vooralsnog literair blijft.
Als ik als fanboy toch eventjes een minpuntje mag noemen, zou ik graag opmerken dat De Waanzinpartituur wel typisch het prozadebuut van een dichter is: hoe effectief je ook wordt meegesleurd in de gekmakende moeder-dochterrelatie, merk je wel dat Van Hooff moeite heeft met het vasthouden van een spanningsboog die langer duurt dan een gedicht van een paar pagina's. Dit had van mij net iets meer mysterie mogen hebben dan alleen de Gele Woensdag en het lot van de moeder.
Verder ook een mooi excuus om weer eens te luisteren naar The Avonden, aangezien ik toevallig weet dat het "godvergeten kutdorp" uit Laat De Kerken Branden tevens de inspiratie vormde voor Van Hooffs boek. Laat ik maar wegblijven uit Noordwijk, zodat de gekte vooralsnog literair blijft.
March 30, 2026
Ik kan er nog even geen woorden voor vinden. als je je graag laat meeslepen in chaos raad ik dit boek aan. als je niet houdt van vaagheid raad ik het af! ik vond het Ge Wel Dig.
May 2, 2026
Fantastisch boek voor een mogelijke bijbelklas, een dromerige treinreis van en naar Berlijn en ontprikkel avonden onderin een stapelbed. <3
"Alsof de dagen met een vork door elkaar worden geprakt, zodat we ze gemakkelijker naar binnen kunnen werken." (pagina 18)
"In de trein voelde ik me modern, de trein en ik, we raakten beide ons spoor niet maar denderden toch voort." (pagina 121)
"Alsof de dagen met een vork door elkaar worden geprakt, zodat we ze gemakkelijker naar binnen kunnen werken." (pagina 18)
"In de trein voelde ik me modern, de trein en ik, we raakten beide ons spoor niet maar denderden toch voort." (pagina 121)
February 5, 2026
“Ik liep door de straten alsof ik door het duin liep tijdens het broedseizoen. Als de dood dat ik met mijn aanwezigheid een moeder van haar nest verjoeg.”
March 29, 2026
Een meeslepend monoloog vol prachtige beeldspraak en kleurrijke vergelijkingen. Am sleept je mee in haar gedachtestroom als een mui, en je kunt je er maar beter door laten meesleuren.
April 16, 2026
Hier moet ooit een spoken word of een theater monoloog van komen. TeGek?! Wat een ritme! Meedogenloos meeslepend.
Je staat mee in de kring en hoort het op je afkomen, kies zelf maar als lezer of je bij de gestoorden zit of niet.
Je staat mee in de kring en hoort het op je afkomen, kies zelf maar als lezer of je bij de gestoorden zit of niet.
March 7, 2026
De titel van het boek vertelt precies waar je aan begint. Wat een onrust. En mis ik dan iets of heb je dezelfde leeservaring als je ergens tussen bladzijde 100 en 150 begint met lezen?
February 15, 2026
Debuutroman van Emma - een boek welke je niet zomaar even tussendoor leest maar waar je echt even voor moet gaan zitten.
In dit boek volgen we Am. Zij zit in een groepsgesprek in een psychiatrische instelling.
Door middel van haar denkwijze probeert ze ons als lezer, ervan te overtuigen dat zij daar niet thuishoort. Daarbij probeert ze je ervan te overtuigen dat dit de plek is waar haar moeder juist wél thuis hoort. Maar is dat allemaal wel zo?
Het boek is geschreven vanuit het heden (het groepsgesprek waaraan Am deelneemt), en het verleden. Het verleden is een monologisch vertel(denk) perspectief. De gedachten van Am nemen je mee het verleden in. Hoe is ze opgegroeid, hoe was haar band & relatie met haar moeder. In haar denken vertelt Am over vroeger en over hoe zij denkt dat haar manipulatieve moeder haar heeft verknipt. Maar weer de vraag, is dit wel zo?
Steeds komen een aantal dingen terug. Wat is nou de gele woensdag en wat heeft Dies Irae” van Mozart hiermee te maken. Doordat het zovaak terugkomt, wordt je getriggerd om door te lezen. Wat is er gebeurd op gele woensdag en zit Am daar inderdaad onterecht?
Het wisselt soms zó snel, het heden-denken aan verleden, dat je soms echt even moet schakelen.
Het boek heeft 3 grote hoofdstukken en is van de lange adem, zonder pauzes waardoor ik soms even moest slikken.
Het is een ontzettend intrigerend, meeslepend en aangrijpend verhaal. soms denk je echt, wát een waanzin. Het verhaal zal je niet snel loslaten.
Uitgeverij Atlas Contact / de club van echte lezers - bedankt voor dit recensie exemplaar!
In dit boek volgen we Am. Zij zit in een groepsgesprek in een psychiatrische instelling.
Door middel van haar denkwijze probeert ze ons als lezer, ervan te overtuigen dat zij daar niet thuishoort. Daarbij probeert ze je ervan te overtuigen dat dit de plek is waar haar moeder juist wél thuis hoort. Maar is dat allemaal wel zo?
Het boek is geschreven vanuit het heden (het groepsgesprek waaraan Am deelneemt), en het verleden. Het verleden is een monologisch vertel(denk) perspectief. De gedachten van Am nemen je mee het verleden in. Hoe is ze opgegroeid, hoe was haar band & relatie met haar moeder. In haar denken vertelt Am over vroeger en over hoe zij denkt dat haar manipulatieve moeder haar heeft verknipt. Maar weer de vraag, is dit wel zo?
Steeds komen een aantal dingen terug. Wat is nou de gele woensdag en wat heeft Dies Irae” van Mozart hiermee te maken. Doordat het zovaak terugkomt, wordt je getriggerd om door te lezen. Wat is er gebeurd op gele woensdag en zit Am daar inderdaad onterecht?
Het wisselt soms zó snel, het heden-denken aan verleden, dat je soms echt even moet schakelen.
Het boek heeft 3 grote hoofdstukken en is van de lange adem, zonder pauzes waardoor ik soms even moest slikken.
Het is een ontzettend intrigerend, meeslepend en aangrijpend verhaal. soms denk je echt, wát een waanzin. Het verhaal zal je niet snel loslaten.
Uitgeverij Atlas Contact / de club van echte lezers - bedankt voor dit recensie exemplaar!
February 17, 2026
Am is een jonge vrouw die opgesloten zit in een psychiatrische inrichting. In dit boek ben je als het ware een bezoeker van haar hoofd, en ze doet er alles aan om je ervan te overtuigen dat niet zij, maar haar moeder op een stoel in het groepsgesprek met de andere patiënten thuishoort. Af en toe doet de stem in haar hoofd - haar overleden oma - haar zegje.
Zoals de achterflap stelt duwt Van Hooff een onbetrouwbare verteller ten tonele. Voortdurend stelde ik me tijdens het lezen de vraag of de moeder overbeschermend is of de dochter ziekelijk. Am vertelt warrig en het is nooit echt duidelijk wat echt is en wat niet. Am en haar moeder, die ze mam noemt, hebben een ingewikkelde, maar allesverdrukkende band. De naam Am is dan ook letterlijk deel van 'mam'.
Er zit een goeie vaart in het verhaal door de sprongen tussen het verleden en het groepsgesprek waar Am niet aan wil meedoen.
Er zit veel symboliek in het verhaal. Het huis van haar moeder staat in de buurt van een klif aan het strand, waar het zout en de rukwinden alles langzaamaan aan het verteren zijn. De instelling staat op een berg, ver weg van steden en dorpen. Alles wijst op de afstand tussen Am en mam enerzijds en de wereld anderzijds. Van Hooff gebruikt levendige beelden in poëtische bewoordingen. Ik ben fan!
Ik kreeg dit boek van de Club van de Echte Lezers als recensie-exemplaar, dankjewel hiervoor!
Zoals de achterflap stelt duwt Van Hooff een onbetrouwbare verteller ten tonele. Voortdurend stelde ik me tijdens het lezen de vraag of de moeder overbeschermend is of de dochter ziekelijk. Am vertelt warrig en het is nooit echt duidelijk wat echt is en wat niet. Am en haar moeder, die ze mam noemt, hebben een ingewikkelde, maar allesverdrukkende band. De naam Am is dan ook letterlijk deel van 'mam'.
Er zit een goeie vaart in het verhaal door de sprongen tussen het verleden en het groepsgesprek waar Am niet aan wil meedoen.
Er zit veel symboliek in het verhaal. Het huis van haar moeder staat in de buurt van een klif aan het strand, waar het zout en de rukwinden alles langzaamaan aan het verteren zijn. De instelling staat op een berg, ver weg van steden en dorpen. Alles wijst op de afstand tussen Am en mam enerzijds en de wereld anderzijds. Van Hooff gebruikt levendige beelden in poëtische bewoordingen. Ik ben fan!
Ik kreeg dit boek van de Club van de Echte Lezers als recensie-exemplaar, dankjewel hiervoor!
March 31, 2026
***(*)
May 10, 2026
Het verhaal zelf pakte me niet heel erg, maar ik vond het ontzettend mooi geschreven
February 6, 2026
(3,5) Oh, lief vogeltje. ‘Soms vraag ik me af hoe heet de dagen moeten worden voordat het vlees van mijn botten valt.’
‘Ze zuchtte en ik ademde haar afgedankte adem in, heel diep, alsof het mijn eerste ademhaling was en ze kuste me Mariaachtig op mijn voorhoofd, en ze zonk in mij en ik zonk in het bed en
—‘
‘Ze zuchtte en ik ademde haar afgedankte adem in, heel diep, alsof het mijn eerste ademhaling was en ze kuste me Mariaachtig op mijn voorhoofd, en ze zonk in mij en ik zonk in het bed en
—‘
February 13, 2026
De Waanzin partituur- Emma van Hooff
(…) “Soms vraag ik mij af hoe heet de dagen moeten worden voordat het vlees van mijn botten valt. En wat ik dan in godsnaam onder die dagen moet leggen om ze op te stoken tot de gewenste temperatuur. Heel de tijd het beuken van de zee tegen de kliffen op de achtergrond. De golven die de kliffen uit hun slaap houden. Mijn hersenen horen die kliffen krijsen, zelfs hier in het gesticht” (…)
De Waanzinpartituur is de debuutroman van Emma van Hooff. Eerder schreef zij de dichtbundel “Placebomens”.
Het verhaal speelt zich af binnen het decor van een groepssessie in een psychiatrische kliniek.
Een van de patiënten die deelneemt aan deze groepssessie is de 31-jarige Am, die compulsief haar haren uit haar hoofd trekt als zij getriggerd wordt door “het lied”.
Am wil in de Waanzinpartituur zowel haar klinische hulpverleners, haar medepatiënten, maar vooral de lezer er van doordringen dat zij ten onrechte in deze psychiatrische kliniek is opgenomen.
Wat volgt is een vurig en onafgebroken monologisch vertelperspectief – opgedeeld in 3 lange hoofdstukken – waarin Am zich ook enkele malen rechtstreeks tot de lezer richt. Zij keert in gedachten terug naar de gezinsdynamiek, waarvan zij stelt het slachtoffer te zijn geworden.
Op een gedetailleerde, poëtische en prachtig metaforische wijze beschrijft Am haar moeder als een vrouw die haar eigen hypochondrische angststoornissen op haar dochter projecteert en haar volledig van de buitenwereld isoleert. Ook de dominante aanwezigheid van haar overleden grootmoeder die “als as onder haar voeten knerpt” is van grote invloed.
Meermalen keert Am vanuit haar gedachten terug naar het heden; de vertelkring waarin iedere patiënt zijn of haar ervaringen mag delen. Voor Am dé gelegenheid om de echte reden van haar opname in de kliniek te uitdragen, waardoor voor iedereen voor eens en altijd volledig duidelijk zal worden dat haar moeder – die onderweg is om Am in de kliniek te kunnen bezoeken – in dit geval “de gestoorde” is en dus haar plek in de kliniek zou moeten innemen.
An markeert “gele woensdag” – de dag waarop de tonen van het “Dies Irae” van Mozart in de verte hoorde galmen – als het keerpunt in de overlevering aan haar moeders grillen. De enige mogelijkheid om aan haar moeder te kunnen ontsnappen lijkt een manipulatief tegengeluid….
Als lezer wordt je volledig meegezogen in de complexe en betogende gedachtenstorm van Am, terwijl je je op afstand continu blijft afvragen aan wie van beiden nu werkelijk “de gekte” kan worden toegeschreven: is het aan moeder of wellicht toch dochter, of wordt je zelf als lezer de waanzin in gesleurd?
Het snelle schakelen tussen het heden en verleden is vergt voor de lezer hier een daar een goede focus op het verhaal, maar levert daarentegen een onmisbare bijdrage aan de sfeer van waanzin die je als lezer daadwerkelijk gaat voelen.
Zou het Am lukken om op tijd te kunnen ontkomen van de waanzin van haar moeder en zou zij de lezer kunnen overtuigen van haar gelijk? Of is het –zoals de beginvraag van het verhaal luidt– te laat voor alles?
Een waanzinnig en adembenemend relaas dat door de schrijfster op een uiterst ingenieuze wijze is geconstrueerd… tot de allerlaatste zin.
(…) “Soms vraag ik mij af hoe heet de dagen moeten worden voordat het vlees van mijn botten valt. En wat ik dan in godsnaam onder die dagen moet leggen om ze op te stoken tot de gewenste temperatuur. Heel de tijd het beuken van de zee tegen de kliffen op de achtergrond. De golven die de kliffen uit hun slaap houden. Mijn hersenen horen die kliffen krijsen, zelfs hier in het gesticht” (…)
De Waanzinpartituur is de debuutroman van Emma van Hooff. Eerder schreef zij de dichtbundel “Placebomens”.
Het verhaal speelt zich af binnen het decor van een groepssessie in een psychiatrische kliniek.
Een van de patiënten die deelneemt aan deze groepssessie is de 31-jarige Am, die compulsief haar haren uit haar hoofd trekt als zij getriggerd wordt door “het lied”.
Am wil in de Waanzinpartituur zowel haar klinische hulpverleners, haar medepatiënten, maar vooral de lezer er van doordringen dat zij ten onrechte in deze psychiatrische kliniek is opgenomen.
Wat volgt is een vurig en onafgebroken monologisch vertelperspectief – opgedeeld in 3 lange hoofdstukken – waarin Am zich ook enkele malen rechtstreeks tot de lezer richt. Zij keert in gedachten terug naar de gezinsdynamiek, waarvan zij stelt het slachtoffer te zijn geworden.
Op een gedetailleerde, poëtische en prachtig metaforische wijze beschrijft Am haar moeder als een vrouw die haar eigen hypochondrische angststoornissen op haar dochter projecteert en haar volledig van de buitenwereld isoleert. Ook de dominante aanwezigheid van haar overleden grootmoeder die “als as onder haar voeten knerpt” is van grote invloed.
Meermalen keert Am vanuit haar gedachten terug naar het heden; de vertelkring waarin iedere patiënt zijn of haar ervaringen mag delen. Voor Am dé gelegenheid om de echte reden van haar opname in de kliniek te uitdragen, waardoor voor iedereen voor eens en altijd volledig duidelijk zal worden dat haar moeder – die onderweg is om Am in de kliniek te kunnen bezoeken – in dit geval “de gestoorde” is en dus haar plek in de kliniek zou moeten innemen.
An markeert “gele woensdag” – de dag waarop de tonen van het “Dies Irae” van Mozart in de verte hoorde galmen – als het keerpunt in de overlevering aan haar moeders grillen. De enige mogelijkheid om aan haar moeder te kunnen ontsnappen lijkt een manipulatief tegengeluid….
Als lezer wordt je volledig meegezogen in de complexe en betogende gedachtenstorm van Am, terwijl je je op afstand continu blijft afvragen aan wie van beiden nu werkelijk “de gekte” kan worden toegeschreven: is het aan moeder of wellicht toch dochter, of wordt je zelf als lezer de waanzin in gesleurd?
Het snelle schakelen tussen het heden en verleden is vergt voor de lezer hier een daar een goede focus op het verhaal, maar levert daarentegen een onmisbare bijdrage aan de sfeer van waanzin die je als lezer daadwerkelijk gaat voelen.
Zou het Am lukken om op tijd te kunnen ontkomen van de waanzin van haar moeder en zou zij de lezer kunnen overtuigen van haar gelijk? Of is het –zoals de beginvraag van het verhaal luidt– te laat voor alles?
Een waanzinnig en adembenemend relaas dat door de schrijfster op een uiterst ingenieuze wijze is geconstrueerd… tot de allerlaatste zin.
March 26, 2026
Emma van Hooff is dichter en schrijver uit Noordwijk. Ze studeerde poëzie en toneel aan de Schrijversvakschool en debuteerde in 2022 met de poëziebundel Placebomens. Met De waanzinpartituur waagt ze nu de sprong naar proza – en wat voor een sprong.
In De waanzinpartituur word je genadeloos meegesleurd in het suizende hoofd van Am, een jonge vrouw die tijdens een groepssessie in een psychiatrische inrichting haar verhaal doet. In anderhalf uur tijd spat ze haar relaas eruit: over haar beklemmende moeder die haar leven tot in de kleinste vezels probeerde te controleren, over de grens tussen zorg en verstikking, en over de vraag wie hier eigenlijk echt waanzinnig is. Am praat, draait, herinnert zich, verdraait en daagt je uit om te blijven twijfelen. Haar moeder blijft een schaduwfiguur op de achtergrond, maar o, wat werpt die schaduw een lang en verstikkend licht.
Wat meteen opvalt is de schrijfstijl: koortsachtig, ritmisch en poëtisch, alsof je naar een jazzimprovisatie luistert die elk moment kan ontsporen. De personages voelen levensecht in hun ongemak – Am is een onbetrouwbare vertelster pur sang, en juist daardoor blijf je aan haar lippen hangen.
Wat ik écht knap vond, is hoe Van Hooff je laat meedraaien in de waanzin zonder dat het ooit goedkoop of sensationeel aanvoelt. De beelden zijn scherp, de spanning bouwt zich op als een strakgespannen snaar en de moeder-dochterdynamiek kruipt onder je huid. Minder overtuigend vond ik soms de plotwendingen in de laatste akte; die voelden een tikkeltje geforceerd, alsof de partituur net iets te hard probeert te crescendoën.
De waanzinpartituur is een debuut dat je niet zomaar even uitleest en weglegt. Het blijft nazinderen, zoals een vreemde droom die je niet helemaal kunt duiden.
In De waanzinpartituur word je genadeloos meegesleurd in het suizende hoofd van Am, een jonge vrouw die tijdens een groepssessie in een psychiatrische inrichting haar verhaal doet. In anderhalf uur tijd spat ze haar relaas eruit: over haar beklemmende moeder die haar leven tot in de kleinste vezels probeerde te controleren, over de grens tussen zorg en verstikking, en over de vraag wie hier eigenlijk echt waanzinnig is. Am praat, draait, herinnert zich, verdraait en daagt je uit om te blijven twijfelen. Haar moeder blijft een schaduwfiguur op de achtergrond, maar o, wat werpt die schaduw een lang en verstikkend licht.
Wat meteen opvalt is de schrijfstijl: koortsachtig, ritmisch en poëtisch, alsof je naar een jazzimprovisatie luistert die elk moment kan ontsporen. De personages voelen levensecht in hun ongemak – Am is een onbetrouwbare vertelster pur sang, en juist daardoor blijf je aan haar lippen hangen.
Wat ik écht knap vond, is hoe Van Hooff je laat meedraaien in de waanzin zonder dat het ooit goedkoop of sensationeel aanvoelt. De beelden zijn scherp, de spanning bouwt zich op als een strakgespannen snaar en de moeder-dochterdynamiek kruipt onder je huid. Minder overtuigend vond ik soms de plotwendingen in de laatste akte; die voelden een tikkeltje geforceerd, alsof de partituur net iets te hard probeert te crescendoën.
De waanzinpartituur is een debuut dat je niet zomaar even uitleest en weglegt. Het blijft nazinderen, zoals een vreemde droom die je niet helemaal kunt duiden.
February 21, 2026
Een leesavontuur als een oneindige rollercoaster
Soms lees je een boek dat je niet rustig laat zitten. De Waanzinpartituur van Emma van Hooff is zo’n boek. Indrukwekkend, beklemmend. Ik voelde me regelmatig verward – wat is nu de waarheid? Hoeveel bochten in de rollercoaster gaan nog volgen? En precies dát maakt het zo sterk.
We maken kennis met Am, opgesloten in een psychiatrische inrichting. Anderhalf uur lang, tijdens een groepssessie, sleurt ze je mee in haar monoloog. Ze wil maar één ding: bewijzen dat niet zij, maar haar moeder daar thuishoort. Je zit volledig in haar hoofd. Het suist daarbinnen. “Kun je die beelden zien zonder erop te reageren. Alsof het blaadjes in een rivier zijn die aan je voorbijglijden.”
De vraag blijft steeds … kun je Am vertrouwen?
Van Hooff speelt meesterlijk met perspectief. De taal barst uit zijn voegen, is ritmisch en soms bijna poëtisch. “Ons hele huis was donker die avond alsof iemand een doek over ons huis had geworpen zoals je over een kooi van twee vogels gooit zodat ze eindelijk eens hun snavel houden.” Zulke zinnen blijven hangen.
De dunne lijn tussen zorg en verstikking wordt pijnlijk voelbaar. Dit is geen comfortabel boek, maar wel een dat nog lang natrilt. Lees het – en durf te twijfelen.
Soms lees je een boek dat je niet rustig laat zitten. De Waanzinpartituur van Emma van Hooff is zo’n boek. Indrukwekkend, beklemmend. Ik voelde me regelmatig verward – wat is nu de waarheid? Hoeveel bochten in de rollercoaster gaan nog volgen? En precies dát maakt het zo sterk.
We maken kennis met Am, opgesloten in een psychiatrische inrichting. Anderhalf uur lang, tijdens een groepssessie, sleurt ze je mee in haar monoloog. Ze wil maar één ding: bewijzen dat niet zij, maar haar moeder daar thuishoort. Je zit volledig in haar hoofd. Het suist daarbinnen. “Kun je die beelden zien zonder erop te reageren. Alsof het blaadjes in een rivier zijn die aan je voorbijglijden.”
De vraag blijft steeds … kun je Am vertrouwen?
Van Hooff speelt meesterlijk met perspectief. De taal barst uit zijn voegen, is ritmisch en soms bijna poëtisch. “Ons hele huis was donker die avond alsof iemand een doek over ons huis had geworpen zoals je over een kooi van twee vogels gooit zodat ze eindelijk eens hun snavel houden.” Zulke zinnen blijven hangen.
De dunne lijn tussen zorg en verstikking wordt pijnlijk voelbaar. Dit is geen comfortabel boek, maar wel een dat nog lang natrilt. Lees het – en durf te twijfelen.
May 13, 2026
Am, 31, vertelt over haar leven in het ‘gesticht’, tussen de ‘gestoorden’, terwijl ze de lezer ervan probeert te overtuigen dat zij niet een van hen is, dat zij daar niet thuishoort.
Het wordt vrij gauw duidelijk dat ze een trauma heeft overgehouden aan het leven met haar moeder, dat ze voor haar is weggevlucht.
Tijdens een therapiesessie met haar medepatiënten dwalen haar gedachten telkens af, in afwachting van haar moeder die (al dan niet) op bezoek komt.
Doordat Am zelf de vertelster is, kruip je helemaal mee in haar hoofd. Gele woensdag, het lied Dies irae, een benzinegeur, en haar voorouders zijn elementen die telkens terugkomen, en die waarvan de betekenis maar mondjesmaat onthuld wordt.
Doordat haar gedachten zo afdwalen wisselt haar monoloog de hele tijd af tussen wat voorafging aan haar verblijf, en de therapiesessie waar ze in zit. Emma van Hooff hanteert een poëtisch taalgebruik, wat het niet altijd gemakkelijk, maar wel mooi om te lezen maakt (ik heb bepaalde stukken geluisterd, maar dat gaf niet hetzelfde effect, zodat ik diezelfde stukken toch herlezen heb).
Toch begon ik het op den duur wat langdradig te vinden, omdat je in haar hoofd blijft zitten en het moeilijk is te weten wat echt is en wat niet. Aan de andere kant is dat ook net de sterkte van het boek.
Ik twijfel tussen 3 en 4 sterren, en heb uiteindelijk toch naar beneden afgerond, omdat het me soms moeite kostte om het boek vast te nemen en verder te lezen.
***(*)
Het wordt vrij gauw duidelijk dat ze een trauma heeft overgehouden aan het leven met haar moeder, dat ze voor haar is weggevlucht.
Tijdens een therapiesessie met haar medepatiënten dwalen haar gedachten telkens af, in afwachting van haar moeder die (al dan niet) op bezoek komt.
Doordat Am zelf de vertelster is, kruip je helemaal mee in haar hoofd. Gele woensdag, het lied Dies irae, een benzinegeur, en haar voorouders zijn elementen die telkens terugkomen, en die waarvan de betekenis maar mondjesmaat onthuld wordt.
Doordat haar gedachten zo afdwalen wisselt haar monoloog de hele tijd af tussen wat voorafging aan haar verblijf, en de therapiesessie waar ze in zit. Emma van Hooff hanteert een poëtisch taalgebruik, wat het niet altijd gemakkelijk, maar wel mooi om te lezen maakt (ik heb bepaalde stukken geluisterd, maar dat gaf niet hetzelfde effect, zodat ik diezelfde stukken toch herlezen heb).
Toch begon ik het op den duur wat langdradig te vinden, omdat je in haar hoofd blijft zitten en het moeilijk is te weten wat echt is en wat niet. Aan de andere kant is dat ook net de sterkte van het boek.
Ik twijfel tussen 3 en 4 sterren, en heb uiteindelijk toch naar beneden afgerond, omdat het me soms moeite kostte om het boek vast te nemen en verder te lezen.
***(*)
April 10, 2026
De waanzinpartituur - Emma Van Hooff
Emma van Hooff neemt je in haar debuut mee in het hoofd van Am, een jonge vrouw die opgesloten zit in een psychiatrische afdeling. Het resultaat is een waanzinnig monoloog met een hoog tempo. Het boek beslaat een therapiesessie van 1u30 en je raast er als lezer doorheen.
Als lezer vond ik het in het hoofd van Ams soms wel heel hard op flessen getrokken, waardoor er ook lichte humor in zat. Ze spreekt over de medepatiënten als 'gestoorden'. Het tempo in Ams hoofd is hoog, waardoor je als lezer af en toe stukken opnieuw moet lezen om te kunnen volgen. Het verhaal is best chaotisch. Dat zorgt ervoor dat het voor een heel wel realistisch is, maar ook niet altijd makkelijk te volgen.
Een aparte leeservaring, waarvan ik nog niet zo goed weet wat ik er nu juist van vond. Gedurfd, dat zeker, uniek dat ook. Petje af dat je een lezer zo kan meenemen in iemand zijn hoofd en gedachten. Het voelde als een rit op een rollercoaster, waar je even moet van bekomen.
Emma van Hooff neemt je in haar debuut mee in het hoofd van Am, een jonge vrouw die opgesloten zit in een psychiatrische afdeling. Het resultaat is een waanzinnig monoloog met een hoog tempo. Het boek beslaat een therapiesessie van 1u30 en je raast er als lezer doorheen.
Als lezer vond ik het in het hoofd van Ams soms wel heel hard op flessen getrokken, waardoor er ook lichte humor in zat. Ze spreekt over de medepatiënten als 'gestoorden'. Het tempo in Ams hoofd is hoog, waardoor je als lezer af en toe stukken opnieuw moet lezen om te kunnen volgen. Het verhaal is best chaotisch. Dat zorgt ervoor dat het voor een heel wel realistisch is, maar ook niet altijd makkelijk te volgen.
Een aparte leeservaring, waarvan ik nog niet zo goed weet wat ik er nu juist van vond. Gedurfd, dat zeker, uniek dat ook. Petje af dat je een lezer zo kan meenemen in iemand zijn hoofd en gedachten. Het voelde als een rit op een rollercoaster, waar je even moet van bekomen.
February 25, 2026
Een boeiende monoloog die je continue laat twijfelen of de jonge vrouw Am die opgesloten zit in een psychiatrische instelling daar thuis hoort of misschien haar moeder.
Tijdens een groepssessie gaan haar gedachtes terug in de tijd, terug naar haar jeugd, waar de moeder van Am erg zorgzaam en controlerend was en als beklemmend werd ervaren, zij zorgde ervoor dat ze geen vrijheid had en dat ze in haar ontwikkeling beperkt was. Ze reflecteert op haar verleden.
Tussendoor gebeuren er allerlei dingen met de overige “gestoorden” zoals Am ze noemt en dan laat ze haar verhaal even los.
Maar in hoeverre is Am betrouwbaar in alles wat ze vertelt (denkt). Dat blijft de vraag. Het is een bijzonder verhaal waar je nog even mee in je hoofd blijft zitten omdat het een hele andere kant toont van een psychiatrische instelling
Een lange monoloog die me soms verveelde. Als het een toneelstuk was geweest dan was ik in de pauze opgestapt denk ik.
Tijdens een groepssessie gaan haar gedachtes terug in de tijd, terug naar haar jeugd, waar de moeder van Am erg zorgzaam en controlerend was en als beklemmend werd ervaren, zij zorgde ervoor dat ze geen vrijheid had en dat ze in haar ontwikkeling beperkt was. Ze reflecteert op haar verleden.
Tussendoor gebeuren er allerlei dingen met de overige “gestoorden” zoals Am ze noemt en dan laat ze haar verhaal even los.
Maar in hoeverre is Am betrouwbaar in alles wat ze vertelt (denkt). Dat blijft de vraag. Het is een bijzonder verhaal waar je nog even mee in je hoofd blijft zitten omdat het een hele andere kant toont van een psychiatrische instelling
Een lange monoloog die me soms verveelde. Als het een toneelstuk was geweest dan was ik in de pauze opgestapt denk ik.
March 2, 2026
"De waarheid is dat ik wil verklaren waarom ik hier zit, waarom ik hier mijn tijd verdoe door te luisteren naar het gezwam van die andere gestoorden."
Door de titel had ik al gewaarschuwd moeten zijn maar toch werd ik door de gekte meegesleurd. Daardoor heb ik in het begin ook geworsteld met het verhaal tot ik mij realiseerde dat ik gewoon moest meegaan met wat Am probeert te vertellen.
Tijdens een groepssessie met ander patiënten neemt Am die nergens heen ging de lezer mee in haar verhaal. Ze heeft haast om het te vertellen want na de groepssessie is het namelijk bezoekuur en ze is overtuigd dat moeder langs komt. En haar moeder zou daar moeten zitten in die kring, niet Am.
In haar monoloog wordt ze af en toe onderbroken door haar medepatiënten en die momenten gaven mij als lezer wat lucht. Hoe dichter we bij het bezoekuur komen hoe dringender en hoger het tempo van Am wordt.
Emma van Hooff dirigeert het verhaal op een poëtische en beeldende manier als een muziekstuk. Dit verhaal bleef nog lang in mijn hoofd nagalmen nadat ik het uit had, want wie is er nou eigenlijk gek?
Door de titel had ik al gewaarschuwd moeten zijn maar toch werd ik door de gekte meegesleurd. Daardoor heb ik in het begin ook geworsteld met het verhaal tot ik mij realiseerde dat ik gewoon moest meegaan met wat Am probeert te vertellen.
Tijdens een groepssessie met ander patiënten neemt Am die nergens heen ging de lezer mee in haar verhaal. Ze heeft haast om het te vertellen want na de groepssessie is het namelijk bezoekuur en ze is overtuigd dat moeder langs komt. En haar moeder zou daar moeten zitten in die kring, niet Am.
In haar monoloog wordt ze af en toe onderbroken door haar medepatiënten en die momenten gaven mij als lezer wat lucht. Hoe dichter we bij het bezoekuur komen hoe dringender en hoger het tempo van Am wordt.
Emma van Hooff dirigeert het verhaal op een poëtische en beeldende manier als een muziekstuk. Dit verhaal bleef nog lang in mijn hoofd nagalmen nadat ik het uit had, want wie is er nou eigenlijk gek?
May 11, 2026
De waanzinpartituur. Door: Emma van Hoof.
Wat een trip. Emma van Hoof trekt je in een rotvaart mee door De waanzinpartituur. Willen of niet je moet je overgeven. Tegenwringen staat gelijk aan opgeven.
We kijken mee in het hoofd van Am, momenteel opgesloten in een psychiatrische instelling. Door haar (interne) monologen krijgen we een kijkje in haar heden (haar blik op de medepatiënten) en in haar verleden (vooral haar woede ten opzichte van haar moeder).
Op de achterflap wordt gesuggereerd dat Am geen betrouwbare verteller is. Maar wat is de waarheid? En bestaat die wel? Hoe Am het ziet is hoe het voor haar voelt/ is geweest.
Net dat maakt De waanzinpartituur tot een boeiend boek dat je doet nadenken over wat ‘gek’ is en wat normaal. En wie beslist daar over? En bestaat dé waarheid wel? Gaat het niet meer over wat je voelt dan wat je denkt? En nog een paar van die dingen die je hoofd doen duizelen. Boeiend.
Wat een trip. Emma van Hoof trekt je in een rotvaart mee door De waanzinpartituur. Willen of niet je moet je overgeven. Tegenwringen staat gelijk aan opgeven.
We kijken mee in het hoofd van Am, momenteel opgesloten in een psychiatrische instelling. Door haar (interne) monologen krijgen we een kijkje in haar heden (haar blik op de medepatiënten) en in haar verleden (vooral haar woede ten opzichte van haar moeder).
Op de achterflap wordt gesuggereerd dat Am geen betrouwbare verteller is. Maar wat is de waarheid? En bestaat die wel? Hoe Am het ziet is hoe het voor haar voelt/ is geweest.
Net dat maakt De waanzinpartituur tot een boeiend boek dat je doet nadenken over wat ‘gek’ is en wat normaal. En wie beslist daar over? En bestaat dé waarheid wel? Gaat het niet meer over wat je voelt dan wat je denkt? En nog een paar van die dingen die je hoofd doen duizelen. Boeiend.
April 27, 2026
Een indringend inkijkje in de psyche van een vrouw, waarbij je het gehele verhaal in haar hoofd zit. Schommelend tussen heden en verleden, zonder de draad te verliezen. De vraag is echter of zij de draad verliest of al heeft verloren. Ze probeert zichzelf en de lezer in ieder geval te overtuigen van haar onterechte opname in een ggz-instelling (in haar optiek: een gesticht met gestoorden). Maar als lezer ga je toch twijfelen aan haar waarheid.
In het boek is ook een belangrijke rol weggelegd voor muziek, waaronder het slotakkoord en het stuk Dies Irae.
Het is een intrigerend verhaal, vlot geschreven met de constante vraag wat waar is en wat niet, en voor wie?
In het boek is ook een belangrijke rol weggelegd voor muziek, waaronder het slotakkoord en het stuk Dies Irae.
Het is een intrigerend verhaal, vlot geschreven met de constante vraag wat waar is en wat niet, en voor wie?
April 9, 2026
3.5 afgerond
Heel sterk, maar had korter gekund
Heel sterk, maar had korter gekund
April 12, 2026
Ik vertrouw Am wel als verteller.
April 19, 2026
2/5 ⭐️ | het was chaotisch lezen en ik hoopte dat het nog ging veranderen maar tot het einde heeft dit boek me niet meegenomen.
April 26, 2026
Oke, ik val dan nog best mee.
May 3, 2026
Prachtige taal, meeslepend, valt niks op af te dingen. En toch dacht ik op eenderde: Nu weet ik het wel. Ik wilde licht aan het einde van de tunnel van dat waanzinnige taalgebruik.
Displaying 1 - 27 of 27 reviews