In de achttiende eeuw waren de collecties van de stadhouders internationaal vermaard. Hoe de collecties tot stand kwamen is echter nauwelijks bekend. Goede contacten met internationale hoven waren hierbij van cruciaal belang. Maar ook intellectuelen uit het stadhouderlijk netwerk en goede relaties binnen de handelscompagnieën van de Republiek speelden een belangrijke rol. Willem V van Oranje bracht zijn natuurhistorische collectie, kunst verzameling en bibliotheek onder in zijn privémuseum aan het Haagse Buitenhof (Vijverhof en Galerij). Het geheel moest de stand van de wetenschap van dat moment representeren. Bij de aanvang van de Bataafse Republiek in 1795 nam het Franse revolutionaire leger het meeste als oorlogsbuit mee. De zeldzame dieren en koralen uit koloniaal gebied, de schilderijen, antiquiteiten, boeken, prenten, topografische atlassen en wetenschappelijke instrumenten verdwenen voor een groot deel voorgoed naar Frankrijk. De auteur, die als historicus ruim dertig jaar aan het hoofd stond van verschillende musea en archieven, leidt u verhalenderwijs door deze boeiende collectiegeschiedenis.
Eigenlijk gaan alleen het eerste en het laatste hoofdstuk over de roof van de Oranje-collecties door de Fransen en de terugvordering ervan. In de rest van het boek wordt het ontstaan van de collecties behandeld, en laat de auteur zien dat de collectievorming is beïnvloed door enerzijds de internationale context van andere Europese vorstenhoven en anderzijds de lokale context van verzamelaars in Den Haag (hallo Kunst en locatie). Bij de uitvoerige beschrijving van de levensloop van verschillende Haagse collectioneurs begon het boek mijn interesse echter te verliezen. Hier had veel in geschrapt mogen worden, of het boek had anders in de markt gezet moeten worden. Het zwaartepunt ligt nu namelijk bij de Haagse verzamelcultuur van de achttiende eeuw, en niet bij de roof die door de titel en de flaptekst wordt beloofd.
Desalniettemin heeft Van der Sman met haar archiefonderzoek de belangrijke ontdekking gedaan dat, in tegenstelling tot wat eerder werd aangenomen, het grootste deel van de geroofde stadhouderlijke collecties níet is teruggekeerd na de Restauratie. Schandalig dat er nog steeds roofkunst uit Nederland in Franse musea hangt. Hopelijk komen we ooit zover dat dit gerestitueerd kan worden.