Πεισίστρατος. Ήμουν έφηβος όταν πρωτόγραψα τον "Πεισίστρατο", γύρω στα 1957. Εκδόθηκε τρία χρόνια αργότερα, χάρη στο χρηματικό έπαθλο του Δήμου Θεσσαλονίκης και με λίγες προσθήκες από τις εν τω μεταξύ εμπειρίες μου του φοιτητού Ιατρικής. Πιστεύω πως η διαδρομή μου αρχίζει με το δεύτερο βιβλίο, την "Εκδρομή", γι' αυτό και δίσταζα να τον ξαναεκδώσω. Τον κρατούσα πάντα σαν ένα νεανικό βίωμα, εξομολογημένο μ' έναν "άξεστο" τρόπο.
Αλλά αυτού του είδους η "άξεστη" γραφή θα συνεχισθεί και στα επόμενα βιβλία μου -και δίνω μιαν απόλυτα θετική έννοια σ' αυτή την λέξη, "άξεστος". Σημαίνει τον θαρραλέο, όσο και δύσκολο τρόπο, γεμάτο πέτρες και κινδύνους να χαθείς, να μιλάς για το πρόσωπο του ανθρώπου, τις αιματηρές σχέσεις του με τον άλλον και με το άλλο, για τα ανθρωποβόρα οράματα, τις "κατακόρυφες" θανάσιμε πράξεις. Πολλά από αυτά υπάρχουν ήδη στον "Πεισίστρατο".
Πέρα όμως από αυτά, ο Πεισίστρατος, συγκεκριμένα, είναι η ιστορία ενός εφήβου που αγωνίζεται να υπάρξει και να δικαιωθεί μέσα σ' εκείνη την βουβή, εσπερινή Θεσσαλονίκη, με τη γνωστή της (για όσους την ζήσαμε από παιδιά) πολύτιμή αθλιότητα. Και όχι απλά να δικαιωθεί -αλλά να δικαιωθεί σαν μια δαιμονική ιδιοφυία. Το "υπερβολικό διήγημα" που, φαινομενικά, είναι όλος ο κόσμος κι όλη η μανία αυτού του εφήβου, είναι ο φοβερός κόπος και η ανήμερη μανία του να γίνει ο βασιλιάς της Καρθαγένης.
Giorgos Heimonas is widely recognized in Greece and abroad as a major force in post-modern Greek writing. While a few of his works have hitherto appeared translated into several European languages, the publication of the full range of his work in Robert Crist’s English translation is a pioneering event. Heimonas’s narratives are famous for their dynamic appeal – their amazing originality, unique style, psychological depth, and poetic power, as well as their impact on readers' feelings and challenge their interpretive capacity. Heimonas’s unique, emotionally-charged narratives reach full development in the major phase from Doctor Ineotis to The Builders. While his early and last writings (Pisistratus, My Journeys & The Enemy of the Poet) contain strong elements of realism, the major period turns to a new mode of language. The style of the texts is neither fiction or poetry in a traditional sense. It is a disrupted language with elements of dream and myth, the lyrical, the philosophical, and depth psychology. It is an original language in every sense of the word – a search for origins, for revisions and new beginnings. Above all, the writer inspires readers to discover renewed resources of insight and feeling in themselves, in literary art, and in in the larger world of human experience.
✔️Τι ωραία γραφή. Τι ωραία περιγραφή. Τι ωραία ηθογραφηση. ✔️Περιέγραψε όλο το άγχος, την αγωνία ενός νέου να βρει τον εαυτό του, να αυτόπροσδιριστει. Στοχαστικό και βαθύ,ψυχεδελικό σχεδόν σε κάποια σημεία. ❌ Έχω λίγο αλλεργία στα αυτό βιογραφικά. Μετά από ένα σημείο κουράζει, νιώθεις σχεδόν σαν εισβολέας στις ιδιωτικές σκέψεις του συγγραφέα.
Πρώτη επαφή με τον Χειμωνά. έχει ωραία στοιχεία στο γράψιμο του. προτάσεις με βαθύ νόημα. ίσως σε ένα επόμενο διάβασμα του βιβλίου, με άλλη διάθεση να ανεβάσω τη βαθμολογία.