What do you think?
Rate this book
Exit 8
From the award-winning film director and New York Times bestselling author of If Cats Disappeared from the World, a surreal novelization of his hit film Exit 8, adapting the indie horror game of the same name.
A path with no beginning, no end.
A man with a life-changing decision to make finds himself trapped in a seemingly infinite corridor in a Tokyo subway station. Each time he passes through the sterile, quiet hallway, he discovers himself back at its beginning, walking past the same doors, the same posters, and disturbingly, the same people, as he did the previous time. He soon discovers that in order to reach the elusive "Exit 8", he must look more closely at his surroundings, and notice the tunnel's bizarre anomalies.
Spot one, and he must turn back. Spot none, and he can proceed.
Make it to eight, and he'll be free. Make a mistake, and he must start over again.
As he stumbles through an endless loop of conformity, confronting the strange, new possibilities of his own life, he begins to wonder if anomalies are not things to be feared but to be embraced. Maybe, he thinks, the only way out is through.
A path with no beginning, no end.
A man with a life-changing decision to make finds himself trapped in a seemingly infinite corridor in a Tokyo subway station. Each time he passes through the sterile, quiet hallway, he discovers himself back at its beginning, walking past the same doors, the same posters, and disturbingly, the same people, as he did the previous time. He soon discovers that in order to reach the elusive "Exit 8", he must look more closely at his surroundings, and notice the tunnel's bizarre anomalies.
Spot one, and he must turn back. Spot none, and he can proceed.
Make it to eight, and he'll be free. Make a mistake, and he must start over again.
As he stumbles through an endless loop of conformity, confronting the strange, new possibilities of his own life, he begins to wonder if anomalies are not things to be feared but to be embraced. Maybe, he thinks, the only way out is through.
Audible Audio
First published July 9, 2025
About the author
Genki Kawamura
27 books809 followersAssociated Names:
* Genki Kawamura (English)
* 川村元気 (Japanese)
* คาวามูระ เก็งกิ (Thai)
Genki Kawamura (川村元気) is a Japanese film producer, writer, screenwriter.
中文 >> 川村元氣.
Genki Kawamura is an internationally bestselling author. If Cats Disappeared from the World was his first novel and has sold over two million copies in Japan and has been translated into over fourteen different languages. His other novels are Million Dollar Man and April Come She Will. He has also written children's picture books including Tinny & The Balloon, MOOM, and Patissier Monster. Kawamura occasionally produces, directs, and writes movies, and is a showrunner. He was a producer of the blockbuster anime film Your Name, which is currently being developed into an live-action film by J. J. Abrams.
* Genki Kawamura (English)
* 川村元気 (Japanese)
* คาวามูระ เก็งกิ (Thai)
Genki Kawamura (川村元気) is a Japanese film producer, writer, screenwriter.
中文 >> 川村元氣.
Genki Kawamura is an internationally bestselling author. If Cats Disappeared from the World was his first novel and has sold over two million copies in Japan and has been translated into over fourteen different languages. His other novels are Million Dollar Man and April Come She Will. He has also written children's picture books including Tinny & The Balloon, MOOM, and Patissier Monster. Kawamura occasionally produces, directs, and writes movies, and is a showrunner. He was a producer of the blockbuster anime film Your Name, which is currently being developed into an live-action film by J. J. Abrams.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 139 reviews
June 15, 2026
short, creepy, fun and very gripping mentally
May 25, 2026
*ไม่เคยเล่นเกม
*ไม่เคยดูหนัง
*เคยอ่านหนังสือของเก็งกิมาแล้วสามเล่ม (ไม่รู้จะบอกทำไม)
สารภาพบาปเลยว่าไม่เคยชอบอ่านงานเก็งกิ อ่านทีไรได้แต่หงุดหงิด ทั้งเอพริลชีวิว ทั้งดอกไม้ ทั้งบิลเลียนแนร์ไรสักอย่าง ไม่เหงาก็ล้น ตัวละครของเก็งกิน่ารำคาญมาก การดำเนินเรื่องก็ slow เหลือเกิน แวะนู้นแวะนี้
แต่ทั้งหมดที่กล่าวมาไม่มีในเล่มนี้!! ยะฮู้ ยกเว้นตัวละครน่ารำคาญ อันนี้เป็นเอกลักษณ์ว่าไม่ได้
ทางออกหมายเลขแปด ในเกมเหมือนได้ยินมาว่าเป็น horror game ที่ดังมาก ส่วนหนังได้นิโนะมาเล่น เหมาะสม ไม่เกี่ยวกะหนังสือ อะ หนังสือ เออ ด้วยความที่มันมีเส้นเรื่องชัดเจนอะเนอะ ติดลูปในสถานีรถไฟ ต้องหาทางออก มันเลยไม่ได้แวะไปไหนเยอะ มีย้อนอดีตบ้าง เห็นนิมิต? บ้างเป็นคำใบ้ในการหาทางออก
การหาทางออกไม่เจอก็ความหมายตรงตัว ว่าคิดไม่ตกกับปัญหาชีวิต การจะหาทางออกได้ก็คือต้อง realize ว่าปัญหาหรือควผิดปกติคืออะไร ก็จะย้อนมาถามว่าแล้วความปกติอะไร อะ ก็ไปอ่านกันว่านังพระเอกจะหาได้มั้ย ทั้งทางออกจากรถไฟและปัญหาชีวิต (เฉลย หาได้) เอาหน่ะ ความสนุกคือหายังไงต่างหาก
รูปเล่มทำสวยมาก มีการใส่รูปประกอบเป็นระยะ ตัวอักษรในเล่มก็มีการเล่นคำ, สี เพื่อให้คนอ่านสนุกไปกับการหารายละเอียดความผิดปกติว่าคืออะไร ตอนอ่านก็ไม่ค่อยกลัวเท่าไร แต่คิดว่าถ้าเล่นเป็นเกมหรือดูหนัง ไอ้จังหวะตุ้งแช่แบบนี้เราสะดุ้งตัวลอยอยู่
*ไม่เคยดูหนัง
*เคยอ่านหนังสือของเก็งกิมาแล้วสามเล่ม (ไม่รู้จะบอกทำไม)
สารภาพบาปเลยว่าไม่เคยชอบอ่านงานเก็งกิ อ่านทีไรได้แต่หงุดหงิด ทั้งเอพริลชีวิว ทั้งดอกไม้ ทั้งบิลเลียนแนร์ไรสักอย่าง ไม่เหงาก็ล้น ตัวละครของเก็งกิน่ารำคาญมาก การดำเนินเรื่องก็ slow เหลือเกิน แวะนู้นแวะนี้
แต่ทั้งหมดที่กล่าวมาไม่มีในเล่มนี้!! ยะฮู้ ยกเว้นตัวละครน่ารำคาญ อันนี้เป็นเอกลักษณ์ว่าไม่ได้
ทางออกหมายเลขแปด ในเกมเหมือนได้ยินมาว่าเป็น horror game ที่ดังมาก ส่วนหนังได้นิโนะมาเล่น เหมาะสม ไม่เกี่ยวกะหนังสือ อะ หนังสือ เออ ด้วยความที่มันมีเส้นเรื่องชัดเจนอะเนอะ ติดลูปในสถานีรถไฟ ต้องหาทางออก มันเลยไม่ได้แวะไปไหนเยอะ มีย้อนอดีตบ้าง เห็นนิมิต? บ้างเป็นคำใบ้ในการหาทางออก
การหาทางออกไม่เจอก็ความหมายตรงตัว ว่าคิดไม่ตกกับปัญหาชีวิต การจะหาทางออกได้ก็คือต้อง realize ว่าปัญหาหรือควผิดปกติคืออะไร ก็จะย้อนมาถามว่าแล้วความปกติอะไร อะ ก็ไปอ่านกันว่านังพระเอกจะหาได้มั้ย ทั้งทางออกจากรถไฟและปัญหาชีวิต (เฉลย หาได้) เอาหน่ะ ความสนุกคือหายังไงต่างหาก
รูปเล่มทำสวยมาก มีการใส่รูปประกอบเป็นระยะ ตัวอักษรในเล่มก็มีการเล่นคำ, สี เพื่อให้คนอ่านสนุกไปกับการหารายละเอียดความผิดปกติว่าคืออะไร ตอนอ่านก็ไม่ค่อยกลัวเท่าไร แต่คิดว่าถ้าเล่นเป็นเกมหรือดูหนัง ไอ้จังหวะตุ้งแช่แบบนี้เราสะดุ้งตัวลอยอยู่
January 31, 2026
jakbym była niemiła to powiedziałabym, że ta książka jest anomalią, bo nie widzę za bardzo sensu przenoszenia gry, która tak mocno bazuje na aspekcie wizualnym, na powieść. Cały myk w tym, że to my dostajemy pierdolca przechodząc ten sam korytarz na zapętleniu i przestajemy ufać swoim oczom. Nie potrzebuję do tego dodatkowego loru jakiegoś astmatyka, który boi się powiedzieć swojej byłej, żeby zrobiła aborcję (xd), właściwie próba dopisania do tego jakiejś umoralniającej historii zabija horror imho, ale w sumie czego oczekiwałam od a gdyby ze świata zniknęły koty guy
Plus: na okładce „anomalie” a w środku „nieprawidłowości”, trochę lazy
Plus: na okładce „anomalie” a w środku „nieprawidłowości”, trochę lazy
April 1, 2026
I picked this book up because I saw a movie poster at the cinema. This book is highly entertaining and creepy that I enjoyed it very much, to the point that I finished it in a day! I went to the cinema the next day so that I could compare it to the book. The movie actually did the book justice. If you like eerie and creepy atmospheres, I would suggest you to try this book.
July 4, 2026
a short, quick read novella and i finished it in a sitting: so exhilaratingly absurd, fastpaced and i kind of love its repetitive running in a loop plot though it makes me super anxious like i was stuck along through the mysterious passage under the panel of Exit 8 signboard
of question on identity and regret, and how the endless loop mirroring one’s choices to make in life, a slow suspense for its psycho horror yet it leaves me with a creepy feel on the after-read. 5/5*
of question on identity and regret, and how the endless loop mirroring one’s choices to make in life, a slow suspense for its psycho horror yet it leaves me with a creepy feel on the after-read. 5/5*
January 28, 2026
A ver, no puedo ser muy objetivo porque soy un fan fatal del videojuego, pero es que menuda maravilla. Amplía el lore del juego y la película, convirtiéndose en el tercer vértice de la experiencia EXIT 8. Además, me ha tocado la patata. Quién me iba a decir que se me iban a saltar las lágrimas con un señor japonés que se pierde en el metro de Tokio. ¿Es muy pronto para decir que es mi mejor lectura de 2026? Quizás sí, pero quién sabe...
June 1, 2026
This was a very interesting reading experience. The concept of a temporal and spatial loop is incredibly engaging. Watching the protagonist search for anomalies while constantly doubting his own perceptions creates the effect of an unreliable narrator, which, in turn, makes the story even more immersive.
Overall, I really enjoyed it. For such a short novel based on a game, it is remarkably well written.
Overall, I really enjoyed it. For such a short novel based on a game, it is remarkably well written.
June 27, 2026
4 stars. super spoilers ahead!!! this is really short so best to read it blind :-)
i’m always quite wary of how abortion is portrayed, especially if it’s brought up as “killing a child”, but then again we are not in america and this is different. i think it’s not so much commentary on whether abortion is killing the child but more about his choice to become a father or not.
his sin is his inaction in his daily life, and in this case, from choosing to shirk responsibility from committing to raise the child with his ex, he may have caused her to choose abortion.
he needs to face the fact that no matter what stage of life he is, from inaction or even when he moves forward in life, he will still feel lost. nobody knows where their life will take them. how could we?
even the ending wasn’t a clear cut one, like i believe (hopefully) that the boy had a good ending because he’s not that evil, but the main character omg he didn’t make it to exit 8 and instead went back to the train. but i guess by “going back in time” to when he stood with inaction he had the chance to change and be a better person, so it’s an analogy. because of course it is. analogy for life. we will only exit the endless cycle of inaction when we (literally) actively choose to make a difference. there’s no point wishing and wishing we’d change, no point feeling bad but doing nothing. only by truly 改过自新 can we improve and stop feeling bad
i was genuinely creeped out at times and i felt bad for the big man omg :( he did not find enlightenment but i guess according to what the MC said he lives the rest of his life(?) seeing beautiful things, the birds outside, like in ignorance.
actually not sure if the boy is real i guess he has a conscience but he was also there to remind the big man of his own son and then the MC of his yet to be born son. ok la i think he is real because he has his own “sins”
overall this was a quick, creepy read and it’s made me very interested in the game! and movie! also i didn’t know it was based on the titular Exit 8 game, as the synopsis reminded me of Chilla Art’s Shinkansen 0, which is also about finding anomalies, but from walking through the cars of a Shinkansen train and turning back when you see one.
i’m always quite wary of how abortion is portrayed, especially if it’s brought up as “killing a child”, but then again we are not in america and this is different. i think it’s not so much commentary on whether abortion is killing the child but more about his choice to become a father or not.
his sin is his inaction in his daily life, and in this case, from choosing to shirk responsibility from committing to raise the child with his ex, he may have caused her to choose abortion.
he needs to face the fact that no matter what stage of life he is, from inaction or even when he moves forward in life, he will still feel lost. nobody knows where their life will take them. how could we?
even the ending wasn’t a clear cut one, like i believe (hopefully) that the boy had a good ending because he’s not that evil, but the main character omg he didn’t make it to exit 8 and instead went back to the train. but i guess by “going back in time” to when he stood with inaction he had the chance to change and be a better person, so it’s an analogy. because of course it is. analogy for life. we will only exit the endless cycle of inaction when we (literally) actively choose to make a difference. there’s no point wishing and wishing we’d change, no point feeling bad but doing nothing. only by truly 改过自新 can we improve and stop feeling bad
i was genuinely creeped out at times and i felt bad for the big man omg :( he did not find enlightenment but i guess according to what the MC said he lives the rest of his life(?) seeing beautiful things, the birds outside, like in ignorance.
actually not sure if the boy is real i guess he has a conscience but he was also there to remind the big man of his own son and then the MC of his yet to be born son. ok la i think he is real because he has his own “sins”
overall this was a quick, creepy read and it’s made me very interested in the game! and movie! also i didn’t know it was based on the titular Exit 8 game, as the synopsis reminded me of Chilla Art’s Shinkansen 0, which is also about finding anomalies, but from walking through the cars of a Shinkansen train and turning back when you see one.
This entire review has been hidden because of spoilers.
June 18, 2026
I'm too much of a scaredy cat to play Exit 8, so it was a nice surprise to find there was a novel! There's also a movie on the making, but that might also be a bit too spooky for me lmao.
Anyway, this was a nice, short read. I think there was too much packed into a small story, but nevertheless it was fun to see this universe into a brand new shape. Bunch of characters were added too, so it gave it a different twist to what we already know. The lil kid was so sweet, I really enjoyed his part in all of this.
Wish the ending wasn't as open too, but it was still a fulfilling one. I definitely recommend it this for a quick bite of horror.
Anyway, this was a nice, short read. I think there was too much packed into a small story, but nevertheless it was fun to see this universe into a brand new shape. Bunch of characters were added too, so it gave it a different twist to what we already know. The lil kid was so sweet, I really enjoyed his part in all of this.
Wish the ending wasn't as open too, but it was still a fulfilling one. I definitely recommend it this for a quick bite of horror.
March 1, 2026
Współpraca recenzencka z @wydawnictwokirin
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Nie przeocz żadnych anomalii.
Jeśli znajdziesz anomalię, natychmiast zawróć.
Jeśli nie znajdziesz anomalii, nie zawracaj.
Kieruj się do wyjścia numer 8.
Bezimienny mężczyzna spędzał dzień jak każdy inny. Jechał metrem do pracy, gdy nagle otrzymał SMS od swojej byłej dziewczyny z informacją, że jest w ciąży. W tym samym czasie w wagonie dochodzi do sytuacji, w której mężczyzna krzyczy na matkę z płaczącym dzieckiem. Mimo to bohater, podobnie jak pozostali pasażerowie, ignoruje całe zdarzenie. Wysiada na swojej stacji, odbiera telefon od byłej partnerki i wchodząc po schodach w kierunku wyjścia, trafia do miejsca, z którego nie ma wyjścia. Jaki był powód jego obecności w tym miejscu? I czy uda mu się odnaleźć drogę na zewnątrz?
Zgłosiłam się do recenzji książki, nie znając wcześniej gry „The Exit 8”. Miałam pewne obawy, czy na pewno wszystko właściwie zrozumiem, jednak szybko okazało się, że nawet bez znajomości gry można się świetnie bawić podczas lektury.
„Wyjście nr 8” jest thrillerem psychologicznym i muszę przyznać, że momentami odczuwałam autentyczny niepokój. Nie jest to książka straszna w kontekście samych anomalii, lecz raczej niepokojąca na poziomie psychologicznym. Bohater musi się naprawdę wysilić, aby je odnaleźć, ponieważ nie zawsze są widoczne na pierwszy rzut oka. Z czasem zaczyna się na nich tak bardzo koncentrować, że sam gubi się w ocenie, czy coś jest anomalią, czy nie. Doskonale ukazano, jak ludzki umysł potrafi płatać figle.
Motyw powtarzającego się, klaustrofobicznego korytarza oraz poszukiwania w nim anomalii i wyjścia bardzo przypadł mi do gustu. Książka jest bardzo krótka i liczy zaledwie 120 stron, jednak zawarta w niej fabuła i akcja tworzą w pełni kompletną całość. Nie czułam, aby czegokolwiek w tej historii brakowało.
Szczególnie zachwycił mnie fakt, że nie jest to „bezduszna” opowieść wyłącznie o szukaniu anomalii i próbie wydostania się z nieskończonego korytarza. Wraz z rozwojem historii poznawałam coraz więcej szczegółów dotyczących życia bezimiennego mężczyzny, błędów, które popełnił, oraz powodów, przez które to właśnie jego spotkała ta sytuacja. Z czasem bohater zaczyna dostrzegać rzeczy, na które wcześniej nie zwracał uwagi. Nie chodzi już o same anomalie, ale o jego życie prywatne i wydarzenia, które mogły potoczyć się zupełnie inaczej.
Uważam, że książka zdecydowanie zasługuje na przeczytanie. Jest krótka, dlatego czyta się ją bardzo szybko. Skrywa głębszy sens, a jednocześnie wzbudza subtelne, lecz wyraźne poczucie niepokoju. Zakończenie tej książki nie jest jednoznaczne i pozostawia przestrzeń do własnych interpretacji. Zazwyczaj nie przepadam za takimi zabiegami, jednak w przypadku „Wyjścia nr 8” otwarte zakończenie zupełnie mi nie przeszkadza. Uważam, że jest jest na plus.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Nie przeocz żadnych anomalii.
Jeśli znajdziesz anomalię, natychmiast zawróć.
Jeśli nie znajdziesz anomalii, nie zawracaj.
Kieruj się do wyjścia numer 8.
Bezimienny mężczyzna spędzał dzień jak każdy inny. Jechał metrem do pracy, gdy nagle otrzymał SMS od swojej byłej dziewczyny z informacją, że jest w ciąży. W tym samym czasie w wagonie dochodzi do sytuacji, w której mężczyzna krzyczy na matkę z płaczącym dzieckiem. Mimo to bohater, podobnie jak pozostali pasażerowie, ignoruje całe zdarzenie. Wysiada na swojej stacji, odbiera telefon od byłej partnerki i wchodząc po schodach w kierunku wyjścia, trafia do miejsca, z którego nie ma wyjścia. Jaki był powód jego obecności w tym miejscu? I czy uda mu się odnaleźć drogę na zewnątrz?
Zgłosiłam się do recenzji książki, nie znając wcześniej gry „The Exit 8”. Miałam pewne obawy, czy na pewno wszystko właściwie zrozumiem, jednak szybko okazało się, że nawet bez znajomości gry można się świetnie bawić podczas lektury.
„Wyjście nr 8” jest thrillerem psychologicznym i muszę przyznać, że momentami odczuwałam autentyczny niepokój. Nie jest to książka straszna w kontekście samych anomalii, lecz raczej niepokojąca na poziomie psychologicznym. Bohater musi się naprawdę wysilić, aby je odnaleźć, ponieważ nie zawsze są widoczne na pierwszy rzut oka. Z czasem zaczyna się na nich tak bardzo koncentrować, że sam gubi się w ocenie, czy coś jest anomalią, czy nie. Doskonale ukazano, jak ludzki umysł potrafi płatać figle.
Motyw powtarzającego się, klaustrofobicznego korytarza oraz poszukiwania w nim anomalii i wyjścia bardzo przypadł mi do gustu. Książka jest bardzo krótka i liczy zaledwie 120 stron, jednak zawarta w niej fabuła i akcja tworzą w pełni kompletną całość. Nie czułam, aby czegokolwiek w tej historii brakowało.
Szczególnie zachwycił mnie fakt, że nie jest to „bezduszna” opowieść wyłącznie o szukaniu anomalii i próbie wydostania się z nieskończonego korytarza. Wraz z rozwojem historii poznawałam coraz więcej szczegółów dotyczących życia bezimiennego mężczyzny, błędów, które popełnił, oraz powodów, przez które to właśnie jego spotkała ta sytuacja. Z czasem bohater zaczyna dostrzegać rzeczy, na które wcześniej nie zwracał uwagi. Nie chodzi już o same anomalie, ale o jego życie prywatne i wydarzenia, które mogły potoczyć się zupełnie inaczej.
Uważam, że książka zdecydowanie zasługuje na przeczytanie. Jest krótka, dlatego czyta się ją bardzo szybko. Skrywa głębszy sens, a jednocześnie wzbudza subtelne, lecz wyraźne poczucie niepokoju. Zakończenie tej książki nie jest jednoznaczne i pozostawia przestrzeń do własnych interpretacji. Zazwyczaj nie przepadam za takimi zabiegami, jednak w przypadku „Wyjścia nr 8” otwarte zakończenie zupełnie mi nie przeszkadza. Uważam, że jest jest na plus.
May 29, 2026
Lubicie "Opowieść wigilijną"? Jeśli nie to co powiecie na przeniesienie tej historii do świata rodem z popularnej gry komputerowej i zmienienie jej w thriller?
Książkę "Wyjście nr 8" przeczytałam dzięki wydawnictwu Kirin [współpraca reklamowa] i jej niezaprzeczalnym minusem jest długość w stosunku do ceny okładkowej - od razu wolę was uprzedzić, że książka ma tylko 112 stron, żebyśmy mogli skupić się na innych aspektach. Książka zainteresowała mnie ze względu na autora, Genkiego Kawamurę, którego historia o kotach znikających z tego świata zainteresowała już wcześniej. Tym razem napisał on jednocześnie książkę i scenariusz filmu kinowego umieszczonego w uniwersum gry "Exit no 8". Oszczędna w środkach książka jest trochę jak scenariusz - mam wrażenie, że film, który planuje obejrzeć już dziś po zapostowaniu recenzji, będzie bardziej wizualny.
Historia głównego bohatera książki zdaje się na wskroś japońska - zmęczony człowiek, który codziennie chodzi do nudnej pracy, potem patrzy w komórkę, nie reaguje na wydarzenia dziejące się wokół niego nagle dowiaduje się, że jego była dziewczyna, z którą dopiero co zerwał jest w ciąży. Zanim jednak odpowie na jej pytanie co zrobić z dzieckiem (ab0rcja w Japonii jest legalna) wpada w dziwne zakrzywienie przestrzeni, gdzie aby się wydostać z zapętlonej przez korytarz drogi musi zawrócić, jeśli dostrzeże coś nietypowego, albo iść dalej, jeśli będzie normalnie. Nic nie jest jednak takie proste, bo czasem ciężko sobie zaufać - czy rzeczywiście coś nie jest typowe dla tej sceny, czy tylko sobie wmawiam? Bohater spotyka też dziwne uśmiechnięte postacie z absolutną pustką w oczach próbując dotrzeć do wyjścia 8, które w teorii ma być równocześnie wyjścien z pętli. Zaczyna też widzieć korytarz niczym czyściec, w który wpada się z powodu jakiejś przewiny..
Książkę "Wyjście nr 8" przeczytałam dzięki wydawnictwu Kirin [współpraca reklamowa] i jej niezaprzeczalnym minusem jest długość w stosunku do ceny okładkowej - od razu wolę was uprzedzić, że książka ma tylko 112 stron, żebyśmy mogli skupić się na innych aspektach. Książka zainteresowała mnie ze względu na autora, Genkiego Kawamurę, którego historia o kotach znikających z tego świata zainteresowała już wcześniej. Tym razem napisał on jednocześnie książkę i scenariusz filmu kinowego umieszczonego w uniwersum gry "Exit no 8". Oszczędna w środkach książka jest trochę jak scenariusz - mam wrażenie, że film, który planuje obejrzeć już dziś po zapostowaniu recenzji, będzie bardziej wizualny.
Historia głównego bohatera książki zdaje się na wskroś japońska - zmęczony człowiek, który codziennie chodzi do nudnej pracy, potem patrzy w komórkę, nie reaguje na wydarzenia dziejące się wokół niego nagle dowiaduje się, że jego była dziewczyna, z którą dopiero co zerwał jest w ciąży. Zanim jednak odpowie na jej pytanie co zrobić z dzieckiem (ab0rcja w Japonii jest legalna) wpada w dziwne zakrzywienie przestrzeni, gdzie aby się wydostać z zapętlonej przez korytarz drogi musi zawrócić, jeśli dostrzeże coś nietypowego, albo iść dalej, jeśli będzie normalnie. Nic nie jest jednak takie proste, bo czasem ciężko sobie zaufać - czy rzeczywiście coś nie jest typowe dla tej sceny, czy tylko sobie wmawiam? Bohater spotyka też dziwne uśmiechnięte postacie z absolutną pustką w oczach próbując dotrzeć do wyjścia 8, które w teorii ma być równocześnie wyjścien z pętli. Zaczyna też widzieć korytarz niczym czyściec, w który wpada się z powodu jakiejś przewiny..
July 3, 2026
I didn’t know this was a film or a game before being a book but chose it because I’ve read from this author before and enjoyed his books.
Aa a short horror novel, i quite enjoyed it. Felt it could have been a bit fleshed out - liminal horror like this kind of needs the build up and suspense and sense of creeping horror - but i assume he was limited by the pre-existing story.
Definitely would like to see the movie now though! See how it compares.
Aa a short horror novel, i quite enjoyed it. Felt it could have been a bit fleshed out - liminal horror like this kind of needs the build up and suspense and sense of creeping horror - but i assume he was limited by the pre-existing story.
Definitely would like to see the movie now though! See how it compares.
April 30, 2026
2.25 ⭐
June 4, 2026
Play the game first ;)
Did Not Finish
June 14, 2026Dnf'ed at
June 15, 2026
Very haunting. Very fun.
June 20, 2026
จะให้ 2.5☆ ก็เกรงใจความอิหยังวะนิของเนื้อเรื่อง เอาจริงๆ มันไม่งง แต่มันอิหยังวะอ้าย
June 21, 2026
I haven’t watched the movie yet, nor have I played the game, but Exit 8 was a lot of fun. It was a quick read that was incredibly stressful and atmospheric.
June 21, 2026
Curto mas funcionou muito bem. Gostei bastante do filme e o livro não fica atrás. Eventualmente irei jogar o jogo. Gostei muito
June 22, 2026
Мини психологический триллер про внутренний конфликт с кафкианским вайбом. Дополнительная звезда за изящность короткой формы
June 25, 2026
3/5
fast past, creepy yet intriguing!! Definitely checking the movie.
fast past, creepy yet intriguing!! Definitely checking the movie.
June 28, 2026
It's a well written psychological horror book to me. I liked the concept of the puzzle applied into this story and the hidden messages/hints. Recommended!
June 2, 2026
Jeg var absolutt underholdt! Tenker bare at en sånn historie er bedre på film🙌
June 5, 2026
As creepy as it is hauntingly beautiful.
June 5, 2026
Я не играл в игру, по которой написана книга. Уверен, что игра стоит свеч и даже понимаю почему она будет интересна. Если не играть, то можно фильм посмотреть, но книгу читать не советую вообще ни на долю секунды. Если честно, не понимаю откуда столько хороших отзывов.
Если что, герой попадает в замкнутый коридор, который повторяется и нужно искать "аномалии", отличия от того, что было в первый раз. Они могут быть мелкими, а могут быть жуткими, масштабными, противными.
В итоге, ся книга - это перечисление банальных вещей про мораль, вину, самокопание, но без какого-либо обоснования вообще. Нет никакой причины появления следующей сцены за текущей, нет никакого смысла в диалогах. Нет никакой логики и последовательности в событиях.
До этого я фильм смотрел - нормально, можно развлечься на полтора часа. А тут каждые две минуты задаёшься вопросом "да с фига ли?".
В общем, редкий случай, когда я скажу, что фильм лучше.
Если что, герой попадает в замкнутый коридор, который повторяется и нужно искать "аномалии", отличия от того, что было в первый раз. Они могут быть мелкими, а могут быть жуткими, масштабными, противными.
В итоге, ся книга - это перечисление банальных вещей про мораль, вину, самокопание, но без какого-либо обоснования вообще. Нет никакой причины появления следующей сцены за текущей, нет никакого смысла в диалогах. Нет никакой логики и последовательности в событиях.
До этого я фильм смотрел - нормально, можно развлечься на полтора часа. А тут каждые две минуты задаёшься вопросом "да с фига ли?".
В общем, редкий случай, когда я скажу, что фильм лучше.
December 24, 2025
Esta novela está basada en la película que salió este año, misma que fue basada en un videojuego de terror del mismo nombre el cual carece de argumento. Sin embargo en esta adaptación, tenemos la historia de un hombre que se pierde en un pasillo subterráneo del metro, acabando en lo que parece un bucle infinito que da lugar a sucesos extraños que se le aparecen mientras busca la salida 8.
Opinión: Empecé a leer este libro por curiosidad, pues ya sabía la existencia del videojuego antes y quería saber que historia habían creado para que tuviera coherencia con los sucesos que pasan en el videojuego. Considero que la historia es entretenida pues en este formato podemos saber los pensamientos de los tres personajes que vemos a lo largo del libro: el protagonista, el hombre caminando, y el niño. Cada uno procesa la experiencia de la salida 8 a su manera y al ser una prosa muy introspectiva podemos saber la naturaleza del personaje a través de sus pensamientos, cosa que en la película siento que no se logró expresar del todo. Además, hay pequeñas referencias filosóficas como la de "El sueño de una mariposa" de Zhuangzi, por lo que hay lugar para cuestionar el arrepentimiento pasado, la identidad y el futuro.
Para mí fue más entretenido el libro pues se siente más completo. La película me aburrió.
El vocabulario es muy repetitivo por lo que uno se acostumbra y eso lleva a leerlo rápido, también es una novela bastante corta, fácilmente toma pocos días terminarla.
Opinión: Empecé a leer este libro por curiosidad, pues ya sabía la existencia del videojuego antes y quería saber que historia habían creado para que tuviera coherencia con los sucesos que pasan en el videojuego. Considero que la historia es entretenida pues en este formato podemos saber los pensamientos de los tres personajes que vemos a lo largo del libro: el protagonista, el hombre caminando, y el niño. Cada uno procesa la experiencia de la salida 8 a su manera y al ser una prosa muy introspectiva podemos saber la naturaleza del personaje a través de sus pensamientos, cosa que en la película siento que no se logró expresar del todo. Además, hay pequeñas referencias filosóficas como la de "El sueño de una mariposa" de Zhuangzi, por lo que hay lugar para cuestionar el arrepentimiento pasado, la identidad y el futuro.
Para mí fue más entretenido el libro pues se siente más completo. La película me aburrió.
El vocabulario es muy repetitivo por lo que uno se acostumbra y eso lleva a leerlo rápido, también es una novela bastante corta, fácilmente toma pocos días terminarla.
October 20, 2025
題名が気になるのと、東京だけでなく、名古屋や栄の駅でさえ「8番出口」の看板を見まくったので借りてみた。
物語としては「携帯小説」や「脱出ゲーム用物語」という感じで深みはない。
けれど、この軽さがゲームや映画にはちょうどいいのかもしれない。
あと、本が途中で全面黄色になったり、ところどころ黄文字になったりして、「脱出ゲーム」感が凄かった。
特に謎解き要素はこの本にはなかったけれど。
物語としては「携帯小説」や「脱出ゲーム用物語」という感じで深みはない。
けれど、この軽さがゲームや映画にはちょうどいいのかもしれない。
あと、本が途中で全面黄色になったり、ところどころ黄文字になったりして、「脱出ゲーム」感が凄かった。
特に謎解き要素はこの本にはなかったけれど。
May 14, 2026
When I saw there was a film adaptation of a video game (which I have not played or seen really anything about) where you walk in circles in a subway, which was then adapted by the director of the film as a novelization, I KNEW I just had to read and watch it. It is just such a rare thing to occur! I will play the game eventually, probably when I'm finished with my Tolkien dissertation in June. The novel was good, but it was a bit slow, which is fine, but I think the film and novel could have focused more on the psychology of the protagonist, the metaphysics of the subway, or creating a tighter narrative. Visually and auditorily, the film was phenomenal, but there was a bit of a lack of a strong narrative. The film and novel are quite literally, exactly, Kurt Vonnegut's 'Man in Hole' Story Shape. This guy sees a man yelling at a woman with a screaming child on a subway and does nothing (and is unsure of whether he wants a kid). Then, he is trapped in a subway corridor that appears at first to loop infinitely. Then, he meets a kid. Then, they get separated, and he escapes. Then, the film ends with the man about to confront the man on the subway to (presumably) stop harassing the woman. Development! Not really enough, though, I think.
This is a bit of a mix of 'In the Tall Grass,' a bit more specifically the film version than the novella. I don't recall the novella having time distortion in it (which was what made the movie enjoyable, I think). The father meeting his future son was, surprisingly, a bit predictable. It's also odd that the kid did not call him by any 'papa' or 'father' name. Anyways, I won't pick at the literalism of this, since literalism is the thief of art. I do think it's neat that Kawamura wanted to novelize his own film, which I have never heard of before. Typically, it's a novel adapted into a film but not so much a film into a novel. It turns out, unsurprisingly, that this book is essentially an extended screenplay. I thought there would be more story to this, more scenes, more psychology, more mystery... But there was nearly none. There was one scene with a homeless man, which if I recall correctly is supposed to be the protagonist's potential future if he does not escape the looping subway. Either way, there was not really anything worth reading in this if you have already seen the film. Some of the 'horror' in the film, like the posters' eyes moving, which were corny/cartoonish in the film, were just as unconvincing in the novel. The novel (I'm realizing now it might be too short to be a novel and might be a novella) does not really have a good sense of horror. I should say that I don't think 'good' horror necessitates being scary, frightening or disturbing. That was the reason why I thought horror was 'bad' for a long time, when, in reality, horror to me is more so of a narrative presenting something wildly unexplainable beyond scientific or magical rationale- such as cosmic horror of the psychology of an insane person (the absence of rationalism and the surge of unfiltered imagination is what makes something scary in a 'good' way, I think). So, when I say that the novel and film were not really 'scary,' I wouldn't typically use that as determining of its value. However, when there really is nothing else to go off of (especially in the novel, since the film had a fantastic sound design and use of music), that's when a horror story fails when there's not much story and not much 'horror.'
This is a bit of a mix of 'In the Tall Grass,' a bit more specifically the film version than the novella. I don't recall the novella having time distortion in it (which was what made the movie enjoyable, I think). The father meeting his future son was, surprisingly, a bit predictable. It's also odd that the kid did not call him by any 'papa' or 'father' name. Anyways, I won't pick at the literalism of this, since literalism is the thief of art. I do think it's neat that Kawamura wanted to novelize his own film, which I have never heard of before. Typically, it's a novel adapted into a film but not so much a film into a novel. It turns out, unsurprisingly, that this book is essentially an extended screenplay. I thought there would be more story to this, more scenes, more psychology, more mystery... But there was nearly none. There was one scene with a homeless man, which if I recall correctly is supposed to be the protagonist's potential future if he does not escape the looping subway. Either way, there was not really anything worth reading in this if you have already seen the film. Some of the 'horror' in the film, like the posters' eyes moving, which were corny/cartoonish in the film, were just as unconvincing in the novel. The novel (I'm realizing now it might be too short to be a novel and might be a novella) does not really have a good sense of horror. I should say that I don't think 'good' horror necessitates being scary, frightening or disturbing. That was the reason why I thought horror was 'bad' for a long time, when, in reality, horror to me is more so of a narrative presenting something wildly unexplainable beyond scientific or magical rationale- such as cosmic horror of the psychology of an insane person (the absence of rationalism and the surge of unfiltered imagination is what makes something scary in a 'good' way, I think). So, when I say that the novel and film were not really 'scary,' I wouldn't typically use that as determining of its value. However, when there really is nothing else to go off of (especially in the novel, since the film had a fantastic sound design and use of music), that's when a horror story fails when there's not much story and not much 'horror.'
Read
June 7, 2026I came across Exit 8 after seeing the recent wave of attention around the Backrooms-style films, and then stumbled across the original Exit 8 game. That context definitely shaped why I picked it up, and it also made the experience feel like part of a larger, cross-media exploration rather than just a standalone book.
What stood out most for me is how Exit 8 sits between different forms of media: the game, the film, and the book, and somehow they don’t compete with each other. Instead, they reinforce the same looping, uncanny atmosphere. Having played the game first, then watched the film, and finally read the book, I felt like each version added a different layer to the same concept. The game in particular made the experience more immediate and immersive, because I wasn’t just observing the loop: I was actively stuck in it, noticing small differences and questioning my own attention in real time.
There is also a more personal layer that unexpectedly surfaced early in the story, especially around the idea of “we” versus “I” when decisions need to be made between two people. Without going into detail, it brought back a familiar emotional tension I had around shared decision-making with someone I've dated in the past, the shift from being someone who acts alone to suddenly having to consider another person’s reality as part of your own. That sense of “we” quietly reshapes how choices feel, and it mirrors the way the story itself keeps trapping the protagonist inside repeating cycles of action and uncertainty.
The core idea of looping is what makes the narrative work for me. It is not just a mechanical repetition of events, but more about perception, learning to notice small differences, or sometimes failing to notice them, and realizing how easily we can get stuck in patterns that feel almost identical but are never truly the same. That sense of subtle variation is where the tension lives. And here are some excerpts that I find resonating:
On the moment of possible change within repetition:
“ Maybe we could finally change. Maybe we could finally break free from the loop we’d been stuck in and take our first step towards the future.”
On the suffocating rhythm of daily life and routine, that's being repeatedly mentioned like a glitch in one particular scene:
“Every day, you cram onto a packed train, go to work, repeat the same thing again and again. That sounds more like hell. Poor thing.”
Overall, I appreciated Exit 8 most as an experience rather than a traditional narrative. It works less like a linear story and more like an idea expressed across different mediums, each one reinforcing the same psychological space. I would especially recommend it to people who enjoy concept-driven fiction or works that blur the line between gameplay, storytelling, and interpretation.
What stood out most for me is how Exit 8 sits between different forms of media: the game, the film, and the book, and somehow they don’t compete with each other. Instead, they reinforce the same looping, uncanny atmosphere. Having played the game first, then watched the film, and finally read the book, I felt like each version added a different layer to the same concept. The game in particular made the experience more immediate and immersive, because I wasn’t just observing the loop: I was actively stuck in it, noticing small differences and questioning my own attention in real time.
There is also a more personal layer that unexpectedly surfaced early in the story, especially around the idea of “we” versus “I” when decisions need to be made between two people. Without going into detail, it brought back a familiar emotional tension I had around shared decision-making with someone I've dated in the past, the shift from being someone who acts alone to suddenly having to consider another person’s reality as part of your own. That sense of “we” quietly reshapes how choices feel, and it mirrors the way the story itself keeps trapping the protagonist inside repeating cycles of action and uncertainty.
The core idea of looping is what makes the narrative work for me. It is not just a mechanical repetition of events, but more about perception, learning to notice small differences, or sometimes failing to notice them, and realizing how easily we can get stuck in patterns that feel almost identical but are never truly the same. That sense of subtle variation is where the tension lives. And here are some excerpts that I find resonating:
On the moment of possible change within repetition:
“ Maybe we could finally change. Maybe we could finally break free from the loop we’d been stuck in and take our first step towards the future.”
On the suffocating rhythm of daily life and routine, that's being repeatedly mentioned like a glitch in one particular scene:
“Every day, you cram onto a packed train, go to work, repeat the same thing again and again. That sounds more like hell. Poor thing.”
Overall, I appreciated Exit 8 most as an experience rather than a traditional narrative. It works less like a linear story and more like an idea expressed across different mediums, each one reinforcing the same psychological space. I would especially recommend it to people who enjoy concept-driven fiction or works that blur the line between gameplay, storytelling, and interpretation.
Displaying 1 - 30 of 139 reviews