Karin Amatmoekrim was born in 1976, in Paramaribo, Suriname. She emigrated to the Netherlands in 1981 and has been living in Amsterdam since 1999. She studied modern literature at the University of Amsterdam.
Prachtig en ook pijnlijk pleidooi om juist te leren van de flexibele kracht om verandering te accepteren van de migrant, in plaats van te blijven steken in het narratief van Ik en de Ander. En ook een pleidooi voor algemeen fatsoen. Leesvoer voor de Tweede Kamer.
Een kritisch en bijzonder hoopvol pleidooi voor het begrip (van) de Ander die de Nederlandse identiteit voor altijd veranderd maar bovenal verrijkt heeft.
“Wat ik heb geleerd is dat identiteiten nooit rond of af zijn. Migranten begrijpen dit. Wij verhouden ons tot verschillende werelden en leggen, zoals mijn moeder in mijn jeugd, soms de ene identiteit af om vervolgens in een andere te glijden naar gelang de situatie dat verlangt. We bestaan niet uit één stuk: er is niet een naadloos narratief van goed of slecht, van winnaars of verliezers. We halen er eer uit dat we kunnen bestaan op verschillende plekken en - belangrijker nog - dat we op die plekken de mensen als eigen aan onszelf kunnen zien. Dat is wat de moderne Nederlandse samenleving kan leren”
p. 64: "Het is een goed idee om te zijn wat het Westen de rest van de wereld voorhoudt: om een plek te zijn van medemenselijkheid, waarheid, gelijkwaardigheid. Een idee dat helaas in werkelijkheid niet méér is dan dat; een gedachteoefening. En de grote tragiek van onze tijd schuilt erin dat zelfs die gedachteoefening uit de gratie is gevallen."
Scherp, geestig, soms cynisch, maar vaker wijs en mild verslag van het welbevinden gedurende de laatste jaren dit nogal etnofobe Nederland. Over de publieke zaak, de politiek, de houding ten opzichte van de ander. De ander die ontmenselijkt moet worden om aan wreedheden te kunnen onderwerpen. De ander die, hoe lang je ook hier woont, als je niet wit bent nooit een Nederlander zal worden,. De ander die ongevraagd zoveel haat en neerbuigendheid over zich heen krijgt. Ja, over al die nare Nederlanders en maar een paar leuke. En toch kan ze de moed en de grootsheid opbrengen om optimisme te tonen en in die grauwheid liefde en toekomst te ontwaren. Bewonderenswaardig.
Amatmoekrim schreef een zeer leesbaar, kritisch boek. Haar rake kritiek gaat vooral over het zelfbeeld van Nederland, dat mensen van kleur nog te vaak bestempelt als 'de Anderen'. Maar uiteindelijk schetst Amatmoekrim ook een hoopvol perspectief. '"Zowel migranten als autochtone Nederlanders [zijn] in meer of mindere mate een vertrouwde plek verloren. Dat verlies is een gegeven, en het is aan ons om in dat verlies iets van schoonheid te vinden." Zij doet daartoe een wonderschone aanzet.
Kijk, ik sta wel achter het idee, en ik vond de geschiedenis over de Ander vanuit de Bijbel zeker interessant. En bij vlagen herkenbaar. Maar heel sterk vond ik het ook weer niet. Ik had wat meer vlammen verwacht, met name over de liefde, gezien de titel.
Genuanceerd politiek pamflet over “ de ander” . Gaat veel verder dan : when in Rome do as Romans do. Meer de gedachte: wat kun je aan elkaar hebben als je eenmaal accepteert dat we toch niet zo anders zijn. Wat me ook raakte was de opmerking hoe Nederland immigranten ook beïnvloedt zoals de na twaalf jaar Nederland terugkerende Syriër die Nederlandse gebruiken had overgenomen eenmaal terug in zijn geboorteland. Graag had ik nog gewild dat de schrijfster het thema aansnijdt of de huidige problematiek slechts een hobbel in de weg is of dat beschaving toch echt slechts skin deep is.
Ik bevind me in de vreemde positie dat ik veel herken van wat de schrijfster omschrijft over hoe je als migrant/vluchteling in Nederland "verwelkomd" wordt, deels uit verhalen van mijn ouders de vluchtelingen en deels uit mijn eigen observaties hoe mensen met hen (en mij als 2e generatie) omgaan, maar waarbij de schrijfster steevast vasthoudt aan het idee dat alle migranten en vluchtelingen niet-wit zijn met een koloniaal verleden, behalve de stroom Oekraïners uit de meest recente oorlog. Grotendeels heeft ze natuurlijk gelijk, maar het maakt wel dat ik me Anders voel tijdens en na het lezen van dit betoog.
Een interessante en noodzakelijke geschiedenisles, goed geschreven en met hoop richting de toekomst. Het liet me stilstaan en nadenken, maar ook soms pauzeren door de dissonantie tussen het beschrevene en mijn eigen situatie.
Warmbloedige hartekreet en oproep de haat in de samenleving voorbij te komen. Met iets dat grenst aan liefde. Amatmoekrim noemt het zelf een gefluisterd gedicht in de storm. Je moet dus goed luisteren om het te verstaan. En te ontdekken dat Ander al lang een van ons geworden is. En dat dat ons verrijkt. Omarm dat en heb lief.
Amatmoekrim schrijft misschien wel het mooiste Nederlands dat ik tegenkom. Haar boeken zijn alleen al om die reden een feestje.
Maar net als de schrijver vroeg ik me hier en daar af hoe vaak we dit nog moeten ontdekken, zonder dat het boek doet wat de ondertitel belooft - een nieuw pad. Of ten minste een nieuwe stip op de horizon?
Mooi boek. Eloquent. Interessante materie. En een hoopvol laatste hoofdstuk met een oproep om elkaar te Zien, vast te houden en de inktzwarte toekomt van extreemrechts te keren. Nu het nog kan. Noodzakelijke boek
Grimmig maar hoopvol - misschien tegen beter weten in. In ieder geval een pleidooi om te kiezen voor liefde in plaats van haat en angst, daar ben ik bij.
Boekje aangeschaft omdat ik Amatmoekrim graag lees en hoog acht en ook sta achter het tegengeluid wat ze laat horen. Schrijvers zijn denkers en het zou goed zijn als er meer schrijvers zich mengen in debat. Het is moeilijk om in een klein boekje volledig te zijn en om alles dicht te timmeren maar met heel veel standpunten ben ik het eens. Over een aantal standpunten moet ik nadenken en soms is iets ( in mijn ogen nu , maar dat kan ook gewoon aan mij liggen omdat ik zelf natuurlijk ook grootgebracht ben met racistische ideeën die ik mogelijk niet allemaal opmerk) mij toch te kort door de bocht. De moeite van het lezen zeker waard