Karin Amatmoekrim was born in 1976, in Paramaribo, Suriname. She emigrated to the Netherlands in 1981 and has been living in Amsterdam since 1999. She studied modern literature at the University of Amsterdam.
Prachtig en ook pijnlijk pleidooi om juist te leren van de flexibele kracht om verandering te accepteren van de migrant, in plaats van te blijven steken in het narratief van Ik en de Ander. En ook een pleidooi voor algemeen fatsoen. Leesvoer voor de Tweede Kamer.
“Wat ik heb geleerd is dat identiteiten nooit rond of af zijn. Migranten begrijpen dit. Wij verhouden ons tot verschillende werelden en leggen, zoals mijn moeder in mijn jeugd, soms de ene identiteit af om vervolgens in een andere te glijden naar gelang de situatie dat verlangt. We bestaan niet uit één stuk: er is niet een naadloos narratief van goed of slecht, van winnaars of verliezers. We halen er eer uit dat we kunnen bestaan op verschillende plekken en - belangrijker nog - dat we op die plekken de mensen als eigen aan onszelf kunnen zien. Dat is wat de moderne Nederlandse samenleving kan leren”
p. 64: "Het is een goed idee om te zijn wat het Westen de rest van de wereld voorhoudt: om een plek te zijn van medemenselijkheid, waarheid, gelijkwaardigheid. Een idee dat helaas in werkelijkheid niet méér is dan dat; een gedachteoefening. En de grote tragiek van onze tijd schuilt erin dat zelfs die gedachteoefening uit de gratie is gevallen."
Amatmoekrim schreef een zeer leesbaar, kritisch boek. Haar rake kritiek gaat vooral over het zelfbeeld van Nederland, dat mensen van kleur nog te vaak bestempelt als 'de Anderen'. Maar uiteindelijk schetst Amatmoekrim ook een hoopvol perspectief. '"Zowel migranten als autochtone Nederlanders [zijn] in meer of mindere mate een vertrouwde plek verloren. Dat verlies is een gegeven, en het is aan ons om in dat verlies iets van schoonheid te vinden." Zij doet daartoe een wonderschone aanzet.
Kijk, ik sta wel achter het idee, en ik vond de geschiedenis over de Ander vanuit de Bijbel zeker interessant. En bij vlagen herkenbaar. Maar heel sterk vond ik het ook weer niet. Ik had wat meer vlammen verwacht, met name over de liefde, gezien de titel.
Warmbloedige hartekreet en oproep de haat in de samenleving voorbij te komen. Met iets dat grenst aan liefde. Amatmoekrim noemt het zelf een gefluisterd gedicht in de storm. Je moet dus goed luisteren om het te verstaan. En te ontdekken dat Ander al lang een van ons geworden is. En dat dat ons verrijkt. Omarm dat en heb lief.
Amatmoekrim schrijft misschien wel het mooiste Nederlands dat ik tegenkom. Haar boeken zijn alleen al om die reden een feestje.
Maar net als de schrijver vroeg ik me hier en daar af hoe vaak we dit nog moeten ontdekken, zonder dat het boek doet wat de ondertitel belooft - een nieuw pad. Of ten minste een nieuwe stip op de horizon?
Mooi boek. Eloquent. Interessante materie. En een hoopvol laatste hoofdstuk met een oproep om elkaar te Zien, vast te houden en de inktzwarte toekomt van extreemrechts te keren. Nu het nog kan. Noodzakelijke boek