ทางออกหมายเลข 8

by Genki Kawamura, 川村 元気, ธนิน (Translator)

ชายหนุ่มคนหนึ่งพบว่าตัวเองติดอยู่ในทางเดินใต้ดินของสถานีรถไฟที่วนลูปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด เขาต้องเดินไปตามทางเดินที่ดูเหมือนกันทุกประการเพื่อหาทางออกที่ 8 แต่ทางเดินจะวนกลับมาที่เดิม เว้นแต่เขาจะสังเกตเห็น “ความผิดปกติ” ที่เกิดขึ้นในสภาพแวดล้อมได้ หากพบความผิดปกติ เขาต้องหันหลังกลับ หากไม่พบ เขาต้องเดินหน้าต่อไป การวนลูปทางกายภาพนี้สะท้อนถึงการวนเวียนทางจิตใจของเขา ซึ่งเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและความลังเลต่อการตั้งครรภ์ของอดีตคนรักและบาดแผลทางใจในอดีตที่เขาพยายามหลีกหนี

Genres: Horror, Fantasy, Fiction, Novella, Audiobook, Psychological, Mystery

152 pages, Paperback

First published July 9, 2025

About the author

Associated Names:
* Genki Kawamura (English)
* 川村元気 (Japanese)
* คาวามูระ เก็งกิ (Thai)

Genki Kawamura (川村元気) is a Japanese film producer, writer, screenwriter.

中文 >> 川村元氣.

Genki Kawamura is an internationally bestselling author. If Cats Disappeared from the World was his first novel and has sold over two million copies in Japan and has been translated into over fourteen different languages. His other novels are Million Dollar Man and April Come She Will. He has also written children's picture books including Tinny & The Balloon, MOOM, and Patissier Monster. Kawamura occasionally produces, directs, and writes movies, and is a showrunner. He was a producer of the blockbuster anime film Your Name, which is currently being developed into an live-action film by J. J. Abrams.

Reviews

[Makmild · Rating 3 out of 5]

*ไม่เคยเล่นเกม
*ไม่เคยดูหนัง
*เคยอ่านหนังสือของเก็งกิมาแล้วสามเล่ม (ไม่รู้จะบอกทำไม)

สารภาพบาปเลยว่าไม่เคยชอบอ่านงานเก็งกิ อ่านทีไรได้แต่หงุดหงิด ทั้งเอพริลชีวิว ทั้งดอกไม้ ทั้งบิลเลียนแนร์ไรสักอย่าง ไม่เหงาก็ล้น ตัวละครของเก็งกิน่ารำคาญมาก การดำเนินเรื่องก็ slow เหลือเกิน แวะนู้นแวะนี้

แต่ทั้งหมดที่กล่าวมาไม่มีในเล่มนี้!! ยะฮู้ ยกเว้นตัวละครน่ารำคาญ อันนี้เป็นเอกลักษณ์ว่าไม่ได้

ทางออกหมายเลขแปด ในเกมเหมือนได้ยินมาว่าเป็น horror game ที่ดังมาก ส่วนหนังได้นิโนะมาเล่น เหมาะสม ไม่เกี่ยวกะหนังสือ อะ หนังสือ เออ ด้วยความที่มันมีเส้นเรื่องชัดเจนอะเนอะ ติดลูปในสถานีรถไฟ ต้องหาทางออก มันเลยไม่ได้แวะไปไหนเยอะ มีย้อนอดีตบ้าง เห็นนิมิต? บ้างเป็นคำใบ้ในการหาทางออก

การหาทางออกไม่เจอก็ความหมายตรงตัว ว่าคิดไม่ตกกับปัญหาชีวิต การจะหาทางออกได้ก็คือต้อง realize ว่าปัญหาหรือควผิดปกติคืออะไร ก็จะย้อนมาถามว่าแล้วความปกติอะไร อะ ก็ไปอ่านกันว่านังพระเอกจะหาได้มั้ย ทั้งทางออกจากรถไฟและปัญหาชีวิต (เฉลย หาได้) เอาหน่ะ ความสนุกคือหายังไงต่างหาก

รูปเล่มทำสวยมาก มีการใส่รูปประกอบเป็นระยะ ตัวอักษรในเล่มก็มีการเล่นคำ, สี เพื่อให้คนอ่านสนุกไปกับการหารายละเอียดความผิดปกติว่าคืออะไร ตอนอ่านก็ไม่ค่อยกลัวเท่าไร แต่คิดว่าถ้าเล่นเป็นเกมหรือดูหนัง ไอ้จังหวะตุ้งแช่แบบนี้เราสะดุ้งตัวลอยอยู่

[Carolyn · Rating 2 out of 5]

jakbym była niemiła to powiedziałabym, że ta książka jest anomalią, bo nie widzę za bardzo sensu przenoszenia gry, która tak mocno bazuje na aspekcie wizualnym, na powieść. Cały myk w tym, że to my dostajemy pierdolca przechodząc ten sam korytarz na zapętleniu i przestajemy ufać swoim oczom. Nie potrzebuję do tego dodatkowego loru jakiegoś astmatyka, który boi się powiedzieć swojej byłej, żeby zrobiła aborcję (xd), właściwie próba dopisania do tego jakiejś umoralniającej historii zabija horror imho, ale w sumie czego oczekiwałam od a gdyby ze świata zniknęły koty guy

Plus: na okładce „anomalie” a w środku „nieprawidłowości”, trochę lazy

[Jimmy Lin · Rating 4 out of 5]

I picked this book up because I saw a movie poster at the cinema. This book is highly entertaining and creepy that I enjoyed it very much, to the point that I finished it in a day! I went to the cinema the next day so that I could compare it to the book. The movie actually did the book justice. If you like eerie and creepy atmospheres, I would suggest you to try this book.

[Roberto Carrasco · Rating 5 out of 5]

A ver, no puedo ser muy objetivo porque soy un fan fatal del videojuego, pero es que menuda maravilla. Amplía el lore del juego y la película, convirtiéndose en el tercer vértice de la experiencia EXIT 8. Además, me ha tocado la patata. Quién me iba a decir que se me iban a saltar las lágrimas con un señor japonés que se pierde en el metro de Tokio. ¿Es muy pronto para decir que es mi mejor lectura de 2026? Quizás sí, pero quién sabe...

[Santa · Rating 4 out of 5]

This was a very interesting reading experience. The concept of a temporal and spatial loop is incredibly engaging. Watching the protagonist search for anomalies while constantly doubting his own perceptions creates the effect of an unreliable narrator, which, in turn, makes the story even more immersive.

Overall, I really enjoyed it. For such a short novel based on a game, it is remarkably well written.

[literkowy.azyl · Rating 4 out of 5]

Współpraca recenzencka z @wydawnictwokirin
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Nie przeocz żadnych anomalii.
Jeśli znajdziesz anomalię, natychmiast zawróć.
Jeśli nie znajdziesz anomalii, nie zawracaj.
Kieruj się do wyjścia numer 8.

Bezimienny mężczyzna spędzał dzień jak każdy inny. Jechał metrem do pracy, gdy nagle otrzymał SMS od swojej byłej dziewczyny z informacją, że jest w ciąży. W tym samym czasie w wagonie dochodzi do sytuacji, w której mężczyzna krzyczy na matkę z płaczącym dzieckiem. Mimo to bohater, podobnie jak pozostali pasażerowie, ignoruje całe zdarzenie. Wysiada na swojej stacji, odbiera telefon od byłej partnerki i wchodząc po schodach w kierunku wyjścia, trafia do miejsca, z którego nie ma wyjścia. Jaki był powód jego obecności w tym miejscu? I czy uda mu się odnaleźć drogę na zewnątrz?

Zgłosiłam się do recenzji książki, nie znając wcześniej gry „The Exit 8”. Miałam pewne obawy, czy na pewno wszystko właściwie zrozumiem, jednak szybko okazało się, że nawet bez znajomości gry można się świetnie bawić podczas lektury.

„Wyjście nr 8” jest thrillerem psychologicznym i muszę przyznać, że momentami odczuwałam autentyczny niepokój. Nie jest to książka straszna w kontekście samych anomalii, lecz raczej niepokojąca na poziomie psychologicznym. Bohater musi się naprawdę wysilić, aby je odnaleźć, ponieważ nie zawsze są widoczne na pierwszy rzut oka. Z czasem zaczyna się na nich tak bardzo koncentrować, że sam gubi się w ocenie, czy coś jest anomalią, czy nie. Doskonale ukazano, jak ludzki umysł potrafi płatać figle.

Motyw powtarzającego się, klaustrofobicznego korytarza oraz poszukiwania w nim anomalii i wyjścia bardzo przypadł mi do gustu. Książka jest bardzo krótka i liczy zaledwie 120 stron, jednak zawarta w niej fabuła i akcja tworzą w pełni kompletną całość. Nie czułam, aby czegokolwiek w tej historii brakowało.

Szczególnie zachwycił mnie fakt, że nie jest to „bezduszna” opowieść wyłącznie o szukaniu anomalii i próbie wydostania się z nieskończonego korytarza. Wraz z rozwojem historii poznawałam coraz więcej szczegółów dotyczących życia bezimiennego mężczyzny, błędów, które popełnił, oraz powodów, przez które to właśnie jego spotkała ta sytuacja. Z czasem bohater zaczyna dostrzegać rzeczy, na które wcześniej nie zwracał uwagi. Nie chodzi już o same anomalie, ale o jego życie prywatne i wydarzenia, które mogły potoczyć się zupełnie inaczej.

Uważam, że książka zdecydowanie zasługuje na przeczytanie. Jest krótka, dlatego czyta się ją bardzo szybko. Skrywa głębszy sens, a jednocześnie wzbudza subtelne, lecz wyraźne poczucie niepokoju. Zakończenie tej książki nie jest jednoznaczne i pozostawia przestrzeń do własnych interpretacji. Zazwyczaj nie przepadam za takimi zabiegami, jednak w przypadku „Wyjścia nr 8” otwarte zakończenie zupełnie mi nie przeszkadza. Uważam, że jest jest na plus.

[Technikolore · Rating 3 out of 5]

Lubicie "Opowieść wigilijną"? Jeśli nie to co powiecie na przeniesienie tej historii do świata rodem z popularnej gry komputerowej i zmienienie jej w thriller?

Książkę "Wyjście nr 8" przeczytałam dzięki wydawnictwu Kirin [współpraca reklamowa] i jej niezaprzeczalnym minusem jest długość w stosunku do ceny okładkowej - od razu wolę was uprzedzić, że książka ma tylko 112 stron, żebyśmy mogli skupić się na innych aspektach. Książka zainteresowała mnie ze względu na autora, Genkiego Kawamurę, którego historia o kotach znikających z tego świata zainteresowała już wcześniej. Tym razem napisał on jednocześnie książkę i scenariusz filmu kinowego umieszczonego w uniwersum gry "Exit no 8". Oszczędna w środkach książka jest trochę jak scenariusz - mam wrażenie, że film, który planuje obejrzeć już dziś po zapostowaniu recenzji, będzie bardziej wizualny.

Historia głównego bohatera książki zdaje się na wskroś japońska - zmęczony człowiek, który codziennie chodzi do nudnej pracy, potem patrzy w komórkę, nie reaguje na wydarzenia dziejące się wokół niego nagle dowiaduje się, że jego była dziewczyna, z którą dopiero co zerwał jest w ciąży. Zanim jednak odpowie na jej pytanie co zrobić z dzieckiem (ab0rcja w Japonii jest legalna) wpada w dziwne zakrzywienie przestrzeni, gdzie aby się wydostać z zapętlonej przez korytarz drogi musi zawrócić, jeśli dostrzeże coś nietypowego, albo iść dalej, jeśli będzie normalnie. Nic nie jest jednak takie proste, bo czasem ciężko sobie zaufać - czy rzeczywiście coś nie jest typowe dla tej sceny, czy tylko sobie wmawiam? Bohater spotyka też dziwne uśmiechnięte postacie z absolutną pustką w oczach próbując dotrzeć do wyjścia 8, które w teorii ma być równocześnie wyjścien z pętli. Zaczyna też widzieć korytarz niczym czyściec, w który wpada się z powodu jakiejś przewiny..

[Natalia · Rating 2 out of 5]

2.25 ⭐

[Ricardo Stanton · Rating 5 out of 5]

Play the game first ;)

[Stine Bjørdal · Rating 3 out of 5]

Jeg var absolutt underholdt! Tenker bare at en sånn historie er bedre på film🙌

[Melanie Luker · Rating 4 out of 5]

As creepy as it is hauntingly beautiful.

[Erika · Rating 3 out of 5]

題名が気になるのと、東京だけでなく、名古屋や栄の駅でさえ「8番出口」の看板を見まくったので借りてみた。
物語としては「携帯小説」や「脱出ゲーム用物語」という感じで深みはない。
けれど、この軽さがゲームや映画にはちょうどいいのかもしれない。
あと、本が途中で全面黄色になったり、ところどころ黄文字になったりして、「脱出ゲーム」感が凄かった。
特に謎解き要素はこの本にはなかったけれど。

[Dylan · Rating 4 out of 5]

When I saw there was a film adaptation of a video game (which I have not played or seen really anything about) where you walk in circles in a subway, which was then adapted by the director of the film as a novelization, I KNEW I just had to read and watch it. It is just such a rare thing to occur! I will play the game eventually, probably when I'm finished with my Tolkien dissertation in June. The novel was good, but it was a bit slow, which is fine, but I think the film and novel could have focused more on the psychology of the protagonist, the metaphysics of the subway, or creating a tighter narrative. Visually and auditorily, the film was phenomenal, but there was a bit of a lack of a strong narrative. The film and novel are quite literally, exactly, Kurt Vonnegut's 'Man in Hole' Story Shape. This guy sees a man yelling at a woman with a screaming child on a subway and does nothing (and is unsure of whether he wants a kid). Then, he is trapped in a subway corridor that appears at first to loop infinitely. Then, he meets a kid. Then, they get separated, and he escapes. Then, the film ends with the man about to confront the man on the subway to (presumably) stop harassing the woman. Development! Not really enough, though, I think.

This is a bit of a mix of 'In the Tall Grass,' a bit more specifically the film version than the novella. I don't recall the novella having time distortion in it (which was what made the movie enjoyable, I think). The father meeting his future son was, surprisingly, a bit predictable. It's also odd that the kid did not call him by any 'papa' or 'father' name. Anyways, I won't pick at the literalism of this, since literalism is the thief of art. I do think it's neat that Kawamura wanted to novelize his own film, which I have never heard of before. Typically, it's a novel adapted into a film but not so much a film into a novel. It turns out, unsurprisingly, that this book is essentially an extended screenplay. I thought there would be more story to this, more scenes, more psychology, more mystery... But there was nearly none. There was one scene with a homeless man, which if I recall correctly is supposed to be the protagonist's potential future if he does not escape the looping subway. Either way, there was not really anything worth reading in this if you have already seen the film. Some of the 'horror' in the film, like the posters' eyes moving, which were corny/cartoonish in the film, were just as unconvincing in the novel. The novel (I'm realizing now it might be too short to be a novel and might be a novella) does not really have a good sense of horror. I should say that I don't think 'good' horror necessitates being scary, frightening or disturbing. That was the reason why I thought horror was 'bad' for a long time, when, in reality, horror to me is more so of a narrative presenting something wildly unexplainable beyond scientific or magical rationale- such as cosmic horror of the psychology of an insane person (the absence of rationalism and the surge of unfiltered imagination is what makes something scary in a 'good' way, I think). So, when I say that the novel and film were not really 'scary,' I wouldn't typically use that as determining of its value. However, when there really is nothing else to go off of (especially in the novel, since the film had a fantastic sound design and use of music), that's when a horror story fails when there's not much story and not much 'horror.'

[Ash]

I came across Exit 8 after seeing the recent wave of attention around the Backrooms-style films, and then stumbled across the original Exit 8 game. That context definitely shaped why I picked it up, and it also made the experience feel like part of a larger, cross-media exploration rather than just a standalone book.

What stood out most for me is how Exit 8 sits between different forms of media: the game, the film, and the book, and somehow they don’t compete with each other. Instead, they reinforce the same looping, uncanny atmosphere. Having played the game first, then watched the film, and finally read the book, I felt like each version added a different layer to the same concept. The game in particular made the experience more immediate and immersive, because I wasn’t just observing the loop: I was actively stuck in it, noticing small differences and questioning my own attention in real time.

There is also a more personal layer that unexpectedly surfaced early in the story, especially around the idea of “we” versus “I” when decisions need to be made between two people. Without going into detail, it brought back a familiar emotional tension I had around shared decision-making with someone I've dated in the past, the shift from being someone who acts alone to suddenly having to consider another person’s reality as part of your own. That sense of “we” quietly reshapes how choices feel, and it mirrors the way the story itself keeps trapping the protagonist inside repeating cycles of action and uncertainty.

The core idea of looping is what makes the narrative work for me. It is not just a mechanical repetition of events, but more about perception, learning to notice small differences, or sometimes failing to notice them, and realizing how easily we can get stuck in patterns that feel almost identical but are never truly the same. That sense of subtle variation is where the tension lives. And here are some excerpts that I find resonating:

On the moment of possible change within repetition:
“ Maybe we could finally change. Maybe we could finally break free from the loop we’d been stuck in and take our first step towards the future.”

On the suffocating rhythm of daily life and routine, that's being repeatedly mentioned like a glitch in one particular scene:
“Every day, you cram onto a packed train, go to work, repeat the same thing again and again. That sounds more like hell. Poor thing.”

Overall, I appreciated Exit 8 most as an experience rather than a traditional narrative. It works less like a linear story and more like an idea expressed across different mediums, each one reinforcing the same psychological space. I would especially recommend it to people who enjoy concept-driven fiction or works that blur the line between gameplay, storytelling, and interpretation.

[Kryzys Czytelniczy · Rating 3 out of 5]

„Wyjście nr 8” to króciutka książka autorstwa Genki Kawamura, którego możecie kojarzyć z powieści A gdyby tak ze świata zniknęły koty?. Tym razem dostajemy historię inspirowaną popularną japońską grą, a jednocześnie bardzo symboliczną opowieść o wyborach i kręceniu się w kółko.
Młody mężczyzna jedzie metrem. W tle płacz niemowlęcia, ktoś nagle wybucha złością. Wszyscy odwracają wzrok. W międzyczasie bohater dowiaduje się, że jego była dziewczyna jest w ciąży. Nie wie, czy chce tego dziecka.
Wychodzi z metra i trafia do korytarza, który wygląda znajomo, a jednak jest inny. Pojawia się tabliczka z informacją, że ma kierować się do wyjścia nr 8. Zasady są proste. Jeśli zauważy nieprawidłowość, ma zawrócić. Jeśli jej nie ma, powinien iść dalej. Każda pomyłka oznacza powrót do wyjścia 0. Każda dobra decyzja pozwala wejść poziom wyżej. Musi dotrzeć do wyjścia nr 8.
Podczas kolejnych prób wydostania się z peronu wciąż mija tego samego mężczyznę. Wygląda jak rekwizyt, element scenografii. Zawsze zachowuje się tak samo, chyba że sam staje się nieprawidłowością. Pojawia się też chłopiec, który uciekając przed mamą, trafił w to miejsce zawieszone gdzieś na granicy czasu i przestrzeni. Łączą siły i razem szukają anomalii.
Mam wrażenie, że to, jak krótka jest ta książka, działa na jej niekorzyść. Szkoda, że nie możemy lepiej poznać bohaterów. Nie znamy ich imion, przeszłości, nie wiemy, co stanie się z nimi dalej. Choć niektórym postaciom poświęcone są oddzielne rozdziały, to i tak czuję niedosyt.
Liczyłam też na inne zakończenie. Może mocniejsze wyjaśnienie, kim są te osoby i czym naprawdę jest to miejsce. Nie wiemy, co ostatecznie postanowił młody mężczyzna ani jaką decyzję podjęła jego była dziewczyna.
To lektura na jeden wieczór. Trochę ponad 100 stron, które zostawiają z pytaniem, czy sami zauważylibyśmy nieprawidłowości. Czy nasze wybory nie sprawiają, że stoimy w miejscu. I czy czasem nie warto się zatrzymać albo zawrócić, zamiast ślepo iść przed siebie.

[współpraca barterowa z wydawnictwem Kirin]

[Dorota Smółkowska · Rating 4 out of 5]

Metro. Tłum.
Ruch bez celu.
Ludzie obok siebie, a jednak osobno.
Płacz dziecka rozdziera ciszę,
krzyk mężczyzny ginie w hałasie,
kobieta skulona w sobie
staje się niewygodnym widokiem.
Wszyscy odwracają wzrok.
Bo łatwiej nie widzieć.
Bo to „nie moja sprawa”.
Jeden telefon wytrąca mnie z automatyzmu.
Czy można być ojcem, nie chcąc nim być?
Czy odpowiedzialność da się ominąć
jak niechciane spojrzenie w metrze?
Gubię się na stacji,
wchodzę w korytarz nieskończoności.
Krążę.
Każde okrążenie to próba dostrzeżenia pęknięcia w systemie
luki,
nieprawidłowości,
resztki moralnej czujności.
Ta klaustrofobiczna przestrzeń nie jest tylko miejscem.
Jest stanem psychicznym.
Jest sumieniem, które nie pozwala już milczeć.
Za obojętność.
Za brak reakcji.
Za decyzje odkładane „na potem”.
Im dłużej trwam w tej pętli,
tym cięższy staje się jej ciężar.
Chaos w sercu narasta,
a poszukiwanie wyjścia zaczyna przypominać… wstawanie z kolan.
Bo wcześniej codzienność była powolnym upadkiem.
Teraz pojawia się szansa, by się obudzić.
Pozostaje jedno pytanie:
czy dalej będę odwracać wzrok,
czy wreszcie odważę się spojrzeć światu w oczy?
„Wyjście nr 8” to duszny, klaustrofobiczny thriller psychologiczny,
który nie pozwala czytelnikowi zachować bezpiecznego dystansu.
To opowieść o społecznej apatii, rozproszonej odpowiedzialności
i o tym, jak bardzo nauczyliśmy się „nie mieszać”.
Ta historia działa jak lustro.
Jak wyrzut sumienia.
Jak pętla codzienności, w której tkwimy, często z własnego wyboru, z wygody.
Autor w niemal filmowy sposób pokazuje,
że wymarzone życie nie jest nagrodą ani przypadkiem.
Jest konsekwencją trudnych, niekomfortowych decyzji.
Czasem trzeba się zatrzymać.
Czasem zawrócić.
Bo każda decyzja,także ta o bierności ma swoją cenę.

[Yivrett · Rating 3 out of 5]

"Wyjście nr 8" autorstwa scenarzysty filmowego Genkiego Kawamury (Wydawnictwo Kirin)

Książka otrzymana w ramach współpracy barterowej.

Nie przeocz żadnych nieprawidłowości - a jeśli je znajdziesz, zawróć. Jeśli nie - idź dalej, aż dojdziesz do wyjścia nr 8.

Bezimienny mężczyzna gubi się w labiryncie podziemnych korytarzy metra, kierując się jedynie tajemniczą tablicą. Spotykane po drodze anomalie są niepokojące i przerażające, a każdy krok przybliża go do enigmatycznego, nieuchwytnego celu.

Moja wiedza o historii kończyła się na vlogu, w którym YouTuberka "Nieuczesana" opowiadała o podkładaniu głosu w filmie. Tylko i aż tyle. Z filmami mi ostatnio nie po drodze, stąd wolałem sięgnąć po książkę - i okazała się dobra. Po prostu dobra!

"Wyjście nr 8" to książka ekstremalnie krótka, na granicy opowiadania (111 stron), ale technicznie napisana solidnie - historię łatwo zrozumieć i bez problemu śledzić aż do końca. Nie była specjalnie wymagająca, ale mimo to w pewnym momencie pogubiłem się i musiałem jeden rozdział czytać ponownie. Niemniej byłem ciekawy, czym okaże się cała „anomalia”.

Autora nie znałem z innych dzieł, które, z tego co wiem, nie były thrillerami, ale poradził sobie dobrze. Co prawda wielkiego napięcia nie było i brakowało tzw. głębi, ale myślę, że jego scenariusz na ekranach kin sprawdziło się znacznie lepiej. To po prostu wystarczająco dobra książka - bez szczególnych zachwytów, ale i wad. Dała mi 2–3 godziny dobrej zabawy i zasiała szczyptę refleksji po zakończeniu.

Trudno mi powiedzieć, dla kogo jest ta pozycja, ale chyba dla takich jak ja - którzy nie chcą oglądać filmu, albo dla tych, którzy naprawdę pokochali film i chcą spędzić jeszcze trochę czasu w tej historii. Ja wystawiam solidne 6,5/10.

[Barbara]

,,Wyjście nr 8" zaczyna się bardzo niepozornie. Zatoczone metro, zmęczeni ludzie, jednym z nich jest narrator. Na wprost niego siedzi kobieta z płaczącym dzieckiem, próbuje go uspokoić ale to nie przynosi efektu. W pewnym momencie zdenerwowany współpasażer zaczyna na nią krzyczeć. Na szczęście narrator zbliża się do swojej stacji i pośpiesznie ucieka by nie musieć podejmować jakiejkolwiek akcji. Wtedy też dzwoni do niego była dziewczyna by podzielić się czymś niepokojącym. Połączenie urywa się nieoczekiwanie a narrator orientuje się, że znalezienie wyjścia nr 8 nie będzie takie łatwe.

Chciałoby się powiedzieć, prosta, króciutka opowieść. Jeden bohater, jedno miejsce i fabuła przypominająca grę komputerową. Znajdź kolejne elementy aby przejść kolejny poziom. Tylko, że to zaledwie wierzchnia warstwa. Pod nią kryje jest niepojąca, emocjonująca, budząca wątpliwości opowieść o błędach i ciągnącym się w nieskończoność rachunku sumienia. Narrator zmuszony niczym mitologiczny Syzyf do powtarzania w kółko tego samego ma okazję by poznać lepiej siebie, zrozumieć swoje emocje, zmierzyć się ze swoją przeszłością ale i wizją przyszłości by móc finalnie zmotywować się do działania.

Ta powieść to gratka dla wielbicieli krótkiej formy ale w bardzo nowoczesnym wydaniu. Skondensowana treść skupia się na tym co ważnie, nie dając zbytniej przestrzeni na odpoczynek. Jak w grze obrazy się szybko zmieniają a spostrzegawczość i wrażliwość jest kluczowa. Zaskakująca powieść, którą w prawdzie czyta się ekspresowo ale szybko nie wychodzi z głowy.

[Entropia Kontrolowana · Rating 4 out of 5]

Bookstagram: Entropia Kontrolowana

No cóż, ciekawe koncepty to coś, co niezmiennie mnie przyciąga. Dlatego tak bardzo lubię weird fiction, omówienia horrorów analogowych i inne intrygujące media oraz przekazy…

Na szczęście lata 20. XXI wieku to dobry moment, żeby interesować się tego typu wytworami kultury, bo nawet na podstawie gry może powstać świetna książka! Od razu zaznaczę — podchodziłam do historii, znając gamingowy pierwowzór. Sama nie grałam, bo jestem zbyt wielkim cykorem, ale poszukiwanie anomalii to na tyle ciekawy motyw, że… obejrzałam gameplay!

Dzięki Wydawnictwu Kirin mogłam zapoznać się z tą historią w zupełnie innym, bardziej kontrolowanym wymiarze (bo ja generalnie jestem strasznym cykorem, jeśli chodzi o horrory). I wiecie, co się okazało?

Autorowi udało się z tej pozornie prostej historii typu „wyjdź z peronu i unikaj anomalii” zrobić coś więcej niż zapis z przejścia gierki. I za to generalnie uwielbiam tę opowieść. Za fabularną warstwę i bardzo małą objętość (książka ma niewiele ponad 100 stron!).

W moim odczuciu, pomimo wszechobecnej dziwności, książka jest bardzo lekka pod względem narracyjnym. Należy tutaj docenić kunszt autora — przy takiej ilości powtórzeń (wynikającej z „materiału źródłowego”) lektura nie przytłacza. Co więcej, nawet znalazł się „czas antenowy” na przesłanie, choć — jak to zwykle bywa w przypadku literatury japońskiej — jest ono mocno względne, a jego zrozumienie w dużej mierze będzie odbiciem tego, co czytelnik chce ujrzeć.

Czy chcę zdradzać coś z fabuły? Chyba nie… Myślę, że najlepiej samemu zapoznać się ze wszystkim, co Wyjście numer 8 ma do zaoferowania (nawet jeśli zna się pierwowzór).

[barterowa współpraca recenzencka]

[xime · Rating 3 out of 5]

Esta novela está basada en la película que salió este año, misma que fue basada en un videojuego de terror del mismo nombre el cual carece de argumento. Sin embargo en esta adaptación, tenemos la historia de un hombre que se pierde en un pasillo subterráneo del metro, acabando en lo que parece un bucle infinito que da lugar a sucesos extraños que se le aparecen mientras busca la salida 8.

Opinión: Empecé a leer este libro por curiosidad, pues ya sabía la existencia del videojuego antes y quería saber que historia habían creado para que tuviera coherencia con los sucesos que pasan en el videojuego. Considero que la historia es entretenida pues en este formato podemos saber los pensamientos de los tres personajes que vemos a lo largo del libro: el protagonista, el hombre caminando, y el niño. Cada uno procesa la experiencia de la salida 8 a su manera y al ser una prosa muy introspectiva podemos saber la naturaleza del personaje a través de sus pensamientos, cosa que en la película siento que no se logró expresar del todo. Además, hay pequeñas referencias filosóficas como la de "El sueño de una mariposa" de Zhuangzi, por lo que hay lugar para cuestionar el arrepentimiento pasado, la identidad y el futuro.
Para mí fue más entretenido el libro pues se siente más completo. La película me aburrió.
El vocabulario es muy repetitivo por lo que uno se acostumbra y eso lleva a leerlo rápido, también es una novela bastante corta, fácilmente toma pocos días terminarla.

[Bookworm Denz · Rating 5 out of 5]

Exit 8
Author : Genki Kawamura
Translator : Sameeha Anwar

Got this book cause I have heard a movie was released of this indie game & I was so curious how the thriller & horror played out! And you know what? It did not disappoint.

The story begins w/ a man who arrived at the subway otw to his temp. job when he got a text message from his ex who he broke up with last month. She told him she was at the doctor's & found out she was pregnant. He then received a call from her asking what they should do & in the end his ex decided not to keep their baby. That is when things turned into a bizarre mechanical loop before the signal was out & the phone call cut, all the while noticing the time on the phone's cracked screen showing 88:88.

I read this book in one sitting & wow the creepiness & eerieness of the anomalies gave me literal goosebumps. I especially liked his encounter w/ the boy which made him realize a lot of things he had done wrong (his "sins" as the anomalies say) & what he could do to change them for the better.

Ugh I felt like the ending was such a cliffhanger I want to know more, like what happens after reaching Exit 8. I am now inclined to check the movie out or maybe try playing the indie game itself! All in all I was so engrossed in the flow of the story I did not stop to read till the end!

5/5 ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️

P.S.
Follow me for more book reviews on:
❥ Instagram @bookwormdenz
❥ Threads @denz.kaye
❥ Meta @bookworm.denz
❥ Goodreads @bookwormdenz

[Megan · Rating 4 out of 5]

"'Do not overlook any anomalies... If you find an anomaly, turn back immediately... If you do not find any anomalies, do not turn back... Go out through Exit 8.' I repeated the words under my breath like a mantra. Then, I quickly turned the corner. The passage ahead was the same as ever—long, white, sterile. The glow of the Exit 8 sign. It hung from the ceiling with the silent authority of a god."

After having recently watched Exit 8, I've been excited to read the novelisation. This was definitely the easy, creepy read I was expecting but I really appreciate that the novel touches on more points than the film did. It really explores the psychological side of the characters—how we are shaped by our guilt and regrets.

"This place—this underground passage—toyed with the mind. It exploited your soft spots. Dragged your guilt out into the open. Forced you to replay it. To confront it. To repent. It was like some kind of twisted self-reflection programme."

I can't speak on the game as I haven't played it, but I'm sure fans will appreciate this novelisation. I definitely recommend it to those who have enjoyed the film as for me, it really does feel like a great extension. For those who aren't familiar with Exit 8, this is a great read if you love quick, mysterious stories with a touch of horror.

[Ohm Samkoses · Rating 2 out of 5]

ทางออกหมายเลข 8 - คาวามูระ เก็งกิ
Genre: Psychological Horror

ชายหนุ่มชีวิตตกต่ำคนหนึ่งกำลังเผชิญการตัดสินใจที่ยากลำบาก ในระหว่างที่เดินทางไปทำงานด้วยรถไฟฟ้าใต้ดิน เขาพบว่าเขาติด Loop ที่ทำให้เขาไม่สามารถออกจากสถานีได้ ทางเดียวคือทำตาม"กฎ"ที่เขียนไว้บนผนัง "หากเจอสิ่งผิดปกติ ให้เดินย้อนกลับ, ถ้าทุกอย่างปกติ ให้เดินต่อไป"

Review:
- สั้นมาก เป็นงานเขียนที่มาจากหนังชื่อเดียวกัน ที่ทำมาจากเกมชื่อเดียวกันอีกที (555)

- ผมเคยดูแคสเกมนี้ vibes ดี, คอนเซปเจ๋ง แต่ไม่เคยอ่านเนื้อเรื่องหรือดูหนัง อยากได้อะไรมาฆ่าเวลาสั้นๆระหว่างรอลูกเลยจัดมา

- อ่านง่าย ภาพประกอบมีไม่มากแต่สร้างบรรยากาศได้ดี แต่คิดว่าเล่นเกมน่าจะได้อารมณ์มากกว่าเยอะมากๆเพราะพล๊อตมันบางเบา เน้นความไม่น่าไว้ใจของสถานที่

- อย่าคาดหวัง หรือคาดเดาว่ามันจะไป scale backroom มันไม่ได้ไปไกลขนาดนั้น เพราะเกมมันไม่ได้สร้างมาแนวนั้น

2/5 เล่มนี้ไม่แย่นะ แค่มันไม่ได้ ambitious มากขนาดนั้น เนื้อเรื่องไม่เกินคาดเดา ถ้าไม่ได้คาดหวังอะไรหักมุม, ไซไฟล้ำๆ, หรือ lovecraftian horror เอาแค่บรรยากาศ และเนื้อเรื่องกระชับไม่ยืดเยื้อ อ่าน 20 นาทีจบ เล่มนี้ตอบโจทย์

[Alison Faichney · Rating 5 out of 5]

Shoutout to Goodreads Giveaways for this one! I never win contests but liminal horror is definitely having a moment so I was super stoked to read this one. I have yet to see the film or play the video game so went in to this one blind. Exit 8 tells of a man stuck in a looping section of subway station. It’s a fairly short novella so I won’t get into too much plot, but it’s a quick story complemented with photographs that really enhanced the tale.

I loooooooove stories about moving across a threshold into a liminal space where the protagonist must work in some capacity to escape an endless maze. I haven’t gotten to see Backrooms or Exit 8 yet, but this definitely scratched that marginal horror itch. It’s short, little characterization but sufficient to draw the reader in and make them want to continue. This easily could’ve been expanded into a much longer novel as the story confines are dynamic but it also felt like a perfect novella. Can’t wait to check out the film but this was a fun read.

[TONG . · Rating 3 out of 5]

#ShelfReview ทางออกหมายเลข 8
ชายคนหนึ่งพบว่าตัวเองติดอยู่ในลูปทางเดินไม่รู้จบที่ต้องหาทางออกให้ได้
หากคาดหวังความเป็นระทึกขวัญ อาจผิดหวัง เพราะมันไม่ใช่แนวนั้น
นิยายมีความเป็นนิยายกึ่ง ๆ ปรัชญาว่าด้วยเรื่องการมองหาความผิดปกติ
นิยายอ้างอิงมาจากฉบับภาพยนตร์ (ยังไม่ได้ดู) ใส่เนื้อเรื่องเข้าไปได้โอเค
ชอบการพยายามตีความลูปไม่รู้จบเหมือนชีวิตประจำวันไม่รู้จบของเรา
แต่เนื้อเรื่องอ่านแล้วเหมือนกำลังดูคนแคสเกมให้ฟังมากกว่า
และรู้สึกว่าทางเดินทุกอย่างเต็มไปด้วยความ ‘ผิดปกติ’ มากเกินไป
ทำให้เราไม่ค่อยตื่นเต้นกับการหาทางออกของตัวละครมากสักเท่าไหร่
เพราะยังไงก็ต้องเดินกลับอยู่ตลอดจากความผิดปกติที่เกิดขึ้น
หนังสือสอดแทรกปรัชญาก็จริงแต่ทำมาได้เข้าถึงยากไปนิดจากพลอตง่าย ๆ
ไอเดียก็การทำสิ่งเดิมซ้ำ ๆ วนเวียนกับเรื่องเดิมซ้ำ ๆ ตั้งต้นดี ทำให้เห็นยาก
ชอบภาพประกอบในเรื่อง กิมมิกบางอย่างในเล่มที่ทำออกมาได้น่าสนใจ
โดยรวมอาจไม่ใช่นิยายระทึกขวัญ ความตื่นเต้นเทียบเวอร์ชันเกมไม่ได้เลย
แง่ปรัชญาเกือบดี แต่ตีความยากไปนิด ชั่งน้ำหนักเรื่องราวไม่ค่อยถูกเท่าไหร่
6/10 .

[Виталий · Rating 1 out of 5]

Я не играл в игру, по которой написана книга. Уверен, что игра стоит свеч и даже понимаю почему она будет интересна. Если не играть, то можно фильм посмотреть, но книгу читать не советую вообще ни на долю секунды. Если честно, не понимаю откуда столько хороших отзывов. 

Если что, герой попадает в замкнутый коридор, который повторяется и нужно искать "ано��алии", отличия от того, что было в первый раз. Они могут быть мелкими, а могут быть жуткими, масштабными, противными. 

В итоге, ся книга - это перечисление банальных вещей про мораль, вину, самокопание, но без какого-либо обоснования вообще. Нет никакой причины появления следующей сцены за текущей, нет никакого смысла в диалогах. Нет никакой логики и последовательности в событиях. 

До этого я фильм смотрел - нормально, можно развлечься на полтора часа. А тут каждые две минуты задаёшься вопросом "да с фига ли?". 

В общем, редкий случай, когда я скажу, что фильм лучше.

[Ross Mcneil · Rating 4 out of 5]

I don't have a clue what I just read but it was an enjoyable read. I came into it totally unaware that it was based on a Computer Game and now also a Movie - perhaps I need to check them out to understand what it was I just read.

A psychological horror thriller - a story centred around a Man in an eternal Loop - looking for anomalies and at the same time grappling with his internal sins and choices in life. A number of other characters are introduced - and I have a few theories about them all and how they fit together. Likewise the people in the subway car.

The ending itself is either perfect or not depending on the way you want to think about it.

Overall a nice quick fun read for a short Novella there is a good character development and quick paced thriller - builds up a suspense quick.

[Oscar Sparkes · Rating 3 out of 5]

The original game is a fantatsic concept, and the narrative of the film adaptation aptly frames the labyrinth as the liminal space one must navigate through and reach self-discovery before reassimilation (the only true exit). However I'm not entirely sure this works in a prose format. Kawamura's novelisation of Exit 8 (also directed by Kawamura) felt awkward to read, and I think this is down to the author's approach. The first-person narration presents far too much telling rather than showing, often beating the reader over the head with realisations we could pick up through observation and subtlety. I can see why Kawamura went with this perspective, given the story is centred on the personal prison made by the protagonist, but this would have been better executed in the third-person in my opinion.

[Assayah · Rating 1 out of 5]

1.5⭐

[BookTour @literkowy.azyl ]

Korytarze metra, z których nie da się wyjść. Gdy spotkasz anomalię i nie zwrócisz, przenosisz się na początek. I tak ciągle, bez końca.

Brzmiało dobrze? Tak. Czy tak było? Nie.

KSIĄŻKA:
Książka powstała na podstawie gry i o ile tam domyślam się, że pomysł na fabułę działał, tak w książce to nie zadziałało. Ciągłe czytanie o tym jak bohater trafiał na początek korytarza i jak po kolei (ponownie) wymieniał wszytsko co mijał zaczeło mnie szybko nudzić. A przypomnę, że książka ma tylko 100 stron. Naprawdę nic więcej się nie działo, niby spotykał jakichś ludzi, ale potem znowu wracał na początek i tak dalej. Nie umiałam sobie wyobrazić tego, o czym czytałam, wczuć się w historię. Uważam, że ta książka była zbędna.

FILM:
Tego problemu nie było w filmie i tylko potwierdziłam swoje przypuszczenia, że z obrazem to działa. Zauważyłam nawet jakieś przesłanie, przeczytałam teorie ludzi, zaczęłam widzieć sens. Pojawiły się też inne sceny, jakieś to było pełniejsze i ciekawsze. Nadal wczucie się było ciężkie, bo zaczęło się od tego, że bohater szedł po korytarzach metra, które były strasznie długie i z milionem zakrętów, a wątpię, że gdzieś wyjście z metra jest aż tak skomplikowane. Ale jednak było to prostsze, bo mój mózg w końcu pojął, w jaki sposób on trafiał na początek (i nie, nie teleportował się tam, wbrew mojej pierwotnej wizji).

[Brittany · Rating 5 out of 5]

A weak 5/5 given how short a book this is.

I haven't played the game personally though I've watched gameplays and I haven't been able to see the movie just yet either. I feel like the visuals of this book were well done and seeing as how the game isn't super long, I feel like the book length is pretty appropriate.

This book actually makes me feel like I may give the movie a chance. I've heard that the movie has a lot of wailing/characters delaying moving to the next floor though so maybe not. Books are definitely my preferred medium.

I'd definitely keep this on a list for recommending short, fun reads. Depending on how much a physical softcover copy may cost, I may want to add this to my physical collection.