Diep gedacht en intens gevoeld: Verhalen van hoogbegaafde vrouwen

by Tine Geysen, Natascha Santes, Annelies Engelen

In dit boek vertellen tien hoogbegaafde vrouwen hun openhartige levensverhaal. Verhalen die gaan over onbegrip, aanpassing en de zoektocht naar jezelf worden. Verhalen over veerkracht en interne worsteling.

Vanaf het eerste moment dat ze zich van zichzelf en hun omgeving bewust zijn, voelen ze spanning. Ze ervaren het leven intenser dan gemiddeld en zien meer dan wordt uitgesproken. Ze blijven zoeken naar hun plek in een wereld die hen niet altijd de ruimte geeft om zichzelf te zijn.

Na de ontdekking van hun hoogbegaafdheid valt alles op zijn plek. Een bevrijdend moment: het innerlijk kompas gaat zijn werk doen en ze vinden hun plek onder de zon. Eindelijk is er lucht, ruimte en de gelegenheid om te reflecteren op hoe het in hun leven is gelopen.

Elf experts voorzien de verhalen van een bredere context. Ze belichten de kracht en de uitdagingen van hoogbegaafdheid, leggen onderliggende patronen bloot en bieden een dieper begrip van de consequenties van dit talent voor een mensenleven.

Dit boek biedt volop herkenning en nodigt uit om de stap te zetten van overleven naar voluit leven. Het is een unieke gids voor hoogbegaafde vrouwen, ouders van hoogbegaafde kinderen en iedereen die professioneel met hoogbegaafde meisjes en vrouwen te maken heeft.

256 pages, Paperback

Published March 5, 2026

Reviews

[Nina · Rating 3 out of 5]

Mooie missie om hoogbegaafdheid bij vrouwen zichtbaarder te maken. Het boek bevat interessante delen, alleen vind ik de manier waarop de ervaringsverhalen ingedeeld worden onder thema's en leeftijdsfases wat vreemd en niet zo helder gekozen waardoor het minder prettig leest. Ik moest mezelf in het begin wat forceren om toch door te zetten. Uiteindelijk ben ik wel blij dat ik het volledig gelezen heb want ik vond het interessanter naarmate het boek vorderde.

[geBoekt · Rating 2 out of 5]

Ik keek heel erg uit naar dit boek, want ik vond de opzet heel interessant. Maar na twee hoofdstukken ben ik gestopt met lezen omdat ik het zo onaangenaam vond. Elk verhaal klinkt hetzelfde, maar geen enkel verhaal leest vlot. Ik ben speciaal gaan opzoeken wie het boek geredigeerd (autocorrect zegt 'gereduceerd', klopt helaas) heeft en vond achteraan de uitleg over de methode van herschrijven. Ook al zijn enorm lange zinnen soms moeilijk om te lezen, ze zijn tenminste menselijk en eerder uitzonderlijk. Het boek klinkt nu alsof het geschreven is door een robot en dat maakt het voor mij quasi onleesbaar.

Daarnaast denk ik: de boodschap die met dit soort veralgemeende en doorgedreven redactiewerk gegeven wordt is 'hoogbegaafde vrouwen schrijven zo onleesbaar en in pompeus lange zinnen, dat we stevig moeten herschrijven om het leesbaar te houden'. Jammer toch, terwijl we net proberen om af te komen van het hb stigma?'