What do you think?
Rate this book
Het is misschien wennen (maar je kunt me niet ontkennen): Over emancipatie, weerstand en hoe we samen verder kunnen
247 pages, Kindle Edition
Published March 5, 2026
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 6 of 6 reviews
June 15, 2026
Fantastisch boek. Heel goed geschreven. Heeft me veel beter doen begrijpen wat genderdysforie is.
- Zo schrijft hen bv als hen in de spiegel van het pashokje kijkt: Als je een beer een broek aantrekt, denk je niet ineens ‘hee, dat is een mens’, maar eerder ‘what the fuck’. Nou, ik voel me nu een beer met een broek aan.
-Mijn lichaam is een plek van paniek.
- Hen schrijft ook dat de uitdrukking "ik identificeer me als vrouw bv" vreemd is. Alsof je niet echt een vrouw bent.
- Hen schrijft ook over de ontzettend lieve en begripvolle eerste reactie van hun vriend Benjamin en hoeveel dat voor hen betekent.
-Als een batterij verkeerd in een apparaat zit, geeft ie geen enkele energie af. Draai je de batterij om, dan gaat ineens het lichtje branden, de muziek aan of de klok tikken. Het is dezelfde batterij, er was niks mis met de batterij, hij moest gewoon even omgedraaid worden. Dat gevoel heb ik nu, terwijl ik naar beneden en in de spiegel kijk. Energie stroomt ineens door mijn lichaam, ik heb het gevoel alsof ik een beetje licht geef. Het voelt supergek om dit te merken. Op momenten dat ik iets van de vrouwenkleding uit mijn kast aantrek, gaat de batterij direct weer verkeerd om. Mijn lichtje dooft, mijn energie trekt weg.
-Niemand valt je lastig door zichtbaar te bestaan.
-Voornaamwoorden zijn kleine woorden die veel doen: ze bevestigen of ontkennen wie iemand is. Als je iemand consequent met het verkeerde voornaamwoord aanspreekt, voelt dat alsof je zegt: jij bestaat niet. Het is dus belangrijk, omdat het over wederzijds respect gaat, over erkenning, over mogen bestaan.
-Ik wil mezelf niet uitleggen. In een gesprek wil ik wel sámen op zoek gaan en hardop denken, maar ik wil niet dat de ander (onbewust) eigenlijk bezig is slimmer te zijn dan ik, terwijl het om mijn eigen identiteit gaat.
-Vragen die over mijn eigen ervaringen en gevoelens gaan vanuit een interesse naar mij, vind ik zoals ik al zei het fijnst. Zoals: hoe voel jij je (daar) nu (bij)? Hoe zou jij … fijn vinden? Wat voor rol speelt … nu in je leven? Op wat voor manier ben je er nu mee bezig? Hoe heb je je in die periode gevoeld? Waar heb je op dit moment nog het meeste last van? Hoe zou je willen dat iemand je ziet/benoemt? Wat maakt je echt gelukkig? Dat voelt alsof de ander je een beetje wil dragen, en je echt wil zien en horen.
-als ik in de spiegel kijk dan kijkt een ander daar naar mij. Moeilijk te omschrijven, misschien nog wel het beste door het woord: eenzaamheid.
-Cis mannen, trans vrouwen en non-binaire mensen die geboren zijn als jongen zouden een heleboel meer vrijheid hebben zonder (geïnternaliseerde) misogynie. Seksisme en misogynie maken zeker slachtoffers, maar dat zijn niet altijd alleen maar mensen die geboren zijn als meisje.
- Zo schrijft hen bv als hen in de spiegel van het pashokje kijkt: Als je een beer een broek aantrekt, denk je niet ineens ‘hee, dat is een mens’, maar eerder ‘what the fuck’. Nou, ik voel me nu een beer met een broek aan.
-Mijn lichaam is een plek van paniek.
- Hen schrijft ook dat de uitdrukking "ik identificeer me als vrouw bv" vreemd is. Alsof je niet echt een vrouw bent.
- Hen schrijft ook over de ontzettend lieve en begripvolle eerste reactie van hun vriend Benjamin en hoeveel dat voor hen betekent.
-Als een batterij verkeerd in een apparaat zit, geeft ie geen enkele energie af. Draai je de batterij om, dan gaat ineens het lichtje branden, de muziek aan of de klok tikken. Het is dezelfde batterij, er was niks mis met de batterij, hij moest gewoon even omgedraaid worden. Dat gevoel heb ik nu, terwijl ik naar beneden en in de spiegel kijk. Energie stroomt ineens door mijn lichaam, ik heb het gevoel alsof ik een beetje licht geef. Het voelt supergek om dit te merken. Op momenten dat ik iets van de vrouwenkleding uit mijn kast aantrek, gaat de batterij direct weer verkeerd om. Mijn lichtje dooft, mijn energie trekt weg.
-Niemand valt je lastig door zichtbaar te bestaan.
-Voornaamwoorden zijn kleine woorden die veel doen: ze bevestigen of ontkennen wie iemand is. Als je iemand consequent met het verkeerde voornaamwoord aanspreekt, voelt dat alsof je zegt: jij bestaat niet. Het is dus belangrijk, omdat het over wederzijds respect gaat, over erkenning, over mogen bestaan.
-Ik wil mezelf niet uitleggen. In een gesprek wil ik wel sámen op zoek gaan en hardop denken, maar ik wil niet dat de ander (onbewust) eigenlijk bezig is slimmer te zijn dan ik, terwijl het om mijn eigen identiteit gaat.
-Vragen die over mijn eigen ervaringen en gevoelens gaan vanuit een interesse naar mij, vind ik zoals ik al zei het fijnst. Zoals: hoe voel jij je (daar) nu (bij)? Hoe zou jij … fijn vinden? Wat voor rol speelt … nu in je leven? Op wat voor manier ben je er nu mee bezig? Hoe heb je je in die periode gevoeld? Waar heb je op dit moment nog het meeste last van? Hoe zou je willen dat iemand je ziet/benoemt? Wat maakt je echt gelukkig? Dat voelt alsof de ander je een beetje wil dragen, en je echt wil zien en horen.
-als ik in de spiegel kijk dan kijkt een ander daar naar mij. Moeilijk te omschrijven, misschien nog wel het beste door het woord: eenzaamheid.
-Cis mannen, trans vrouwen en non-binaire mensen die geboren zijn als jongen zouden een heleboel meer vrijheid hebben zonder (geïnternaliseerde) misogynie. Seksisme en misogynie maken zeker slachtoffers, maar dat zijn niet altijd alleen maar mensen die geboren zijn als meisje.
This entire review has been hidden because of spoilers.
April 20, 2026
Wat een mooi en belangrijk boek. Ik heb genoten van de ontwapenende ‘coming of gender’ hoofdstukken van Luca zelf. De hoofdstukken die ingaan op desinformatie rondom gender waren voor mij niet nieuw, maar wat wel nieuw is is om het zo in een boek samengebracht te zien. Zo belangrijk en voor velen hopelijk heel behulpzaam. In ieder geval een boek dat ik nog even aan anderen door zal geven: ik heb nog een goed voor je om te lezen, mam.
March 22, 2026
Bedankt Luca, voor het geven van handvatten tegen negatieve reacties rondom trans en non-binaire personen en voor het delen van je eigen verhaal. Ik herken me erg in jouw twijfels in de zoektocht van non-binair zijn en het is een verademing dat er eindelijk ruimte voor deze twijfels mag zijn. Dankjewel hiervoor (en ik heb een klein traantje gelaten tijdens het lezen).
'Misschien ben ik non-binair, een term die ik sinds een paar maanden ken. Non-binair voelt op een bepaalde manier als iets kwalijks - want je kan toch niet zomaar kiezen ergens anders te staan buiten het enige wat er is? - maar het voelt ook heel kloppend. (...) Ik vind het eng om dit uit te spreken omdat het voelt als iets wat heel fout is, maar daarnaast ook omdat ik niet weet of het wel echt is, wat ik voel. Ooit heeft een vriendin tegen me gezegd dat transgender zijn een soort luxeprobleem is, voor mensen die een project nodig hebben, dat je dan gewoon iets hebt om naartoe te werken. En nu denk ik: ja, wie weet. (...)Ik kan de toekomst toch niet voorspellen? Ik weet zelf nog helemaal niet goed wat ik nou precies ben of voel. Wat ik wil. Of ik dat wil willen. Of ik dat mag willen.'
'Misschien ben ik non-binair, een term die ik sinds een paar maanden ken. Non-binair voelt op een bepaalde manier als iets kwalijks - want je kan toch niet zomaar kiezen ergens anders te staan buiten het enige wat er is? - maar het voelt ook heel kloppend. (...) Ik vind het eng om dit uit te spreken omdat het voelt als iets wat heel fout is, maar daarnaast ook omdat ik niet weet of het wel echt is, wat ik voel. Ooit heeft een vriendin tegen me gezegd dat transgender zijn een soort luxeprobleem is, voor mensen die een project nodig hebben, dat je dan gewoon iets hebt om naartoe te werken. En nu denk ik: ja, wie weet. (...)Ik kan de toekomst toch niet voorspellen? Ik weet zelf nog helemaal niet goed wat ik nou precies ben of voel. Wat ik wil. Of ik dat wil willen. Of ik dat mag willen.'
June 24, 2026
Het is misschien wennen. Door: Luca Mattía Duyvendak.
Ik zit samen met Luca in een Damn, Honey WhatsAppgroep een extra reden om dit boek te lezen. Nadat de ondertitel (Over emancipatie, weerstand en hoe we samen verder kunnen) me al over de streep trok.
Geïnspireerd door Damn, Honey’s: Shit waar je als vrouw van deze tijd mee moet dealen schreef hen een boek over hun zoektocht naar hoe te leven als non-binair en transgender. Je krijgt een inkijkje in hun leven, volgt hen doorheen de jaren en krijgt munitie om mensen verbaal van weerwoord te dienen als ze shit verkondigen die op niets slaat.
Luca Mattía Duyvendak schrijft geïnformeerd, gepassioneerd, met een heel vlotte pen. Die gebruikt originele (maar zeer goed gevonden en passende) metaforen, schrijft heel openhartig, moedig en met de nodige humor.
Ik heb zo veel bijgeleerd. Over Luca maar ook over mijzelf. Want niet iedereen past in een vaststaand hokje, ik ook niet. En al ben ik 47 jaar oud, ook ik ben nog op zoek naar wat en wie en wanneer en hoe en… Heel herkenbaar dus. Je hoeft niet transgender of non-binair te zijn om de struggles en twijfels van Luca te begrijpen.
Ja, dit is best een activistisch boek maar het is ook heel informatief en super goed geschreven. Het is misschien wennen mag in geen enkele schoolbibliotheek ontbreken. En ik ben zo benieuwd naar diens volgende boeken!
Ik zit samen met Luca in een Damn, Honey WhatsAppgroep een extra reden om dit boek te lezen. Nadat de ondertitel (Over emancipatie, weerstand en hoe we samen verder kunnen) me al over de streep trok.
Geïnspireerd door Damn, Honey’s: Shit waar je als vrouw van deze tijd mee moet dealen schreef hen een boek over hun zoektocht naar hoe te leven als non-binair en transgender. Je krijgt een inkijkje in hun leven, volgt hen doorheen de jaren en krijgt munitie om mensen verbaal van weerwoord te dienen als ze shit verkondigen die op niets slaat.
Luca Mattía Duyvendak schrijft geïnformeerd, gepassioneerd, met een heel vlotte pen. Die gebruikt originele (maar zeer goed gevonden en passende) metaforen, schrijft heel openhartig, moedig en met de nodige humor.
Ik heb zo veel bijgeleerd. Over Luca maar ook over mijzelf. Want niet iedereen past in een vaststaand hokje, ik ook niet. En al ben ik 47 jaar oud, ook ik ben nog op zoek naar wat en wie en wanneer en hoe en… Heel herkenbaar dus. Je hoeft niet transgender of non-binair te zijn om de struggles en twijfels van Luca te begrijpen.
Ja, dit is best een activistisch boek maar het is ook heel informatief en super goed geschreven. Het is misschien wennen mag in geen enkele schoolbibliotheek ontbreken. En ik ben zo benieuwd naar diens volgende boeken!
June 3, 2026
Als non-binair persoon vond ik het zo waardevol en fijn om Luca’s gender zoektocht te mogen lezen. Enorm veel herkenning en ontroering!
June 17, 2026
wie is benjamin en waar is hij in mijn leven
Displaying 1 - 6 of 6 reviews