เจ้านาย...ไปตายซะ

by Yae Tosaka, 遠坂 八重, เสาวณีย์ นวรัตน์จำรูญ (Translator)

คงจะดีถ้าได้เริ่มต้นทำงานทุกเช้าโดยไม่ต้องเจอหน้าเจ้านายที่แสนเกลียด...แต่คิดไปก็เท่านั้น เพราะอาโอเสะ...พนักงานออฟฟิศสาว ต้องทนทำตามคำสั่งของมาเอะคาวะ...เจ้านายผู้ไร้ความสามารถที่ชอบใช้อำนาจกดขี่ข่มเหง ระหว่างที่เธอเฝ้าภาวนาให้เขาหายสาบสูญไปในสักวัน จู่ๆ มาเอะคาวะก็หยุดงานกะทันหัน ทิ้งเพียงอีเมลปริศนาไว้ให้คนทั้งบริษัท โดยมีหัวข้อว่า “ผมถูกฆ่าตาย” พร้อมระบุรายชื่อผู้ต้องสงสัย ซึ่งล้วนเป็นลูกน้องของเขาเอง เรื่องราวยิ่งชวนขนลุก...เมื่อมีคนพบศพหญิงสาวที่เกี่ยวพันกับมาเอะคาวะ!

งานนี้พนักงานที่ทุ่มเททำงานสุดตัวจนสะบักสะบอมอย่างอาโอเสะ จึงต้องร่วมมือกับนิน่าจัง...เพื่อนร่วมงานรุ่นน้องผู้เฉียบแหลมเพื่อไขความจริง ทว่าสิ่งที่รอพวกเธออยู่ กลับเป็นฝันร้ายราวกับดำดิ่งสู่ขุมนรก...

นี่คือนิยายสืบสวนสอบสวนกระแสแรงที่แค่เริ่มอ่านก็วางไม่ลง ตีแผ่ด้านมืดอันโหดร้ายของคนวัยทำงาน เปิดเผยความน่าสะพรึงในจิตใจมนุษย์ สะท้านใจและสะท้อนสังคมอย่างเข้มข้น จนได้รับเสียงชื่นชมท่วมท้นจากนักอ่านทั่วญี่ปุ่น!

352 pages, Paperback

First published February 20, 2025

Reviews

[Pandan · Rating 1 out of 5]

เป็นเรื่องที่ใช้พลังงานในการอ่านสูงมาก ไม่ค่อยได้ฟีลนิยายสืบสวน-ฆาตกรรม ออกจะ psychological มากกว่าด้วยซ้ำ

มุมมองตัวเอกเชื่อถืออะไรไม่ค่อยได้ นางเอกสุขภาพจิตและกายพังเละจนสติสตางไม่อยู่กับตัวเป็นส่วนใหญ่ สภาพเหมือนคนไร้วิญญาณที่ขยับแขนขาแค่ตามสัญชาตญาณสั่ง รอบตัวก็มีแต่คนแย่ๆ และเหตุการณ์ประหลาด เป็นมุมมองที่ disorienting เหมือนเดินหลงทางวกวน หดหู่จัด บริษัทนี้ก็ฝนตกขี้หมูไหลของแท้

เอาเข้าจริงพล็อตอ่อนจัดๆ ไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลย เหมือนเขียนมาระบายความทุกข์ทรมานของคนที่ทำงานในแบล็กคัมปานี ฉากสืบสวน (ถ้าจะกล้าเรียกตัวเองแบบนั้น) แค่กระพริบตาก็หายวับไปละ

วกกลับมาที่ประเด็น psychological เราว่าถ้าเขาฉีกไปเวย์นี้เต็มตัวเลยมันจะเจ๋ง และหนังสือจะดูมีอะไรๆ ขึ้นมากว่านี้มาก สามารถขยี้ mental health ของอาโอเสะได้หลายวิธี แถมยังมีตัวละครที่ให้ไวบ์ uncanny valley อย่างนิน่ามาสมทบอีกแรง เลือกเอามาใช้เพิ่มลูกเล่นให้เนื้อเรื่องได้เยอะแยะ เอาให้คนอ่านปวดประสาทตามไปเลย แต่อันนี้ไปไม่สุดซักอย่าง เหมือนเมสเสจที่อยากสื่อจบลงแค่แบล็กคัมปานีมันชั่ว แค่นั้นอะ

พูดถึงนิน่านี่ก็นังตัวดีย์โนหนึ่ง งงกับชีคนนี้มาก ถ้าฉันเป็นนางเอกฉันจะอยากฆ่าอีนี่ให้ตายมากกว่าเจ้านายอีก เป็นตัวละครที่อยู่เหนือความเข้าใจทั่วไปของสังคม ในบางแง่มุมก็น่าขนลุกหน่อยๆ คำพูดคำจาหลายดูไม่ใช่สิ่งที่ควรออกมาจากปากคนเรา

แต่ที่อึ้งกว่าคือปฏิกิริยาตอบรับของอาโอเสะที่เออออห่อหมกกับนิน่าไปเสียเกือบทุกเรื่อง แถมชอบปล่อยผ่านคำพูดเสียดสีแรงๆ ที่จงใจกดข่มอาโอเสะและยกยอตัวเอง (แต่ก็มีความเป็นไปได้ที่สมองอาโอเสะจะประมวลผลไม่ทันด้วยซ้ำว่าโดนแซะเลยไม่โกรธ) ตอนจบนี่อย่างไร้สาระเลยนี่นางเอกตัดขาดทุกคนแต่เลือกเก็บแม่คนนี้ไว้

[Phongsapak Pipatnavakij · Rating 3 out of 5]

จะว่ายังไงดี มันคือนิยายสืบสวนที่เล่าเรื่องด้วยตัวละครที่ไม่น่าเชื่อถือ (unreliable narrator) ที่มีรสชาติของความระทึกขวัญผสมอยู่ แต่ผมว่า voice ที่หนังสือเล่มนี้ต้องการจะพูดกับเราจริงๆ อาจไม่ใช่ความอันตรายและด้านที่เป็นอาชญากรรม แต่เป็นการเอาสังคมคนวัยทำงานแบบญี่ปุ่นมาคลี่ ขยี้ และเสียดสีได้แสบสัน

เรื่องเริ่มจากมาเอะคะวะ หัวหน้างานหัวครกที่กดขี่ข่มเหงลูกน้องในทีมธุรการบัญชีของบริษัทใหญ่แห่งหนึ่ง ส่งเมลเข้ามาว่า “ผมถูกฆ่าตาย” และแจกแจงผู้ต้องสงสัยว่าเป็นใครบ้าง หลังจากนั้นก็มีเหตุฆาตกรรมตามมาอีก บรรดาสมาชิกทีมธุรการบัญชีทั้งหมดจึงตกเป็นเป้าของผู้คนทั้งในและนอกบริษัท อาโอเสะ narrator ของเรื่องจึงต้องพยายามคลี่คลายปัญหาที่เกิดขึ้น ก่อนที่เธอและคนอื่นๆ จะกลายเป็นจำเลยสังคม และพวกเขาต้องหาให้ได้ว่าใคร…อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้

วิธีการเล่าและน้ำเสียงสำหรับผมไม่ถือว่าแปลกใหม่ แต่ธีมที่ถูกนำมาขยายถือว่าน่าสนใจ ผม (และหลายๆคน) คงพอทราบว่าสังคมทำงานในญี่ปุ่นนั้นทารุณแค่ไหน เข้างานตรงเวลาและต้องทำโอทีหามรุ่งค่ำ มันคือปัญหาที่ผมว่าทั้งสังคมญี่ปุ่นและไทยต่างต้องเคยเจอ นี่จึงเป็นงานเขียนที่เหมาะสำหรับคนที่เคยมีประสบการณ์แบบเดียวกับตัวละครในเรื่อง บอกก่อนครับว่าหนังสือไม่ได้พยายามหาทางออกให้คนที่เผชิญปัญหาการทำงานด้วยการทำเรื่องเลวๆ นะครับ แค่ถ้าหากว่าคุณเคยจมกับความเครียดจากงาน ตัวละครในเรื่องจะอยู่ข้างๆ คุณ และทำให้คุณไม่โดดเดี่ยวจากการถูกโขลกสับโดยเจ้านายจอมโหด

อันนึงที่ผมติดใจคือเรื่องของตัวละครนี่แหละครับ ผู้เล่าเรื่องอย่างอาโอเสะเป็นตัวละครที่ดูน่าสงสารก็จริง แต่ในมุมนึงผมว่าเธอ…ไม่รู้สิ ถ้าคุณอ่านแล้วจะรู้เลยครับ ผมไม่แน่ใจว่าเธอจะทน suffer กับองค์กรที่ไม่เห็นเธอเป็นมนุษย์ไปทำไมนะ แต่มีจังหวะนึงในช่วงองก์สามที่เธอเปรยๆ ถึงความสำคัญของตำแหน่งงาน แต่เอาเข้าจริงผมว่าถ้างานจะพรากทุกสิ่งไปขนาดนั้น สู้ผมลาออกมาหางานใหม่ที่ไม่ toxic ขนาดนั้นดีกว่าครับ

โดยรวม เล่มนี้เป็นนิยายที่อ่านได้เพลินๆ นะ (ผมบดไป 100++ หน้าภายในเวลาชม.เศษๆ เอง) สนุกในแบบของมัน และทำให้ได้เห็นด้านมืดของสังคมวัยทำงาน ที่ไม่เพียงแค่การกดขี่เท่านั้น แต่ยังรวมถึงการใฝ่หาความก้าวหน้า ที่พร้อมจะทิ้งคนฝีมือห่วยๆ ในบริษัทไว้ข้างหลังได้ทุกเมื่อ หากพูดในแง่ของสังคมคนทำงานแล้ว เล่มนี้เป็นกระจกสะท้อนที่ดีมากๆ ครับ

[TONG . · Rating 4 out of 5]

#ShelfReview เจ้านาย…ไปตายซะ
บริษัทที่พนักงานทำงานหามรุ่งหามค่ำ กับอีเมลเจ้านายที่บอกว่าถูกฆ่า
อึดอัดชะมัด ไม่ใช่ว่าอ่านยากหรอก เป็นเล่มที่อ่านง่ายมาก เพลิน ติดมือ
แต่อึดอัดกับสถานการณ์ที่ตัวละครต้องเผชิญ สภาพการทำงานที่ท็อกซิก
อึดอัดกับการเลือกเส้นทางของตัวละครแต่ก็เข้าใจในมุมมองว่าทำไม
พนักงานสายออฟฟิศน่าจะอินได้ไม่ยาก เป็นเล่มที่อ่านแล้วเข้าใจทุกอย่าง
ทริกคดีไม่ได้ว้าวมาก แต่เหตุผล แรงจูงใจ และเฉลยบางอย่างนั้นพีกกว่า
สะท้อนภาพการทำงานได้แสบสัน ถึงกึ๋น จิกกัดการเมืองในบริษัทได้เจ๋ง
อ่านจบแล้วได้แต่ถอนหายใจ นึกสภาพบริษัทแบบนี้ออกได้เลย
หัวหน้าห่วย เพื่อนร่วมงานเหี้ย ในจังหวะที่ชีวิตที่ไม่ได้พร้อมให้เริ่มใหม่
เป็นเล่มที่ชาวออฟฟิศน่าจะเข้าใจลึกซึ้งว่าการโหมงานหนักมันส่งผลยังไง
8.5/10 .

[Ahi · Rating 1 out of 5]

パワハラで病んで。パワハラしてる上司が失踪して、同じ部署の人達が容疑者として疑われてパワハラしてた人がいなくなっても辛い日々が続いて。病む本。
そして結末が酷い。主人公が仕事できない人で周りに疎まれていた。
読んでると明らかに主人公は知的境界の人。あと一緒に働いて助けてくれてた人はアスペ自閉症。作者はそれを分かって書いてるのか。胸糞悪すぎる。仕事が出来ない人の末路というか。

[Puengmintz · Rating 3 out of 5]

ก็อ่านได้เรื่อยๆก็เดาๆว่าอาโอเสะน่าสงสัย มีแรงไปทำงานคนไม่มีแรงทิ้งขยะที่ถังห่างจากห้องแค่ 10 เมตร สงสัยว่าป่วยเป็นอะไรถึงตื่นมาตัวเลอะโคลนและปิดแอร์โดยไม่รู้ตัว

[nana🐱 · Rating 3 out of 5]

ตอนจบเหมือนจะพยายามขยี้แต่ก็ไม่ขนาดนั้น โดยรวมสนุก อ่านเพลินดี แต่รู้สึกแรงจูงใจอ่อนเกิน สรุปทั้งเล่มชอบนิน่าที่สุด แต่พาร์ทสังคมการทำงานขยี้มาก อ่านแล้วยังเหนื่อย

[Sarah · Rating 4 out of 5]

What scared me the most was Nina. Saeki is suspicious, but his behavior is still somewhat understandable. Nina, however, feels more mysterious and frightening. She seems kind and supportive, yet her attachment to Aose feels possessive rather than loving. It is not romance or friendship — it feels like she wants to keep Aose close and continue watching her quietly.

Even after Aose quits her job and returns to her hometown, I cannot stop wondering if Nina is still observing her from somewhere. That quiet, persistent obsession made the story very disturbing for me.