สืบสวนสอบสวนที่ทำให้สมองไหล พลิกหน้ากระดาษได้แบบวันเดียวจบ แต่เป็นสมองไหลแบบไม่มีคุณภาพนะ
แฟลตมรณะโตเกียวเฮาส์ 1961 เล่าถึงการสร้างรายการเรียลิตี้โชว์ที่จะรับสองครอบครัวเข้ามาอยู่ในแฟลตที่จำลองว่าอยู่ในยุคโชวะซึ่งก็คือปี 1961 นั่นแหละ จนมีเหตุการณ์ฆาตกรรมลูกสาวของครอบครัวหนึ่งซึ่งไปพ้องกับฆาตกรรมในอดีตเมื่อปี 1961 จริงๆ ที่เกิด ณ ที่แฟลตที่ถ่ายทำเช่นกัน จึงเกิดเป็นความหวาดกลัว วุ่นวาย นำมาซึ่งการหาคำตอบทั้งจากเหตุฆาตกรรมในอดีตและปัจจุบัน เรื่องเล่าผ่านหลายมุมมองทั้งผู้ยื่นเสนอสร้างรายการ แม่ของครอบครัวทั้งสอง ถึงจะหลายมุมมอง แต่ก็เล่าเรื่องแบบยิงยาวตรงไปข้างหน้าง่ายต่อการทำความเข้าใจ
ความรู้สึกแรกหลังอ่านจบคือเสียดายว่ะ ด้วยความที่ช่วงนี้ตัวเองรู้สึกเบื่อหน่ายและเครียดๆ เลยมองหางานสืบสวนที่ทำให้สมองไหล ตอนต้นจนถึงกลางเรื่องผู้เขียนคือเล่าเรื่องสนุก เต็มไปด้วยองค์ประกอบที่น่าสนใจ มีอะไรที่พิลึกเกิดขึ้นเป็นระยะและมันก็สร้างความอยากรู้อยากเห็นว่าเรื่องมันจะเดินไปทิศทางไหน คือมีวัตถุดิบที่ดีในการที่จะทำให้นิยายเรื่องนี้มีความน่าเชื่อถือสมเหตุสมผลในตัวเรื่องราว คอนเซปต์เรียลิตี้โชว์ก็น่าสนใจเพราะมีการเล่าแบบรายการ ก่อนรายการ หลังรายการ และรายการซ้อนรายการ อ่านไปครึ่งแรกเราแทบไม่ได้พักไปทำอย่างอื่นเลยเพราะสนุกมาก
แต่พอตั้งแต่ครึ่งเรื่องหลังเป็นต้นมา เรื่องราวในเล่มที่ดูมีศักยภาพ ผู้เขียนก็คือพาออกทะเลซะอย่างนั้น ตอนใกล้จบยิ่งทำให้เราเสียดายหนักเข้าไปอีกเพราะรู้สึกผู้เขียนพยายามจับแพะชนแกะ เอาเรื่องในอดีตของคนนั้นมาโยงกับคนปัจจุบันคนนี้ๆ แล้วมันอิรุงตุงนัง ยัดเยียดเกินไปในจำนวนหนึ่งร้อยหน้าก่อนจบ หนังสือยาวสี่ร้อยหน้า พี่ไม่เกริ่นก่อนเลย มาโยงๆ ยัดๆ ร้อยหน้าสุดท้าย แล้วยังพยายามหักมุมแล้วหักอีก สรุปจบคือไม่เมคเซนส์จนรู้สึกว่าเรื่องในนิยายนี้คือเรื่องที่ไม่มีทางเกิดขึ้นได้จริงๆ เลยแม้แต่นิดเดียว ทั้งที่ตอนอ่านครึ่งแรกยังรู้สึกเชื่อในการเล่าเรื่องอยู่เลย สรุปก็คือได้สมองไหลตามที่อยากแหละ แต่ผิดหวังว่ะ