Poruszająca saga rodzinna, w której losy pięciu kobiet odsłaniają się warstwa po warstwie, jak figurki ukryte w matrioszce. Jagoda Skalska, studentka ASP we Wrocławiu, po śmierci babki dziedziczy jej mieszkanie i wraz z nim – zapiski, przedmioty oraz rodzinne tajemnice. Odkrywając historie babek, matki i prababki, poznaje dramatyczne doświadczenia wojny, przemocy seksualnej, niechcianego macierzyństwa i dziedziczonych przez pokolenia traum. Powrót do bolesnych wspomnień pozwala Jagodzie zrozumieć własne lęki, autodestrukcyjne zachowania i trudną relację z matką.
Szklana jabłoń to intymna, mocna opowieść o kobiecej pamięci, milczeniu, winie i próbie przerwania kręgu traumy – a także o sztuce i prawdzie jako drodze do uzdrowienia.
Czy w waszej rodzinie były jakieś sprawy, o których się nie mówiło? Ja u siebie nie kojarzę takich. 🍎
,,Szklana jabłoń” - Katarzyna Klein
Była to dla mnie bardzo zawiła historia, która dała mi tą chwilę refleksji nad tym co było dawno za czasów naszych babek i prababek. Dużo rzeczy nie jest powiedzianych wprost, jest owianych tajemnicą i niedopowiedzeniem czasu wojny i później. Jagoda zaczyna szukać chcąc odkryć skrywane przez matkę tajemnicę, o których nie powinno się mówić. Przesiedlanie, zmiana tożsamości i 5 kobiet, które starają się odnaleźć siebie i spokój. Praca w hucie szkła pozwalała znaleźć trochę ukojenia ale czy to wystarczało? Wszyscy dbają o starą jabłoń mając wstręt do jabłek.
Jest to bardzo intymna książka, trochę jak pamiętnik pisany przez pokolenia. Pokazuje nam traumę pokoleń, tłumaczy trudne relacje oraz pomaga zrozumieć nam lęki oraz autodestrukcję Jagody. Szukasz czegoś o dawnych latach ale bez motywu historycznego? Szukasz tajemnic rodzinnych? Czy wątek kaszubski jest ci bliski? To właśnie pozycja dla ciebie.
Szklana Jabłoń Autorka: Katarzyna Klein Wydawnictwo: Axis Mundi *współpraca recenzencka* Q: Jakie jest wasze ulubione drzewo? Jagoda, która jest studentką ASP we Wrocławiu dziedziczy mieszkanie po swoich dziadkach. W mieszkaniu odkrywa rodzinne tajemnice. Poznaje historie matki, babć oraz prababci. Odkrywa dziedzictwo tajemnicy, krzywdy, bólu. Czy te historie pozwolą jej odkryć samą siebie? ~~ Książka mimo, iż jest stosunkowo krótka (około 200 stron) jest bardzo intensywna, mocna i wyrazista w przekazie. Nie ma tu lania wody. Mamy trudne doświadczenia, które nie są ubrane w ładne słówka. Mamy brutalny obraz wojny, wykorzystywania seksualnego, niechcianego macierzyństwa i wiele traum. Mimo trudnych tematów książkę czyta się bardzo szybko i dobrze. Dzięki prostemu językowi mamy łatwy odbiór całości. Lepiej nam wczuć się w całość. Jest tu motyw traum pokoleniowych, jak przenosimy swoje deficyty dalej. Kiedy jesteśmy rozdarci, nie wiemy co robić i czujemy, że musimy sobie radzić sami. Samotność to coś co czuć u każdej z bohaterek. Mimo iż mają rodzinę i swoje życie można odczuć ich samotność, zwłaszcza u Jagody. Jeżeli lubicie mocne historie, niełatwe tematy to może być to coś dla was. Dla mnie 9/10. Świetna książka.