De herinneringen van je ouders kunnen soms - vreemd genoeg - deel uitmaken van je eigen herinneringen. En dat zo levendig alsof je de verhalen allemaal zelf hebt beleefd. Zo komt het dat de verhalen die zijn moeder, tante Jeannot en tante Mimi vertelden over hun adolescentiejaren in Londen tijdens de Eerste Wereldoorlog geregeld opduiken in de autobiografische cyclus die Eric De Kuyper schrijft... Alleen onderdrukte hij telkens de behoefte om ze te vertellen.
"Drie zusters in Londen" is een soort meisjesboek: hoe drie Vlaamse meisjes, geconfronteerd met het mondaine leven in een 'palace hotel', volwassen worden. Zoals de drie zusters van Tsjechow zijn ze ontredderd wanneer ze hun 'Moskou' moeten verlaten en weer in België zijn. Maar in tegenstelling tot de drie Moskouse zussen, bleven hun hele leven lang de voorbije mooie dagen van weleer als een ongelooflijk sprookje in hen voortleven. Een sprookje waarvan ze zelf de hoofdpersonen waren geweest.
Ik ben helemaal weg van de schrijfstijl van Eric de Kuyper. Eerst "Aan zee" lezen en pas daarna "De hoed van tante Jeannot" en "Drie zusters in Londen", zodat je de familie al wat kent. Mooie beschrijvingen van Londen tijdens de 1e wereldoorlog. De oorlog leek daar heel ver weg.
"De drie zusters in Londen" is een wat simpele, enigszins kinderlijke vertelling over de oorlogsjaren (1914-1918) die De Kuypers moeder en tantes als evacués doorbrachten in een aldaar gevestigd hotel. Het boek(je) is hoe dan ook prettig leesbaar en bovendien voorzien van bijpassende, niet zelden komische illustraties. De moeite waard is het vooral in de context van werken die eerder werden gepubliceerd in het kader van de 'familiekroniek' van Eric de Kuyper, meer in het bijzonder "Aan zee. Taferelen uit de kinderjaren" en "De hoed van tante Jeannot. Taferelen uit de kinderjaren in Brussel". Bijzonder aardig en informatief is een vijftiental bladzijden omvattend Nawoord, waarin de auteur feit en fictie in "De drie zusters in Londen" ontrafelt - voor zover mogelijk...
Dit is een boek waarin herinneringen worden beschreven, feit en fictie lopen door elkaar. Het leest gemakkelijk weg en is erg beschrijvend waardoor je een mooi beeld krijgt van hoe het geweest moet zijn in het Cannon Street Hotel. De drie zusters ontwikkelen niet echt een karakter op een paar triviale trekjes na, hetgeen wel jammer is. Het nawoord is een fijne aanvulling, waarin ook het een en ander duidelijk wordt wat betreft keuzes van de schrijver. Al met al een leuk boek dat de verbeelding aanspreekt.
Erg leuk, deze terzijde. Een beetje zoet. Dat wordt verhelderd in het nawoord. Ik had gehoopt uit te vinden waarom de grootmoeder 'Bontje' wordt genoemd, maar dat blijft nog een raadsel.