Schrijnende verhalen…het besef dat NSBers die na de oorlog in kampen werden geïnterneerd zo gruwelijk zijn behandeld. De kinderen van ‘foute ouders’ die er op aangekeken werden (buiten gesloten en in sommige gevallen mishandeld) dat hun ouders fout waren in de oorlog. Deze ouders en kinderen hebben dit ‘fout zijn’ weggestopt, genegeerd (er mag en kan beter niet over gesproken worden)en zijn doorgegaan met hun leven voor zover dit mogelijk was. Dit heeft veelal geleid tot problemen in de relationele sfeer met betrekking tot partner en kinderen, het niet kunnen communiceren of uiten van gevoelens op een dieper niveau. Ik vond de verhalen/getuigenissen summier en met weinig diepgang opgetekend. Er is weinig doorgevraagd en/of tot de kern gekomen. Wellicht uit respect voor de geïnterviewden en naasten is er veel informatie niet opgetekend?