Η νόσος των ουρητηρίων

by Michalis Albatis

Ένας μυστηριώδης ιός, εκκινώντας από ένα ταπεινό δημόσιο ουρητήριο των Αθηνών, θέτει ολόκληρο τον πλανήτη υπό την εξουσία του. Πρόκειται για έναν ιό-αναμορφωτή, που μετατρέπει όλους τους ανθρώπους σε καλλιτέχνες. Η έμπνευση, η έκφραση, το κάλλος είναι τα νέα ιδανικά που την ανθρωπότητα κινούν οι πόλεμοι κατασιγάζονται, η δίψα για χρήμα και εξουσία ξεθυμαίνει, οι πολιτικοί και θρησκευτικοί φανατισμοί εξασθενούν, και δεν είναι λίγοι όσοι υποστηρίζουν ότι το ανθρώπινο είδος εισέρχεται για πρώτη του φορά σε έναν πραγματικά Χρυσό Αιώνα. Τα πράγματα ωστόσο δεν θα μπορούσαν να είναι τόσο απλά, καθώς αυτή η γλυκιά αρρώστια, που όλοι αντιμετωπίζουν σαν ευλογία, δεν είχε φανερώσει ακόμα όλα της τα χαρτιά...

Ένα βιβλίο που ξεκίνησε σαν νουβέλα, αλλά κατέληξε μυθιστόρημα, ένα βιβλίο που μπορεί να διαβαστεί είτε με τον έναν τρόπο είτε με τον άλλο.

«Αυτή η αλλαγή οπτικής μετέβαλε άρδην τη στάση του απέναντι στους Καλλιτέχνες. Ένιωθε οίκτο για αυτούς, τον ίδιο οίκτο που και για τον εαυτό του άρχισε να νιώθει, γιατί κατάλαβε ότι και ο ίδιος υπήρξε άρρωστος, βαθιά, πριν ακόμα ο ιός κάνει την εμφάνισή του κατάλαβε ότι κάθε καλλιτέχνης δεν είναι άλλο από ένας ασθενής που μέσα στην ίδια την έξαρση των συμπτωμάτων του αναζητεί ματαίως τη γιατρειά του, κι ήταν σίγουρος πια πως, όσο κι αν αξίζανε κάποια από τα έργα της Τέχνης έναν θαυμασμό απεριόριστο, στους ίδιους τους καλλιτέχνες άρμοζε μόνο με το στεφάνι της λύπησης, το καμωμένο από άχυρο, να στεφανωθούνε.»

Genres: Fiction

392 pages, Paperback

First published March 11, 2026

Reviews

[Manos Velivasakis · Rating 2 out of 5]

Το δεύτερο βιβλίο του Αλμπάτη που διαβάζω μετά το "Και οι νεκροι...". Και στα δύο μια πρωτότυπη κι έξυπνη ιδέα σταδιακά ξεφουσκώνει από το λυρικό πλάτιασμα και την εμμονή σε υπερβολικές σεξουαλικές περιγραφές. Στην νόσο, χάνεται το ενδιαφέρον και το νόημα πολύ πιο γρήγορα και οι τελευταίες 100 σελίδες ήταν μαρτύριο για μένα. Κρίμα, άλλα δεν νομίζω να διαβάσω άλλο βιβλίο του συγγραφέα. 5/10

[Marina · Rating 2 out of 5]

Είναι το πρώτο βιβλίο του Αλμπάτη που διαβάζω και απογοητεύτηκα πολύ. Ενώ ξεκίνησε με ενδιαφέρον και η ιδέα ήταν ωραία, στην συνέχεια έβριθε από κλισέ και έγινε πολύ συντηρητικό. Όταν το γκροτέσκο ξεχειλώνει τόσο, γίνεται κακόγουστο και προβλέψιμο. Κρίμα...

[Angeliki Tsagkaraki · Rating 3 out of 5]

3,5 ⭐
Θυμίζει πολύ τον Σαραμάγκου τόσο στην περιγραφικοτητα όσο και στη δομή του λόγου. Επίσης, το συγκεκριμένο έργο δεν μπόρεσε πάρα να μου θυμίσει το "Περί τυφλότητος". Η εκλεπτυσμένη- οριακά επιτηδευμενη- γλώσσα του συγγραφέα σε συνδυασμό με την τάση του να περιγραφεί ενδελεχώς σεξουαλικά ζητήματα που θεωρούνται ταμπού πάντα θα με κερδίζουν!

[Kostas Retalis · Rating 2 out of 5]

Ωραία αρχική ιδέα που έπρεπε να μείνει -το πολύ- στη νουβέλα. Σταδιακά έγινε αγγαρεία το διάβασμα του.

Πολύ κουραστικές οι προτάσεις με το ρήμα στο τέλος και γενικά ακόμα και σε ιδέες που συμφωνούσα, ο τρόπος έκφρασης τους με έκανε να κριντζάρω.

[angeliki m · Rating 2 out of 5]

Η αρχική ιδέα ήταν καλή. Στην απόδοση μας τα χάλασε λίγο, μου φάνηκε αρκετά εξεζητημένη η γλώσσα και όσο προχωρούσε η ανάγνωση ένιωθα ότι δε με κρατάει ιδιαίτερα. Ίσως ήταν εσκεμμένα γραμμένοι έτσι, πάντως οι χαρακτήρες μου ήταν άκρως αντιπαθείς, τετριμμένοι αλλά και συντηρητικοί. Το προηγούμενό του που διάβασα, το "Και οι νεκροί ας θάψουν τους νεκρούς τους" μου άρεσε πολύ περισσότερο.

[Anastasia · Rating 2 out of 5]

Αξιότιμε κύριε Αλμπάτη,
Σας απευθύνω αυτη την κριτική καθώς φαντάζομαι -μάλλον οχι, ειμαι βέβαιη- οτι με μόλις 7 κριτικες σε ενα νέο βιβλίο, τις διαβαζετε ανελλιπώς για να δείτε "πως το υποδέχτηκε ο κοσμος". Ο Φοστερ Γουάλας σε ενα δοκίμιο του, έγραφε για το σχεδόν γονικό πάθος του καλλιτέχνη με το έργο του και το ποσο βαθιά επιθυμεί να το δει το κοινό να το αγαπά και να του φέρεται όμορφα, ακόμη κι αν εκείνο δεν ειναι παρα ενα άσχημο παιδί. Φαντάζομαι πως, ως εκ τούτου, διατηρείτε κι εσεις μια τέτοια γονική σχέση προς το πόνημά σας, και θα προσπαθήσω να μην το πληγώσω.
Πρώτιστα, θα ξεκινήσω απο τη δομή: τα κομμάτια που αποτελούν το αρχικό έργο, τη νουβέλα, ειναι μια πολυ όμορφη σύλληψη. Εμπνευσμένα μαλλον απο την πρόσφατη πανδημία, πραγματευονται το προαιώνιο ερωτημα "τι ειναι τεχνη" ενώ καταπιανονται και με τα ζητήματα ταυτότητα και γουστο: ποιο είναι άραγε το "μικροβιο" που διαχωρίζει έναν καλλιτέχνη απο έναν ταξιτζή? Φυσικά αυτα τα ερωτήματα ειναι πάντοτε επίκαιρα, αλλα ιδιαίτερα σε μια εποχή που χαρακτηρίζεται απο την επέλαση της τεχνητής νοημοσύνης, των ΑΙ μυθιστορηματων και του απανταχού ΑΙ slop, ολοι παρακολουθούν (η θα έπρεπε να παρακολουθούν) με κομμένη την ανάσα το τι έχουν να πουν οι καλλιτέχνες και οι πνευματικοί ηγέτες για το μελλον του πολιτισμού μας. Κι εδω ακριβως ειναι που το βιβλίο υστερεί και δεν προσφέρει καμια ουσιαστική απάντηση- η πανδημία επιλυεται "απο μόνη της". "Και που θες να ξερω εγω ρε Αναστασία μου τι θα γίνει με τον πολιτισμό μας?" Το να βρίσκεστε μπροστά απο την εποχή σας ειναι δυστυχώς (?) μέρος της δουλειάς σας κυριε Αλμπάτη μου.
Κι εδω εντοπίζεται το δεύτερο και κυριότερο -κατα την ταπεινή μου αποψη- προβλημα του βιβλιου: η εποχή. Τα κεφάλαια που αποτελουν το μυθιστόρημα γύρω απο τη νουβελα (και οι χαρακτήρες αυτων) ειναι εξαιρετικα αναχρονιστικα και κλισέ. Η ταπεινή νοικοκυρά που επιστρέφει ως άλλος ασωτος υιός στην οικία του άντρα-αφέντη και θέλει να τον αγκαλιάσει οταν κάνει δυνατά βλέποντας μπάλα "επειδή έτσι μυρίζει η ευτυχία " ειναι μια (το λιγοτερο) ατυχής απεικόνιση των γυναικών σε μια χώρα που μαστίζεται απο τόσες γυναικοκτονιες καθε χρονο, αλλα τι να πω, μπορεί να μου ξέφυγε ο σαρκασμός. Οκ, τοτε ας "πιασουμε" την Ιοκάστη-Άννα: το γράφετε και μόνος σας οτι οι αντρες δε μπορούν να αντιληφθούν τη γυναικεία σεξουαλικοτητα γιατι η ματιά τους είναι ηδονοβλεπτικη• ωστόσο δε μπορειτε να αντισταθείτε στον πειρασμό μιας απόπειρας να κάνετε το ίδιο. Θα σας πω, λοιπον, ο,τι θα έλεγα και σε οποιονδήποτε αρρεν συνάδελφό σας: η οπτική σας πάνω στο ζητημα δεν προσφέρει τιποτα νεο -αφήστε χώρο στις γυναίκες να αποφασίσουν εκείνες τι τις κα*λώνει.
Τελος, ο καλλιτέχνης έχει άλλο ενα μεγαλο χρέος: να μη σπαταλαει το χρονο του κοινού του. Δε χρειάζεται να το διασκεδάζει -αυτο δεν ειναι καθολου απαραίτητο- χρειάζεται όμως να σέβεται το χρονο του, καθως στην εποχή μας ειναι πολυ συνειδητή αποφαση το να κάτσει κανείς να διαβασει ενα βιβλιο. Τις πρώτες 250 σελίδες τις διάβασα χωρίς παραλήψεις- ύστερα συνειδητοποίησα ότι σπαταλάτε το χρονο μου με τρία συνώνυμα ανά παράγραφο και άρχισα να διαβάζω μονο την πρωτη και την κατακλείδα πρόταση. Ευτυχως που τηρείτε τους "παραδοσιακους" κανόνες και ήταν δυνατόν να παρακολουθήσω την πλοκη. Αυτο το τελευταίο σχόλιο αποτελεί κυρίως μομφή για τον εκδότη σας: επειδή είστε ταλαντούχος δε χρειάζεται να στυβουμε μια μεστή, σύντομη και περιεκτική νουβελα για να βγάλουμε ενα πλαδαρο και ξεπλυμενο μυθιστόρημα.
Αυτά από εμένα. Ήμουν αρκετά αυστηρή επειδή ειμαι σίγουρη οτι μπορειτε και καλύτερα.
Φιλικά,

[K.K · Rating 5 out of 5]

Τολμηρό, σκληρό, ευρηματικό, με απίστευτο χιούμορ. Σου αφήνει σίγουρα αποτύπωμα.

[Athena Venetaki · Rating 2 out of 5]

Μπουρδίτσα