"Δεν ήρθα γιατί τους λυπάμαι. Ήρθα γιατί τους θαυμάζω."
Ο Χρίστος Γεωργάλας, καθηγητής Χειρουργικής Κεφαλής και Τραχήλου, βρέθηκε για δεύτερη φορά στη Γάζα, στο νοσοκομείο Νάσερ, ως εθελοντής για ένα μήνα την Άνοιξη του 2025.
Το βιβλίο αυτό αποτελείται από σημειώσεις που κράτησε και φωτογραφίες που τράβηξε ζώντας και δουλεύοντας στο μεγαλύτερο ενεργό νοσοκομείο της Γάζας, Απρίλιο και Μάιο του 2025. Περισσότερο από μια καταγραφή σε πρώτο πρόσωπο μιας γενοκτονίας, είναι ένας φόρος τιμής στη δύναμη και την ομορφιά των ανθρώπων της Γάζας και των υγειονομικών της, των πραγματικών ηρώων αυτής της ιστορίας.
Τα έσοδα του βιβλίου θα δοθούν στη MAP – Medical Aid for Palestinians και στο March to Gaza Ελλάδας.
5 αστεράκια. Λες και δεν είναι αρκετά κυνική η καταχώρηση της ανάγνωσης μιας μαρτυρίας απο την Παλαιστινιακή Γενοκτονία, την βαθμολογούμε κιόλας. Ας είναι. Αν είναι να διαβάσετε ενα βιβλίο, ας είναι αυτό. Τους το οφείλουμε.
Καταπληκτική μαρτυρία από έναν άνθρωπο που ρίσκαρε τη ζωή του για να βοηθήσει από κοντά όσο μπορεί έναν λαό οχι επειδή τους λυπάται αλλά επειδή τους θαυμάζει, έναν λαό περήφανο αλληλέγγυο εν μέσω γενοκτονίας.
Η περιγραφή του απόλυτου σκότους, μέσα από τα μάτια και τις καρδιές εκείνων που έχουν καταφέρει να δίνουν ακομα και τώρα ελπίδα πως το ανθρώπινο είδος δεν έχει ολοσχερώς πουλήσει την ψυχή του στο διάβολο. Διαβάζοντας τις σημειώσεις του κ. Γεωργάλα, διαπίστωσα, ότι εκτός από χειρουργικά εργαλεία, ξέρει να χρησιμοποιεί και την πέννα με την ίδια ακρίβεια , προσφέροντας λεπτές ποιότητες συναισθημάτων. Τα μάτια μου βουρκωσαν, όχι διαβάζοντας για την αισχρότητα των "συμμάχων" μας, αλλά για την αγάπη με την οποία περιβάλει τα πάντα αυτός ο κατατρεγμενος λαός .
«Ανακοίνωση από τον στρατό του Ισραήλ, που αναμεταδίδεται πιστά από τους συνεργάτες του: "Israel has hit 650 terror targets" - κι εγώ βλέπω τα terror targets: σχεδόν όλα έχουν μεγάλα φοβισμένα μάτια και φρικτές πληγές, αλλά δεν φωνάζουν ούτε κλαίνε. Θέλουν μόνο τη μαμά τους...».
Προφανώς και δεν πρόκειται να αξιολογήσω το βιβλίο αυτό, όπως κάνω συνήθως με τα βιβλία που διαβάζω. Έτσι κι αλλιώς μιλάει από μόνο του...
Εξάλλου πώς θα μπορούσε να "αξιολογήσει" κάνεις μια γενοκτονία που συντελείται μπροστά στα μάτια μας, σε live μετάδοση, εκτός από το να την πει με το όνομά της;
Το μόνο που θα πω είναι ότι αισθάνομαι πολύ μικρή και δειλή μπροστά σε όλους αυτούς τους ανθρώπους που πηγαίνουν με κίνδυνο της ζωής τους στη Γάζα και φυσικά σε αυτόν τον γενναίο και περήφανο λαό, που μόνο απεριόριστος θαυμασμός και σεβασμός και τους αξίζει.
Διαβάστε το βιβλίο, κόντρα σε όσους προσπαθούν να αλλοιώσουν τα γεγονότα, να θάψουν την αλήθεια και να κάνουν την ιστορία να ξεχαστεί.
I had previously read “A Very Short History of the Israel&Palestine Conflict” by Ilan Pappé and “The Eyes of Gaza” by Plestia Alaqad, and this book was really good at giving pictures to my imagination from the previous books and actually saying things out loud. What captivated me the most was:
People in Palestine were not even wishing the worst upon the Israelis… they were just living their lives.
They have won in life 🥹❤️
If you want a similar experience of reading but in English I would recommend the “Gaza: A Doctor’s Diary by Salman Khalid” 😊
"Το Ισραήλ -μια χώρα νεκρή, ένας λαός στα τελευταία στάδια παρακμής- στρέφεται σε σέκτες, ακραίο μιλιταρισμό και πλαστό πατριωτισμό
Από την άλλη μεριά, μέσα στην καταστροφή, η ζωή ανθίζει και παίρνει την εκδίκηση της. Άνθρωποι στον δρόμο: παίζουν, συζητούν, κάνουν ποδήλατο, αγαπιούνται, πετάνε χαρταετούς° είναι μαζί. Δε βλέπω έναν λαό τσακισμένο. Βλέπω έναν λαό περήφανο"
Ένα από τα σημαντικότερα νεοελληνικά κείμενα της εποχής του.