Anti Butch Butch Club ร้านนี้ไม่มีทอม

by Ladys, ลาดิด

ไอ้เด็กนั่นชื่อกระต่าย มันเป็นมนุษย์จำพวกที่หลายครั้งผมก็อยากเป็น
มันพาตัวเองไปสู่ความฉิบหายได้อย่างง่ายดาย อาจจะด้วยอายุ คิดว่านะ

หล่อน…หลิว เป็นผู้หญิงก้นสวย ใส่แต่ชุดรัดรูป แล้วก็ติดบุหรี่ ข้อเสียคือหล่อนไม่กินมื้อดึก ข้อดีคือหล่อนยินดีนั่งเป็นเพื่อนจนกว่าผมจะกินก๋วยเตี๋ยวเนื้อหมดชาม

ส่วนผม บ๊อบบี้ ผมอยู่บนรถไฟเหาะ ขบวนรถหยุดชะงักที่จุดสูงสุด ในที่ที่ท้องฟ้ากับพสุธาอยู่ห่างกันหลักวินาที ความเป็นกับความตายซัดหมัดเข้าหน้ากัน หนึ่ง…สอง…แล้วผมก็ร่วง

บ๊อบบี้ตื่นขึ้นมา เย็นนั้นเขาได้พบหลิว คืนนั้นเขาพบกระต่าย สองชื่อนี้วนเวียนเหมือนวิวรอบข้างก่อนที่ชีวิตบนรถไฟเหาะจะดิ่งพสุธาพุ่งชนเปลือกโลก

120 pages, Paperback

Published March 1, 2026

About the author

Associated Names:
* Ladys
* ลาดิด

Reviews

[tangkwa ♡]

ชอบจัง 🥹 อยากอ่านอะไรแบบนี้อีก จังหวะโคตรเร้าใจ หรือเพราะเราอ่านแบบติดสปีด 10 บรรทัดต่อ 10 วินาทีรึป่าวไม่รู้ (พูดเว่อไปงั้นแหละ) แต่พออ่านแบบนั้นแล้วมันได้อรรถรสจริงๆ เหมือนจับทางได้ แล้วค่อยๆ ไหลไปตามเสียงในหัวของตัวละคร ไอ้ที่บอกว่าค่อยๆ เนี่ยเหมือนมีไฟลนตูดอยู่ตลอดเวลานะ ไปต่อได้เรื่อยๆ ไม่มีแผ่วให้กันเลย คืออีกนิดจะหลุดโค้งละ

ป.ล. อย่าลืมคาดเข็มขัดนิรภัยระหว่างอ่านนะๆๆ

[Por]

สนุก ๆๆๆๆๆๆๆ เริ่ด ๆๆๆๆ อ่านแล้วเหมือนนั่งอยู่บน roller coaster เคลื่อนไหวห้อยโหนโจนทะยานไปกับอารมณ์ความรู้สึกของตัวละคร เป็นหนังสือที่ฉูดฉาดมาก ๆ แล้วเล่มล่าสุดที่อ่านของคุณลาดิดคืออันกามฯ เล่มอื่น ๆ ที่เคยอ่านก็แบบ โบ ลาดิด อดาไลน์ ไรงี้ ซึ่งทั้งหมดที่พูดมา vibe มันต่างจากเล่มนี้แบบสิ้นเชิงเลย อ่านแล้วสะใจดีอ่ะ มีความตลก บางครั้งก็ตลกร้ายด้วย แบบ ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮึกฮึกฮือแง 😭🤲 คือตอนแรกติวหนังสืออยู่ กะว่าจะอ่านพักสมองซักกะหน่อย เอาซักบทสองบทก็พอ สรุป ลาก่อนหนังสือติว นั่งอ่านเล่มนี้จนจบใน 1 ชั่วโมงกว่า ติดมือมาก คือวางไม่ได้เลย เล่มอื่นอาจจะติดโพสอิทตรง punchline วรรคทองใด ๆ แต่อันนี้ติดตรงที่ฮา 5555555 ตลคหลักคาแรคเตอร์ชัดแล้วก็ชอบมาก ๆๆ ชอบความเริ่ด ตัวแม่ของหลิว ผู้หญิงที่ปกป้องเทอได้ ต่อยแม่งดิ ยิงแม่งเลย บ๊อบบี้ รีเลทมากในเรื่องความอ่อมแก่ วัยกลางคน ความหมดไฟ suicidal thought and passive death wish เต็มหัว แต่อีกด้านนึง ก็เป็นคนที่อ่อนโยน ใจดีมาก ๆ แล้วก็ไอ้กระต่าย ตัวละครที่ pure มาก ๆ เต็มไปด้วยความหวังและความฝันในแบบของวัยรุ่น (ชอบเจ๊ดา ชีเริ่ดเหมือนกัน ลูกทอมต่อยกับเพื่อนผช ชีบอกแค่ว่า ผู้หญิงเขาไม่ชอบทอมถ่อยนะลูก 5555555 อย่างชอบ) เอาจริงรู้สึกสนุกตลอดเวลาที่อ่าน ลุ้นตลอด หนังสือเล่มนี้มันเหมือนกราฟที่แบบพุ่งเฉียงขึ้นบนเรื่อย ๆ แต่พอตอนจบมันแบบ เอ้า 😭 แต่เราว่าคุณลาดิดคงตั้งใจให้คนอ่านรู้สึกแบบนี้แหละ รู้สึกเหมือนตัวละคร รู้สึกเหมือนนั่งรถไฟเหาะที่พอขึ้นไปจุดสูงสุด มันก็ตกลงมาอย่างรวดเร็ว คือเก่งเกินอะ 5555

[yanika]

สนุก เหมือนดูหนังแอคชันที่ดำเนินเรื่องไว ๆ ตัดฉับไปฉากนู้นฉากนี้ไม่ให้ได้หายใจ เปิดเรื่องมาด้วยหายนะซึ่งอ่านก็รู้ว่าคือตอนจบแน่ ค่อนข้าง cliche แต่ให้อภัย ดำเนินเรื่องมันส์มาก sense of humor ดีจัด หลุดขำไปหลายรอบ ภาพรวมสนุกกกกก เป็นอะไรที่อ่านติดมือแปปเดียวจบ ( my bad to be stuck in reading slump for a while ) แต่มั่นใจว่ามันส์ถึงขนาดนั้น การันตีได้

[musclemuseum]

มีเพียงลีลาและจบแบบ copium ซึ่งไม่คิดว่าจะใช้มุกนี้และสมัยนี้ยังมีนักเขียนใช้อยู่ ทำให้ชอบน้อยลงกว่าช่วงแรกมาก disclaimerว่าไม่มีปัญหากับแนวเหนือจริง, จริง, กระแสสำนัก แต่เฉลยของเรื่องพังความพยายามและความหมายที่จะสื่อสาร อารมณ์แบบแล้วกูต้องรู้สึกอะไรต่อตัวละครเหรอ

อ่านจนใกล้จบแล้วรู้สึกว่าความสัมพันธ์แต่ละคนเบาบาง สารภาพว่าลืมไปหลายหน ว่าคนที่บ๊อบบี้อยากไปจัดการคือคนคบกับกระต่าย 555 ต่อให้เฉลยของเรื่องมาอุดรูโหว่ของความไม่สมเหตุสมผล เราก็ยังไม่เชื่อและลืมไปอยู่ดี รู้สึกว่ามันขาด micro details หรือ sensory grounding ในเรื่องมั้ง

ชอบเมนูในเรื่อง กลเม็ดพรอบพากานด้าปะ อยากไปกินของอร่อยในเพชรบุรี มีจริงไหม

ปล. สำหรับทอม lover ฉันเอ็นดูข้าวตูมาก

[thisisnotacat]

ห้าดาวเรื่องแรกของปี ไม่ได้สนุกกับการอ่าน (และเขียน) นิยายมาพักใหญ่ ๆ แล้ว relate ส่วนตัวมาก ๆ จนวางไม่ลง อ่านรวดเดียวจบเลย

ชอบความเม็ดเยอะของลาดิดเหมือนเดิมและมากขึ้นในทุกงาน ความที่แทบไม่อธิบายอะไรสักอย่างว่าตัวละครรู้สึกอะไร ทำทำไม (ตัวละครก็ไม่น่าจะรู้ตัวเองด้วยซ้ำ) แต่ทุก action ก็ยังเป็นไปตามอารมณ์มากกว่า logic จะรู้จักเขาก็ต่อเมื่อเราอยากรู้จัก ถ้าไม่ได้อยากสนิทกับมันมาก ก็จะงง ๆ ว่าเอ็งทำไปทำไมวะเพื่อน

สถานที่และเหตุการณ์ต่าง ๆ ในเรื่องที่เหมือนจะเกินจริงแต่ก็เกิดในเพชรบุรีแทบทุกวัน น้ำตาลมีอยู่ในเลือดทุกคน ปืนมีอยู่ในทุกบ้าน คดีความมีแทบทุกคืน และของดีที่ไม่เคยมีใคร notice คือส่งออกทอมเยอะมากแม้ในจังหวัดจะไม่มีโรงเรียนหญิงล้วน

ร้านนี้ไม่มีทอมทำให้กลับมารู้สึกได้ว่าเราอ่านไปทำไม และเขียนไปทำไม ดีใจมาก ๆ ที่ได้อ่านในช่วงเวลาแบบนี้

[Afew*]

ชอบ เป็นกระแสสำนึกที่อ่านไม่ยาก มันด้วยซ้ำ เล่มนี้มีความดิบความก้าวร้าว ติดแก่นติดปากแจ๋ว5555 แต่ก็ระทมเหมือนทุกเรื่องของคุณลาดิด และยังคงเต็มไปด้วยสีสันของเพศ ที่ไม่ได้ force ไม่ได้ชูโรงขนาดนั้น แค่เป็นส่วนหนึ่งของมนุษย์ในเรื่องก็เท่านั้น ชอบ ชอบเหมือนเดิม ทึ้งทุกรอบที่ได้อ่านงานเขา เขียนได้ไงฟระ!

['tis the blue daisy]

“สั่งหวานน้อยก็ได้ แต่ไม่อร่อย”

ตอนอ่านรู้สึกเหมือนโดนลำแสงจากยานมนุษย์ต่างดาว ดึงขึ้นไปในอวกาศ อยู่ในอาการ มึนๆ งงๆ กำลังจะเคลิ้มๆ มีความสุข แต่ก็โดนถีบลงมาที่เดิม
สุดท้ายก็ต้อง down bad crying at the gym

TW พูดถึงการตายบ่อย

เป็นเล่มเล็กๆ แต่อ่านแล้วเหนื่อยมาก เพราะมันเหมือนเข้าไปในหัวบ็อบบี้อ่ะ คิดเรื่องนี้ ก็ไปคิดเรื่องนั้น ตัดภาพกันไปมา เออ เริ่ด เอ้า โอ้ อือ

[blue ya]

เหมือนนั่งอยู่บนรถไฟเหอะ งง ๆ มึน ๆ แต่สนุก ชอบ หลายอารมณ์ดี อาจจะเพราะยังไม่รู้แบคกราวนด์ตัวละครพอที่จะให้ผูกพันเลยเหมือนเป็นการทำความรู้จักกันแล้วผ่านไป มู้ดแอนด์โทนของเรื่องชวนให้คิดถึงเพชรบุรี อยากไปเหยียบบ้านลาด นั่งกินหนำเลี๊ยบ แล้วกระดกเพชรบุรีแฟชั่นสักครั้ง

[Namon]

ชอบความฉูดฉาดของกระแสสำนึกนี้ ส่วนตัวรู้สึกอ่านรวดเดียวจบแล้ววางลงทันทีเพราะระหว่างอ่านลุ้นทั้งเรื่องจนเหนื่อย แต่ก็ชอบความรู้สึกหลังจากอ่านจบอยู่ดี

[morareds]

อ่านรวดเดียวจบ ระหว่างทางก็มันส์ ๆ เดือด ๆ ดี แต่สารภาพว่าพอถึงตอนจบ รู้สึกงง ทำความเข้าใจไม่ค่อยทัน อยากได้คนมาช่วยอธิบาย 5555

[nich]

เพชรบุรีแฟชั่นแก้วนึงครับ

[Rong k]

ชอบความบอกบ้างไม่บอกบ้างข้ามไปข้ามมา มันทำให้การอยู่ในหัวบ๊อบบี้สนุกขึ้นมาก ๆ ส่วนตัวมองว่าอ่านง่ายย่อยง่ายกว่าเรื่องอื่นของลาดิดมาก

[Sarfanee D.]

ตกกะใจ ชอบที่ทุกอย่างที่มันมาตู้มๆๆแล้วตัดสลับไปมาฉับๆ เป็นประสบการณ์ที่ใหม่ดี โดยรวมชอบนะ 3.5 ดาวละกัน ละก็ขำเยอะมากกับเล่มบางๆนี่ ความตลกร้ายของมันก็ทำให้เรามีช่วงเวลาดีๆกับเล่มนี้

[Skylar T.]

3 ★

ตอนอ่านนึกถึง fight club เลย
เพลย์ลิสต์ 10/10
ชอบการผลักพี่บ๊อบไปถึงตอนจบ (รู้กัน)

[Haru Darling]

3/5

เป็นงานคุณลาดิดเรื่องแรกที่ได้อ่านเต็ม ๆ (จนตอนนี้ก็ยังหาซื้ออันกามการุณย์มือสองไม่ได้ หามาจะครึ่งปีละเนี่ย) เรื่องนี้ใช้เวลาอ่านเบ็ดเสร็จชั่วโมงนิด ๆ สั้นกระชับมาก เรื่องพาเราไปอยู่ในหัวของบ๊อบบี้ ที่เหมือนเจ้าตัวก็ไม่รู้ว่าตัวเองคิดอะไรอยู่บ้างเหมือนกัน ลีลาการเขียนจัดจ้าน โคตรเปรี้ยว ชอบสไตล์การเขียนแบบนี้แหละ แต่ด้วยความที่เรื่องมันสั้นก็เลยรู้สึกเหมือนอีกรีวิวที่ว่าเหมือนตัวละครผ่านมาแปป ๆ แล้วก็จากไป ไม่ทันได้ผูกพันธ์กัน ยังงงกับตอนจบอยู่ นั่งคิดมาสองวันแล้วก็ยังงง กลับไปอ่านบทสุดท้ายอีกรอบก่อนจะเขียนรีวิวก็ยังงง 55555 สงสัยต้องอ่านทั้งเรื่องซ้ำสักวัน