Dit is niet voor niets geweest

by Julie Wijckmans

Op haar dertigste voelt Julie de grond onder haar voeten wegzakken. Bij de psycholoog ontdekt ze hoe oude herinneringen en overtuigingen zich ongemerkt hebben genesteld in haar leven. Hoelang kun je een rugzak dragen zonder te weten wat er eigenlijk in zit? Welke gedachten zijn écht van jou en welke heb je ongevraagd geërfd? En hoe beïnvloeden die je vriendschappen, relaties en werk?

In Dit is niet voor niets geweest gaat Julie op zoek naar de herkomst van die gedachten en naar manieren om lichter te reizen. Ze schrijft over therapie en terugvallen, maar ook over ongemakkelijke dates, de kracht van vriendschappen, zwemmen in ijskoud water en haar liefde voor parmaham.

Een intiem, herkenbaar en soms pijnlijk eerlijk verhaal over hoe vroeger doorwerkt in het nu - en over de momenten waarop je beseft dat je, midden in de chaos, misschien al dichterbij bent dan je denkt.

Genres: Nonfiction

355 pages, Paperback

Published April 28, 2026

Reviews

[Lisa Dangreau]

Dit boek opgepakt in mijn favoriete boekenwinkel voor de prachtige cover, daarna misschien op 3 dagen tijd uitgelezen? Super dankbaar voor jouw verhaal Julie, ik voelde me even niet meer alleen in mijn eigen verhaal ;)

[Charline Heyse]

4,5/5 ⭐️ | waw wat heb ik dit boek traag en graag gelezen. Wat een verhaal. Heel veel zaken genoteerd die mij ook inzichten geven.

[Lola Van Damme]

3,5 ⭐️

[Charlotte Desseyn]

Wauw!!!!! Gelachen, gehuild en genoten

[Lore Van Bavel]

Zelden zo zuinig willen zijn op een boek dat ik anders met gemak op 2 dagen gelezen had!! (& zelden zo veel herkenbaars gelezen).

[Britt]

Dit boek geeft me een vorm van (h)erkenning die binnenkomt zonder zich op te dringen. Alsof de schrijver naast me aan de oever van mijn stromende leven zit en me zegt dat het oké is.

Julie schrijft ook dat het leven niet rechtlijnig is, maar beweegt als de zee, en dat we daar dan maar beter op mee leren surfen. Door dit boek kunnen we zien dat je kunt leren surfen op golven die je niet hebt gekozen. Julie geeft de lezer hoop. Dankjewel ook om te tonen dat breekbaarheid en kracht geen tegenpolen zijn, maar in dezelfde moedige golvende beweging kunnen bestaan.

Aan de auteur: “Ik hoop dat de zee die jij zo helder en schitterend weergeeft jou, je surfplank en je kleverige wetsuit blijft dragen op dagen dat ze ruwer is dan ze lijkt.”

[Noa De Jonge]

‘leren zijn met wat er is. dat wil zeggen dat je je pijn, je falen niet wegstopt of verhult, maar dat je het aankijkt, onderzoekt.'

[Yente]

Pijnlijk herkenbaar en helend hoopvol.

Alsof ik in de kickbokslessen stond, de manieren waarop Julie me een paar punches van jewelste heeft gegeven met haar verhaal. Ik maakte de vergelijking dat het voelt als een wonde waar je het korstje van af zit te peuteren - de voldoening van het los te trekken met bloed en scherpe pijn als gevolg. Julie zei dat het hopelijk zo een zachter litteken wordt. En weet je - na dit te lezen, geloof ik haar voor de volle 100%.

Soms lees je het juiste boek op exact het juiste moment. Dus dit is zeker en vast niet voor niets geweest.

[Eline Anno]

Ontroerende non-fictie roman over trauma, helen en herstel en vriendschap. Mooie bundeling van tekst, notities, quotes, stukjes songteksten, gedachten. Graag gelezen! Oh ja: ik ben verliefd op de cover van het boek 🩷🌊

[Maaikita]

Geschreven op een manier die ervoor zorgde dat ik het boek niet wilde wegleggen. 4,25⭐

Jammer van de inspiratie die weg is bij de uitgever. 2 boeken met eenzelfde soort titel, verhaal en schrijfwijze vrijwel tegelijkertijd uitbrengen met eenzelfde soort cover.

Ik wilde weten wat er verder ging gebeuren. Of "we" het zouden redden. Of de liefde gevonden wordt, de burnout geheeld, de therapie geneest en soms wilde ik roepen "Julie doe het toch niet! Niet weer een jongen!". Heel mooi om de verschillende manieren van therapie aan bod te zien komen.

Het enige wat ik me nog afvraag nu is, welke koffiebar is het want die klinkt top!

[Nele Tlmn]

“Je bent niet alleen in dit circus, hé.”

Die zin vat voor mij perfect samen wat dit boek met me deed. Ik wist vooraf niet goed wat ik ervan moest verwachten, maar haar verhaal raakte me enorm door vele herkenbare momenten en gevoelens. Het was bijzonder om zoveel van mezelf te herkennen en tegelijk te voelen dat je niet de enige bent die hiermee worstelt.

Dankjewel om dit verhaal te delen en dit boek uit te brengen. Om zo open en eerlijk te schrijven over dingen die voor velen herkenbaar zijn, en om lezers het gevoel te geven dat ze er niet alleen voor staan.

Voor mij net geen 5 sterren, omdat het laatste deel iets te lang aanvoelde.

[Dagmar Bruggeman]

Misschien net een 100tal pagina’s te lang. Een zoveelste ‘scene’ in de koffiebar of bij de danstherapeut brengen literair nog weinig bij aan het verhaal. Tegelijkertijd toont het wel hoe het proces met vallen en opstaan loopt, hoe herstel niet lineair is en dat alles tijd vraagt.

[Léonie Steyaert]

Vind het moeilijk om een mening over dit boek te vormen, maar ik denk dat non-fictie/autobiografieën minder m’n ding zijn.

Vond het een zwaar boek tot op het einde. Maar op het einde wel iets moois gelezen waar ik mezelf mega in herkende, en die bevestiging deed me deugd :)

[Reader]

Prachtig geschreven! Heel mooi verwoord hoe een herstelproces eruit kan zien en hoeveel kracht je daar na verloop van tijd ook uit kunt halen. Echt chapeau 👏🏻🩵

[Kristen]

4.5

[Ellen]

Wat een prachtig boek! Kwetsbaar én krachtig, zware onderwerpen en toch zo vlot en aangenaam lezend. Onder de indruk van Julies verhaal en schrijftalent.

[Zjoske Lotry]

Full disclosure: Julie is een vriendin van me. Maar dat maakt deze review niet minder waar.
Hoewel mijn achtergrond heel anders is dan de hare, zijn er heel veel herkenbare stukken in dit boek.
En bovendien is het echt ijzersterk geschreven.

[Marie Scheers]

Heel sterk verhaal, knap verwoord en heel mooi geschreven. Leest als een trein!

[Debby De Ridder]

5 🌟 of 0 🌟
Ik verklaar me nader. Voor mij was dit boek een spiegel. Iemand die verwoordt wat voor mij op veel vlakken heel herkenbaar is. Maar we zijn van een andere generatie, Julie en ik. Zij heeft met vallen en opstaan geleerd om uit te spreken (of op te schrijven). Ik om in te slikken en flink te zijn. Dus Julie: bedankt. Voor je boek. Voor je moed. Om deze millennial het gevoel te geven dat het oké is. Dat ik oké ben.
(En die 0🌟 dan? Ik denk dat dit een boek is dat iedereen MOET lezen. Om milder te zijn tegenover elkaar. Maar ik kan me inbeelden dat voor mensen die zich niet herkennen (lucky you!) in de verhalen, dit boek erg zwaar op de hand en langdradig zou kunnen zijn.)

[Jolien Decleer]

5 sterren voor herkenbaarheid, helpende inzichten & vooral: hoop. Uit op 5 dagen, ‘nuff said.

[Laura Bruneel]

Helen vraagt tijd, maar dit boek mist wat verhaalopbouw en tempo. De omschrijvingen van gedachten en gesprekken met therapeuten bevatten veel herhaling.

[Nina.escapesreality]

Toen ik een levering aan het uitpakken was op het werk, viel mijn oog op het boek Dit is niet voor niets geweest. Mijn eerste gedachte was simpelweg: wauw, wat een prachtige cover. Nieuwsgierig nam ik even de tijd om de achterzijde te lezen — en eigenlijk wist ik het toen meteen al: dit boek moet met me mee naar huis.

Diezelfde donderdag begon ik eraan, en al na de eerste pagina kwam het verhaal keihard binnen. Het voelde herkenbaar, dichtbij… bijna alsof het stukjes van mijn eigen gedachten en gevoelens weerspiegelde. De emoties raakten diep, soms zelfs onverwacht diep.

Ik wil daar ook eerlijk over zijn: tijdens het lezen kwamen er triggers naar boven. Oude wonden, gevoelens waarvan ik niet eens meer wist dat ze er nog zaten. Dat maakt dit boek krachtig, maar ook intens. Het is daarom wel belangrijk dat je er mentaal klaar voor bent. Op sommige momenten schrok ik van mijn eigen reacties, maar ik merkte ook dat ik mijn gedachten weer kon laten zakken en verder kon lezen.

Tegelijkertijd voelt dit boek als een warme troost. Het geeft een gevoel van herkenning en bevestiging: je bent niet alleen in je verhaal, en wat je voelt is niet vreemd of abnormaal. Het maakt iets zichtbaar waar veel mensen mee rondlopen.

Een mooi en treffend beeld in het boek is het idee dat iedereen een “Wesley” in zijn hoofd heeft. Voor iedereen ziet die er anders uit — bij de één luid en aanwezig, bij de ander zachter op de achtergrond. Maar we dragen het allemaal mee. En het is aan ons om te leren hoe we die stem kleiner maken. Dat proces gaat niet perfect. Het is vallen en opstaan — en soms zelfs vaker vallen dan opstaan.

Dit is voor mij een boek dat blijft hangen. Eentje waar ik nog vaak aan terug ga denken en dat ik zeker zal aanraden aan anderen. Het is ruw, rauw en eerlijk — precies zoals het echte leven voor veel mensen ook is.

[Wendy]

Een heel dapper boek, door Julie Wijckmans, over het traject dat ze in therapie doorlopen heeft. Het begon met een crash die als burn-out benoemd werd, maar die zoveel meer bleek te zijn, nl. een posttraumatische stressstoornis door een afwijzende en afwezige moeder. Haar verhaal gaat over patronen die zich blijven herhalen en de moed vinden om hiermee aan de slag te (blijven) gaan.

Het is mooi om te lezen welk traject Julie aflegt, bij welke goede therapeuten ze is terecht gekomen, én hoe goed ze omringd is (hierdoor is ze overigens ook wel geprivilegieerd, want niet iedereen die worstelt krijgt de kansen of therapeuten die ze verdienen).

Het boek is bovendien opvallend goed geschreven, het sleept je mee en houdt er de vaart in. Enkel naar het einde toe zakt het een beetje in, door de herhaling wellicht, al geeft dat ook goed weer dat alles op een gegeven moment niet zomaar even opgelost is, het blijft een proces, jaren- of zelfs levenslang.

Dit boek geeft zo’n goed beeld van wat therapie zou moeten zijn en toont ook aan dat tijd en geduld nodig zijn. Daardoor is het ook een belangrijk boek, zowel voor wie zelf door een moeilijke periode gaat, als ook voor mensen die iemand in hun nabije omgeving kennen.

Het is ook een hoopvol boek: mits de goede zorgen kan een mens veel verwerken en soms zelfs overwinnen, of er minstens mee leren omgaan.

Een donkere thematiek, maar door de schrijfstijl wordt dat toch ergens wat lichter, en dus verteerbaar gemaakt.

5 sterren voor het grootste deel van het boek, 4 naar het einde toe, maar afgerond naar boven toe voor Julies moed om haar verhaal te vertellen.

****(*)

[Catherine]

een FANTASTISCH boek , dat je alle emoties laat voelen! Je leeft als het ware mee vanaf de eerste bladzijde. Julie's schrijfstijl is zo luchtig en eerlijk, dat zelfs de rauwe stukken als een briesje door je heen waaien. Een echte eye-opener én voor velen een herkenbaar thema. Dit boek gaat over de onvoorwaarlijke liefde aan jezelf, hoop, vriendschap en dat je best mee kan surfen op de golven van het leven. Hoop op nog meer boeken te lezen van deze debutante :) Spijt dat ik het al uit heb gelezen!
dikke aanrader!!!!!!!!

[Jana Gilis]

Wauw wauw en wauw!! Heel authentiek en kwetsbaar geschreven. Ik ben er zeker van dat ik dit boek nog vaak opnieuw ga lezen. Bedankt om je zo kwetsbaar op te stellen. Om elke emotie te willen voelen. Om niet op te geven. Om ons (de lezer) mee te nemen in jou verhaal en je groeiproces en om ons te laten zien wat vriendschap betekend. Ik voelde elke emotie met je mee. Je hebt mij hoop gegeven. Merci!

[Lemke Van]

Dankbaar voor dit boek. Ik voelde me even niet meer zo alleen in mijn eigen verhaal. Een boek dat steun en hoop geeft wanneer je even wat aan het struggelen bent in het leven.

Veel zaken genoteerd en gemarkeerd die me nieuwe inzichten gaven. Hierdoor is dit boek een beetje mijn eigen boek geworden. 5/5!!!

Een boek dat nog lang gaat nazinderen ❤️‍🩹
Dankjewel Julie

[Zoé Pecqueux]

Over vallen en opstaan en dan weer vallen. Maar ook over koffie drinken, vriendschap, zwemmen en routine vinden.

“Het is zo’n winterdag waarop de lucht te grijs is om echt zonnig te zijn, maar de zee toch licht vangt. Op het strand is er bijna niemand. Ik wijs het appartement aan waar mijn ouders vaak ruziemaakten en vertel, zonder veel uitleg, over vroeger.”

[Gaëlle]

Heb het in 2 dagen uitgelezen, moedig relaas schrijfster verwoord zo mooi gevoelens en wat iemand doorloopt mbt traumaverwerking en burnout...een aanrader! Een mooi boek over hoe moeilijk, maar ook belangrijk, het is om dichtbij zichzelf te blijven

[Silke]

Matig enthousiast. Het boek leest heel vlot, op een paar dagen uit maar inhoudelijk voelt het als een eindeloze reminder om niet over je eigen grenzen te gaan en jezelf tijd te geven. Het is een proces ongetwijfeld, maar geen 350 pagina’s lang.

[Tasja Rymenant]

Met plezier gelezen in nog geen vijf dagen. Julie neemt je een periode lang mee in haar hoofd en leven. Haar manier van schrijven voelt heel fragiel, maar net daardoor ook heel aangenaam zacht en toegankelijk. Het voelt een beetje alsof alles nog kan, ook al ben je gebroken.