Op haar dertigste voelt Julie de grond onder haar voeten wegzakken. Bij de psycholoog ontdekt ze hoe oude herinneringen en overtuigingen zich ongemerkt hebben genesteld in haar leven. Hoelang kun je een rugzak dragen zonder te weten wat er eigenlijk in zit? Welke gedachten zijn écht van jou en welke heb je ongevraagd geërfd? En hoe beïnvloeden die je vriendschappen, relaties en werk?
In Dit is niet voor niets geweest gaat Julie op zoek naar de herkomst van die gedachten en naar manieren om lichter te reizen. Ze schrijft over therapie en terugvallen, maar ook over ongemakkelijke dates, de kracht van vriendschappen, zwemmen in ijskoud water en haar liefde voor parmaham.
Een intiem, herkenbaar en soms pijnlijk eerlijk verhaal over hoe vroeger doorwerkt in het nu - en over de momenten waarop je beseft dat je, midden in de chaos, misschien al dichterbij bent dan je denkt.
Dit boek opgepakt in mijn favoriete boekenwinkel voor de prachtige cover, daarna misschien op 3 dagen tijd uitgelezen? Super dankbaar voor jouw verhaal Julie, ik voelde me even niet meer alleen in mijn eigen verhaal ;)
Dit boek geeft me een vorm van (h)erkenning die binnenkomt zonder zich op te dringen. Alsof de schrijver naast me aan de oever van mijn stromende leven zit en me zegt dat het oké is.
Julie schrijft ook dat het leven niet rechtlijnig is, maar beweegt als de zee, en dat we daar dan maar beter op mee leren surfen. Door dit boek kunnen we zien dat je kunt leren surfen op golven die je niet hebt gekozen. Julie geeft de lezer hoop. Dankjewel ook om te tonen dat breekbaarheid en kracht geen tegenpolen zijn, maar in dezelfde moedige golvende beweging kunnen bestaan.
Aan de auteur: “Ik hoop dat de zee die jij zo helder en schitterend weergeeft jou, je surfplank en je kleverige wetsuit blijft dragen op dagen dat ze ruwer is dan ze lijkt.”
Alsof ik in de kickbokslessen stond, de manieren waarop Julie me een paar punches van jewelste heeft gegeven met haar verhaal. Ik maakte de vergelijking dat het voelt als een wonde waar je het korstje van af zit te peuteren - de voldoening van het los te trekken met bloed en scherpe pijn als gevolg. Julie zei dat het hopelijk zo een zachter litteken wordt. En weet je - na dit te lezen, geloof ik haar voor de volle 100%.
Soms lees je het juiste boek op exact het juiste moment. Dus dit is zeker en vast niet voor niets geweest.
Geschreven op een manier die ervoor zorgde dat ik het boek niet wilde wegleggen. 4,25⭐
Jammer van de inspiratie die weg is bij de uitgever. 2 boeken met eenzelfde soort titel, verhaal en schrijfwijze vrijwel tegelijkertijd uitbrengen met eenzelfde soort cover.
Ik wilde weten wat er verder ging gebeuren. Of "we" het zouden redden. Of de liefde gevonden wordt, de burnout geheeld, de therapie geneest en soms wilde ik roepen "Julie doe het toch niet! Niet weer een jongen!". Heel mooi om de verschillende manieren van therapie aan bod te zien komen.
Het enige wat ik me nog afvraag nu is, welke koffiebar is het want die klinkt top!
Misschien net een 100tal pagina’s te lang. Een zoveelste ‘scene’ in de koffiebar of bij de danstherapeut brengen literair nog weinig bij aan het verhaal. Tegelijkertijd toont het wel hoe het proces met vallen en opstaan loopt, hoe herstel niet lineair is en dat alles tijd vraagt.
Prachtig geschreven! Heel mooi verwoord hoe een herstelproces eruit kan zien en hoeveel kracht je daar na verloop van tijd ook uit kunt halen. Echt chapeau 👏🏻🩵
Ontroerende non-fictie roman over trauma, helen en herstel en vriendschap. Mooie bundeling van tekst, notities, quotes, stukjes songteksten, gedachten. Graag gelezen! Oh ja: ik ben verliefd op de cover van het boek 🩷🌊
Wat een prachtig boek! Kwetsbaar én krachtig, zware onderwerpen en toch zo vlot en aangenaam lezend. Onder de indruk van Julies verhaal en schrijftalent.
Full disclosure: Julie is een vriendin van me. Maar dat maakt deze review niet minder waar. Hoewel mijn achtergrond heel anders is dan de hare, zijn er heel veel herkenbare stukken in dit boek. En bovendien is het echt ijzersterk geschreven.
5 🌟 of 0 🌟 Ik verklaar me nader. Voor mij was dit boek een spiegel. Iemand die verwoordt wat voor mij op veel vlakken heel herkenbaar is. Maar we zijn van een andere generatie, Julie en ik. Zij heeft met vallen en opstaan geleerd om uit te spreken (of op te schrijven). Ik om in te slikken en flink te zijn. Dus Julie: bedankt. Voor je boek. Voor je moed. Om deze millennial het gevoel te geven dat het oké is. Dat ik oké ben. (En die 0🌟 dan? Ik denk dat dit een boek is dat iedereen MOET lezen. Om milder te zijn tegenover elkaar. Maar ik kan me inbeelden dat voor mensen die zich niet herkennen (lucky you!) in de verhalen, dit boek erg zwaar op de hand en langdradig zou kunnen zijn.)
een FANTASTISCH boek , dat je alle emoties laat voelen! Je leeft als het ware mee vanaf de eerste bladzijde. Julie's schrijfstijl is zo luchtig en eerlijk, dat zelfs de rauwe stukken als een briesje door je heen waaien. Een echte eye-opener én voor velen een herkenbaar thema. Dit boek gaat over de onvoorwaarlijke liefde aan jezelf, hoop, vriendschap en dat je best mee kan surfen op de golven van het leven. Hoop op nog meer boeken te lezen van deze debutante :) Spijt dat ik het al uit heb gelezen! dikke aanrader!!!!!!!!
Wauw wauw en wauw!! Heel authentiek en kwetsbaar geschreven. Ik ben er zeker van dat ik dit boek nog vaak opnieuw ga lezen. Bedankt om je zo kwetsbaar op te stellen. Om elke emotie te willen voelen. Om niet op te geven. Om ons (de lezer) mee te nemen in jou verhaal en je groeiproces en om ons te laten zien wat vriendschap betekend. Ik voelde elke emotie met je mee. Je hebt mij hoop gegeven. Merci!
Heb het in 2 dagen uitgelezen, moedig relaas schrijfster verwoord zo mooi gevoelens en wat iemand doorloopt mbt traumaverwerking en burnout...een aanrader! Een mooi boek over hoe moeilijk, maar ook belangrijk, het is om dichtbij zichzelf te blijven
Matig enthousiast. Het boek leest heel vlot, op een paar dagen uit maar inhoudelijk voelt het als een eindeloze reminder om niet over je eigen grenzen te gaan en jezelf tijd te geven. Het is een proces ongetwijfeld, maar geen 350 pagina’s lang.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Met plezier gelezen in nog geen vijf dagen. Julie neemt je een periode lang mee in haar hoofd en leven. Haar manier van schrijven voelt heel fragiel, maar net daardoor ook heel aangenaam zacht en toegankelijk. Het voelt een beetje alsof alles nog kan, ook al ben je gebroken.
Prachtig verhaal! Als je na 10 jaar nog eens een boek van meer dan 300 pagina’s kan lezen op een week tijd, dan weet je dat het goed is. Leest als een trein!
"Ik vind het spannend, maar ik voel dat ik het moet doen. Mijn verhaal vertellen. Hoop geven. Laten zien dat wat je meemaakt je niet vastzet. Dat je altijd onderweg blijft."
Helen vraagt tijd, maar dit boek mist wat verhaalopbouw en tempo. De omschrijvingen van gedachten en gesprekken met therapeuten bevatten veel herhaling.