Ang Lahat ng Hayop sa Ating mga Yapak

by Ronaldo S. Vivo Jr.

Taong 2013, isang karumal-dumal na krimen ang gumimbal sa bayan ng Pateros, hatinggabi matapos ang Pista ng Santa Martha. Mula sa larawan ng mga batang nagsasayaw ng pandanggo sa daan na kuha ng photojournalist na si Dexter De Dios, matutunton ng pulisya ang taong hinihinalang may kagagawan ng krimen—si Eli Boy Bustalenya, isang kitchen helper at delivery boy. Ngunit sa paglikdaw ng panahon, higit na mas nakaririmarim na katotohanan ang isisiwalat ng piping larawan. At walang utang na hindi sisingilin ang oras.

Genres: Thriller

337 pages, Paperback

First published March 12, 2026

About the author

Ronaldo Soledad Vivo, Jr. is the author of the Dreamland Trilogy—Ang Kapangyarihang Higit sa Ating Lahat (The Power Above Us All), Ang Bangin sa Ilalim ng Ating mga Paa (The Abyss Beneath Our Feet), and Ang Suklam sa Ating Naaagnas na Balat (The Loathe Within Our Rotting Flesh). His debut novel was a finalist for the Madrigal-Gonzales First Book Award. He has won the Gawad Bienvenido Lumbera, Carlos Palanca Memorial Award, and the National Book Award for Best Book of Short Fiction in Filipino.

He is the founder of UngazPress and Dreamland Books, a collective of writers from Pateros focused on fiction at the intersection of alternative writing, transgression, and neo-noir. As a musician, he runs Sound Carpentry Recordings, releasing music on cassette, CD, and vinyl for worldwide distribution. He is also the drummer for bands including Basalt Shrine, Abanglupa, The Insektlife Cycle, and Dagtum.

Reviews

[P. · Rating 5 out of 5]

This book kept me on my toes from start to finish. I got so sucked into the mystery that I finished it in just two nights of bedtime reading, which is to say I did not sleep well until I finished it. The questions accumulate, with every character seeming to hold a piece of the puzzle. I also loved the plot twist, which unfolds gradually as the story approaches its ending.

This is the first book I have read of Ronaldo Vivo Jr. It will not be the last.

4.5 stars rounded up. Pwedeng gawing pelikula.

[Neil Franz · Rating 5 out of 5]

HAYOP!

[Emmzxiee · Rating 5 out of 5]

𝗕𝗢𝗢𝗞 𝗥𝗘𝗩𝗜𝗘𝗪: 𝗔𝗻𝗴 𝗟𝗮𝗵𝗮𝘁 𝗻𝗴 𝗛𝗮𝘆𝗼𝗽 𝘀𝗮 𝗔𝘁𝗶𝗻𝗴 𝗺𝗴𝗮 𝗬𝗮𝗽𝗮𝗸 𝗻𝗶 𝗥𝗼𝗻𝗮𝗹𝗱𝗼 𝗩𝗶𝘃𝗼 𝗝𝗿.


Isa na namang katha ang inilapag para sa mga mambabasa ng isa sa mga manunulat na aking tinitingala. Mabilis kong natapos ang akdang ito at masasabi ko na si Vivo ang isa sa mga go-to authors ko kapag nakakaramdam ako ng reading slump. Walang halong biro at bias, isa ang Yapak sa mga dabest na akda na aking nabasa mula sa kanyang panunulat.

𝗔𝗻𝗴 𝗟𝗮𝗵𝗮𝘁 𝗻𝗴 𝗛𝗮𝘆𝗼𝗽 𝘀𝗮 𝗔𝘁𝗶𝗻𝗴 𝗺𝗴𝗮 𝗬𝗮𝗽𝗮𝗸 ni Ronaldo Vivo Jr. ay naghatid sa akin ng panibagong perspektibo. Isang bagay na kaabang-abang mula sa manunulat na ito. Bilang isang mambabasa na nabasa na ang lahat ng kanyang mga gawa, masasabi ko na mayroong panibagong panlasa na inilagay ng manunulat dito. Sa pagkakataong ito, may ilang bagay, katulad ng love story element, na naipasok niya na unusual sa akin sa kanyang mga gawa ngunit nag-work out. Isang patunay na hindi lamang naikakahon ang manunulat na ito sa kanyang expertise, bagkus isa itong patunay na kaya niyang mag-adapt at mag-evolve—na mas marami pang aabangan ang kanyang mambabasa katulad ko sa paglipas ng mga panahon.

Bukod sa crime/thriller/noir na laging inihahain ni Vivo, hindi na rin maiaalis sa kanyang mga akda ang mga pangyayari sa paligid—mga bagay na dumadampi sa realidad ng ating kapaligiran, dito sa Pilipinas. Katulad ng mga hindi patas na tingin ng mga nakatataas sa mahihirap, korapsyon, at pag-abuso sa kapangyarihan. Mga bagay na naranasan ni Eli Bustalenya na ang gusto lamang ay magtrabaho at hindi ma-involve sa mga krimen sa paligid.

Ngunit mapaglaro ang tadhana; nabigyan ng rason ni Vivo upang ma-involve ang isang payak na mamamayan sa baboy at busabos na pamamalakad ng nasa itaas. Isang rason upang hindi ko bitawan ang mga pahina ng akda. Nagbibigay si Vivo ng isang lente sa kanyang mambabasa upang mas silipin nang detalyado ang mga taong biktima ng mga mapang-abusong kamay, mga ganid sa kapangyarihan, at mga hayok sa pansariling kapakinabangan at interes. Mga bagay na kinikimkim ng mga maralita at mga ordinaryong tao. Binigyan niya ng boses ang mga ito sa akda at ipinarinig sa mundo ang kasula-sulasok na amoy ng realidad.

Storywise, wala pa rin akong masabi sa taba ng utak ng manunulat. Sinimulan ang istoryang ito sa paglalahad ng istilong non-linear. Parang nagmistulang jigsaw puzzle expert ako habang binabasa ko ang libro. Pilit kong ipinagtutugma ang mga kabanatang aking nabasa. Mula sa kasalukuyan at mga eksenang may pagbabalik-tanaw, kuhang-kuhang ni Vivo ang aking atensyon. Lagi akong napapaisip ng mga alternatibong ending, sinusubukang hulaan ang magaganap, ngunit palaging nauuwi sa misteryo ang katapusan ng istorya. Ni hindi ako binigyan ng pagkakataon para maipagtahi-tahi ang mga clue at signos ng mga istorya—na kung ano ang mangyayari sa huli. Rason upang patuloy kong hawakan nang mahigpit ang mga karakter sa istorya noong aking binabasa ito.

Bilang paglalahat, masasabi ko na 𝗔𝗻𝗴 𝗟𝗮𝗵𝗮𝘁 𝗻𝗴 𝗛𝗮𝘆𝗼𝗽 𝘀𝗮 𝗔𝘁𝗶𝗻𝗴 𝗺𝗴𝗮 𝗬𝗮𝗽𝗮𝗸 ay isa na namang obra at patunay ng literaturang Pilipino na dapat lamang ipagmalaki. Isa rin ito na masasabi kong magandang introduksyon sa mga bagong mambabasa ng mga akda ni Vivo bukod sa Bangin ng Dreamland Trilogy. Walang sisidlan ang bituin o rating para sa akdang ito, ngunit walang tanong-tanong: ito ay 5-star read para sa akin.

[Bong · Rating 5 out of 5]

A (95%) | Excellent


May mga librong binabasa natin para tayo ay malibang. May ilang mga libro naman na binabasa para matuto. May ilan na binabasa dahil sa kwento. Palagay ko'y kabilang ang librong ito sa panghuli. Pagkatapos mong basahin ay parang may mabigat na bagay na naiiwan sa iyo. Pagsapit ng huling pahina ay gusto mong magmura. Gustong mong magwala! Gusto mong manisi sa mga kahayupan ng mga taong walang kaluluwa. Mapapaisip ka na lang na bakit tayo napupunta sa ganitong sitwasyon. Mabigat sa kalooban kasi kahit hindi mo naman sariling kwento, nararamdaman mo ang bigat na nararamdaman ng mga karakter sa kwento.

Umikot ang nobelang ito sa isang krimen sa Pateros noong 2013. Nadawit si Eli Boy Bustalenya na isang kitchen helper sa isang rape case. Hindi lamang ito simpleng krimen. Ito ay tagpi-tagping kahayupan ng mga demonyong nakapaligid sa taumbayan. Kung aanalisahin, madilim ang kwento, sanga-sanga ang mga nadadawit at hindi basta-bastang pader ang binabangga ng mga karakter sa kwento. Habang lumalalim ang kwento, mas nararamadaman mo ang bigat ng mundo. Makikisimpatya ka sa mga karakter. Habang tumatagal, mas lalo mong nararamdaman na tila walang katarungan para sa mga ito.

Tila nanonood ako ng isang indie film habang binabasa ko ang kwento. Dadaigin pa nga si Coco Martin sa mga action scenes. Walang pigil, masalimuot at karima-rimarim ang daloy ng kwento. Ganito ang epektib na kwento sa akin. Hindi ka lang madadala sa mga magaganda at mabubulaklak na salita. Pati ang imahinasyon mo ay gumagana. Wari'y dinadala ka sa loob ng nobela. Parang nakikiusyoso ka. Pakiramdam mo na isa ka sa mga kwento. Iiyakan mo ang ibang eksena, makikisimpatya ka sa mga tauhan. Nakikita ko ang mga eksena. Naririnig ko ang paligid. Naamoy ko ang kalye. Ramdam ko ang lagkit at bigat ng bawat lugar na ginagalawan ng mga tauhan.

Para silang mga totoong taong may sariling sugat, takot, galit at mga dahilan kung bakit patuloy silang nabubuhay. Maging ang ilang mambabasa ay nagbigay-diin sa natural at sinematikong pagkukuwento at sa detalyeng nagbibigay ng malinaw na imahen sa isip.

Marahas ang librong ito. Hindi nito tinatangkang gawing maganda ang karahasan. Hindi rin nito pinapadali para sa mambabasa ang pagharap sa mga eksena. May mga bahagi na talagang mapapahinto ka, mapapabuntong-hininga, at mapapaisip kung bakit kailangang umabot sa ganitong kalupitan ang isang kuwento.


Habang lumalalim ang kuwento, mas nauunawaan mong hindi lamang personal ang mga trahedyang nararanasan ng mga tauhan. Nakaugat ang mga ito sa mas malalaking problemang matagal nang umiiral sa lipunan: kapangyarihan, korapsyon, kahirapan, karahasan, pagsasamantala at kawalan ng hustisya. Kaya kahit kathang-isip ang kuwento, may mga sandaling nakakainis isipin kung gaano ito kalapit sa realidad.

Tatanungin mo ang sarili mo. Ilang Eli Boy pa ba ang makakaranasan ng paghihirap sa kasalanang hindi naman nya nagawa? Ilang Royet at Terno pa ba ang pinapakinabangan ng sistema na syang kakain sa kanila? Ilan pang mga tao ang magpapauto sa kawalang hiyaan ng mga putanginang mga naghahari-harian sa kayamanang hindi naman sa kanila. Ilang mga tao pa ang kailangang mamatay para lamang magising tayo sa bulok na sistema na ang ilan ay parang kulto kung ipaglaban.

Hihintayin mo pa bang maging isa kang Eli Boy, Royet, Terno, Dexter, Arman o Janina? Hanggang kailan ka paalipin at magbubulagbulagan.

Putangina! Ginalit ako ng nobelang ito. Pinataas ang alta presyon. Pinag ngitngit sa init at galit sa mga bwakang-inag mga salot sa lipunan. Ang mga anay na pumapatay sa bayan.
Ang librong ito, pinaparamdam sa iyo kung gaano kadaling mawala ang dignidad ng isang tao kapag nasa maling lugar siya, nasa maling sistema, at walang kapangyarihang ipagtanggol ang sarili.

Habang naglalakad ka, ang mga yapak mo ay patunay na umuusad ka. Pero hindi lahat ng mga yapak ay malinis. May iba na puro putik, burak, at basura. Mag iiwan ng dumi at sisira sa sistema. Ang tanong? Sasama ka ba sa mga ganitong yapak?

[Joseph · Rating 5 out of 5]

Unang libro ko ni Ronaldo at siguradong hindi ito yung pang huli.

Gustuhin ko mang maging normal na tao at mamuhay nang payapa, hindi ko maalis sa isip ko ang posibilidad na ang nobelang ito ay maaaring mangyari sa totoong buhay. Mabigat sa loob isipin, ngunit hindi imposibleng mangyari—lalo na kung ang mga may kapangyarihan mismo ang unang lumalabag, humuhusga, at nagtatangkang magtakda kung hanggang saan lamang ang puwang mo sa mundong ito.

Sa samu’t saring anyo ng korapsyon at pang-aabuso, may mga taong patuloy na binabangungot kahit gising, at may mga batang namumuhay nang walang kamalay-malay sa lupit ng mundong ginagalawan nila.

Masama ang maghiganti. Ngunit masisisi mo ba ang isang taong ang tanging hangad ay hustisyang matagal nang ipinagkait sa kanya?

[eugene miguel · Rating 3 out of 5]

"Arman, halimbawa lang, money wasn't a thing, what would you be doing right now?"
"Natutulog."
"Hmm. Апо ра?"
"Yun lang naisip ko ngayon."
"Yung mga friends na tinanong ko, palaging travel, business, car, bahay."
"Siguro kasi, dahil kompleto ang tulog nila."

This is my second Ronaldo Vivo Jr. book that I’ve read and laging may mga scenario na tumatak sakin everytime I read his books, and this is one of them.

This book reminds me of one of the homily ng priest when I attended a mass one Sunday and the priest said that people commits two kinds of sins. One is “personal sin” and the other one is “social sin” and this is a perfect example of our main characters commiting social sin. Royet, Terno.. ang hirap nila kampihan dahil sa line of work nila pero kung iisipin mo hindi naman naman nila ginusto gawin yun but because of the environment they are in, they have no choice but to do that to live.

I love the story, the plot. Very revelant recently dahil sa mga ghost projects. I love the how the book changes timeline and how it was positioned to have to give us a mystery.. and leave us readers wanting more. But sometimes I feel na the writing is painfully straight, like there is an excessive use of street slang and I feel pang 90’s pa yata (year in this book was 2013, and 2019) and overused of onomatopoeaia.. (aggghk, ahhjsrh, ughh, wshshsh, djk) maybe it is a me problem dahil bading ba ako? And it is not a bad thing, i know people who will enjoy this kind of writing style. It is really not for me lang. It just made me detached sa mga characters like Andrew or Eli.. kase the more I read, the more na iniisip ko parang komiks to.

And there are illustrations inside the book that I hope is not AI generated. Overall, i have no regrets recommending this book to my bookclub— Bulacan Reads, for our August reads, and I can’t wait to discuss it with them. Three stars.

[MD · Rating 5 out of 5]

5 stars agad pagkatapos ko basahin, pero di ko ma-express nung matapos ko kung bakit. Kahit lumipas na ang ilang araw, apektado pa rin ako. Bihira yung ganun sa akin. Usually, pag tapos ko na yung book, move on to the next na kaagad.

[Sai theengineerisreading · Rating 5 out of 5]

May something sa mga librong nililikha ni Ronaldo Vivo Jr. Hindi ko mawari pero palagiang mabilisan kong natatapos ang kanyang mga akda.

Pinakamabilis itong sa unang libro ng Lapastangan, limang oras (kasama ang hapunan) ko lamang tinapos ang Yapak. Hindi naman sasabihing uhaw ako sa magagandang panitikan dahil pangatlong akdang pinoy ko na itong binasa ngayong buwan at lahat ‘yon ay aking nagustuhan.

Siguro gigil ako sa kwentong may diin sa mga karanasang sinasapul ang totoong hirap ng pamumuhay sa Pilipinas.

Dagdag na rin na napapanahon at relatable sa mga Pilipinong mambabasa ang isa sa mga temang isiniwalat sa aklat. Nag-iiba lang ng tawag sa mga proyekto at mga taong nasasangkot, at alam ko nakakalungkot sabihin ito, pero nagiging parte na ng identidad natin ang gobyernong korap.

Iwasan ko muna ang tema dahil medyo spoiler kaya mapunta tayo sa sistema. Nangingibabaw ang paraan ng pagsusulat ni Sir Nal sa kanyang mga akda. Dahil ito na ang pangatlong mundo na kanyang kinatha, naging madali ang aking pagbagtas sa mga sikot at liko sa mundong ginagalawan ng mga karakter. Halaw rin naman sa totoong Pateros-Makati ang mga tagpuan dito kaya may sense of familiarity na.

Matapos tawirin ang mundo, madali nang pakibagayan ang mga karakter sa nobela. Straightforward na inilahad sa mga pahina ang intensyon at motibasyon ng mga pangunahing tauhan kaya mabilis maramdaman kung sino ang sino.

Si Eli Boy, isang kitchen helper at delivery boy, na marangal na nagtatrabaho ay matatagpuan ang sarili sa gitna ng isang krimeng gumulantang sa buong bayan ng Pateros. Hindi naman bago ang istorya ni Eli dahil palagiang may nababalitang ganito ngunit sa palagay ko, ang pangako ng hustisya at paniningil ang nanghikayat sa akin na buklatin ang mga pahina ng aklat.

Pero hindi dahil pamilyar na ako sa kwento, tema, at sistema ng awtor ay nawala na ang pananabik sa panibagong putahe. Hinaluan ito ng hinala na hinila ako hanggang sa huling pahina kung saan ang pangako ng kumpletong kasagutan ay nasumpungan.

Komplikado ang kwentong kinasangkutan ni Eli Boy. Gustong-gusto ko kung paano pinaikot-ikot ni Sir Nal ang kwento hanggang sa matagpuan na ang taling hawak sa umpisa ay ang parehong tali na magbubuhol sa dulo. Complex pero swabe at may closure.

Masyadong mahaba na ito, 5stars!

P.S. salamat sa cameo ng Showtime at Tawag ng Tanghalan (hello, Ms. Jam!)

[Lenn ★ · Rating 5 out of 5]

Tuwing may bago akong librong babasahin ni Ronaldo Vivo Jr., pareho ang naiisip ko: “Ready na ba ako?” 😅

Mula nang mabasa ko ang Bangin ilang taon na rin ang nakalipas, alam kong hindi basta kwento ang ibibigay niya sa mambabasa. Kaya madali na siyang naging isa sa mga favorite Filipino authors ko. Feeling ko palaging kailangan nasa tamang headspace ako bago basahin ang mga gawa niya. Hindi dahil mahirap silang basahin, kundi dahil mabigat sila sa emosyon at sa mga tanong na iniiwan nila. Pero yun din ang dahilan kung bakit hindi ko sila mabitawan. Kapag nasimulan mo na ang isang nobela niya, hindi mo talaga tatantanan.

Dito sa Ang Lahat ng Hayop sa Ating mga Yapak, hindi lang siya nagnanarrate ng krimen. Ginagamit niya ito para ipakita ang mga bitak ng lipunan natin—ang kapangyarihan, katiwalian, kahirapan, at ang mga sistemang matagal nang nabubuhay sa harap natin. Habang lumalalim ang kwento, mas napapaisip ka kung saan nga ba nagsisimula ang kasamaan at kung sino ang tunay na nagbabayad ng pinakamalaking presyo.

Isa sa mga pinakanagustuhan ko rito ay kung gaano ka-komplikado ang mga main characters. Walang madaling husgahan dahil lahat sila may sariling dahilan, sugat, at pinanggagalingan. Hindi sila basta mabuti o masama, at yun yung dahilan kung bakit sobrang realistic ng mga characters sa kwento. Ganun din ang pagsusulat ni Vivo, simple pero matalim. Hindi niya kailangang maging mabulaklak para tumagos. May mga linyang hindi mo agad mararamdaman ang bigat habang binabasa, pero unti-unti silang bumabalik sayo pagkatapos.

Isa na naman itong patunay kung bakit sya ang isa sa mga pinakamahusay na manunulat sa kontemporaryong panitikang Pilipino ngayon. Hindi madaling basahin ang mga nobela niya dahil hindi rin madali ang mga katotohanang gusto niyang ipakita. Pero yun ang klase ng panitikang gusto kong mas marami ang makabasa. Mga kwentong hindi lang nagbibigay ng magandang experience sa pagbabasa, kundi nagtutulak ding mas maintindihan natin ang mundong ginagalawan natin.

[Jelyn Antoinette · Rating 4 out of 5]

4.25 🌟

Wala talagang kupas si Sir Nal. Hindi ko mapigilan na magbasa ng magbasa. Siguro ang mas nagustuhan ko sa bagong nobela na ito ay mas malalim yung characterization sa victims. Nakakalungkot isipin na hindi malabong maraming katulad ni Eli sa kulungan. At marami ring katulad ni Jack at Arman na binigo ng sistema.

[Charlie · Rating 5 out of 5]

"At pagdurusa lamang ang libre sa mundo, kailangan pa rin nilang bumayad ng renta."

Tuwing binabasa ko ang mga libro ni Sir Nal, parang napaalalahanan ako sa bigat sa aking mga balikat. Hindi naman talaga sa akin lahat yung pasan na bigat, pero ganun ang pakiramdam dahil nakikidama ako sa lahat ng api at inaapi. Iba rin yung bigat na alam mo na ang mga kwento ay hindi malayo sa katotohanan sa ating bansa. Sarili nating bayan na nilalapastangan sa pamamagitan ng sistematikong pagnanakaw at pangaabuso ng nasa kapangyarihan. Natuwa ako na walang sinanto (pun intended) si Sir Nal pagdating sa pagbunyag kung sino ang nasa likod ng mga kahayupan sa nobelang ito.

Hindi na bago ang mga kwento rito sa atin bilang mga pinoy. Mulat na kung mulat. Pero dahil idinaloy ang naratibo sa indibidwal na konteksto, mas dama natin yung tuwa, lungkot, kawalan, sakit, ngitngit, pagkalito, at pagkapoot na ipinaparamdam sa atin ng mga tauhan. Dagdag pa yung mga imahe, news clippings, reports, palitan ng teks at tawag, transkript ng mga bidyo, at mga kanta na nagpapayaman sa pagbabasa.

Hindi lang 'to trip, it's a whole fucking experience.

[jazper · Rating 5 out of 5]

Tayo ang mga hayop sa yapak ng mga may kapangyarihan.

Ikalawang libro ko na ‘to ni Ronaldo Vivo at buong puso kong sasabihing, hindi ito ang huli.

Mistulang taong humihinga kung isulat ni Vivo ang Maynila—humihinga, napapagod, at natatakot. Sa tuwing inilalarawan n’ya ang Pateros, parang dinadala n’ya ako sa lugar na iyon.

Hindi natakot ang librong ‘tong isiwalat ang baho ng gobyerno, kapulisan, at pati na rin ang simbahan. Lahat ay may kapangyarihan, lahat din ay may kanya-kanyang kalansay sa mga kloseta.

Lahat ng karakter sa librong ito ay tila’y mga totoong tao na kakilala ko. Ang kanilang pag-uugali, manerismo, at pananalita ay nasasaksihan at ginagawa ko rin bawat araw.

Sa kabuuan, sobrang namangha ako sa librong ito. Hindi ko mapigilan ang sariling basahin ang bawat pahina na dumating sa puntong binulong ko sa sarili ko na, “Tama na muna, titipirin ako muna at baka matapos ko kaagad.”

[J · Rating 2 out of 5]

DNFed, pero tingin ko sapat na 'yung nabasa ko para kumbinsihin ang sarili na 'wag nang buklatin uli.

An author—one that's obviously building an oeuvre of crime fiction, in this case—can only take things within a genre to a certain extent without it being formulaic; kaso, tingin ko, ito na 'yung hanggahan para kay Vivo. Anything further—crime fic man sa lungsod o sa kanayunan—is either further saturating the body of work or literary suicide.

Ang akin, ang dami pang boses na hindi naisusulat ni Nal—kaya, maigi muna sigurong huminahon at makinig sa palagiang panliligalig sa paligid. Ironiya, oo, pero kailangang gawin.

[Pamela · Rating 4 out of 5]

bitin tanginang ‘yan

[Koji Arsua · Rating 5 out of 5]

wtf (affectionate)

[Nics · Rating 5 out of 5]

Grabe ang galing ni Sir Nal! Ito na ata and 2nd ko after ng Ang Bangin!! Mali ang hula ko sa huli WTF!! Mapapatulala ka at mapapamura ka na lang

[Rae Nabong · Rating 5 out of 5]

Unang akda na binasa ko mula kay Sir Vivo.
Para akong nanunuod ng pelikula.
Masyadong mayaman ang paglalarawan at
naratibo.

May kaluluwa at puso ang bawat tauhan. Hindi ito nilathala lamang sa papel. Bagkus ay sumasalamin sa totoong realidad- maaaring sa ibang pagkakakilanlan. Hindi malabong nangyayari ang kahayupang nagaganap sa libro sa tunay na buhay.

Katarungan ang isinisigaw ng akdang ito. Na tingin ko ay sa panahon natin mailap at tila mahirap matanaw sa agos ng buhay.


Nakakagigil. Nakakagalit.

[Rhuno · Rating 4 out of 5]

tang ina! mga hayop!

[Ken Mangaco · Rating 5 out of 5]

Kumbinsido na ako; ibang klaseng hayop si Vivo.

Bilang matagal na niyang tagasubaybay, hindi na ako nagulat sa temang kanyang inihahain. Imoralidad, kasibaan, korapsyon, at karahasan. Mula Trilohiyang Dreamland, ang bawat kuwento ni Vivo ay sinasapinan ng sistematikong pandarambong ng mga makapangyarihan. Ganoon din dito sa unang latag ng Lapastangan Novels.

Kung saan ako nagulat ay, sa pagkakataong ito, sumusuot si Vivo sa marupok at alanganing paksa ng relihiyon.

Sa pagbubunyag sa papel ng relihiyon sa iba’t ibang modus operandi ng mga korap, sinusubukang kalasin ng akdang ito ang buong sistema ng estado; tinutukoy kung saan ba ang hangganan ng korapsyon at kasakiman. Hanggang saan ba mangangahas ang mga ahas? Ang pinakasimpleng sagot: wala. Walang hangganan.

Putang ina! Walang hangganan ang pagkabulok! Hindi mag-aatubili ang mga demonyong gamitin ang lahat ng alas para makapaminsala—para patuloy na pangibabawan at pagharian ang impiyerno-sa-lupang kinasasadlakan ng masang-api.

Walang pinipili ang korapsyon. Isang tikim lang ang kailangan para maging esposa ng kasibaan. Tulad ng tambalang Anastacio-Amelia, kapag nanuot na sa dila ang lasa ng kalabisan, wala nang hindi handang ialay para sa salapi—prinsipyo, pananampalataya, maging sariling supling.

Sinadya kong palipasin ang ilang araw bago magsulat ng rebyu. Gusto ko munang mapababa sa sistema ko ang lansa ng malapot na dugong niluluwa ng tumbong ni Eli na hanggang ngayon ay naaamoy ko pa rin; ang lasa ng kalawang sa pinilakang maskara; pati na ang sangsang ng pinaghalong baktol at sariwang laman-loob sa sahig ng plasa ng San Abadiano. Hindi nakatulong na sinusulat ko ito ngayong Semana Santa.

Linggo ngayon, araw daw ng pagkabuhay ni Hesus, at hindi ko maiwasang hindi tumbukin ang kabalintunaan nitong lahat. Kung sa dahas namatay si Hesus, dito naman nabubuhay ang mga bida sa nobela—sa malupit na batas ng patalim.

Sa kabilang banda, bukod sa iba pang mga institusyon ng estado, relihiyon naman ang sandata ng mga trapo. Sapagkat higit pa sa “opium of the people,” katulad ng linya ni Marx, ang relihiyon ay kabilang din sa armas at kagamitan ng mga nasa kapangyarihan para patuloy na samantalahin ang mga nasa laylayan. Napatunayan ni Vivo na isa siya sa mga kontemporaryong manunulat na kayang ihayag ang katotohanang ito nang walang pag-aalinlangan, gaano man ito kaselan.

Sa huli, walang sinasanto ang nobelang ito. Wala ring dinidiyos. Dahil sa mundong ginagalawan ng mga karakter sa nobela, ang diyos na tumutupad ng mga panalangin ay hindi lang isang kathang-isip, isa rin itong aparatong pang-opresyon. Mabuhay man nang paulit-ulit ang diyos ay siguradong hindi pa rin nito maliligtas sina Eli, Royet, Dexter, Terno, Janina, at Arman, sa lahat ng hayop sa ating mga yapak.

[Chelsey · Rating 5 out of 5]

Tunay ngang pagdurusa lamang ang libre sa mundo, at lalo itong namamayagpag sa lipunang patuloy na nagluluwal ng sistemang estranghero sa hustisya.

Sa pagpapatuloy ng mga bangungot sa Dreamland, muli nating masisilip ang pait ng kamulatan para sa pangkaraniwang Pilipino—binubulabog ang tahimik, isinasadlak sa imoralidad ang dalisay, kinikitil ang pag-asa sa mga nananampalataya. Once again, Sir Nal exceeded expectations beyond what he had reached so far.

Matatapos ang kuwento at matatagpuan mo na lang ang sarili mong nakatulala. Iyan ang patunay ng epektibong nobela. Sobrang excited na ako sa continuation ng Lapastangan!

[Ice Cee · Rating 4 out of 5]

Walang kasinlupit ang katarungang hinubog sa kasinungalingan.

[Clyde Cyruz D. Alcaraz · Rating 3 out of 5]

“Sa bawat buhay na nakaabang na sirain at pag-asang isinasalang sa bibig ng impiyerno, may mga opisyal ng gobyernong dumaranas ng labis-labis na langit sa lupa.”

“Paanong katulad ito sa mga ibong tinapyasan ng pakpak bago pa man matutuhang lumipad. Wasak ang mga pangarap bago pa man matanto bilang pangarap.”

Those lines contain a lot of what Vivo does best, cruelty turned into imagery, political anger sharpened into metaphor, and that uncomfortable realization that suffering at the bottom can exist alongside paradise at the top.

I still haven’t figured out how to talk about a book I just read without accidentally murdering it with spoilers. Apparently, 'book review' and 'please don’t ruin this for everyone' are opposing forces. So if you want to go in completely blind, skip around until you find the part that gives you just enough idea of whether this book is worth your time.

If you’ve read Vivo’s Dreamland Trilogy and enjoyed it, may bonus reason ka dito to be happy: some familiar faces are back. Characters like Marisol Gatdula, Rey, Ato, Boni, and Tatay Obed return, there’s something comforting about seeing people you already know, especially in Vivo’s universe, where familiarity doesn’t exactly mean safety.

I'd say, Vivo is still very much Vivo.

The story is still interested in the things he loves dissecting: corruption, cruelty, political power, and the horrifying things people at the top can do when nobody stops them. Lives are destroyed for profit, people do things so vicious na pati hayop baka mapausal ng takte, sobra naman na yan.

What makes it work, though, is that Vivo doesn’t always spell things out. Some of his heaviest lines feel like compressed versions of entire situations, sometimes metaphors, sometimes indirect statements that make you stop and figure things out yourself. He gives you the image, but not always the instruction manual.

He’s also really good with small details, a tiny graphic, a phone call, a computer file, a photograph in a newspaper. Sometimes even the actual sounds objects make become part of the description. Individually, these details seem insignificant, pero kapag pinagsama-sama, you know they give the story texture. You can almost hear the machinery of the narrative working.

Another thing Vivo does really well is movement. The story jumps between different points of view, so you rarely stay in one scene long enough to get bored. Just when you’re comfortable with one perspective, lilipat na tayo somewhere else. The transitions keep everything moving. Which is probably why I kept getting surprised by how much I’d already read. I’d look down and think, wait, page 65 na ko? Then somehow, after what felt like a few minutes, I was on page 148. There’s something about his writing that makes the distance between pages disappear. You don’t notice you’ve traveled that far until you’re already there.

If you haven’t read the author yet, though, I’d still recommend starting with the Dreamland Trilogy. It’s a better introduction to his style and to how he builds and stitches his stories together. His books have their own rhythm, and once you understand that rhythm, his later work becomes more rewarding.

That said, the book isn’t perfect. As the pages run out, the story becomes increasingly predictable. You start to sense where everything is going, and eventually the question becomes less “what will happen?” and more “okay, paano tayo pupunta doon?”

Sa ending, I’m still not sure whether something was left unresolved or if the story ran out of road. Either interpretation is possible, but for me, it felt undercooked. I told a friend it reminded me of a school project due tomorrow: everything important is technically there, but you can feel the writer suddenly looking at the clock and going, g, palag na yan.

Maybe the abruptness was intentional. Maybe hindi. Either way, I wanted more, not necessarily a longer ending, just a more satisfying one.

Did I like it? Yes, with reservations.

The story eventually becomes predictable, and the ending had me staring at the last pages like someone waiting for anyone to say na may isang chapter pa tayong nakalimutan basahin. Pero Vivo remains very good at atmosphere, perspective, transitions, and those tiny details that make a fictional world feel close to our own. That’s the most unsettling thing about reading him.

The monsters rarely feel imaginary. They’re usually just people with better positions, bigger budgets, and fewer consequences.

[Kristine Joy · Rating 5 out of 5]

Ang lahat ng Hayop sa ating mga Yapak - Ronaldo Vivo Jr.

🌟🌟🌟🌟🌟/5 kasama yung turon na meryenda ko na lumamig na dahil hindi ko nabitawan. 🤣

"Walang taong may karapatang magtanggal ng karapatan ng kapwa niya na mamuhay ng marangal."

Bago ako makakuha ng kopya ng bagong libro na ito, inabutan muna ako ng sold out na sa PBF, kaya ang sabi ko sige sa orange app na lang. Pagdating sa orange app, sold out pa rin dahil hindi ako nakakaabot sa restock ng 8am dahil end of school year rites, may trabaho nga pala ako kaya nakakalimutan ko magcheck. Kamote talaga. Inabot ako ng isang linggo bago mkapag check out at ending matatapos ko rin pala agad basahin kasi totoo nga, hindi mo mabibitawan once nasimulan mo na.

Hindi ko alam kung ilang beses ko na isinara ang librong ito, hindi dahil tapos ko na o ayaw ko basahin, kundi kinailangan kong huminga ng malalim kasi nabubuo yung inis at galit sa loob ko habang binabasa ko bawat pahina. Hahahaha. Ganoon naman talaga dapat diba, nailalabas dapat ng manunulat ang emosyon ng nagbabasa ng kanyang akda. Dagdag na rin talaga na napapanahon kasi yung mga nangyayari sa loob ng libro mismo. Iniba lang ang pangalan at proyekto pero iisa ang tinutumbok na punto, kalakip ng bansa natin ang pagkakaroon ng korap na gobyerno. Nakakalungkot diba? Kaya kung hindi ka pa galit, bakit?

Para akong nanonood ng mga crime documentary habang binabasa ko ito dahil sa husay ng pagkakatagpi tagpi ng mga pangyayari. Nakatulong din talaga ang mga larawan para sa mas madali na pagkakaintindi sa mga ganap sa bawat pahina. Sa dami ng nangyari sa akdang ito, isa sa di maalis sa isip ko si Jack, Arman at si Eli, dahil ilang Jack at Arman pa kaya ang ninanakawan ng pangarap ng mga taong ganid sa kapangyarihan sa kasalukuyan. Ilang Eli Boy pa kaya ang inalisan ng tiyansang ipagtanggol ang kanilang sarili at mahanap ang hustisyang para sakanila.

Mula sa Dreamland hanggang dito sa Lapastangan, pinakita ni Sir Ronaldo Vivo Jr, na ang mga libro niya ay nasa kategorya na binibili, binabasa at ikinukwento sa iba.

Paulit ulit kong irerekomenda sa mga kaibigan at kakilala ko ang mga gawa ni Sir Nal hanggang sa wala na silang choice kundi bumili at basahin ang gawa niya at bibili ng mga susunod pa niyang akda. ✌️ Ay shet yung turon ko, malamig na. (Ganoon siya kaganda, na di ko napansin nagmemeryenda pala ako.)

[valentine.child · Rating 5 out of 5]

“At sa bawat buhay na nakaabang na sirain at pag-asang isinasalang sa bibig ng impiyerno, may mga opisyal ng gobyernong dumaranas ng labis-labis na langit sa lupa.”

– Ronaldo Vivo Jr., Ang Lahat Ng Hayop Sa Ating Mga Yapak

⭐⭐⭐⭐⭐/5

Suntok diretso sa sikmura. Marahas. Walang awa. Hayop.


Hindi ito ang unang aklat na nabasa ko mula kay Sir Vivo, kaya naman naisip ko na alam ko na agad ang bigat ng epekto nito sa akin. Ngunit nagkamali ako. Sa mga unang pahina pa lamang, nakita ko na ang isang madilim na eskinitang tatahakin ko sa kabuuan ng nobela. Isang madilim na eskinita na produkto ng isang lipunang matagal nang nabubulok. Isang madilim na eskinita na kung saan umiiral ang galit, takot, desperasyon, at iba’t ibang balat ng mga halimaw. Sa loob ng isang araw ay natapos ko na agad ang libro dahil kahit mabigat ang bawat kabanata nito, ay hindi matahimik ang isip ko.


Nagsimula ang kwento mula sa isang karumal-dumal na krimeng nangyari sa Pateros noong 2013 matapos ang pista ng Santa Martha. At mula roon ay sumirit ang mas malalim na kwento ng korapsyon, kahirapan, kawalan ng tunay na hustisya, at mga karahasan. Ramdam na ramdam ko sa bawat pahina ang init at tensyon sa mga eskinita ng Pateros. Natural at marahas ang mga diyalogo, isa talaga ito sa mga nagustuhan ko sa estilo ng pagsulat dahil nagiging “authentic” ang bawat pangyayari. Hindi rin naman talaga nalalayo sa tunay na dumi ng bituka ng lipunan natin ngayon ang mga pangyayari sa nobelang ito. Grabe ang mga eksena, detalyado, ramdam ang takot at panganib ng bawat tauhan. Mabilis ang takbo ng kwento ngunit ang mga yabag ng bawat pangyayari ay hindi madaling makalimutan. Hindi ko matandaan ilang beses kong isinara ang libro upang humanap ng hangin at umiyak sa galit at awa.


Iba ang realismong dala ng nobelang ito. Hindi ko na tuloy alam kung alin ba ang paborito ko sa mga akda ni Sir Vivo. Pero grabe ang nobelang ito dahil kahit natapos ko na at nasimot ang huling pahina, hanggang ngayon ay patuloy pa rin itong nang-iistorbo sa isip ko.


Ang lipunang nabubulok mismo ang lumilikha sa mga hayop nito.

[Aly · Rating 5 out of 5]

Tama nga na dapat mabasa muna ang Dreamland Trilogy bago ang akdang ito. Hindi man sobrang laki ng impact or dagdag impormasyon nito sa kwento, ngunit mauunawaan mo ang tagpi ng bawat kwento.

Ang librong to, tulad parin ng mga sulat ni Sir Nal, masakit, puno ng galit at poot at hindi magaan sa pakiramdam. Ngunit hindi lang basta galit at sama ng loob ang naramdaman ko dito, meron ding kirot sa puso at lungkot.

Sa Dreamland Trilogy kasi tanging sama ng loob at galit ang naramdaman ko, ngunit sa bagong akda na ito ni Sir Nal, galit, poot, sama ng loob at lungkot ang naramdaman ko. Marahil ay ang kwento nito ay maaaring narinig na ng iba na nangyari sa totoong mundo, mga bagay na alam nating nangyayari sa paligid natin.

Masakit isipin na ang taong walang kasalanan ay madidiin sa isang bagay na hindi nya ginawa. Ng dahil lamang sa koneksyon at kapangyarihan, maaaring mapalitan ang katotohan. Na may inosenteng tao ang naipit sa isang kamaliang ginawa ng isang makapangyarihan.

Ngunit tangan sa kanya, ay ang mga buhay na kinitil para lamang maprotektahan at mapagtakpan ang mga kawalanghiyaan na ginawa ng mga may kapangyarihan. Mga taong kundi man ay namumuhay lamang ng marangal, ay mga taong naghahanap ng hustisya para sa mga mahal nila sa buhay.

Isa pang paalala ng libro, na hindi talaga basta mawawala at mamamatay ang korapsyon. Dahil sa kwentong ito, ipinakita na hindi lamang basta naging korap ang isang tao, nagsimula silang maging korap habang nasa mababang antas palang sila ng sangay ng gobyerno.

Hindi madaling idigest ang kwento, hindi dahil sa pagkakagawa ng libro, ngunit sa laman at kwentong bitbit nito.

Nawa ang bawa't makakabasa ng librong ito, ay magkaroon ng malawak na pang unawa at bukas na isipan. Maaaring piksyon lamang ang laman ng kwento, ngunit maaaring nangyayari din talaga ito sa totoong buhay.

Gaya ng sinasabi ng iba, "Kung hindi ka pa galit, bakit?".

[Nino Louis Belarma]

5 APEX STARS ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️

Ang Lahat ng Hayop sa Ating mga Yapak
by Ronaldo Vivo Jr

To be honest, this is my first Vivo book (yes too late on the Vivo train) but better late than never. After hearing so much praise for his work in the booktok/booksta community, I came in with high expectations, and I’m happy to say that the hype is “daserb”. From the very beginning, I was hooked by the story and could not stop turning the pages. If I were not on vacation, I would have finished this in one sitting.

Although the story is set in a fictionalized version of Pateros, it felt incredibly real and close to home. You know these kinds of things happen, and that is what makes the novel all the more haunting. It does not just tell a mystery but it paints a picture of the systems, inequalities, and circumstances that shape the lives of Filipinos. Galit ang main emotion ko while reading this book (but not with the writing) but with our country’s system. I’m a lawyer but I know for a fact that people are still using their power/connections instead of the law. Kaya may right tayong magalit and magreklamo!

Ok balik sa review.

This reminded me of Smaller and Smaller Circles by F.H. Batacan, which remains one of my all-time favorite books. If you enjoyed that blend of crime, mystery, and social commentary, I think you will find a lot to love here as well. While the two novels have different voices, they share a commitment to exploring the darker sides of Philippine society through compelling storytelling.

I could picture @elijahcanlas as Eli if this were ever adapted into a film/series/play. Let’s make this happen please!

As to Vivo’s writing, “accessible” is the perfect word for it. Even when he uses deeper or less familiar (to me) Filipino words, the prose flows naturally and remains easy to follow, making the reading experience immersive rather than intimidating.

This is definitely the book that stays with you.

I highly recommend lalo na for Buwan ng Wika!

[Highnyzbibliofiles · Rating 5 out of 5]

A Fiesta, a Photographer, a picture, an incident and one innocent delivery boy drag into a big mess.

The story made me feel like I was watching a crime series, specifically Cold Case. It is like looking back at an old crime and trying to solve an unexplained series of events. Despite how the characters want to unravel the mystery of the past, more puzzle pieces are adding up. That old crime, it is still happening yet in different form.

There are several themes that this book emphasizes. Here are some of my realizations:

• Pera ang ugat ng kasamaan. It does not matter whether you are rich; once you are blinded by money, you end up making your life worse.
• No matter how good you are, once you encounter a rotten individual you too will succumb to being bad. Nag-uumpisa sa ga-butil ang kasamaan at lumalaki siya habang tumatagal.
• It was easy to place the blame on the innocent. With the influence of power and the media, no one can escape the false judgment.
• No one works alone; it always connection whether it is for good or for doing worst towards another. Kung ang kalaban ay madami, makakananap ka din ng makakatulong sa iyo.
• Even good people wear masks. Minsan ang kaharap mo ang mismong kalaban mo.
• Each life is interconnected by invisible strings, showing that one incident is connected to a bigger issue.
• What you do today will bear something in the end. Ang batas ng karma minsan mabilis, minsan mabagal pero mabigat.
• Goodness will always find its way and vengeance has its own timing.


Another great book by Sir Nal. Each of the scenes is Tatak Ronaldo Vivo Jr. Brutal, mapangahas, matapang. It is unapologetic in that it has a punch on social issues such as biases against the poor, prevalent corruption, and the dirty works of the people in power. It's a hard-gripping suspense that you can't seem to put the book down. Yung gusto mo na matapos agad para malaman ang susunod na mangyayari.

[Ranne · Rating 5 out of 5]

Nakakainis at nakakagalit basahin ang book na ito. All throughout the story, puro “WTF” na lang talaga ang nasasabi ko dahil sobrang lala ng mga nangyayari, pero ang mas nakakabother ay kung gaano ito ka-realistic. It made me think about how easily an ordinary person can be blamed for something they did not do, especially when they are poor and have no connections or influence to protect themselves from powerful people. Mas nakakagalit isipin na habang may mga taong walang kakayahang ipagtanggol ang sarili nila, may mga makapangyarihang tao namang kayang gamitin ang pera, posisyon, at koneksyon para pagtakpan ang kanilang mga ginagawa. Even the idea of a “ghost platform” used to manipulate public funds felt disturbingly familiar, especially knowing that similar forms of corruption continue to exist in real life.

My biggest takeaway from the book is to never be easily deceived by the charismatic image that politicians present to the public. Some may appear kind, trustworthy, and genuinely concerned about the people, but that image can sometimes hide selfish motives and intentions. Their words may sound convincing, but their actions reveal much more about who they really are. This book is a reminder that we should look beyond appearances and pay attention to how people actually use the power and trust given to them, because sometimes, the person who looks the most trustworthy can be the one hiding the most.

Solid 5 stars to!

[Nathan Escudero · Rating 5 out of 5]

Pinagtagpi-tagping pangyayari na bumuo ng mga karumal-dumal na katotohanan ang yumanig sa katauhan ng mga taong nasa nobela ni Sir Ronaldo S. Vivo Jr. na "Ang Lahat Ng Hayop Sa Ating Mga Yapak".

Masusi at matagumpay na naisulat ni Sir Nal ang unang aklat sa seryeng Lapastangan.

Natural at sinematiko ang pagkakalahad ng bawat eksena sa libro.

Ang isa sa mga pinakagusto kong mga eksena sa mga akda ni Sir Nal, yung mga simpleng bagay na ginagawa ng karamihan araw-araw. Katulad ng pagtitimpla ng kape, paghanda ng makakain, paglalakad sa mga lugar na nasasakupan ng mga eksena sa libro, mga ginagawa sa trabaho, pagyoyosi, at marami pang iba. May kakaibang dating sa biswal na representasyon na nabubuo sa isipan ng mga mambabasa. May hatid na emosyon. May pait ng katotohanan. May sayang dulot. May lungkot. Mayroong pasasalamat.

Bukod dito, may kaluluwa at puso ang bawat tauhan. Hindi sila mga pangalan na nailapat sa papel. May ipinaglalaban ang bawat isa. Mayroong kalayaan na gusto makamit.

Katarungan ang isinisigaw ng aklat na ito. Sa panahon natin ngayon, ito ay mailap at tila hindi na natatanaw sa agos ng buhay.

May angas. May hapdi. May kirot. May kasiyahan.

Nakamit ba ang katarungan sa nobela ni Sir Nal? Malalaman mo kapag ikaw ay handa na basahin ito.

[Ninil · Rating 5 out of 5]

Hindi ko mawari anong dahilan. Na sa tuwing nagbabasa ako ng Nobela ni Vivo ay, kay daling basahin kahit na sabihing ito ay nobela na tipikal at agarang pumapasok isipan na "hindi kayang tapusin ng isang upuan" na malaking kabalintunaan. marahil, hindi ang pagbabasa ang pumupukaw sa interest ngunit ang mismong karananasan na marahil naranasan, nararanasan at napagdaanan na ng karakter at tayo mismong bumabaybay sa buhay ng may buhay. Nawa'y, ang mga ganitong klase ng Katha ang siyang mamayani at patuloy na kumalat sa ating bansa.

Narito ang iilan sa mga pumukaw sa aking damdamin sa pagbaybay ng naturang nobela.

"pagbabago ay maari. Hindi pa. pero hindi mauuwi sa hindi na"
- hindi katapusan ang siyang magdidikta sa kung sino ka.

"isang beses lamang ang buhay, at ang kamatayan ay panghabangbuhay" pa
- Memento mori

"Dahil lang kaya nila. Ganon nila tayo tingnan, ganito nila tayo uriin—parang hayop. Para sa kanila, ang mga kagaya natin ang unang-unang kayang gumawa ng kahayupan"

- mali na ituring nating mas maliit sa atin ang ating kapuwa.

"Hindi ako magaling sa salita. Madalas, pinipili kong huwag na lang."

- Kaya idaan na lamang sa gawa.