จนศพสุดท้าย...เลยหรือ

by Tahito Komatsu, 小松 立人, สุริยงวรวุฒิ สิริวิวัฒน์กุล (Translator)

ฆ่าเพื่อขโมยเวลาชีวิต...กฎเหล็กสุดสยอง

“พวกคุณตายจากอุบัติเหตุดินถล่ม

และจะฟื้นคืนชีพกลับไปหนึ่งสัปดาห์เพื่อวนลูปนรกนี้อีกครั้ง

ผู้ใดสังหารเพื่อนร่วมกลุ่มได้ จะช่วงชิง “เวลาชีวิต” ที่เหลือของเพื่อนมาเป็นของตนทันที!”

224 pages, Paperback

First published September 19, 2024

Reviews

[Bighead_Monster · Rating 3 out of 5]

กลุ่มเพื่อนที่ตายแต่ได้โอกาสย้อนกลับมา7วัน จุดพีคคือฆ่ากันเองต่อชีวิตได้ #จนศพสุดท้ายเลยหรือ และตัวละครก็ไม่จบกันยันบรรทัดสุดท้ายเลยหรือ หักมุมเยอะจริงปั่นจัด ไล่เรื่องไวแต่พูดเยอะแทบจะเป็นการโต้วาที บริบทญี่ปุ่นจ๋า ผู้หญิงร้ายผู้ชายเลวกว่า อ่านสนุกพอประมาณ มันส์สุดก็ตรงจับโป๊ะคน
.
.
เรื่องราวของมิตรภาพและคำสัญญา ที่เป็นสัญญาในแบบผิด ๆ ด้วย เพราะก๊วนเพื่อน 4 นายที่ว่าวางแผนขโมยเงินก้อนใหญ่ของญาติผู้ใหญ่ที่มีฐานะ และนำมาฝังไว้ตั้งแต่ช่วงมัธยม และพอหลังจากทำงานใช้ชีวิตกันไปจนถึงช่วงหนึ่ง จึงกลับมารวมตัวกันอีกครั้งและจะขุดเงินก้อนนี้มาแบ่งกันเพื่อไปใช้ชีวิตตามฝัน

แต่จุดพลิกผันคือรถที่นั่งไปขุดเงินด้วยกัน ขากลับเจอดินถล่ม จนรถคว่ำเสียชีวิตยกหมู่ พอไปยังโลกหลังความตายพวกเขาได้พบเจอยมทูตที่ให้พวกเขาย้อนกลับมาใช้ชีวิตก่อนจะตายได้7วันแล้วภายใน7วันนี้ หากฆ่าใครก็ตามในก๊วน ก็จะสามารถต่ออายุของตัวเองได้ ยืดไปจนข้ามวันที่จะต้องตายอีกครั้งได้

เล่มที่นำพล็อตจนศพสุดท้ายของ Agatha Christie มาประยุกต์ต่อยอดใหม่เป็นพล็อตล้ำ ๆ หลังการตายยกก๊วนของกลุ่มเพื่อนที่กลับมาจากความตายด้วยกัน ที่พอมีเงื่อนไขการฆ่าชิงอายุติดตัวกลับมาด้วย ก็เริ่มมีเรื่องของผลประโยชน์เข้ามาเกี่ยวข้อง ไว้ใจใครไม่ได้ทั้งนั้น แถมยังตัวละครนอกก๊วนมาเกี่ยวพัน

ด้วยเล่มไม่หนา คิดว่าอ่านเพลินจบไวแต่อ่าน ๆ ไปไวป์เหมือนฟังตัวละครท่องอาขยาน พูดกันเป็นหน้า ๆ อธิบายความคิดทางคดีว่าใครน่าจะเป็นคนร้ายที่ลงมือ แรงจูงใจคืออะไร อีกคนก็ยืนฟัง คนอ่านก็ฟังไปด้วย อดทนฟังให้เข้าใจเข้าหัวนิดนึง แต่มีการฆ่ากันจริง น่าตามต่อเพราะแหลกันไปกันมาไม่จบไม่สิ้น

บทสทนาตอบโต้ความคิดที่ว่าหาคนร้าย จะออกแนวดึงมือคนอ่านไปมานิดหนึ่ง ทันไม่ทันแล้วแต่จะไหว แต่จากพาร์ทสืบสาวจี้ตัวหาคนร้ายทำได้โอเค ยิ่งจังหวะคนเหลือน้อยลงเรื่อย ๆ กดดันว่าใครเป็นคนทำกันแน่ยิ่งขับเน้นพล็อตของความเป็น จนศพสุดท้ายและแล้วก็ไม่เหลือใคร ที่ประยุกต์มาชูโรงในเล่มได้ดี

มองตามพล็อตและบริบทเรื่องก็เข้าใจทุกฝ่าย เป็นเล่มที่มีสไตล์ฝนตกขี้หมูไหล คนXXมาพบกันแบบนี้อยู่แล้ว การจะคาดหวัง perfect victim หรือตัวเอกดีร้อยมีศีลธรรมประจำใจ จึงจะไม่น่าประทับใจแน่สำหรับเล่มนี้ แต่อ่านเอาพล็อตสนุกก็พอได้ จบพีคอยู่เหมือนกัน เล่นคนอ่านจนหยดสุดท้าย บรรทัดสุดท้ายจริงจัง

วรรคที่ชอบ

- เงินน่ะมีเท่าไหร่ก็ได้ ไม่มีคำว่ามากหรือล้นเกินไปหรอก

- คนเราสักวันล้วนต้องตาย แต่ก่อนตายก็ควรสำนึกบาปของตนให้ได้เสียก่อน

[Book Beforebed_ · Rating 4 out of 5]

พล็อตแฟนตาซีจ๋า ย้อนเวลาและเกิดใหม่ ผสมสืบสวนให้ได้ตื่นเต้น เดาคนร้ายไม่ยากเท่าไหร่ เพราะมันก็มีช้อยส์ตัวละครอยู่ไม่กี่คนอ่ะนะ แต่ส่วนแรงจูงใจนี่เดาไม่ถูกแน่นอน เพราะพลิกไปพลิกมาหลายตลบ ช่วงแรกอ่านติดมือ เรื่องราวมันไปไว กระชับดี แต่พอเฉลยมาแล้วไม่ถูกใจเท่าไหร่ เพราะมันเดาได้ตั้งแต่กลางเรื่องนี่แหละ 5555 และซีนเฉลยก็คือเป็นตัวละคร 2 คนโต้เถียงกันไปมา เล่าเรื่องให้กันฟังอยู่อย่าง ก็คือจะเฉลยให้คนอ่านรับรู้แหละ แต่มันเป็นซีนที่เนือยและเหนื่อยมาก เพราะมันไม่มีอะไรให้ลุ้นเลย นอกจากรอฟังตัวละครเฉลย แถมต้องใช้หัวสมองคิดตามแทบทุกย่อหน้า ปวดหัว อิรุงตุงนังไปหมด และก็ตอนจบตรงบรรทัดสุดท้ายอ่ะ มันแอบขัดแย้งกับความคิดตัวละครที่กล่าวไว้นิดหน่อย เลยแบบ…ทำไมให้จบแบบนี้น้าาาา ไม่ชอบเลย

สรุปคือเริ่มต้นมาดี แอบตกม้าตายตอนจบ แอบคิดว่าถ้าเรื่องยาวกว่านี้ ใส่ดีเทลหรือตัวละครเพิ่มเข้ามาหน่อย น่าจะสนุกมากกว่านี้ฮะ เพราะพล็อตมันมาดีแล้วแหละ

[arthoreads · Rating 4 out of 5]

"ตลอดเวลาหนึ่งสัปดาห์หลังจากนี้ ขอให้ใช้ชีวิตมนุษย์ที่เหลือโดยปราศจากความเสียใจเถิด...."

เป็นงานสืบสวนผสมความแฟนตาซีที่เดินเรื่องรวดเร็ว กระชับ และ represent งานขึ้นหิ้งอย่าง 'จนศพสุดท้าย' ได้อย่างน่าสนใจ เรื่องราวของเรื่องเต็มไปด้วยปริศนาและทฤษฏีจำนวนมหาศาล ที่ตัวละครของเรื่องจะพยายามคิดและไขคดีเพื่อหาคนร้ายให้เจอ ผ่านสถานการณ์ที่บีบคั้น และเวลาที่จำกัด ก่อนจะพาผู้อ่านไปตั้งคำถามถึงคุณค่าของความเป็นมนุษย์ และทางเลือกที่เหมาะสมที่สุด
.
สิ่งที่โดดเด่นที่สุดของงานเขียนชิ้นนี้คือพาร์ท discussion ของตัวละครในเรื่อง ที่เต็มด้วยการตั้งคำถาม การอนุมาน และการหาคำตอบที่เข้มข้นแบบสุดๆ ด้วยเส้นเรื่องหลักที่บีบคั้นทำให้ตัวละครต้องแข่งกับเวลา แต่ในขณะเดียวกัน ก็ต้องหยุดยั้งคนร้ายให้สำเร็จ พร้อมทั้งเขียนนิยายเรื่องสุดท้ายของตัวเองให้จบ
.
อีกสิ่งที่ต้องชมคือพาร์ทความเป็นมนุษย์ของตัวละคร และการสร้างคาแรคเตอร์ ที่มีมิติมากๆ ผนวกเข้ากับความเป็นนิยายซ้อนนิยาย ที่ทำให้ตัวเล่มที่เรากำลังอ่าน ซ้อนทับกับเรื่องราวที่เกิดขึ้น ผ่านตัวละคร ทาฮิโตะ ที่จะทำให้เราตั้งคำถามว่าสรุปแล้ว การตัดสินใจและทางเลือกของตัวละครคืออะไรกันแน่ ความพร่าเลือนของความจริงไม่จริงอยู่ตรงไหน แล้วการย้อนเวลากลับไป 1 สัปดาห์ของยมทูต มีเหตุผลอื่นอีกไหม
.
จุดสังเกตของงานเขียนชิ้นนี้คืออาจจะไม่ใช่เรื่องราวการสืบสวนที่เข้มข้น หากเป็นผู้อ่านที่คร่ำหวอดในวงการงานสืบสวน เพราะน่าจะสามารถหาตัวคนร้ายได้ตั้งแต่ช่วงต้นๆ เรื่อง อีกทั้งเรื่องราวที่ถูกนำเสนอผ่าน 'มุมมองพระเจ้า' ก็ทำให้การอนุมานของตัวละครในหลายๆ ช่วงไม่ได้น่าสนใจมากขนาดนั้น
.
จึงอาจกล่าวได้ว่า นี่เป็นงานสืบสวนที่มีความเป็น Light Novel สูงมากๆ คือเน้น concept ที่น่าสนใจ อ่านเอาสนุก อ่านเอาเพลินๆ จอยๆ แบบไม่ต้องคิดอะไรเยอะ แต่ยังคงทิ้งปมและประเด็นบางอย่างที่ชวนตั้งคำถามต่อหลังอ่านถึงบรรทัดสุดท้าย

[im · Rating 4 out of 5]

เป็นหนึ่งในนิยายที่มีความแบบสับสนงงมีความแบบอะไรวะอะไรวะแต่พอแบบอ่านอ่านไปแล้วรู้สึกว่าเนื้อเรื่องมีความหักมุมสูงตอนสุดท้ายแล้วก็แบบเหมือนเราจะเดาได้แต่สุดท้ายเราก็เดาไม่ได้แล้วเราก็แบบเฮ้ยมันจะทำแบบนั้นมั้ยมันทำแบบนี้ไหมแอบรู้สึกว่ามีกลิ่นอายของความเป็น หนังสือจนสดสุดท้ายของคุณอธาที่เขาได้แรงบันดาลใจมาด้วยในเรื่องนี้ก็คือมีความชอบเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของตัวละครด้วยคือเค้ามีความเล่นเล่นกันระหว่างความสนิทไม่สนิทของเพื่อนของคนรักอะไรพวกนี้แล้วก็รู้สึกว่าแบบเหตุผลหลายหลายอย่างมันก็ดูแบบสมเหตุสมผลในแบบของมัน ตอนจบคือแอบจิตเลยหล่ะ แล้วก็ให้รู้สึกว่าได้ตั้งคำถามตัวเองว่าแล้วถ้าเป็นคุณล่ะคุณจะตัดสินใจฆ่าเพื่อนที่ไม่ได้สนิทกันมากเพื่อต่อเวลาชีวิตตัวเองไหม

[Ballgear39 · Rating 4 out of 5]

ก็สนุกนะ ปั่นหัวดี คนเขีบนเล่าเรื่องเก่ง แจ่เหมือนเป็นไลท์โนเวลจริงๆแหละอ่านแล้วจะนึกถึงการ์ตูนมากกว่าหนัง บทพูดตามสไตล์การ์ตูนญี่ปุ่น
แต่ตอนจบอยากให้เขีบนต่อยาวกว่านี่หน่อย

[JP · Rating 4 out of 5]

สนุกกว่าที่คิด พล็อตซับซ้อนประมาณหนึ่งแต่ไม่ทำให้สับสน

ความที่ตัวละครใช้ชื่อโคมัตสึเหมือนกับนักเขียน แล้วประวัติผลงานก็เกือบเหมือนกัน ตอนอ่าน "แนะนำนักเขียน" ยังสงสัยว่าหนังสือจบไปแล้วจริงๆ หรือนี่ยังเป็นส่วนหนึ่งของหนังสือ

[TONG . · Rating 4 out of 5]

#ShelfReview จนศพสุดท้าย…เลยหรือ
เหล่าอดีตหัวขโมยได้รับโอกาสให้ย้อนเวลา และฆ่าคนได้แลกกับเวลา
พลอตล้ำใช้ได้ ดำเนินเรื่องเร็ว เนื้อเรื่องกระชับ ไม่ซับซ้อน หักมุมไม่ยาก
ชอบการเคารพงานต้นฉบับของกาธาที่มาเป็นกลิ่นที่ดี ทำได้โอเคใช้ได้
ตัวร้ายอาจจะไม่ได้ถึงขั้นเดายาก อาจจะเพราะด้วยตัวผู้ต้องสงสัยที่ไม่เยอะ
แต่เสน่ห์คือการดำเนินเรื่องที่ค่อนข้างไว การพยายามหักมุมที่ทำได้ดี
พอตัวเอกเป็นนักเขียนนิยายเลยมีการล้อขนบงานแนวอาชญนิยายพอสมควร
เป็นเล่มบาง ๆ อ่านเพลิน ที่ไอเดียล้ำและสนุกดี ช่วงท้ายหักมุมไปมา
ชอบการโยนทฤษฎีให้ไขว้เขวไปเรื่อย ๆ อ่านแล้วปั่นประสาทดี เพลิน ๆ
8/10 .

[Mintra · Rating 4 out of 5]

เนื้อเรื่องเล่าออกมาได้ดี ส่วนตัวมองว่าค่อนข้างกระชับใช้ได้ แต่ด้วยนิยายแปลญี่ปุ่นก็จะบริบทแบบญี่ปุ๊นญี่ปุ่นหน่อย ๆ อาจจะไม่จริตคนไทยเท่าไหร่ (เพราะบริบทคนญี่ปุ่นจะแปลก ๆ สำหรับคนไทย) อ่านเพลิน ๆ ใช้ได้เลยติดที่อาจจะมีการแปลในส่วนเวลาผิดรึเปล่าไม่แน่ใจ มันเลยค่อนข้างทำให้สับสนในเนื้อเรื่องประมาณนึง

ชอบที่แต่ละประโยคมันจะต้องมีการจับโป๊ะตลอด ต้องมาย้อนว่าเออ มันมีตรงไหนที่แหม่ง ๆ กัน

ในส่วนของการแปลคือดีเลยชอบสำนวนการแปลรู้สึกกลิ่นอายของนิยายแปลญี่ปุ่นก็ต้องแบบนี้จริง ๆ

[Txga · Rating 3 out of 5]

ด้วยชื่อเรื่องนึกว่าจะซับซ้อนกว่านี้หรือเอา gimmick ของ and then there were none มาใช้ แต่ไม่เลย เบียวมาก แต่อันนี้อาจจะผิดที่เราที่ไม่อ่านปกหลัง ตอนแรกอ่านไปสักพักว่าจะพอและ เพราะรู้สึกว่าไม่อินตัวโคมัตสึ แถมเราพอเดาคนร้ายได้ไม่ยากเลย แต่ก็กัดฟันอ่านจนจบ ตอนจบสุดท้ายถือว่าเขียนออกมาได้ดี สนุกอยู่ แต่แอบอยากให้ยาวกว่านี้

[Ningning the suspicious reader · Rating 4 out of 5]

เหมาะกับคนเบียวนิยายสืบสวนแนว deduction มากๆๆๆๆๆๆๆ โลจิกมันยังไงกันนะติ๊กตอกๆ บริหารสมองได้ดี โอเคกับตอนจบ คิดว่าคนอ่านก็พอจะรู้แหละว่ามันต้องประมาณนี้ ถัดจากหน้าจบไปหน้านึงเท่านั้นแหละ ผ่ามพาม!!!! เฉลยแบบนี้สินะ เก่งว่ะ55555555555555555 โอ้ยน้อ ชอบๆ

[Pandan · Rating 2 out of 5]

พออ่านได้แต่สั้นไปหน่อย เดาตัวคนร้ายไม่ยาก ตัวละครขยันพูดกันยาวเฟื้อย เยิ่นเย้อมาก บทสนทนาเหมือนท่องอาขยานให้กันฟัง

[P. N. · Rating 3 out of 5]

จังหวะการเล่าเรื่องไม่น่าติดตาม ความคิดและการกระทำของตัวละครก็ไม่น่าเอาใจช่วย อ่านแล้วง่วง
คนร้ายก็เดาได้ เหตุผลของคนร้ายก็เดาได้ เลยไม่รู้สึกว๊าวตอนเฉลย