ชิกุวะ ลูกชิ้นฆ่า ใครอย่าส่อง

by Norio Gojo, 五条 紀夫, ธนัญ พลแสน (Translator)

อย่าส่องเข้าไปในรูของชิกุวะ เพราะทันทีที่ทำเช่นนั้น คุณจะได้จ้องหน้ากับความตาย
ชายวัยกลางคน พนักขับรถบรรทุกส่งของบังเอิญค้นพบพลังอันน่าสะพรึงกลัวที่ซ่อนอยู่ในชิกุวะ ลูกชิ้นปลาทรงกระบอกที่มีรูตรงกลาง นั่นคือหากเขาส่องมองคนผ่านรูเล็กๆ นั้น ก็จะเห็นภาพการตายอันน่าสยดสยองของคนที่ถูกส่อง และที่น่าตกใจกว่าคือ ต่อมาไม่นานคนที่ถูกส่องก็จะตายแบบนั้นจริงๆ

เมื่อเห็นความขนพองสยองเกล้านี้ เขาก็ลุกขึ้นมาปกป้องมนุษยชาติไว้ ทว่ายิ่งเข้าไปพัวพันกับชิกุวะเขากลับยิ่งดำดิ่งสู่ความดำมืด ราวกับมีคำสาปอาถรรพ์ค่อยๆกัดกินจิตใจเขา

จากจุดเริ่มต้นที่ฟังดูเหลือเชื่อพาเราพบกับความหลอนสุดขีดคลั่ง ผ่านหลากหลายมุมมองการเล่าที่ค่อยๆบิดความจริงให้พร่าเลือน
จนคุณอาจไม่แน่ใจว่า สิ่งที่เห็นคือคำสาป หรือความปรารถนาอันบิดเบี้ยวในจิตใจมนุษย์กันแน่

นี่คือนวนิยายลึกลับสยองขวัญที่ทำให้อาหารธรรมดากลายเป็นตำนานบทใหม่ และอาจทำให้คุณไม่กล้ามองเข้าไปในรูของชิกุวะอีกเลย

208 pages, Paperback

Published March 1, 2026

Reviews

[Aikachan]

น่าเสียดายที่เป็นเล่มที่อ่านไปเกือบทั้งเรื่องแล้วชอบมาก อยู่ระหว่าง 4-5 ดาว แต่บทสุดท้าย ไม่มาก ก็คิดว่าเอาไป 3 ดาวค่าความสนุกในบทก่อนหน้าที่ผ่านมาแล้วกัน...

ปกติเป็นคนอ่านหนังสือช้าถ้าไม่ถูกใจจริง ๆ แต่เล่มนี้แปปเดียวก็จบแล้ว เพราะมันสนุกจนวางไม่ลงเลย มีการบรรยายที่อ่านแล้วลื่นไหลมาก มีการหักมุมด้วย (แต่เริ่มเยอะไปหน่อย) แถมเปิดมาด้วยลูกชิ้นชิกุวะที่สามารถฆ่าคนได้ ไม่เคยมีนิยายเล่มไหนเอาของกินมาทำแบบนี้ ทำให้เราอยากรู้ว่ามันจะไปสุดที่ตรงไหน

น่าเสียดายที่บทสุดท้ายไม่ค่อยถูกใจเท่าไหร่ แง เข้าใจหมดเลยว่าคนแต่งต้องการสื่ออะไร แต่ดันมากไปจนอ่านแล้วไม่เข้าใจ เข้าใจแบบงง ๆ ก็เลยหักคะแนนที่มีมาไปหมดเลย แต่เพราะระหว่างทางสนุก! ก็ขอให้ไว้ที่ 3 คะแนน

[yasaiすき]

(2.5) เอาจริงอ่านเอาเพลิน ๆ ถ้าไม่นับตอนจบเรื่องนี้เกือบจะเป็นคดีที่สนุกมาก คือเปิดเรื่องมาด้วยความพิศวงของลูกชิ้นชิกุวะ ก็หลอนดี ในแง่ที่ว่าดูเล่นกับความอยากรู้ของมนุษย์ ความถลำลึก ด้านมืดของจิตใจคน ความเก็บกดในแบบของญี่ปุ่น สำหรับเรามันก็ไม่ได้เบียวอะไร คือมันเกิดขึ้นกับสิ่งที่ไม่ควรเกิดก็คือไอ้ลูกชิ้นปลา ก็จะให้ความหลอน เพี้ยน ถูกกลืนกินจิตใจ (ถ้าใครชอบงานของอาจารย์อิโต จุนจิน่าจะเก็ทฟีล) แต่หลุดขำตรง ชิ—กุ—ว้า นี่แหละ (ฮา) ส่วนตัวชอบพาร์ทสืบคดี สนุกดี หักมุมแล้วหักมุมอีก แต่หักเยอะเกินตกม้าตายตอนจบมากเลย เหม่อ…

[Makmild]

concept : ★ ★ ★ ★ น่าสนใจ ใช้ลูกชิ้นส่อง ข้อโต้แย้งและการใช้งานทำได้ดี)
writing style : ★ ★ ★ การเขียนที่บรรยายความสยองขวัญ (gore) ชวนอี๋ดี และการแบ่งเป็นสามพาร์ท พาร์ทแรกใช้การเล่าแบบไดอารี, พาร์ทสองใช้แบบการสัมภาษณ์, พาร์ทสามบทบรรยายทั่วไป - หนึ่งกับสองทำได้ดีทีเดียว แต่เสียดายพาร์ทสามที่เป็นภาคเฉลย มันทำให้ความลึกลับ-ตำนานเมือง-ความสยองขวัญลดลง และเหมือนเป็นการชี้นำไปหน่อย
execute : ★ ★ เสียใจนิดหน่อยที่หลักการคิดของตัวละครมันแปลกเกินไป มันดูไม่สมเหตุสมผลเท่าไรที่ตัวละครพ่อคิดได้แค่นี้ ถึงจะบอกเป็นคนไม่มีการศึกษา แต่การกรอบความคิดในการจัดการแบบนี้มันดูจงใจไปหน่อย และถึงจะมีการเฉลยในตอนท้ายก็ยิ่งทำให้ผิดหวังที่มันดูไปไม่สุดสักทาง
over all : เนื่องจากเล่มมันบาง การเล่าเรื่องก็น่าสนใจ เลยทำให้อ่านแปปเดียวก็จบ มันน่าสนใจในช่วงแรกก่อนค่อยๆ จะจางลงจนจบ

[Art Mlang]

ชอบครึ่งแรก ถ้ามันจบแค่ ครึ่งแรกไม่ต้องเฉลย เอาไป 4.5/5 เลย ครึ่งหลังดูฝืนๆ ดูเข้ารูปแบบเฉลยเดิมๆ

[Pandan]

จะว่าเป็นนิยายกาวๆ แต่ก็เหมือนจะกาวไม่สุด มีความพยายามบิ้วความลึกลับ หลอกคนอ่านให้งงว่าความจริงคืออะไร สองบทแรกสนุกนะ แต่บทสามเริ่มไม่ไหว อยากให้มันไปสุดกับความกาวมากกว่านี้ เอาให้สุดเหวี่ยงหลุดโลกไปเลย อันนี้เหมือนยังแอบกั๊กหน่อยๆ แต่จังหวะฮาเยอะดี อ่านแล้วจะหลุดขำ ชิ—กู—ว้า!

[TONG .]

#ShelfReview ชิกุวะ ลูกชิ้นฆ่า ใครอย่าส่อง
เมื่อลูกชิ้นปลาหลอดกลายเป็นอาวุธสังหารผ่านการส่องคนผ่านรู
พลอตกาวดี แต่เนื้อเรื่องไม่กาวเท่าที่หวังไว้ แอบรู้สึกหนืด ๆ ช่วงแรก
พฤติกรรมตัวละครกับการตัดสินใจมันดูเวอร์ไปหน่อย ได้แต่ขมวดคิ้ว
แต่โชคดีที่ช่วงครึ่งหลังพอมีเหตุผลมารองรับครึ่งแรกที่ทำให้น่าสนใจขึ้น
อาจจะแค่เบื่อทรงตอนจบที่มาออกท่านี้อีกแล้วไปหน่อยเท่านั้นเอง
เรื่องเล่าเนิบ ๆ ไม่ได้หวือหวา จุดหักมุมก็ไม่ได้ยากเกินคาดเดาขนากนั้น
คิดว่าถ้าหนังสือตัดสินใจไปทางกาวไปเลยอาจจะมีเนื้อเรื่องสนุกกว่านี้
6/10 .

[Lstran Kng]

เลือกเรื่องนี้มาอ่านเพราะเราชอบอะไรที่แปลกแหวกแนว พอเห็นชื่อเรื่องและหน้าปกก็อยากรู้ว่าคนเขียนจะมีกลเม็ดทีเด็ดอะไรในการผูกเรื่องชิกุวะเข้ากับความสยองขวัญ

เปิดเรื่องมาบทแรกก็น่าติดตาม มีผู้ไปพบศพสองสามีภรรยากลางคนในบ้านที่เต็มไปด้วยกองชิกุวะ พร้อมทิ้งบันทึกเล่าถึงเรื่องที่ผู้ตายได้เข้าไปเกี่ยวข้องกับอาถรรพ์ชิกุวะ เริ่มด้วยเหตุการณ์การตายของคนรอบตัวหลายกรณีซึ่งน่ากลัวดี แต่อ่านๆไปก็รู้สึกขบขันกับพฤติกรรมหมกมุ่นของเจ้าของบันทึกที่มุ่งจะกำจัดอาวุธทำลายล้างอย่างชิกุวะให้หมดไปโดยกว้านซื้อมาจากร้านค้าให้หมด หรือแม้กระทั่งพยายามไปอุดรูชิกุวะ พออ่านไปเรื่อยๆความตลกก็กลายมาเป็นความสยองลึกๆเมื่อฉุกคิดขึ้นว่า หรือเรากำลังอ่านบันทีกของคนที่มีอาการทางจิต สิ่งที่เราอ่านไปเกี่ยวกับคำสาปชิกุวะนั้นเชื่อถือได้แค่ไหน เมื่อย้อนกลับไปอ่านทวนอีกรอบก็พบกับความเป็นไปได้ในอีกรูปแบบนึงที่ชวนขนลุก

มาถึงจุดนี้เรียกว่าผู้เขียนทำได้ดีกับการผสมผสานเรื่องราวลึกลับสยองขวัญ เข้ากับแนวระทึกขวัญจิตวิทยา นำเสนอมิติตัวละครที่เป็น unreliable narrator ได้ซับซ้อนน่าสนใจ สร้างบรรยากาศความเคลือบแคลงสงสัยให้คนอ่านไม่แน่ใจว่าอะไรจริงอะไรเท็จ หากเรื่องราวจบลงที่บทแรกนี้ก็อาจจะได้เรื่องสั้นชั้นดีที่ให้อิสระผู้อ่านขบคิดและตัดสินใจเองว่าความจริงคืออะไร

แต่น่าเสียดายที่ในบทต่อๆมา ผู้เขียนกลับพยายามพลิกผันเนื้อเรื่องให้เป็นแนวหักมุม ตัวละครสองตัวในบทที่สองที่ดูเป็นคนธรรมดาทั่วไป จู่ๆคนหนึ่งกลับกลายเป็นฉลาดปราดเปรื่องมีไหวพริบดุจดังเชอร์ล็อก โฮล์มส์ ส่วนอีกคนก็กลายเป็น mastermind ที่เต็มไปด้วยความฉลาดเลือดเย็นโหดเหี้ยมแบบศาสตราจารย์มอริอาตี้ไปซะงั้น

ความลึกลับอาถรรพ์ของชิกุวะที่ผู้เขียนปูพื้นได้อย่างน่าเชื่อถือในบทที่หนึ่งด้วยตำนานพื้นบ้าน และตอกย้ำให้แน่นหนาด้วยประสบการณ์ของตัวละครผนวกกับสภาพทางจิตใจที่ถูกบรรยายอย่างลึกซึ้งมีมิติในแง่บุคคลที่หนึ่ง กลับถูกรื้อถอนพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง คำสาปชิกุวะกลายเป็นเรื่องที่น่าขบขันไร้เหตุผล การดำเนินเรื่องกลายเป็นบทสัมภาษณ์สืบสวนที่จืดชืดไร้อารมณ์ ผูกเข้ากับตัวละครสองตัวที่ไร้แบ็คกราวน์ ขาดความน่าเชื่อถือ ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อผลักดันเนื้อเรื่องที่มุ่งเน้นจะสร้างจุดหักมุม ซึ่งพอหักแล้วหักอีกไปจนถึงท้ายเรื่อง ก็กลายเป็นความน่าหงุดหงิดว่านักเขียนญี่ปุ่นแนวสยองขวัญเวลาเขียนเรื่องตำนานคำสาปพื้นบ้านทีไร ทำไมจะต้องไปอัพสเกลให้กลายเป็นคำสาปที่แพร่หลายระดับโลกทุกที เฮ้อ

สรุปแล้ว นิยายเล่มนี้เริ่มต้นด้วยไอเดียที่ดี แต่กลับไปเน้นที่จะสร้างความคาดไม่ถึงหักมุมพลิกไปพลิกมา ล้มเหลวในการสร้างความสมจริงน่าเชื่อถือหรือเหตุผลรองรับ จึงไม่ต่างจากชิกุวะอันอ่อนยวบไร้แกนกลาง เมื่อถูกจับบิดไปมาก็แตกเละเทะอย่างน่าเสียดาย

2.5/5

[fy]

ชอบสไตล์การเขียนในบทแรกมาก มันบิดเบี้ยวแบบไปสุดดี ถ้าเรื่องจบแค่บทที่ 2 หรือช่วงกลาง ๆ ของบทที่ 3 น่าจะชอบกว่านี้ (อาจจะเพราะไม่ชอบคาแรกเตอร์อีตานักเขียนที่เป็นตัวเดินเรื่องบทที่ 3 ด้วยมั้ง เลยไม่ค่อยชอบบทนั้น)

[Txga]

เบียวมาก5555 เบียวจนเกือบยอมแพ้ แต่มาหลังๆมีความเป็นสืบสวนสอบสวนนะ อ่านเพลินอยู่ แต่ก็เบียวอ่ะ

[Thirteen]

ครึ่งเรื่องเป็นโรคของคนแก่ พออีกครึ่งเป็นคำสาปจริงๆ แต่อ่านเพราะปกกับชื่อเรื่องดึงดูดมากเลยล่ะ

[Som Jai]

Fun