خب این مجموعه شعر، اولین کتابی بود که از این شاعر میخوندم. هیچ تصوّر و ایدهای نداشتم و برای همین این کتاب در حکم آشنایی من با ایشون بود. اسمش، کاملاً برازندهش هست. غمزیستی. و چیزی که تلخترش میکنه، واقعیتیه که پشتش بوده. انقدر درد و ظلم به زنان تو ۲یا ۳شعرش داد میزد که احساس کردم شاعر تجربههای سخت و تلخی تو زندگانیش داشته. دو شعر "هیس!" و "انعکاس" دقیقاً حاکی از همون تلخیها و ظلم به جنس مونث بودن. و الحق واقعیت دردناکیه.
اما هر شعر در مقام یک کل واحد ساخت خواندنی و تازه ای نداشت زبان ساخت و پردازش تازه ای نداشت و مفاهیم و محتوا عموماً سانتیمانتال و روزمره بود، که احتمالاً کسانی رو که عاشقانه دوست دارن بخونن خوش خواهد آمد با اینحال