Pisanie opowiadań jest jak trzymanie w ręku pestki i tworzenie wokół niej czereśni. Albo śliwki – mówi o swojej twórczości Zdeněk Svěrák. Podwójne widzenie to zbiór dziewiętnastu opowiadań, z których pierwsze powstało powstało w roku 1966 a ostatnie w 2008. Pestką każdego z nich jest codzienność i dlatego każdy może tu odnaleźć znajome sytuacje i znajomych ludzi. Wyrafinowany, inteligentny humor, miejscami zadziorny, miejscami podszyty smutkiem, niesamowity zmysł obserwacji i nieprzeciętne wyczucie języka (co dla Tłumaczy, jak sami przyznają, stanowiło nie lada wyzwanie) charakteryzują każdą opowieść, którą tworzy Svěrák. Podwójne widzenie to także jeszcze jeden dowód na to, że Czesi to mistrzowie formy, ciętej ironii i empatii w prawdziwie Hrabalowskim stylu.
Prezentowane opowiadania zostały uhonorowane podwójną nagrodą Magnesia Litera w kategorii Nagroda Czytelników (2004 i 2012), a także podwójnym tytułem „Czeski Bestseller” (2008 i 2011). W 2014 r. otrzymał nagrodę im. Miroslava Švandrlíka przeznaczoną dla autorów najlepszych książek humorystycznych.
Populární český dramatik, scénárista, textař a herec. Úzce spolupracuje s Ladislavem Smoljakem (v divadle, v 70.-80. letech i jako filmový scenárista), se svým synem Janem (ve filmu od 90. let) a s hudebním skladatelem Jaroslavem Uhlířem (na písních pro děti a hudbě ke svým filmům).
Vystudoval Vysokou školu pedagogickou, obor český jazyk, literatura (1958). V letech 1958 až 1961 byl učitelem v základní škole v Měcholupech na Žatecku a na gymnáziu v Žatci, později od roku 1961 do 1969 byl redaktorem rozhlasu. Od roku 1961 do 1969 byl členem KSČ, k čemuž se vyjádřil například v rozhovoru [1] pro časopis Reflex. V roce 2005 se dostal mezi prvních třicet osobností v divácké soutěži Největší Čech.
Společně s Ladislavem Smoljakem a Jiřím Šebánkem vymyslel postavu fiktivního českého génia Járy Cimrmana. S Ladislavem Smoljakem napsali pro Divadlo Járy Cimrmana řadu divadelních her, jako jejichž fiktivní spoluautor je uváděn právě Jára Cimrman. Ten je také hlavním hrdinou jejich společného celovečerního filmu Jára Cimrman ležící, spící.
Jako filmoví scénáristé se Zdeněk Svěrák a Ladislav Smoljak podíleli na celé řadě celovečerních filmů. Je úspěšný také jako herec. Jednu z hlavních rolí ztvárnil ve filmu Kolja (natočeném podle jeho vlastního scénáře), jenž režíroval jeho syn Jan Svěrák. Tento film získal nejen sedm Českých lvů, ale i dvě prestižní světová ocenění Oscar a Zlatý glóbus. Kromě toho byly na Oscara nominovány i filmy Obecná škola (režie: Jan Svěrák) a Vesničko má středisková (režie: Jiří Menzel), ve kterých hrál vedlejší role.
Kromě písniček pro děti na hudbu Jaroslava Uhlíře psal v 70. letech pod pseudonymem Emil Synek i texty k populárním písním; asi nejznámější je Holubí dům zpívaný Jiřím Schelingerem (rovněž na Uhlířovu hudbu).
Od roku 1988 připravuje spolu s Jaroslavem Uhlířem pořad pro děti Hodina zpěvu, který je vysílán Českou televizí.
Przecudowny zestaw króciutkich opowiadań, bardzo przewrotnych (i przez to całkiem śmiesznych). Korzeniami (Autor ma swoje lata) sięgają czasów komunistycznej Czechosłowacji i mogą być trudne do zrozumienia dla kogoś, kto tych czasów nie pamięta.
Dla mnie absolutnym majstersztykiem przewrotności jest opowiadanie Iwan i Lenin, które mogłoby się rozegrać w każdym z krajów „Obozu”.
Ale opowiadania nie zawsze są tak polityczne, są zazwyczaj bardzo ludzkie i opisują historię, które sami sobie fundujemy. A Autor w żadnym wypadku tego nie piętnuje.
Robię DNF około połowy, ale nie dlatego, że złe, ale dlatego, że mam poczucie, że zupełnie nic nowego nie wnoszą we mnie. Nie jestem zupełnie ciekawa kolejnych opowiadań. Jak nigdy nie oceniam nieskończonych książek, to tutaj się pokuszę, bo jednak nie spodziewam się, żeby któreś opowiadanie szczególnie zmieniło coś w moim życiu, albo chociaż dało się zapamiętać na dłużej niż 5 minut. Ładnie napisane, dobrze skonstruowane opowiadania - tyle, ni mniej, ni więcej.
Urocza, zabawna, poetycka, a jednocześnie rubaszna, okrutna i jakże prawdziwa jest ta książka. Połknęłam w jeden weekend. Znakomicie pisze pan Svèrák, co nie powinno dziwić nikogo, kto widział filmy na podstawie jego scenariuszy. Urzekły mnie te opowiadania i chętnie sięgnęłabym po inne tytuły.
przyjazne opowiadania, SWIETNY styl pisania. po prostu nie byly one o niczym, nie niosly zadnego przeslania. takie przyjemne drabbles na jedno popoludnie