กระจกเงา เงากระจก

by อุทิศ เหมะมูล

ชีวิตที่ผกโผนและหลงทางของวัยหนุ่ม ไต่ตะกายไปในความฝันอันพลุ่งพล่าน ความร่านรัก และบาดแผลของอดีต ท่ามกลางเสียงเพลงและวรรณกรรมที่อบอวลในเมืองหลวงช่วงทศวรรษ 2540

‘เขา’ นักศึกษาศิลปะที่ตามหาความหมายของชีวิต เต็มเปี่ยมด้วยความทะเยอทะยานและความปรารถนาแห่งวัยหนุ่ม
‘ผม’ ดีเจของร้านคาเฟ่ บราวน์ ชูการ์ เต็มเปี่ยมด้วยบาดแผลและความพยายามเข้าใจโลก

สองเส้นเรื่องที่ตัดสลับกันนี้จะค่อยๆ พาเราไปสู่จุดบรรจบที่ยากจะคาดเดา

272 pages, Paperback

First published March 1, 2006

About the author

อุทิศ เหมะมูล เกิดเมื่อวันที่ 10 มกราคม พ.ศ. 2518 ที่อำเภอแก่งคอย จังหวัดสระบุรี เรียนชั้นประถมที่โรงเรียนแสงวิทยา ชั้นมัธยมต้นที่โรงเรียนแก่งคอย มีใจรักชอบการวาดรูป แต่ด้วยบิดาวาดหวังให้เป็นวิศวกร จึงแอบไปสมัครสอบเรียนศิลปะที่แผนกศิลปกรรม สถาบันเทคโนโลยีราชมงคล วิทยาเขตภาคตะวันออกเฉียงเหนือ นครราชสีมา และสอบเข้าคณะจิตรกรรม ประติมากรรม และภาพพิมพ์ มหาวิทยาลัยศิลปากร (วังท่าพระ) กรุงเทพฯ ยังความปลาบปลื้มให้บิดาเป็นอย่างมาก

ปี 2542 ได้ร่วมงานกับฟิล์มไวรัส ดวงกมลฟิล์มเฮาส์ จัดฉายหนังตามสถานศึกษาต่างๆ และได้มีหนังสั้นเป็นของตัวเองชื่อ พิภพบรรฑูรย์ อีกทั้งจับพลัดจับพลูได้เป็นผู้กำกับศิลป์ ภาพยนตร์ไทยเรื่อง ดอกไม้ในทางปืน กำกับภาพยนตร์โดยมานพ อุดมเดช

ปี 2543 เริ่มเขียนบทความทางภายนตร์ให้กับนิตยสาร Movie Time ระหว่างนั้นเขียนเรื่องสั้นไปด้วย เรื่องสั้นเรื่องแรกที่ได้รับการตีพิมพ์ชื่อ เลือน: จุดจบของนามอันเป็นอื่น ที่สยามรัฐสัปดาห์วิจารณ์ ต่อมาใน ปี 2547 พิมพ์นวนิยายเรื่องแรก ระบำเมถุน ปี 2548 ตีพิมพ์รวมเรื่องสั้น ปริมาตรรำพึง (ผ่านเข้ารอบ 20 เล่มสุดท้ายรางวัลซีไรต์

ปี 2549 ตีพิมพ์นวนิยาย กระจกเงา / เงากระจก (ผ่านเข้ารอบ 15 เล่มสุดท้ายรางวัลซีไรต์) ปี 2551 ตีพิมพ์รวมเรื่องสั้น ไม่ย้อนคืน และบทวิจารณ์ภาพยนตร์ OUTSIDER IN CINEMA

ปี 2552 นวนิยาย “ลับแล, แก่งคอย” ได้รับรางวัลวรรณกรรมสร้างสรรค์ยอดเยี่ยมแห่งอาเซียน (ซีไรต์) ประจำปี พ.ศ. 2552

Reviews

[Jija · Rating 4 out of 5]

คุณอุทิศ เหมะมูล เขียนสนุก และจริงราวกับมีชิ้นส่วนความทรงจำหลุดติดหน้ากระดาษมาด้วย (ไม่รู้เหมือนกัน แค่รู้สึกแบบนั้น) กระจกเงา | เงากระจก ฉายภาพชุมชนคนดนตรีย่าน RCA ได้อย่างมีเสน่ห์ เราไม่ได้ไปอยู่ใน scene ยุคนั้นหรอกแต่รู้สึกมัน cool แบบธรรมชาติดีจัง (ส่วนลีลาการเขียนถึงดนตรีที่ตัวละครนำชอบกลับเต๊ะท่าน่าเอ็นดู) น่าจัด playlist เพลงจากในเล่ม

ชอบความ fluid แรงปรารถนาของตัวละครนำ ไม่ต้องมานั่งพร่ำเรื่องเพศสภาพ เน้นย้ำเพียงแรงดึงดูดระหว่างบุคคล การใช้ภาษาพูดของ ‘เธอ’ กับคำอธิบายอาจจะขัด ๆ กันในหัวหน่อย แต่อาจเป็นเพราะยุคสมัยด้วย (เรื่องเกิดขึ้นช่วงปีพ.ศ. 254x)

ตั้งคำถามกับตัวเองว่าถ้าเส้นทางชีวิตของ ‘เธอ’ และ ‘นางสาวแก่นแก้ว’ สลับกัน เราจะอึดอัดใจแบบนี้ไหม มีประเด็นเรื่องเพศที่คาใจ แต่ก็ไม่เสียอรรถรส อ่านเพลิน และอยากเจอ ‘เขา’ สักครั้ง

[iamkiko · Rating 3 out of 5]

เรื่องความพยายามทำตัวเป็นคนเท่ๆ คูลๆ ของคนบ้านนอกที่เข้ามาเรียนศิลปะในกรุงเทพ แต่ความจริงโคตร loser ไปเรียนรึก็ไม่ไป งานก็ทำบ้างไม่ทำบ้าง จนก็จน เงินก็ไม่มีจะแดก ยังกระแดะทำตัวเทสดีฟังเพลงฝรั่งแล้วดูถูกคนฟังเพลงไทยว่าต่ำต้อย พูดจาภาษาวรรณกรรม เก่งแต่แกสไลต์คนที่ด้อยอำนาจกว่าไปวันๆ ขืนใจคนอื่นแล้วยังมีหน้ามาไม่สำนึกว่าตัวเองทำไม่ดีตรงไหน โดนเธอด่าหนึ่งหน้ากระดาษก็สมควรแล้ว ตอนจบแม่งยังไม่เห็นจะแสดงความรู้สึกผิดอะไรมากมายแถมมันยังได้เลี้ยงหมาอีก อ่านแล้วรำคาญอีเขานี่เหลือเกิน ไม่ได้รู้สึกดีกับมันเลยตั้งแต่ต้นยันจบเรื่อง เพ้อฟุ้งสไตล์ ps คนเมืองไลฟ์สไตล์เท่ๆ คงชอบมั้ง แต่พอดีไม่ใช่คนกรุงเทพเลยไม่รีเลท แกก็เขียนดีนะแต่แค่รู้สึกว่าคำพูดคำจาดูประดิษฐ์ไปเสียหมด

[Lullabird · Rating 5 out of 5]

สิ่งที่ related กับนี่มากสุดคือการนั่งรถเมล์ 555555555
อาจไม่ค่อยเก็ตพาร์ทม่อนในส่วนร้านเหล้ามากเท่าไหร่ แต่ก็ร่วมไปได้

ชอบที่มันด่าตัวมันเองในเรื่อง เกือบจะไม่สังเกตสรรพนามแล้ว ชอบความโพล่งอะไรออกมายาวๆ ช่วงท้าย
ไม่มีความรู้สึกอยากสงสารตัวเอกเลย ชิชะ ด่าหนึ่งหน้ากระดาษนั่นคือสุดละ ขอบคุณที่เขียนตัวละครให้เราอยากทุบมัน พวกผู้ชายไบชั่วๆ มันเลวจริงๆ มาตงติสไรนักไม่รู้ ยังจะยัดเยียดความติสให้คนอื่นอีก

ช่วงแฟ้มข่าวคือดีที่ในปัจจุบันไม่ได้รุนแรงขนาดนั้น แต่หัวข่าวบางส่วนก็ยังเห็นความเหยียดอยู่ ใครเขาจะอยากผูกติดหรือไม่ผูกติดเรื่องเพศก็เรื่องของเขาไป แค่เห็นคนในคอมมูเป็นคนนึงๆ ด้วยก็พอ

[Fhay S · Rating 4 out of 5]

สนุก วางไม่ลง