“Dışarıda yağmur yağıyor, üstüm ıpıslak, kalbim kupkuru ve ben yapayalnızım. Kendimle alakalı her şeyi pekiştirerek söylemek zorundayım, kalbim apacıyor.”
Sene 1992, ülke geçirdiği zor dönemin izlerini hâlâ taşıyorken henüz yoluna girmiş bir düzen yoktur. Bu düzensizliğin içerisinde aynı evde doğup büyümüş olan Firuze ve Ecevit birbirlerinin tek ve en sevdiği oyun arkadaşıdır. Yetişkinlerin kavgalarının ötesinde, boya kalemleri ve oyunlarıyla büyüyen iki çocuğun doğarken beraber yazılan kaderleri bir doğum gününde sert bir silgiyle silinir ve hiç var olmamış gibi birbirlerinden koparlar.
1992’nin 16 Kasım’ında siyasetin ünlü ismi Atilla Akın’ın biricik kızı Firuze Akın için doğum günü partisi düzenlenir. Partide işlenen cinayet suçluları masum, masumları suçlu yapar.
Firuze Akın’la aynı gün doğan oyun arkadaşı Ali Ecevit Tarhan onuncu yaş gününe girdiğinde omzunda apolet misali taşıdığı bir cinayet suçu vardır artık.
İyi çocuk, kötü çocuk. Çiz üstünü. Suçlu çocuk, masum çocuk.
hayatimda bu kadar olay varmis gibi gorunen ama asla ilerlemeyen bir kitap okudugumu hatirlamiyorum ya hdjkhdfjkhndfj yazarin kalemine lafim yok cok akici bir kalemi var ve tarihi de cok guzel arastirmis ama bu kadar yani asla bir olay akisi yok sadece dram dram ve dram. karakterler okuyucu okurken ah ulan size kiyamam cigerimi soktunuz desin diye yazilmis. zerre karakter gelisimi ve ilerleme yok kitabin tek amaci okuyucuyu aglatmak...drami severiz ama ortada bir gelisim yoksa siritiyor maalesef
ecevit ve firuze benim yarali kugularim onlarca kitap okudum hicbiri bu kadar icime islemedi onlar gerceklermis gibi hissediyorum bazen kendimi onlara dua ederken buluyorum bolum geldigi gunun sabahi gozlerim davul gibi sisiyor aglamaktan helak oluyorum her sabah okula giderken onunden gectigim mezarlikta eger firuze olduyle umarim mezarinda akin degil tarhan yaziyordur diye dua ediyorum onlari o kadar benimsedim ki yasadiklari seyleri sanki ben yasiyormusum gibi hissediyorum ikisine de kizamiyorum cunku ikisi de hic normal seyler yasamadi hayatlari mahvoldu ikisini mutlu bir sonda hayal edemiyorum cok imkansiz geliyor firuzenin ophelia gibi olecegini dusunuyorum o bataklik oyle derin ki niluferi icine cekecek olecegine kendimi alistirmaya calisiyorum umarim firuze olmeden ecevitin onu affettigini firuzeyi nadide cicegi olarak gordugunu ve guzelliginin cok para ettigini soyler onlari cok seviyorum ve her daim sevecegim lutfen okuyun pisman olmazsiniz 10/∞
Belli ki ilk yazdığı kitap değil yazarın ama yazım dili akıcı değil Firuzenin iki sayfa içersinde kendiyle çeliştiği çok yer oluyor ve bunlar duygusal karmaşa değil yazarın yaptığı hatalar yazılan karakter problematikliği hakkında konuşmayacağım ama kullanılmasına gerek olmayan onca cümleyle o kadar sıkıcı hale getirilmiş ki aslında çok iyi bir kurgu olabilecekken yazılan karakterlerin yapılan betimlemelerin gölgesinde kalıp erimiş önü kapanmış gibi kadının saç kesim tipi betimlemesine bile girilmişti ve bu bu kadar kalın bir kitap yazma cesareti gösterip yapılabilecek en acemi hatalardandı bence
Çok çok güzeldi başından sonuna her karakteriyle ve derinliğiyle tam olarak beklediğimi bulduğum bir kitaptı. Kitapla ilgili çok şey duymuştum ama daha çok Ecevit ile ilgili şeylerdi kitaba başlayınca Firuzeyi okuyunca hem şaşırdım hem de hayran kaldım inanılmaz bir karakter o ailede o baba ve abi ile kocaman bir vicdan azabı ve çocukluğunun en önemli insanını oyun arkadaşını kaybetmiş olarak yaşaması öyle korkunç ki okudukça onu anladıkça paramparça oldum sanki canım Firuze bir de öyle güzel aşık ki Ecevit e hem kendini suçluyor hem de deli gibi aşık ne derse desin peşinde Ecevit in ben onun bu kadar güçlü ve etkileyici bir karakter olduğunu tahmin etmemiştim o yüzden çok daha fazla etkilendim ve tabiki ona sarılmak istedim çok fazla istedim Ecevit anlasın affetsin sevsin diyerek okudum tüm kitabı. Sonra bir yandan da Ecevit in hikayesinin gerçeklerini okudum okudukça çöktü içim resmen öyle korkunç ki onun ve ailesinin yaşadıkları Ecevit ve onun birbirine pek doyamayan biricik ailesi mahvetti beni. Cinayeti ve hain damgasını onun üzerine yıkmaya çalıştıkları o dava kısımları öyle çaresiz ki Ecevit in bir yandan çocuk umudu var ama Firuze dedi diye söylenenleri duyduktan sonra onun korkusunu da çaresizliğini de çok derinden hissettim ve mahvoldum. Yetmedi üstüne Firuze ye ezberletip söylettileri kısım o kadar rahatsız ediciydi ki Firuze durmadan Ecevit i sayıklayıp ağlıyor ve korkunç şeylere sebep oluyor göz göre göre yoktan yere aptal Bülent hapse girmesin diye bir aileyi kahrediyorlar. Gerçekten ağır ama bunları hissedebilmek çok değerli benim için ağlıyorum durmadan ama mutluyum böyle derin karakterlerde ve hikayelerde çok fazla kendimden parça buluyorum özellikle Firuzede onun içine sıkışıp kaldığı ailesi ile ilgili düşünceleri tam kalbime dokundu biraz da o yüzden Firuzeye bu kadar hayran kaldım sanırım.Ecevit in dönüşü ve acıların arkaya atılıp düşmanlığın öne çıktığı kısımlar kesinlikle çok derin hissettiren yerlerdi yoksa tersleyip duran bağırıp azarlayan bir erkek karaktere böyle aşık olmam mümkün değildi ama Ecevit in kalbi ortadaydı resmen ne derse desin Firuzeye içindeki o Firuzeyi çok seven oyun arkadaşı oradaydı ve en başından beri hissettim bu da yazarın başarısı olsa gerek. Kadın ve erkeğin gerçek bir sebepten düşman olmaları ve bu gerilimle ilişkilerinin ilerleyip aşka dönüşmesi benim için en keyifli ve gerçek düşmandan aşka kurgular oluyor. Canım kitap istediğim her şeyi verdi. Çok ağladım ve çok hissettim Firuze yi Ecevit i onların acılarına rağmen birbirine koşmak isteyen ama koşamayıp daha çok acı çeken kalplerini derinden hissettim ve çok sevdim. İyiki okudum 🤍
This entire review has been hidden because of spoilers.
Dilan'in yazım tarzını cok seviyorum, Serceyi Öldürmek'in konfor kitabım olmasi da bunun gostergesi aslinda.
Güzel bir kurgu, yazarın baya arastirma yapması, emek harcaması gerekmistir diye dusunuyorum; hem hukuk, hem siyasetin işin içine girmesinden öte. Ayrıca gazete fikri de cok başarılı. Bu kadar ovmeme ragmen neden 4 yıldız verdiğime gelecek olursak; bir dramsever olarak bu kitap bana bile cok geldi, Ecevit ile Firuze neredeyse hic nefes alamadi, bize de aldirmadilar. Sürekli kahır kahır kahır. Yahu zengin kızın yediği menemene bile hüzünlendim. Gerçek hayatta cok daha agirini yaşayan elbet vardir ama bir kitap için çok boğucu geldi açıkçası.
Kitabın benim yaşadığım yerlerde geçmesi de ayrıca hoşuma gitti. Firuzenin atölyesinin, hangi sokaklarda yurudugunu, Seher'in evinin nerelerde olabileceğini tahmin etmeye çalışmak ufaktan bi zevk veriyor.
“Geldim baktım, öldün mü kaldın mı diye” “Kaldım”, dedim. Maalesef ki kaldım. “Ölseydim bir şey değişecek miydi?” “İki lokma ekmek fazla yerdim.” ‘Bir insanın hayatında iki lokma ekmek kadar yer kaplamak.’
“Şimdi ben bu yarayı kanattım. Suçlu ben miyim yoksa bu yaraya sebep olan mı dedi. Sence Ecevit suçlu bu yarayı açan mı bu yarayı deşen mi?”
çok övüldüğü için sevmeyeceğimi düşünerek başlamıştım ama bayılacağımı beklemiyordum. daha kısa sürede bitireceğimi biliyordum ama araya bayram vs girince süresi uzadı. umarım en kısa sürede 2. kitabı çıkar.
dramı bunalttı cok guzel soylenebilecek sozlerı cok basite indirgeyerek kitap basitleştirilmiş çoğu yer bende etki yaratmadı zaten karakterler cok problematik insanın okuyası gelmıyo