Ο συμβολισμός της λεοπάρδαλης

by Lena Kitsopoulou, Λένα Κιτσοπούλου

Η Κική επιστρέφει στα τριάντα τρία της στην επαρχιακή κωμόπολη όπου μεγάλωσε μέχρι τα δεκατρία, ώστε να ζήσει εκεί. Όμως το όνομά της πλέον είναι Λάμπρος, οπότε ο Λάμπρος που ήταν κάποτε Κική επιστρέφει στον τόπο καταγωγής του για να ξαναπέσει πάνω στον έρωτα της ζωής του, αυτόν που ως κοριτσάκι άφησε πίσω, για να ξανατραυματιστεί θανάσιμα από τον ίδιο έρωτα που δεν ξεπεράστηκε ποτέ, για να παλέψει ο αρσενικός εαυτός με τον θηλυκό μέσα στο ίδιο σώμα, όπου η συνύπαρξη και η σφαγή είναι αναπόφευκτες, ακόμα και σε άτομα που γεννιούνται και πεθαίνουν με την ίδια ταυτότητα.
Το πλάσμα αυτό το διχοτομημένο, με το δαχτυλίδι λεοπάρδαλη, το όμορφο και αυτοκαταστροφικό αυτό πλάσμα που φτιάχνει κοσμήματα, που ξέρει από λογοτεχνία, που έχει γυρίσει την Ευρώπη, που μιλάει λίγο και γοητεύει τους πάντες, περιφέρεται στα μπαρ, τα μεζεδοπωλεία και τις αλάνες της επαρχίας, παλεύοντας με τα δύο φύλα μέσα του, με το σκοτάδι του το άφυλο και με τον παράφορο έρωτα.

200 pages, Paperback

First published March 19, 2026

About the author

Greek: Λένα Κιτσοπούλου

Reviews

[iliooon · Rating 5 out of 5]

η Ερωτευμένη γυναίκα

[Takisx · Rating 5 out of 5]

10 χρόνια μετά τον τελευταίο της βιβλίο, η πολυτάλαντη Λένα επανέρχεται με έναν καταπέλτη και μαζί μ αυτόν παίρνει κι ένα σουγιά και σφάζει τα πάντα στο πέρασμά της

ομοφοβία, επαρχία, ερωτευμένες χαζές γκόμενες , αμορφωσια και πάει λέγοντας

πάνω από όλα συνθέτει ένα σπάνιο πορτραίτο ενός βαθιά ποιοτικού πλάσματος που επιζητεί για έναν ανεξήγητο λόγο την τιμωρία του

Ειδική μνεία για την Ερωτευμένη Γυναίκα του μυθιστορήματος

Ολοζώντανη και σπαρακτική
όπως και όλη η ιστορία.

[Γιώργος Μαντάς · Rating 5 out of 5]

Μετά από έντεκα ολόκληρα χρόνια που πέρασαν απ' όταν μας έδωσε τα διηγήματα που ακόμα με στοιχειώνουν (αναφέρομαι στη συλλογή ''το μάτι του ψαριού'') μάλλον εισακούστηκαν οι προσευχές μου κι έτσι έχουμε νέο μυθιστόρημα της πολυαγαπημένης μου Λένας Κιτσοπούλου.
Φυσικά όλα αυτά τα χρόνια διέπρεπε στο θέατρο, αλλά ήθελα και κάτι λογοτεχνικό.
Αυτό που σέβομαι και εκτιμώ σε αυτή την καλλιτέχνιδα είναι ότι αυτό που έχει να πει θα το πει.
Δεν τη σκιάζει φοβέρα καμιά.
Γράφει με τον γνωστό, ωμό, αφιλτράριστο τρόπο της που τόσο πολύ μου ταιριάζει.
Γράφει μια ιστορία για την καταστροφική φύση του έρωτα πάνω απ' όλα.
Αυτό είναι ''ο συμβολισμός της λεοπάρδαλης''.
Είναι η λογοτεχνική καταγραφή του ''τρώγομαι με τη σάρκα μου'' (κατά παράφραση του ''τρώγομαι με τα ρούχα μου'').
Στη γραφή και γενικότερα στην τέχνη της Κιτσοπούλου δεν χωράνε πολιτικές κορεκτίλες και αναλύσεις περί του τι σημαίνει φυλομετάβαση και δεν υπάρχει λογοκρισία ώστε να μη θιγεί η τάδε κοινωνική ομάδα και γενικώς διάφορες αναλύσεις που οδηγούν μόνο σε χασμουρητά.
Δεν υπάρχει politically correct στη ζωή.
Κι αυτό είναι χρέος της τέχνης να το καταγράψει.
Είναι χρέος της λογοτεχνίας.
Ο τσακισμένος άνθρωπος θα τσακιστεί ακόμα περισσότερο απο το κοινωνικό του περιβάλλον, από τον έρωτα, από τη φιλία, από ένα σωρό πράγματα.
Οφείλει να το καταγράψει η λογοτεχνία αυτό το πράγμα.
Αλλιώς γράφεις ένα βιβλίο με στερεοτυπικές συμβουλές αυτοβελτίωσης, θα το κοτσάρουν ως διαφήμιση σε στάσεις λεωφορείων, θα το προτείνουν παντού στα social media και σε διάφορες χορηγούμενες διαφημίσεις ως κάτι εξαιρετικά πρωτότυπο ενώ στην πραγματικότητα θα είναι τίγκα στις κοινοτοπίες.
Οι ήρωες της Κιτσοπούλου ματώνουν στ' αλήθεια.
Εδώ η Κική (που πλέον είναι Λάμπρος) επιστρέφει στην επαρχία των παιδικών χρόνων.
Και βυθίζεται βαθιά μέσα στο σκοτάδι.
Υπάρχει και μια εσωτερική πάλη μεταξύ των δύο φύλων της (του βιολογικού και αυτού που επέλεξε μετά τη φυλομετάβαση) και συναντώντας στο χωριό κι έναν παλιό της έρωτα βλέπουμε να έχει και δεύτερες σκέψεις και να βασανίζεται από αμφιβολίες για το αν τελικά έκανε τη σωστή επιλογή.
Είναι ένα άνοιγμα στην ψυχοσύνθεση του χαρακτήρα.
Δεν χρειάζεται να πω πως δίνει ρέστα στην περιγραφή του ζόφου που επικρατεί στην επαρχία.
Φινάλε συνταρακτικό.
Ανοιχτό και ολοκληρωμένο ταυτόχρονα.
Ίσως να είναι και η πρώτη φορά που συναντώ ένα τέτοιο φινάλε σε κείμενο της Κιτσοπούλου.
Όσο για τον περίφημο μισανθρωπισμό , εγώ πιστεύω πως οι άνθρωποι που προσπαθούν να είναι ειλικρινείς με τον εαυτό τους και τους γύρω τους , είναι έτσι.
Δεν είναι μισανθρωπία.
Είναι βούτηγμα στα βαθιά και προσπάθεια κατανόησης (και όχι πάντα δικαιολόγησης) της ανθρώπινης συνθήκης.
Δεν είναι αγγελικά πλασμένος ο κόσμος.
Και η Λένα Κιτσοπούλου φροντίζει να μας το υπενθυμίζει με την τέχνη της.
Καταπληκτικό σύγχρονο μυθιστόρημα.

[Konnakr · Rating 5 out of 5]

Η χαρακτηριστική πυκνή και πολυεπίπεδη γραφή της Λένας Κιτσοπούλου που αγαπάμε να διαβάζουμε. Τα σύμβολα και οι εικόνες αποκτούν κεντρικό ρόλο στην αφήγηση, η οποία συνδιάζει ρεαλιστικά Κ’ αλληγορικά στοιχεία.
Μια νουβέλα για τον έρωτα, την εσωτερική σύγκρουση των φύλων, την βία και την αυτοκαταστροφή.

[Kostas · Rating 3 out of 5]

είναι το 3 ο βαθμός που δίνω σε κάτι controversial που αρνούμαι να παραδεχτώ ότι μου άρεσε, ή που επίσης καταλαβαίνω γιατί αρνούμαι να παραδεχτώ ότι μου άρεσε; σε κάθε περίπτωση, personal note όχι review, το πήρα την περίοδο της προπαραγγελίας οπότε έχει προσωπική αφιέρωση και χαίρομαι γι' αυτό, και μάλιστα το μεταίχμιο το έστειλε και δύο μέρες πριν ώστε να είναι στην πόρτα μου τη μέρα της επίσημης κυκλοφορίας. τι κιου��.

προσπαθώ να αποφασίσω αν ο τρανς χαρακτήρας χρησιμοποιήθηκε επειδή είναι θέμα των ημερών/των τελευταίων μηνών βασικά, ή επειδή όντως είναι μια ταυτοτητα που εξιτάρει την περιέργεια της συγγραφέα (επειδή στην τελευταία παράστασή της που είδα παρουσιαζόταν επίσης ένα τρανς άτομο, δεν είναι κάτι καινούργιο, αλλά με έναν διαφορετικό τρόπο, ή και όχι διαφορετικό, και στους δύο τέλος πάντων κοινό ήταν ένα υπονοούμενο του performance του φύλου τους αντί για ζωή ή αυθορμητισμό μέσα σε αυτό. που από την άλλη για performance φύλου μιλάει και το Judith Butler )

γενικότερα αυτό το "είναι έτσι.....αλλά από την άλλη, μήπως είναι αλλιώς;" είναι χαρακτηριστική σκέψη όταν διαβάζεις Λένα Κιτσοπούλου, και τα θεατρικά της έργα και τα διηγήματα και τώρα και το μεγάλο πεζό, και προσπαθείς να καταλάβεις από πού πήρε αφορμή και ποια είναι τα politics της, ή αν απλά δεν πήρε αφορμή από πουθενά και διάβασες 200 σελίδες καλογραμμένου shock value με υπόθεση.

για άλλη μια φορά φανερός ο μισανθρωπισμός που εκτιμώ, για άλλη μια φορά φανερή και κάτω από μεγεθυντικό φακό η σαπίλα της αστικής ζωής στην Ελλάδα, αλλά και η σαπίλα της ζωής στην επαρχία της Ελλάδας, ωμές αντιδράσεις και ωμή αναπαράσταση χαρακτήρων και ανθρωπων - για την ακρίβεια φιγούρων; ανδρείκελων;

ανθρώπων που η συγγραφέας αφήνει μόνο τα βασικά τους χαρακτηριστικά (ακόμα και από άποψη ύλης κυριολεκτικά) ώστε να τους υποβάλει σε συνθήκες και δοκιμασίες, αυτοαλοκαλουμενη Θεός, για να δει πώς θα αντιδράσουν. πολύ ενδιαφέρον πείραμα, πολύ ενδιαφέρουσα η αντιμετώπιση χαρακτήρων ως πειραματόζωα, διαβάζω αρκετά τέτοια βιβλία και έργα, δεν ξέρω τι δείχνει αυτό για εμένα τελικά.

[Demetra Stavridou · Rating 2 out of 5]

Τα ίδια και τα ίδια.
Η βία του κατατρεγμένου ( ; ) ζώου πάνω στα άλλα, αναίτια, σαρωτική και καταστροφική. Βία για τη βία. Βία για τη λύτρωση που όμως δεν έρχεται ποτέ. Βία για τον εαυτό. Όχι άλλο κάρβουνο.

Τεχνικά τώρα, βαριέμαι να το αναλύσω α λα Κική κι εγώ. Ο πιο καλοδουλεμένος χαρακτήρας του βιβλίου ήταν η Χριστίνα, η πουρογκόμενα, η Ερωτευμένη. Θα την σκέφτομαι κι αυτήν και τους πόνος της με αγάπη.

[Nadia · Rating 1 out of 5]

Βαθιά τρανσφοβικο μάλλον δεν ξέρει τι είναι τρανς .

[Evangelos Makrakis · Rating 5 out of 5]

Μια θαρραλέα σπουδή στην ανθρώπινη φύση και στον έρωτα που υπερβαίνει τα φύλα…

[Athina · Rating 5 out of 5]

Μια κατηγορία από μόνο του

[Hara · Rating 4 out of 5]

Γροθιά στο στομάχι, βιβλίο που το διαβάζεις με μια ανάσα.