ดาวดวงดอกสนหล่นโรย

by กิตติศักดิ์ คงคา

ความสัมพันธ์แปลกประหลาดที่มีจุดเริ่มต้นจากสวนขวัญหลังบ้าน ระหว่างเชื้อพระวงศ์ผู้สูงศักดิ์หนึ่งในขบวนการเสรีไทยกับเด็กหนุ่มผมทองตาฟ้าที่ประกาศว่า ตนเป็นมนุษย์ต่างดาว

ไม่กี่ชั่วโมงหลังทหารญี่ปุ่นยกพลขึ้นบกกลางสงครามโลกครั้งที่สอง หลวงสมัญญาวิลาศค้นพบเด็กหนุ่มร่างกายเปลือยเปล่าหลงทางมาอยู่ที่สวนหลังบ้านจังหวัดพระนคร เขาไม่มีทางเลือกใดอื่นนอกจากรับเลี้ยงคนแปลกหน้าไว้เพื่อป้องกันไม่ให้ทหารญี่ปุ่นจับจ้องและนำภัยมาถึงฝ่ายเสรีไทย ความสัมพันธ์แปลกประหลาดจึงเริ่มต้นในสวนขวัญรโหฐานห่างไกลผู้คน ที่นี่มีเพียงเชื้อพระวงศ์ชั้นสูงผู้ฝักใฝ่ประชาธิปไตยกับเด็กหนุ่มผู้โปรดปรานบทร้อยกรองและประกาศว่า ตนเป็นมนุษย์ต่างดาว

ความโรแมนติกที่ไม่ได้มีแต่รสหวาน ในวันที่โลกแบ่งออกเป็นสองฝ่ายท่ามกลางความขัดแย้งของคนในประเทศ จึงมีเพียงกลิ่นอายของหยาดน้ำตา และเงาของความสูญเสียทอดทับอยู่ตลอดเส้นทาง

264 pages, Paperback

Published March 1, 2026

About the author

Associated Names:
* กิตติศักดิ์ คงคา
* ลงทุนศาสตร์
* นายพินต้า

กิตติศักดิ์ คงคา เป็นหนึ่งในนามปากกาและชื่อจริงของนักเขียนชาวไทย เป็นที่รู้จักในฐานะนักเขียนนิยายสืบสวนฆาตกรรม

Reviews

[Pakwan · Rating 3 out of 5]

พีเรียดช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 คุณหลวงหนุ่มกับมนุษย์ต่างดาวที่มีเสตจเนมว่าโตนโซนและซอมพอ(สารภาพว่าอ่านละนึกถึงโซมโตโซมโต๊ยตลอด+.+)

ประวัติศาสตร์+กวีคนชมไปเยอะแล้วเลยขอละไว้ เปิดมาแน่นจริงๆ ตลอดทางก็เต็มไปด้วยกวี แต่ในพาร์ทความรักคือถึงจะโปรยมาว่าเป็นเกขม แต่เอาเข้าจริงก็รู้สึกว่าจวบจนสิ้นแสงแดงดาวยังขมกว่า อันนี้คือยังไม่อินกับความรักเท่าไหร่ ละไม่ได้เน้นมากด้วย ให้กับปวศและบทกลอนมากกว่า(แต่ดันโปรยว่าเกขม ซึ่งชั้นยังไม่อินกับความรักเลยคุณพี่ เอาที่ไหนมาขม) เข้าใจว่าเหมือนจะslow burn แต่ดันถูกกีดกันด้วยจำนวนหน้า เล่มเล็กไม่พอยังบางอีก ผลก็คือยังรู้สึกว่าไปไม่สุด

เรื่องนี้ขมจริงๆ แหละ แต่เป็นขมกับชะตาชีวิตของซอมพอมากกว่า หนุ่มผมทองตาฟ้าของชั้น แบบคนนึงเกิดมาด้วยสิ่งที่พิเศษกว่าคนอื่นก็ต้องอยู่ในจุดที่ต่างจากคนอื่น อยากปลอบ

[Rungsima · Rating 5 out of 5]

ดายดวงดอกสนหล่นโรย เป็นเรื่องราวที่สนุกครบรสมาก ทั้งสุขและเศร้า เหมือนได้อ่านนิยายเกขม นิยายประวัติศาสตร์ และบทกวี ในเล่มเดียว

[Nine P · Rating 4 out of 5]

3.5/5 เล่าความสัมพันธ์ระหว่าง หลวงสมัญญาวิลาศกับมนุษย์ต่างดาวที่มาเจอในสวนหลังบ้าน ใน setting สงครามโลกครั้งที่ 2
เป็นเกย์ขมที่ความรักก่อตัวจากความชอบด้านบทกวี การใช้ชีวิตด้วยกัน ส่วนตัวไม่ค่อยอินกับความรักของสองคนนี้เท่าไร รู้สึกว่าพาร์ทนี้มี info dump ของรายละเอียดเกี่ยวกับ WWII และการประพันธ์มากไป เหมือนสองคนมันรักกันเพราะอยู่กันแค่สองคน ไม่ได้สุงสิงกับใคร มากกว่ารักกันจริง มันไม่รู้สึกเท่าไร
ชอบที่แทรกบทกลอนระหว่างเรื่อง รู้สึกว่าพอเป็น theme บทกวีมันทำให้การใช้ภาษาที่ advanced ของพี่เบสมันเหมาะเจาะ ลงตัวขึ้นมาก
ชอบการหักมุมตอนหลัง การปูความสัมพันธ์มันทำให้เราไม่ได้คิดไว้ แต่ก็ไม่ใช่คาดเดาไม่ได้ แอบเสียใจที่มันทำให้ความสัมพันธ์ของสองคนนี้ดูไม่จริงขึ้นไปจากที่เราไม่อินอยู่แล้ว
แต่ชอบการสอดแทรกการเมือง เรื่องเผด็จการ หรือประชาธิปไตยหลอกลวงที่ทำให้ประชาชนคิดว่ามีแต่ที่จริงไม่ และข้อคิดว่าสงครามไม่ให้ประโยชน์แก่ใครเลย เป็นการใส่เข้ามาที่ไม่เยอะมาก พอดีๆ ตาม setting ของเรื่อง

[Kunlapat Tosanguan · Rating 4 out of 5]

ช่วงแรกของเรื่องจะเกริ่นนำถึงเรื่องการทำสงคราม เบื้องลึกเบื้องหลังแกนนำทางการเมือง ที่มาที่ไปคณะเสรีไทย ช่วงแรกนี่ใช้เวลาอ่านเยอะแบบตั้งใจ พยายามตามเรื่องให้เข้าใจ เหมือนเรียนประวัติศาตร์เลยหละ จนหลวงสมัญญาวิลาศ หรือ “โตนโซน/ต้นสน” พบกับ มนุษย์ต่างดาวอย่าง “ซอมพอ” เนื้อเรื่องก็เริ่มผ่อนคลายมากขึ้น เหมือนที่สวนหลังบ้านนั้นตัดขาดกับการปะทุของภัยสงครามด้านนอก ทั้งคู่ต่างคนต่างเรียนรู้ ต่างหักห้ามและพยายาม จริงๆไม่ได้มีตรงไหนที่รู้สึกว่ามีมวลความรักก่อตัวขึ้นมาเป็นพิเศษ ไม่ได้หวือหวา มันเหมือนเรื่องค่อยๆพาความรู้สึกของตัวละครและผู้อ่านไป (ไปยังจุดที่กลับตัวก็ไม่ได้ให้เดินต่อไปก็ไปไม่ถึง🥲 พ่อต้นสนเอ๊ย) แน่นอนว่าช่วงท้ายของเรื่องทำงานกับความรู้สึกคนอ่านแน่นอน ไม่งั้นจะมาเป็นนิยายเกขมได้ไง (ส่วนตัวมีที่เดาไว้แต่อันนี้เกินกว่าที่เดาไว้ไปมากอยู่ ไม่เฉลย ต้องลองเอง!)

แล้วอาจจะเพราะช่วงนี้ก็มีเรื่องสงครามอยู่จริงด้วยอ่านบางประโยคก็รู้สึกว่าจริงมาก พี่ให้เลย ขยี้เรื่องประชาธิปไตยได้โดนเส้นมาก

ชื่นชมภาษาของพี่เบส ชื่นชมมาตลอดและคงจะตลอดไป ครั้งแรกที่เคยอ่านนิยายพี่เบสแล้วรู้สึก เห้ย ภาษาสวยดีมากจังคือ ไนปุรานเริกส์ พอมาอ่านเล่มนี้ เห้ย คือสวยได้อีก เล่มนี้ใช้คำในการถ่ายทอดแวดล้อม บรรยากาศ ความนึกคิด ได้แบบสละสลวยเห็นภาพและรู้สึกเหมือนอยู่ที่นั่นจริง ตรงไหนอึดอัดก็รู้สึกอึดอัดจริง แล้วก็ยังคงชอบความตั้งใจตั้งชื่อบท เก่งมากกก

[Supanun Manapohkin · Rating 5 out of 5]

ชอบนักเขียนคนนี้ มากๆ ภาษายังสวยเหมือนเดิม ความสัมพันธ์เรื่องนี้เลิฟไลน์ชัดมาก แต่ตอนแรกเราเชื่อจริงๆว่าซอมพอเป็นมนุษย์ต่างดาว5555 นึกว่ามันจะกึ่งๆไปแฟนตาซี แต่ชอบลูกเล่นตรงนิราศเสรีไทยสุด แก เก่งอ่ะ ชอบกิตติศักดิ์คงคาตลอดกาล ตอนช่วงจบคือ ฉันเจ็บมาก เจ็บทั้งจัย (ใดๆคือ นักเขียนน่ารักมาก ฉันถอดความตรงนิราศไม่ได้ว่าอันไหนคือคำสร้อย ทักไปถามฮีวงมาให้ จะตามงานเขาตลอดปัย😭♥️

[Indigoblue · Rating 5 out of 5]

Another masterpiece I found this year ชอบทุกหน้าหนังสือ ทุกตัวอักษรที่บรรจงเขียนลงไป คำและภาษาเหมาะสมและสวยงามทุกบทจริง ๆ เป็นเรื่องที่อ่านจบแล้วเหม่อ ลอยเคว้ง เป็นหนังสือเล่มแรกที่อ่านจบแล้วไม่มีคำบรรยายใด แต่อยากให้ลองอ่านเองดูสักครั้ง ถ้าให้บอกว่าชอบก็คงไม่ใช่ ฉันคงต้องบอกว่าเกลียดหนังสือเล่มนี้จับใจ เกลียดในความหมายตามพจนานุกรมฉบับหลวงสมัญญาวิลาศ

[Tiide · Rating 3 out of 5]

เป็นหนังสือที่ใช้คำว่า ละเลียดอ่านได้เลย เพราะมันต้องใช้การตีความค่อนข้างเยอะ ภาษาสวยตามคำร่ำลือ ชอบพล็อตการนำหลาย ๆ อย่างมารวมกันได้อย่างไม่น่าเชื่อ สงคราม มนุษย์ต่างดาว การเมือง คือเหลือจะเชื่อจริง ๆ และเป็นเกรสขมที่จบดี

[Paveena Tangkitjaroenwong · Rating 4 out of 5]

หัก 1 คะแนนเพราะรู้สึกว่าในพาร์ทของความส้มพันธ์มีพื้นที่ให้เล่นกับใจน้อยเหลือเกิน ปกติเป็นคนชอบอ่าน slow burn มากแต่เรื่องนี้มันสั้นเกินไปจริง ๆ ยอมรับว่าอ่านตอนจบแล้วเหม่อเลยว่า อ้าว จบแล้วเหรอ จบแบบนี้เลยเหรอ (ปกสวยมาก!!) ว่าแต่นิราศเสรีไทยอยู่ตรงไหน…