Wish We All Die in Peace ปิตาย

ปิตาธิปตาย

by ชิรณะ

เพราะ "ปิตาย" ไม่ได้เพียงแค่คำด่าทอที่ไร้แก่น
แต่เป็นการตีแผ่ระบบที่ทำร้ายทุกเพศอย่างเลือดเย็น

หนังสือเล่มนี้จะทำให้คุณมองเห็นความรุนแรงที่ซ่อนอยู่ในคำพูด และการกระทำเล็ก ๆ อย่างการผิวปาก ความไม่เท่าเทียมในงานบ้าน หรือแม้แต่ในเนื้อเพลงที่เราฟังกันจนชิน หากคุณต้องการเข้าใจว่า "ปิตาธิปไตย" ฆ่าคนได้อย่างไร หนังสือเล่มนี้คือคำตอบที่ชัดเจนที่สุด

ร่วม 'สังเวย' ความเจ็บปวดไปกับ 'ปิตาย' รวมเรื่องเล่าหลากมิติที่จะกระชากหน้ากากสังคมและจิกกัดความเป็นมนุษย์จนแสบถึงกระดูก ผลงานชิ้นนี้จะเล่นกับความรู้สึกของคุณอย่างอำมหิต
ตีแผ่ทุกบาดแผล ไม่ว่าคุณจะเป็นใคร อายุเท่าไหร่ หรือเพศไหน เพราะเมื่อคุณเริ่มพลิกหน้ากระดาษ โลกที่คุณเคยรู้จักจะไม่มีวันเหมือนเดิมอีกต่อไป!

376 pages, Paperback

Published March 1, 2026

Reviews

[Choroneko · Rating 4 out of 5]

เป็นมากกว่าเรื่องสั้น คือแทบจะเรียกได้ว่าเป็น cry/manifesto ที่กู่ร้องตะโกนออกมาว่า จงฟังเสียงของพวกเรา ความขมขื่น ชอกช้ำ สะอิดสะเอียนเช่นนี้ จงดูความอัปยศที่ปิตาธิปไตยทำกับพวกเราทุกคน ชอบการวางกวีนิพนธ์สลับแทรกกับเรื่องสั้น เป็นวิธีเล่าที่ทรงพลังมาก

ระหว่างที่อ่านคือไม่อาจจินตนาการได้เลยว่าผู้เขียนต้องใช้พลังใจแค่ไหนในการเขียนเรื่องราวเหล่านี้ มันหนักอึ้งและจุกอกมาก ที่ชอบอีกอย่างนึงคือการเลี่ยงการพรรณาฉากความรุนแรงทางเพศ (อยากให้เรื่องนี้เป็นนอร์มมากเลย) แต่เท่านี้ก็เพียงพอ ต้องบอกว่าเกินพอด้วยซ้ำ ชอบมาก มากจริงๆ

[Poomreads · Rating 3 out of 5]

2.5 หรือ 2/5

เล่มนี้เป็นรวมเรื่องสั้น 50+ เรื่องที่พยายามเสียดสีปิตาธิปไตยในสังคมไทย ธีมของหนังสือส่วนใหญ่ออกไปทางแนวสยองขวัญ

เห็นหลายคนรีวิวชมเรื่องของการสะท้อนสังคมไปแล้ว ส่วนตัวไม่มีอะไรเพิ่มเติมในเรื่องนี้ เลยจะขอชมพ้อยท์อื่นๆที่เราได้อ่านเจอ:
- กวีนิพนธ์
- ตอน เส้นทางอัศวิน เป็นตอนที่สะท้อนว่าเหยื่อของระบบไม่จำกัดเพศได้ดีมาก สิ่งที่ทำให้เรารู้สึกว่าตอนนี้พิเศษ คือวิธีการเล่าที่มีชั้นเชิง มันสงบเงียบและกลมกล่อมแต่ทรงพลัง ไม่โจ่งแจ้งแต่สื่อสารกับเราได้ดี (อ่านจบตอนแล้วขนลุก)
- ช่วงแรกๆของหนังสือ รวมๆกันแล้วทำได้ดีในการสร้างบรรยากาศ ทำให้เราอินกับบรรยากาศของหนังสือที่มีความหนักแน่นในความรู้สึก สอดคล้องไปกับความรู้สึกที่ควรจะเป็นของ message ที่ผู้เขียนสัญญาว่าจะสื่อถึงผู้อ่าน

แต่ก็มีหลายอย่างรู้สึกว่า อาจจะยัง เหมือนกัน:
- สำคัญที่สุด ระดับภาษาไม่สม่ำเสมอ มีบางตอนที่ได้อ่านใช้คำศัพท์และระดับภาษาที่เรียบง่าย แต่อยู่ดีๆใส่คำศัพท์ที่ยากกว่ามากเข้ามา อ่านแล้วสะดุด เป็นหลายรอบ
- คำหยาบที่ใส่มาเยอะมากโดยเฉพาะในช่วงต้น ส่วนตัวไม่ชอบคำหยาบในหนังสือที่มากเกินความจำเป็นเพราะรู้สึกว่าใครก็ตามที่ทำแบบนั้นเป็นนักเขียนที่มักง่าย แต่สำหรับเรื่องนี้ ตอนอ่านแรกๆก็พอยอมรับได้ว่าเป็นอารมณ์ของเรื่อง แต่พอหลังๆก็รู้สึกว่าการใช้คำหยาบเหล่านี้น้อยลง ทำให้เรากลับมาทวนว่า ช่วงแรกๆจำเป็นต้องใส่มาเยอะขนาดนี้ไหมหว่า
- ตอนอื่นๆที่ยาวหน่อย หลังจากตอนอัศวิน ที่เราจำได้เช่น ตอนปอบท้ายหมู่บ้าน กับแสนปฏิพัทธ์ คือเนื้อเรื่องมันอ่านเหมือนหนังผีไทยตุ้งแช่มากก เข้าสูตร typical หนังผีคอมเมดี้ต่างๆที่เข้าฉายแค่สามวันแล้วต้องออกจากโรงเลยเพราะทำเงินไม่ได้ ความรู้สึกนี้ทำให้เวทมนตร์และบรรยากาศอะไรก็ตามที่เรารู้สึกกับหนังสือมาก่อนหน้านี้มันพังครืนลงมาหมด ถ้าเปรียบเทียบความหนักแน่นเนื้อหาของหนังสือเล่มนี้ 100 หน้าแรกเป็นมวย คงเป็นหมัดหนักๆ สมรักษ์คำสิงห์ ที่ดุดัน ชัดเจน ตรงประเด็น ส่วนที่เหลือหลังจากนั้นเรามองว่าเป็นมวยหวาน แอนชิลีสก้อตเคมมิส ยิ้มแหยๆให้คู่ต่อสู้

พออ่านจบแล้ว ความรู้สึกไม่ชอบ เยอะกว่าความชอบ แต่เล่มนี้ก็มีโมเม้นต์ที่ดีๆของมันเหมือนกัน เป็นหนึ่งเล่มที่อยากให้ทุกคนได้ลองอ่านครับ

[DucklingReader · Rating 5 out of 5]

ปิตาธิปไตยไม่ได้แค่กดทับ แต่มันค่อย ๆ ทำร้ายคนผ่านคำพูด การกระทำ

ไม่เคยอ่านเรื่องสั้นเรื่องไหนแล้วกำหมัดขนาดนี้มาก่อนเลยค่ะ โอ้ยย ห้าดาวไปเลย

[Ballgear39 · Rating 5 out of 5]

เป็นเล่มที่ชอบมาก
ตอนแรกคิดว่าเป็นแค่เรื่องสั้นหลายๆเรื่อง
เข้าใจว่าสะท้อนสังคมปิตาธิปไตย มีการเล่าเปรียบเทียบเชิงสัญญะ หรือการเปรียบเทียบที่อ่านแล้วจะสัมผัสได้
แต่หลายๆเรื่องกลับร้อยเรียงเชื่อมโยงกัน
อ่านแล้วให้ความรู้สึกสะเทือนใจ นี่เราจะอยู่กับสังคมแบบนี้ หรืออยากให้มันดึขึ้นกว่านี้กัน

[TONG . · Rating 5 out of 5]

#ShelfReview ปิตาย (Wish We All Die In Peace)
รวมเรื่องสั้นอันยืนหยัดอยู่บนความปิตาธิปไตยที่กดขี่สังคมอย่างสยดสยอง
หากคุณคาดหวังว่านี่จะเป็นรวมเรื่องสั้นที่โอบอ้อมคุณ โอ๋คุณ จบแฮปปี้
คุณอาจจะได้พบกับความโกรธขึ้งของผู้หญิงและผู้ถูกปิตาธิปไตยกดขี่แทน
มันเป็นนิยายที่ผู้ชายแทบทุกคนในเรื่องคือตัวร้าย เป็นคนเหี้ยเกินมนุษย์
ยอมรับว่ามีช่วงแรก ๆ ที่มีความโมโหและหงุดหงิดว่าทำไมมองแบบนี้
แต่ไม่นานก็เข้าใจและรู้ซึ้งถึงความทนทุกที่ผู้หญิงทั้งหลายต่างต้องเจอ
มันคือสิ่งที่พวกเขาต้องเผชิญ ทั้งจากการกระทำและสังคมที่รุมตั้งแง่ใส่
มันไม่ใช่หนังสือสอนหญิง แต่ส่วนหนึ่งมันคือสอน (และด่า) ผู้ชายหัวขวด
ผู้ชานที่อ่านอาจไม่เห็นด้วยก็ไม่แปลก แต่นี่ไม่ใช่หนังสือที่คุณต้องเถียง
สิ่งเดียวที่ผู้ชายที่อ่านเล่มนี้ต้องทำคือ ‘ฟัง’ ฟังความเจ็บปวดของเพศแม่
ฟังความทนทุกข์ทรมานของพวกเขาโดยไม่ต้องหาข้ออ้างต่อสิ่งต่าง ๆ
มันคือเรื่องราวที่คุณต้องใส่ not all ด้วยตัวเอง หากไม่ใช่คุณก็ดีแล้ว
ความเท่าเทียมที่พวกเขาต้องการไม่ใช่เรื่องราวมากมายใหญ่โตยากเย็น
เลิกพูดความเท่าเทียมในแง่ความแข็งแรง ในแง่กายภาพ ในแง่เพศสภาพ
ความเท่าเทียมคือการได้รับการกระทำต่อกันในระดับที่เท่า ๆ กันต่างหาก
ผู้หญิงใช่ว่าต้องเลี้ยงลูกฝ่ายเดียว ต้องอ่อนแอ ต้องเหมือนไม้งามไม้ประดับ
ผู้หญิงคือผู้หญิง ให้เขาเป็นผู้หญิง ผู้ชายก็คือผู้ชาย ผู้นำคือตำแหน่ง
เลิกอ้างว่าเพศชายแกร่งกว่าต้องเป็นผู้นำ เพราะผู้นำไม่ใช่เพศ มันคือบท
เป็นเล่มที่ถ้าคุณอึดอัดต่อเหตุการณ์ไหน แสดงว่าคุณก็คงเหี้ยไม่ต่างกัน
เพราะนี่คือหนังสือที่เล่าความทุกข์ทรมานของเพศหญิงจึงไม่ต้องโอ๋ชาย
ความอึดอัดของฝ่ายชายอาจกำลังสะท้อนบางอย่างในตัวคุณเองได้อีกที
สำนวนอ่านดี เล่าสนุก ตั้งคำถามต่อปิตาธิปไตยได้แสบ ๆ คัน ๆ พอตัว
9.5/10 .

[百牡丹 · Rating 4 out of 5]

มีคนเคยพูดเอาไว้ว่าระบบทุนนิยมจะไม่มีทางผงาดขึ้นมาได้ หากปราศจากระบบปิตาธิปไตย ซึ่งหากได้อ่านทุกเรื่องราวในเล่มนี้แล้วคิดว่าคนอ่านก็คงเข้าใจได้ไม่ยากเลยว่าระบบชายเป็นใหญ่นี้มันหล่อเลี้ยงสิ่งอื่นๆ ในสังคม ทั้งการกดขี่ในเรื่องชนชั้น เพศ ชาติพันธุ์ และอื่นๆ อีกไม่น้อย มันแทรกซึมเข้าไปในทุกพื้นที่ของชีวิตเรา ไม่เว้นแม้แต่พื้นที่ส่วนตัวที่ถูกสังคมผลักออกไปให้ไม่ถูกเหลียวแล ซึ่งภาษาที่นักเขียนใช้นั้นปรับเปลี่ยนไปตามแต่ละเรื่อง หากเป็นเรื่องที่ต้องการใช้ภาษาที่ดิบเถื่อนและเร้าอารมณ์คนอ่าน ก็สามารถทำได้ หากจะเป็นเรื่องที่ต้องการความกระชับและเข้าใจง่าย ก็สามารถทำให้ได้ ไม่ว่าจะเป็นกลอนหรือประโยคสั้นๆ ที่มีหมัดฮุกในเรื่องก็มีทั้งนั้น ต้องชื่นชมเลยว่าเรนจ์การใช้ภาษาของนักเขียนค่อนข้างกว้าง ปรับเปลี่ยนตามเนื้อเรื่องได้แบบที่พูดไว้ข้างต้น ทำให้รสชาติในเรื่องสั้นทั้งหกสิบเรื่องมีหลากหลายรสชาติ แม้ส่วนมากจะเต็มไปด้วยรสคาวเลือดเสียส่วนใหญ่

เป็นหนังสือที่เอาเรื่องระบบปิตาธิปไตยมาผูกโยงกับปัญหาการกดขี่อื่นๆ ได้อย่างเข้าใจง่าย และแทบจะครบในทุกมิติที่เราคิดออก แต่คิดว่าอย่างไรมันก็ไม่มีทางครบทุกมิติจริงๆ เพราะมีอีกหลายอย่างแยกย่อยมากที่ระบบนี้ไปหล่อเลี้ยงจนเกิดเป็นปัญหาใหม่ๆ ออกมาได้เสมอ โดยอยากจะยกสักไม่กี่เรื่องที่ตราตรึงในตอนอ่านเป็นอย่างมากมาพูดถึงเสียหน่อย

ปรสิต - เรื่องราวของผู้หญิงที่ตั้งครรภ์และเกิดความรู้สึกที่มองว่าลูกในท้องคือปรสิต เป็นการถ่ายทอดอารมณ์ของแม่ที่กำลังเกิดเบบี้บลูและอารมณ์ที่ขึ้นลงจากการตั้งครรภ์ เป็นเรื่องสั้นเรื่องหนึ่งที่กำลังท้าทายกับศีลธรรมอันดีงาม เพราะสังคมคาดหวังให้ผู้หญิงที่มีมดลูกทุกคนต้องมีสัญชาตญาณความเป็นแม่ และคาดหวังให้ผู้หญิงเหล่านั้นต้องรู้สึกปลื้มปิติยินดีกับการมีลูกในท้องของตัวเอง ในขณะที่ผู้ชายไม่เคยต้องได้รับแรงกดดันนั้นเลย

ปอบท้ายหมู่บ้าน - แค่เพราะเป็นผู้หญิงที่ไม่ปฏิบัติตัวตามขนบของสังคมก็ถูกตีตราว่าเป็นปอบแล้ว ให้ความรู้สึกไม่ต่างอะไรจากยุคกลางที่มองว่าผู้หญิงที่ฉลาดหรือไม่ทำตัวตามระเบียบก็คือแม่มด หลายๆ ครั้งการที่กล่าวหาว่าผู้หญิงเป็นปอบก็เป็นเพราะสังคมไม่ยอมรับความแตกต่าง ไม่ยอมรับว่าคนที่ต่างจากเราก็คือมนุษย์คนหนึ่งเหมือนกัน

กฎการเอาตัวรอดในวันสิ้นโลก - เป็นแนว Rules of Horror ที่นำกฎการเอาตัวรอดมาปรับใช้กับกฎการเป็นชายแท้ โดยใส่องค์ประกอบของสัตว์ประหลาดแต่ละตัวที่แสดงถึงความชายเป็นใหญ่มา เป็นรสใหม่ที่น่าสนใจและค่อนข้างทำให้เห็นภาพในสังคมแบบปิตาแม้จะเป็นหลังวันสิ้นโลกแล้วก็ตามที

ผีปากแดง - ในเรื่องนี้คนที่ถูกผลกระทบจากระบบเป็นพิษนี้ไม่ได้มีแค่ผู้หญิงตรงเพศ แต่คนหลากหลายทางเพศก็คนอื่นๆ ก็เช่นกัน เป็นเรื่องที่นำผีปากแดงที่สื่อมักจะนำมาใช้เป็นตัวร้ายของเรื่อง มาเป็นสิ่งสะท้อนความต้องการลึกๆ ของตัวละครในการต้องการที่จะเป็นตัวของตัวเอง

พีระมิดแห่งความเงียบ - เป็นเรื่องที่แสดงให้เห็นถึงการกดทับว่ามันมีระบบของมัน และระบบปิตานี่แหละที่เป็นสิ่งที่หล่อเลี้ยงให้มันมีเจริญพันธุ์ยิ่งขึ้นไป เรื่องนี้แสดงถึงพีระมิดของการกดทับที่ลดหลั่นลงมาว่าใครคือฐานของการถูกกดขี่ และใครคือผู้กดขี่ที่อยู่ข้างบนสุด รวมไปถึงการพูดถึงความอยุติธรรมระหว่างนายจ้างกับลูกจ้าง ระหว่างนายจ้างไทยกับลูกจ้างต่างด้าว(ซึ่งไม่ใช้คำว่าแรงงานต่างชาติเพราะสังคมมองแรงงานจากแถบเอเชียอาคเนย์ในเชิงต่ำต้อยกว่าอยู่แล้ว)

นอกเหนือจากเรื่องที่ยกตัวอย่างมาก็ยังมีหลายอย่างที่อยากชมนักเขียน อย่างการนำผีผู้หญิงที่มักไปปรากฏในเรื่องเล่าผีที่มักจะถูกเล่าเป็นตัวร้าย มาเน้นที่ว่าผีเหล่านี้เป็นเหยื่อความรุนแรงทางเพศ และยังให้ผีได้มาช่วยเตือนผู้หญิงด้วยกันให้ไม่ทนกับผู้ชายที่ทำร้ายร่างกาย และต้องสารภาพว่ามีหลายเรื่องที่ได้เห็นผู้หญิงแก้แค้นพวกผู้กระทำคืนก็เป็นอะไรที่สะใจเหมือนกัน เพราะในชีวิตจริงเหยื่อหลายๆ คนไม่มีโอกาสแม้แต่จะกลับมาเล่าความจริงได้

[Guts · Rating 4 out of 5]

A very nice collection of horror short stories with feminist & anti-capitalist themes. Started off strong and most of the stories work well, especially when you start to see that some are continuous or are set in the same universe. If you're an intersectional feminist then you would be familiar with many of the themes or the messages, but it's still nice and refreshing to see them represented as a horror story. Definitely going to read more from this author.

[Rubice . · Rating 4 out of 5]

เป็นเรื่องที่เสียดสีสังคมชายแท้ จนต้องร้อง ซิ๊ด เรื่องที่เป็นตอนยาวๆจะน่าติดตามมาก เพราะมีต้นสายปลายเหตุครบ แต่บางตอนค่อนข้างน่ารำคาญตัวละครอยู่บ้าง แต่มีเรื่องคำหยาบที่ว่าเยอะไปใส่จนoverwords แต่โดนรวมก็คือดีนะคะ

-ส่วนตัวชอบตอนอัศวิน ว้าวกับการเล่าเรื่องที่มั้งตอนเล่าผ่านจนหมายที่ส่งถึงกัน และการslice of life ของตัวละครทั้งคู่

[Amita Mpch · Rating 4 out of 5]

เป็นรวมเรื่องสั้นที่อ่านแล้วจุก มีทั้งเรื่องที่ยาวหน่อยและเรื่องที่สั้นมากๆ บางเรื่องถึงสั้นมากก็ยังทำงานกับความรู้สึกได้ดีกว่าเรื่องยาวบางเรื่อง เป็นเล่มที่สมควรได้รับการถ่ายทอดออกไป ให้รับรู้ถึงความรู้สึกของผู้ถูกกระทำ ไม่ว่าเพศไหนก็ตาม ขอบคุณคุณนักเขียนที่ถ่ายทอดออกมาได้อย่างดีค่ะ

[S.``` · Rating 4 out of 5]

งานโหดสัด บางเรื่องแอบท้าทายศีลธรรมในใจอยู่นะ คืออ่านแล้วถึงกับต้องถามตัวเองว่า 'นี่เราโลกสวยไปเปล่าวะ' ถ้าเขาทำเรา แล้วเราต้องเอาคืนให้มากกว่าเท่านั้นเหรอ เพื่ออะไร เพื่อให้สะใจเหรอ ทำงี้จะไปต่างอะไรจากมัน ความรุนแรงไม่ควรเป็นทางออกเปล่า ความสะใจไม่ควรเป็นเพื่อนคู่คิดไหม ส่วนอีกใจก็เอ้อออเอาเลยลูกพี่ คนอย่างนี้ต้องโดนซะบ้างจะได้สำนึก (สำนึกไหมอะ กับบางคนตายไปมันยังคิดไม่ได้เลยมั้ง) ก็นะ ความรู้สึกมันเลยก้ำกึ่ง ไม่รู้จะว่าไงดี

เรื่องที่ชอบสุดๆ
- ปรสิต; เคยอ่านในทวิตเตอร์มาก่อน ขนลุกอะ มาอ่านอีกทีก็ยังชอบ
- ตามรอยเท้า
- ตรอกเปลี่ยว; พี่สาวโคตรซิ่ง โคตรวิ่ง โคตรอันตรายยยย ไอดอลเลยค้าบบ
- ผีปากแดง/ดวงใจแม่; การเป็นตัวเองแม่งยากจริง รำคาญพวกคนปกติมาก ดีแต่กับมึง
- หมาหน้าโง่
- เส้นทางอัศวิน

เราชอบการที่เอาตัวละครเดิมกลับมาเล่าเพิ่มในอีกมุมอีกช่วงมาก ว้าวอะ เรื่องจบที่ไม่จบ คือพอมันเป็นเรื่องสั้น เราอาจจะไม่ได้รู้เบื้องลึกเบื้องหลังนิสัยใจคอการกระทำอะไรมากมาย แต่พอโยงงี้ละซู้ดปากเลยอะ อร่อยเอาเรื่อง มันอยู่ในทุกที่ของจริง ชอบการลำดับเรื่องด้วย ไต่อารมณ์ดีมากอะ อย่างโหด