What do you think?
Rate this book
กรอบอารมณ์ของคนบางกอก
A Collection of Snapshots of Loneliness
พวกเขาเดินปะปนอยู่ในสังคมของเรานี่แหละ
เหมือนเพื่อน เหมือนคนรู้จัก ที่เราอาจจะเห็นเป็นเพียงด้านหนึ่ง
และเนิ่นนานต่อมา
เราจึงได้รู้จักเขาในอีกด้านหนึ่ง…ผ่านอีกสถานการณ์หนึ่ง
ส่วนบางคน ก็โผล่เข้ามาในชีวิตแบบไม่มีที่มาที่ไป
และหายเงียบไปโดยไม่มีเหตุผล
ปล่อยให้เราคิดถึง ให้สงสัยว่า เขาหรือเธอเป็นใคร
และป่านนี้…ไปทำอะไรอยู่ที่ไหน
กรอบอารมณ์ของคนบางกอก เราจะเรียกมันว่าอะไรดี ?
ผมว่าอย่าไปมัวสนใจตั้งคำจำกัดความเลยดีกว่า ว่าการนำเสนอเรื่องแบบนี้มันคืออะไร อ่านเรื่องของตัวละครเหล่านี้ไปเพลินๆ เถิดครับ พวกเขาเดินปะปนอยู่ในสังคมของเรานี่แหละ เหมือนเพื่อน เหมือนคนรู้จัก ที่เราอาจจะเห็นเพียงด้านหนึ่ง และเนิ่นนานต่อมา เราจึงได้รู้จักเขาในอีกด้านหนึ่ง ผ่านอีกสถานการณ์หนึ่ง เขาค่อยๆ กลมขึ้น เธอค่อยๆ นูนขึ้น
ส่วนบางคน ก็โผล่เข้ามาในชีวิตแบบไม่มีที่มาที่ไป และหายเงียบไปโดยไม่มีเหตุผล ปล่อยให้เราคิดถึงให้สงสัยว่า เขาหรือเธอเป็นใคร และป่านนี้ ไปทำอะไรอยู่ที่ไหน
ไม่มีคำตอบ ไม่มีบทสรุป เรื่องราวของตัวละครเหล่านี้ยังคงดำเนินต่อไป ยังคงจมจ่อมอยู่ในภาวะอารมณ์ที่กลืนไม่เข้า คายไม่ออก ทว่าระหว่างทางนั้น ก็มีทั้งสุขและทุกข์ปะปนกันไป เหมือนชีวิตของคุณ ของผม
เอาอย่างนี้ครับ ระหว่างเรา ผมหมายถึงผมในฐานะผู้เสนองาน และคุณ ในฐานะผู้อ่าน เราช่วยกันแบบถ้อยทีถ้อยอาศัยเหมือนเดิมดีกว่า คือผมมีเรื่องของผมมาครึ่ง คุณก็มีความรู้และประสบการณ์อันเป็นปัจเจกของคุณมาอีกครึ่งหนึ่ง คุณเห็นอะไร เก็บอะไรได้ก็เก็บไป ปะติดปะต่อเรื่องราวได้แค่ไหนก็แค่นั้น ส่วนที่เก็บได้ลึกเลยไปกว่าความตั้งใจของผู้เขียนนั้น ก็ถือว่าเป็นกำไรชีวิต
พวกเขาเดินปะปนอยู่ในสังคมของเรานี่แหละ
เหมือนเพื่อน เหมือนคนรู้จัก ที่เราอาจจะเห็นเป็นเพียงด้านหนึ่ง
และเนิ่นนานต่อมา
เราจึงได้รู้จักเขาในอีกด้านหนึ่ง…ผ่านอีกสถานการณ์หนึ่ง
ส่วนบางคน ก็โผล่เข้ามาในชีวิตแบบไม่มีที่มาที่ไป
และหายเงียบไปโดยไม่มีเหตุผล
ปล่อยให้เราคิดถึง ให้สงสัยว่า เขาหรือเธอเป็นใคร
และป่านนี้…ไปทำอะไรอยู่ที่ไหน
กรอบอารมณ์ของคนบางกอก เราจะเรียกมันว่าอะไรดี ?
ผมว่าอย่าไปมัวสนใจตั้งคำจำกัดความเลยดีกว่า ว่าการนำเสนอเรื่องแบบนี้มันคืออะไร อ่านเรื่องของตัวละครเหล่านี้ไปเพลินๆ เถิดครับ พวกเขาเดินปะปนอยู่ในสังคมของเรานี่แหละ เหมือนเพื่อน เหมือนคนรู้จัก ที่เราอาจจะเห็นเพียงด้านหนึ่ง และเนิ่นนานต่อมา เราจึงได้รู้จักเขาในอีกด้านหนึ่ง ผ่านอีกสถานการณ์หนึ่ง เขาค่อยๆ กลมขึ้น เธอค่อยๆ นูนขึ้น
ส่วนบางคน ก็โผล่เข้ามาในชีวิตแบบไม่มีที่มาที่ไป และหายเงียบไปโดยไม่มีเหตุผล ปล่อยให้เราคิดถึงให้สงสัยว่า เขาหรือเธอเป็นใคร และป่านนี้ ไปทำอะไรอยู่ที่ไหน
ไม่มีคำตอบ ไม่มีบทสรุป เรื่องราวของตัวละครเหล่านี้ยังคงดำเนินต่อไป ยังคงจมจ่อมอยู่ในภาวะอารมณ์ที่กลืนไม่เข้า คายไม่ออก ทว่าระหว่างทางนั้น ก็มีทั้งสุขและทุกข์ปะปนกันไป เหมือนชีวิตของคุณ ของผม
เอาอย่างนี้ครับ ระหว่างเรา ผมหมายถึงผมในฐานะผู้เสนองาน และคุณ ในฐานะผู้อ่าน เราช่วยกันแบบถ้อยทีถ้อยอาศัยเหมือนเดิมดีกว่า คือผมมีเรื่องของผมมาครึ่ง คุณก็มีความรู้และประสบการณ์อันเป็นปัจเจกของคุณมาอีกครึ่งหนึ่ง คุณเห็นอะไร เก็บอะไรได้ก็เก็บไป ปะติดปะต่อเรื่องราวได้แค่ไหนก็แค่นั้น ส่วนที่เก็บได้ลึกเลยไปกว่าความตั้งใจของผู้เขียนนั้น ก็ถือว่าเป็นกำไรชีวิต
200 pages, Paperback
First published February 1, 2015
7 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 5 of 5 reviews
January 20, 2018
รู้สึกว่าตัวเองมักจะถูกดึงดูดเข้าหาหนังสือประเภทนี้ตลอดอย่างไม่ทราบสาเหตุ ตอนแรกที่เห็นชื่อหนังสือก็มีอคตินะ ถามตัวเองว่า นี่จะอ่านอะไรแนวเหงาๆ อีกแล้วเหรอ การใช้คำว่า กรอบอารมณ์ ยิ่งชวนให้นึกถึงหนังสือประเภทความเรียงที่ใช้วาทกรรมเหงาๆ ทั้ง "เปราะบาง" "แหว่งวิ่น" "วังวน" "ความหมายของชีวิต" และอีกหลายคำที่เบาหวิว และเลี่ยน จวนเจียนจะกลายเป็นความเกร่อในงานเขียนไทยจำนวนหนึ่งไปแล้ว
แต่เรื่องสั้นของผาดเล่มนี้ให้มุมมองที่ต่างออกไปอย่างชัดเจน อย่างแรกคือภาษา แทนที่เราจะได้เห็นสำนวนการใช้คำที่ฟุ่มเฟือยซ้ำๆ เรากลับเจอการพลิกแพลง และปล่อยของในแต่ละบท ด้วยการใช้คำที่ไม่คุ้นหูแต่เหมาะเจาะ และเข้าปากเวลาอ่าน (จะไม่ขอยกตัวอย่างละนะ แต่ถ้าอ่านไปบทแรก ปีกของนักเขียน แม้จะเป็นบทที่เราชอบน้อยที่สุด แต่จะเห็นว่ามีการใช้คำที่เราเจอแต่เฉพาะในงานเขียนของนักเขียนรุ่นเก่าไปแล้ว แต่ก็ไม่ใช่คำที่ตกสมัยด้วย) พูดง่ายๆ คือนักเขียนเก่งในการเรียบเรียงและหลากคำ ทำให้งานเขียนอ่านแล้วสนุกกับการได้เห็นคำต่างๆ เหล่านี้ร้อยเรียงในประโยคร้อยแก้ว ทำให้อ่านเพลินมาก
ส่วนที่ชอบอีกอย่างคือเนื้อหา ที่ไม่ได้พูดถึงแง่มุมความเหงาซ้ำซากอีกต่อไป แม้ว่าเรื่องของผาดจะเป็นเรื่องธรรมดาที่หาได้ในงานเขียนชิ้นอื่นๆ ทั้งผู้หญิงรักคุด ผู้หญิงที่แอบรักข้างเดียว ฝรั่งแก่ที่ขาดความรัก นักเขียนไทยจนๆ หรือความแตกหักในครอบครัวที่มีแม่ทะเยอทะยานและวิ่งไล่ตามความฝันของชนชั้นกลาง แต่ผาดใส่ความเฉพาะตัวในการเล่าชีวิตคนเหล่านี้ให้ดูน่าสนใจด้วยบริบทที่หนักแน่น การหยิบเหตุการณ์นู่นนี่มาใส่ หรือการบรรยายแค่การซื้ออาหารแช่แข็งในซุปเปอร์มาร์เก็ต และการแย่งชิงไก่แช่แข็ง หรือการยกเรื่องความสัมพันธ์ที่เข้ากันอย่างประหลาดของสัตวแพทย์และนักกีฬาเอ็กซตรีมที่เป็นเจ้าของสุนัขพันธุ์เซนต์เบอร์นาร์ด เลยทำให้เรื่องความเหงาของผาดไม่เลื่อนลอย เบาหวิว แต่จับต้องได้ เป็น slice of life ที่อ่านแล้วรู้สึกทั้งน่าเอ็นดู หัวเราะในมุมจิกกัดเสียดสีนิดๆ จากโทนของเรื่องที่เล่าทั้งแบบหน้าตาย บางครั้งก็ละเมียดละไม
วิธีการปูพื้นตัวละคร และเหตุการณ์เรียบง่าย แต่มีสิ่งตกค้างบางอย่าง เป็นวิธีการเขียนอย่างหนึ่งที่ได้เปลี่ยนรูปแบบของการถ่ายทอดความเหงา จากคำที่แสดงความรู้สึกแง่ลบของมนุษย์ เป็นคำที่แฝงไปด้วยเสน่ห์ และความมีชีวิต ซึ่งบางทีมนุษย์อย่างเราเองก็เป็นฝ่ายโอบรับความเหงานั้นไว้เอง บางทีก็ด้วยความขันขื่น เช่นที่หญิงสาวเทไก่ทอดทิ้งในตอนจบ (โลกของกิ่ง) หรือด้วยความเสียใจแต่ทำอะไรไม่ได้ไปมากกว่าคิดถึงโอกาสที่พลาดไปตอนนั้น (กล่องเก็บความทรงจำที่ถูกลืม) หรือบางทีก็อยากจะตายให้พ้นๆ ไม่ใช่เพราะความเหงา แต่เพราะความอายที่จะยอมรับกับตัวเองว่าเหงา (ในเมืองที่ปราศจากเเก๊สหัวเราะ)
แต่เรื่องสั้นของผาดเล่มนี้ให้มุมมองที่ต่างออกไปอย่างชัดเจน อย่างแรกคือภาษา แทนที่เราจะได้เห็นสำนวนการใช้คำที่ฟุ่มเฟือยซ้ำๆ เรากลับเจอการพลิกแพลง และปล่อยของในแต่ละบท ด้วยการใช้คำที่ไม่คุ้นหูแต่เหมาะเจาะ และเข้าปากเวลาอ่าน (จะไม่ขอยกตัวอย่างละนะ แต่ถ้าอ่านไปบทแรก ปีกของนักเขียน แม้จะเป็นบทที่เราชอบน้อยที่สุด แต่จะเห็นว่ามีการใช้คำที่เราเจอแต่เฉพาะในงานเขียนของนักเขียนรุ่นเก่าไปแล้ว แต่ก็ไม่ใช่คำที่ตกสมัยด้วย) พูดง่ายๆ คือนักเขียนเก่งในการเรียบเรียงและหลากคำ ทำให้งานเขียนอ่านแล้วสนุกกับการได้เห็นคำต่างๆ เหล่านี้ร้อยเรียงในประโยคร้อยแก้ว ทำให้อ่านเพลินมาก
ส่วนที่ชอบอีกอย่างคือเนื้อหา ที่ไม่ได้พูดถึงแง่มุมความเหงาซ้ำซากอีกต่อไป แม้ว่าเรื่องของผาดจะเป็นเรื่องธรรมดาที่หาได้ในงานเขียนชิ้นอื่นๆ ทั้งผู้หญิงรักคุด ผู้หญิงที่แอบรักข้างเดียว ฝรั่งแก่ที่ขาดความรัก นักเขียนไทยจนๆ หรือความแตกหักในครอบครัวที่มีแม่ทะเยอทะยานและวิ่งไล่ตามความฝันของชนชั้นกลาง แต่ผาดใส่ความเฉพาะตัวในการเล่าชีวิตคนเหล่านี้ให้ดูน่าสนใจด้วยบริบทที่หนักแน่น การหยิบเหตุการณ์นู่นนี่มาใส่ หรือการบรรยายแค่การซื้ออาหารแช่แข็งในซุปเปอร์มาร์เก็ต และการแย่งชิงไก่แช่แข็ง หรือการยกเรื่องความสัมพันธ์ที่เข้ากันอย่างประหลาดของสัตวแพทย์และนักกีฬาเอ็กซตรีมที่เป็นเจ้าของสุนัขพันธุ์เซนต์เบอร์นาร์ด เลยทำให้เรื่องความเหงาของผาดไม่เลื่อนลอย เบาหวิว แต่จับต้องได้ เป็น slice of life ที่อ่านแล้วรู้สึกทั้งน่าเอ็นดู หัวเราะในมุมจิกกัดเสียดสีนิดๆ จากโทนของเรื่องที่เล่าทั้งแบบหน้าตาย บางครั้งก็ละเมียดละไม
วิธีการปูพื้นตัวละคร และเหตุการณ์เรียบง่าย แต่มีสิ่งตกค้างบางอย่าง เป็นวิธีการเขียนอย่างหนึ่งที่ได้เปลี่ยนรูปแบบของการถ่ายทอดความเหงา จากคำที่แสดงความรู้สึกแง่ลบของมนุษย์ เป็นคำที่แฝงไปด้วยเสน่ห์ และความมีชีวิต ซึ่งบางทีมนุษย์อย่างเราเองก็เป็นฝ่ายโอบรับความเหงานั้นไว้เอง บางทีก็ด้วยความขันขื่น เช่นที่หญิงสาวเทไก่ทอดทิ้งในตอนจบ (โลกของกิ่ง) หรือด้วยความเสียใจแต่ทำอะไรไม่ได้ไปมากกว่าคิดถึงโอกาสที่พลาดไปตอนนั้น (กล่องเก็บความทรงจำที่ถูกลืม) หรือบางทีก็อยากจะตายให้พ้นๆ ไม่ใช่เพราะความเหงา แต่เพราะความอายที่จะยอมรับกับตัวเองว่าเหงา (ในเมืองที่ปราศจากเเก๊สหัวเราะ)
December 17, 2015
กรอบอารมณ์ของคนบางกอก เป็นกรอบอารมณ์เหงา กรอบที่ขังผู้คนชั้นกลางในโลกที่อ้างว้าง
ขัง ชนิดนี้มิได้ขังด้วยกรงเหล็ก หากด้วยเวิ้งว้างของความสัมพันธ์ ด้วยปัจเจกหนึ่งมิอาจเชื่อมโยงกับอีกหนึ่งปัจเจก หาไม่แล้วเชื่อมโยงนั้นก็กลับเท็จ ฟุ้งฝัน เก่าคร่ำ หรือล่วงลับไปแล้ว
ความเหงาของตัวละครในกรอบอารมณ์ฯ มิใช่เหงาด้วยไม่มีใครคบ แต่เพราะไม่อาจแนบอิง เชื่อมสนิทกับใครคนนั้น เหมือนมีมิติเว้าแหว่งบิดเบนเร้นลับมาขวางกั้นเป็นวงกต เล่นตลกคนเหงาให้ไม่อาจคว้ากุมโยงใยที่โหยหาได้เต็มมือ คนเหงาจึงเหงาเรื่อยไป วิญญาณที่โหวงว่างจึงยังไม่ถูกเติมเต็ม
ฉากเมืองบางกอกแม้เป็นเมืองที่มีสีสัน มีคนเยอะแยะ ทว่าแต่ละคนเหมือนม่านพร่าปิดกั้นตัวเองจากคนอื่น และปิดกั้นตนเองจากตนเอง คงด้วยความไม่วางใจคนอื่น หวาดกลัวเสี้ยวส่วนแห่งตนเอง เกิดเป็นภาวะด้าวดิ้นภายใน ดิ้นรนจากตนเอง
ความเหงาอาจบรรเทาได้ด้วยหยิบยื่นแห่งมิตรภาพจากผู้อื่น แต่มันก็น่าเจ็บใจที่พบว่ามิตรภาพนั้นบางครั้งก็ฟุ้งฝัน เคลิ้มเบา หาตัวตนมิได้ เป็นไปไม่ได้ - ความเหงาอ้างว้างจึงยิ่งโลดแล่นอาละวาด ฉีกวิญญาณให้กระจัดกระจายไม่เป็นชิ้นเป็นอัน
กรอบอารมณ์ของคนบางกอก จึงเหมาะกับคนเหงาที่ต้องการตอกย้ำความเหงา หรือเหมาะกับคนเหงาที่ยังไม่รู้ตัวว่าเหงา
ทั้งยังเหมาะกับคนไม่เหงาที่ปรารถนาเข้าใจคนเหงา (อันเดินเพ่นพ่านอยู่เต็มไปหมด) เพื่อจะได้เปิดโอกาสให้เราได้สัมพันธ์กับคนเหงาอย่างวางใจ สร้างมิตรภาพบนพื้นฐานของความศรัทธา
ไม่แน่นัก ชาวบางกอกอาจเปลี่ยนกรอบอารมณ์
ขัง ชนิดนี้มิได้ขังด้วยกรงเหล็ก หากด้วยเวิ้งว้างของความสัมพันธ์ ด้วยปัจเจกหนึ่งมิอาจเชื่อมโยงกับอีกหนึ่งปัจเจก หาไม่แล้วเชื่อมโยงนั้นก็กลับเท็จ ฟุ้งฝัน เก่าคร่ำ หรือล่วงลับไปแล้ว
ความเหงาของตัวละครในกรอบอารมณ์ฯ มิใช่เหงาด้วยไม่มีใครคบ แต่เพราะไม่อาจแนบอิง เชื่อมสนิทกับใครคนนั้น เหมือนมีมิติเว้าแหว่งบิดเบนเร้นลับมาขวางกั้นเป็นวงกต เล่นตลกคนเหงาให้ไม่อาจคว้ากุมโยงใยที่โหยหาได้เต็มมือ คนเหงาจึงเหงาเรื่อยไป วิญญาณที่โหวงว่างจึงยังไม่ถูกเติมเต็ม
ฉากเมืองบางกอกแม้เป็นเมืองที่มีสีสัน มีคนเยอะแยะ ทว่าแต่ละคนเหมือนม่านพร่าปิดกั้นตัวเองจากคนอื่น และปิดกั้นตนเองจากตนเอง คงด้วยความไม่วางใจคนอื่น หวาดกลัวเสี้ยวส่วนแห่งตนเอง เกิดเป็นภาวะด้าวดิ้นภายใน ดิ้นรนจากตนเอง
ความเหงาอาจบรรเทาได้ด้วยหยิบยื่นแห่งมิตรภาพจากผู้อื่น แต่มันก็น่าเจ็บใจที่พบว่ามิตรภาพนั้นบางครั้งก็ฟุ้งฝัน เคลิ้มเบา หาตัวตนมิได้ เป็นไปไม่ได้ - ความเหงาอ้างว้างจึงยิ่งโลดแล่นอาละวาด ฉีกวิญญาณให้กระจัดกระจายไม่เป็นชิ้นเป็นอัน
กรอบอารมณ์ของคนบางกอก จึงเหมาะกับคนเหงาที่ต้องการตอกย้ำความเหงา หรือเหมาะกับคนเหงาที่ยังไม่รู้ตัวว่าเหงา
ทั้งยังเหมาะกับคนไม่เหงาที่ปรารถนาเข้าใจคนเหงา (อันเดินเพ่นพ่านอยู่เต็มไปหมด) เพื่อจะได้เปิดโอกาสให้เราได้สัมพันธ์กับคนเหงาอย่างวางใจ สร้างมิตรภาพบนพื้นฐานของความศรัทธา
ไม่แน่นัก ชาวบางกอกอาจเปลี่ยนกรอบอารมณ์
March 21, 2015
*แด่
ความเดียวดายในสังคมชั้นกลางบางกอก
ที่ดารดาษไปด้วยคนในโหมดออโต้ไพล็อต
มีโลกเสมือนคอยสมานให้คนไกล ใกล้…
และแปลกแยกคนใกล้ ให้ไกลออกไปเรื่อยๆ
...สิ่งซึ่งไม่สำคัญ สำคัญ
พวกเขาเดินอยู่ในสังคมของเรานี่แหละ เหมือนเพื่อน เหมือนคนรู้จัก ที่เราอาจจะเห็นเพียงด้านหนึ่ง และเนิ่นนานต่อมา เราจึงได้รู้จักเขาอีกด้านหนึ่ง...ผ่านอีกสถานการณ์หนึ่ง*
ระหว่างที่กำลังคิดว่าจะเขียนถึงเรื่องนี้ยังไงก็นึกไปถึงตัวละครตัวหนึ่งในนิยายเรื่องหนึ่ง (ขอโทษ ผมจำรายละเอียดไม่ได้) ตัวละครตัวนั้นในทุกๆ วันจะไปนั่งที่ม้านั่งใจกลางเมืองเพื่อนั่งมองดูชีวิตของคนที่ผ่านไปผ่านมา ตกเย็น เขาก็กลับ เป็นกิจวัตร
เช่นเดียวกับเรื่องนี้ที่แบกม้านั่งมาให้เรานั่งมองดูชีวิตของคน ชีวิตของคนธรรมดาทั่วไปที่เราอาจจะเคยรู้จัก หรือเดินผ่านเขาไปโดยไม่รู้ตัว คนธรรมดาทั่วไปที่เพิ่มรายละเอียดเล็กๆ อีกนิดว่า ชีวิตของคนทั่วไปเหล่านั้นล้วนมีความเหงาเข้ามาเป็นส่วนประกอบ
กรอบอารมณ์ของคนบางกอกเป็นเหมือนเรื่องสั้นของแต่ละคนเหงาแทนแต่ละบท ในโลเคชั่นของกรุงเทพฯ ตามชื่อเรื่อง มีตัวละครจากบทอื่นเข้ามาเดินเผ่นผ่านเป็นบางครั้งเสมือนตัวประกอบ ซึ่งไม่มีผลกับเรื่องเสียเท่าไหร่ มันเลยไม่มีลักษณะเป็นวงกลมเหมือนนวนิยายหลายเรื่องเขาทำกัน
ผมเพิ่งอ่านงานวรรณกรรมของผาด ก่อนหน้านั้นอ่านความเรียงของเขา ซึ่งไม่ชอบมาก หมั่นไส้มาก แต่งานเขียนของพี่แกคนละเรื่องเลยครับ มันมีความลื่นไหลและมีสัมผัสที่อ่านแล้วนอกจากจะคิดได้ไงแล้วยังกวนตีนด้วย
ไอ้ความลื่นไหลมันดีตรงที่ว่ามันทำให้เราเห็นรายละเอียดของความเหงาตัวละคร มันชัดเจนและอ่านเพลินดี แต่ไม่ได้ทำให้เราเหงาไปกับมันนะ เพราะเวลาอ่านความเหงาของคนอื่น ก็ไม่แปลว่าเราต้องเหงาตามนี่นา
*บางส่วนจากคำนำและคำอุทิศ*
ความเดียวดายในสังคมชั้นกลางบางกอก
ที่ดารดาษไปด้วยคนในโหมดออโต้ไพล็อต
มีโลกเสมือนคอยสมานให้คนไกล ใกล้…
และแปลกแยกคนใกล้ ให้ไกลออกไปเรื่อยๆ
...สิ่งซึ่งไม่สำคัญ สำคัญ
พวกเขาเดินอยู่ในสังคมของเรานี่แหละ เหมือนเพื่อน เหมือนคนรู้จัก ที่เราอาจจะเห็นเพียงด้านหนึ่ง และเนิ่นนานต่อมา เราจึงได้รู้จักเขาอีกด้านหนึ่ง...ผ่านอีกสถานการณ์หนึ่ง*
ระหว่างที่กำลังคิดว่าจะเขียนถึงเรื่องนี้ยังไงก็นึกไปถึงตัวละครตัวหนึ่งในนิยายเรื่องหนึ่ง (ขอโทษ ผมจำรายละเอียดไม่ได้) ตัวละครตัวนั้นในทุกๆ วันจะไปนั่งที่ม้านั่งใจกลางเมืองเพื่อนั่งมองดูชีวิตของคนที่ผ่านไปผ่านมา ตกเย็น เขาก็กลับ เป็นกิจวัตร
เช่นเดียวกับเรื่องนี้ที่แบกม้านั่งมาให้เรานั่งมองดูชีวิตของคน ชีวิตของคนธรรมดาทั่วไปที่เราอาจจะเคยรู้จัก หรือเดินผ่านเขาไปโดยไม่รู้ตัว คนธรรมดาทั่วไปที่เพิ่มรายละเอียดเล็กๆ อีกนิดว่า ชีวิตของคนทั่วไปเหล่านั้นล้วนมีความเหงาเข้ามาเป็นส่วนประกอบ
กรอบอารมณ์ของคนบางกอกเป็นเหมือนเรื่องสั้นของแต่ละคนเหงาแทนแต่ละบท ในโลเคชั่นของกรุงเทพฯ ตามชื่อเรื่อง มีตัวละครจากบทอื่นเข้ามาเดินเผ่นผ่านเป็นบางครั้งเสมือนตัวประกอบ ซึ่งไม่มีผลกับเรื่องเสียเท่าไหร่ มันเลยไม่มีลักษณะเป็นวงกลมเหมือนนวนิยายหลายเรื่องเขาทำกัน
ผมเพิ่งอ่านงานวรรณกรรมของผาด ก่อนหน้านั้นอ่านความเรียงของเขา ซึ่งไม่ชอบมาก หมั่นไส้มาก แต่งานเขียนของพี่แกคนละเรื่องเลยครับ มันมีความลื่นไหลและมีสัมผัสที่อ่านแล้วนอกจากจะคิดได้ไงแล้วยังกวนตีนด้วย
ไอ้ความลื่นไหลมันดีตรงที่ว่ามันทำให้เราเห็นรายละเอียดของความเหงาตัวละคร มันชัดเจนและอ่านเพลินดี แต่ไม่ได้ทำให้เราเหงาไปกับมันนะ เพราะเวลาอ่านความเหงาของคนอื่น ก็ไม่แปลว่าเราต้องเหงาตามนี่นา
*บางส่วนจากคำนำและคำอุทิศ*
March 9, 2015
หมัดหนักๆตามสไตล์ผาด พาสิกรณ์ ที่เล่นเอาคนเหงา (ที่ไม่ยอมรับว่าตัวเองเหงา) จุกไม่ใช่เล่น
ผาดพาเราไปตามดูชีวิตตัวละครคนเมืองที่เชื่อมสานด้วยเส้นใยบางๆที่ให้ความรู้สึกเหมือนเรื่องสั้นมากกว่านวนิยาย
บางช่วงบางตอน ให้ความรู้สึกเหมือนชีวิตหรืออนาคตของตัวเองได้เข้าไปเหลื่อมซ้อนกับตัวละคร
หนังสือเล่มนี้ เหมาะสำหรับคนเหงา ที่มีย่านอาศัยใจกลางเมือง
ผาดพาเราไปตามดูชีวิตตัวละครคนเมืองที่เชื่อมสานด้วยเส้นใยบางๆที่ให้ความรู้สึกเหมือนเรื่องสั้นมากกว่านวนิยาย
บางช่วงบางตอน ให้ความรู้สึกเหมือนชีวิตหรืออนาคตของตัวเองได้เข้าไปเหลื่อมซ้อนกับตัวละคร
หนังสือเล่มนี้ เหมาะสำหรับคนเหงา ที่มีย่านอาศัยใจกลางเมือง
June 8, 2017
7เรื่องสั้นสะท้อนภาพเงา ความเหงาอันเป็นธีมหลัก
ของคนเมืองหลวง
บางเรื่องพูดถึงความเหลื่อมล้ำจากการมองภายนอก
กฎที่ถูกวางกรอบไว้ในใจของคนกรุง
ส่วนเรื่องที่เหลือล้วนน่าอ่าน บ้างก็เรื่องคนเหงาๆที่ต้องออกมาหาอะไรกินตอนดึก
บ้างก็เรื่องความลวดลายเนียนของผู้ชายที่ใช้จริตยิ่งกว่าผู้หญิง และ ผู้หญิงไม่มีวันทัน
เรื่องของคนที่เมืองใหญ่กว่าหลงเข้ามาในเมืองนี้ (กรุงเทพ)
และเรื่องอื่นๆ หากแต่
ไม่มีเรื่องราวยิ่งใหญ่ใดๆ
แต่ละเรื่องเล็กๆเป็นมุมๆ
ของสังคมกรุงเทพ
หากสะท้อนหลายด้าน
เมืองใหญ่ แสงสี ผู้คนมากหน้าหลากหลาย
ทุกใบหน้า
ถูกแทรกสอดด้วย 'ความเหงา'
ของคนเมืองหลวง
บางเรื่องพูดถึงความเหลื่อมล้ำจากการมองภายนอก
กฎที่ถูกวางกรอบไว้ในใจของคนกรุง
ส่วนเรื่องที่เหลือล้วนน่าอ่าน บ้างก็เรื่องคนเหงาๆที่ต้องออกมาหาอะไรกินตอนดึก
บ้างก็เรื่องความลวดลายเนียนของผู้ชายที่ใช้จริตยิ่งกว่าผู้หญิง และ ผู้หญิงไม่มีวันทัน
เรื่องของคนที่เมืองใหญ่กว่าหลงเข้ามาในเมืองนี้ (กรุงเทพ)
และเรื่องอื่นๆ หากแต่
ไม่มีเรื่องราวยิ่งใหญ่ใดๆ
แต่ละเรื่องเล็กๆเป็นมุมๆ
ของสังคมกรุงเทพ
หากสะท้อนหลายด้าน
เมืองใหญ่ แสงสี ผู้คนมากหน้าหลากหลาย
ทุกใบหน้า
ถูกแทรกสอดด้วย 'ความเหงา'
Displaying 1 - 5 of 5 reviews