What do you think?
Hotels in Parijs 1999
In 1999 vindt Pieter van der Wielen een hotelgids met de tweehonderd meest charmante hotels van Parijs. Het wordt een missie: overnachten in alle hotels die in de gids staan, daar is hij al 26 jaar mee bezig. Goedkope, afgetakelde hotels waar de eigenaar zelf in een kamer woont, maar ook beroemde luxehotels waar de rich and famous overnachten. Hij neemt de lezer mee door de geschiedenis van deze romantische- en soms helemaal niet romantische- wereldstad aan de hand van zijn ervaringen in de hotels uit het gidsje, wat een persoonlijk, vrolijk en interessant boek oplevert.
272 pages, Paperback
Published February 1, 2026
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 9 of 9 reviews
July 16, 2026
funny ass boek deze guy gaat gwn naar allemaal hotels in parijs die in een reisgids staan en geeft dan reviews me hier en daar beetje geschiedenis over de hotels en de buurt. Ik vond vooral die geschiedenis delen het interessantst en het stoorde mij dus da deze stukken zo chaotisch door elkaar stonden maarja da was ni het punt van dit boek dus boeie
dit is eig gwn zoals een youtube video in een boek maar dan beter want dan frituur ik mijn kop ni me extra screentime
op het einde van dit boek zijn zijn reviews ook gwn veel korter en slechter dus deze guy was het echt beu maar da maakt het nog meer funny
dit is eig gwn zoals een youtube video in een boek maar dan beter want dan frituur ik mijn kop ni me extra screentime
op het einde van dit boek zijn zijn reviews ook gwn veel korter en slechter dus deze guy was het echt beu maar da maakt het nog meer funny
August 23, 2026
Er zijn al heel veel boeken over Parijs en dus knap van de schrijver om er een origineel en leuk boek van te maken. Aan de hand van een oude hotelgids leer je Parijs op een originele manier kennen. Van wie er in het hotel verbleven en wat ze in Parijs deden tot de buurt waar het hotel staat. Leest lekker weg en wat me ook wel aanspreekt is dat de schrijver zich ondanks al die vele trips naar Parijs zich nog steeds als een tourist ziet die nog altijd onder de indruk is van deze stad.
September 14, 2026
Toch een pareltje. Pieter van der Wielen bezoekt 200 Parijse hotels uit een reisgids die in ijltempo veroudert. Dat is een heerlijk idee, maar aangezien het quasi onuitvoerbaar is, heeft hij er wel 25 jaar over gedaan.
Je kunt je wel laten inspireren door het boek als reisgids te lezen, maar zoals de cover vermeldt, is het veeleer een ode aan de lichtstad waar op elke hoek wel een interessante anekdote te rapen is.
Het grootste deel van de tekst gaat dan ook over wie waar wat uitspookte en met wie. Dat leest lekker weg, maar ik heb het meeste zin gekregen in Parijs door Van der Wielens observaties over de Parijzenaren in het wild en de nuances tussen de arrondissementen. Daar heeft hij als levenslange amoureux een scherp oog voor.
Meer dan andere boeken vat dit boek door zijn lange ontstaansgeschiedenis de paradox van de reisliteratuur. Iemand schrijft iets op om een ander warm te maken, maar dat 'iets' verdwijnt vaak als sneeuw voor de zon. Parijse hotels worden, tot ieders verdriet, zonder uitzondering opgekocht door buitenlandse ketens.
Wees dus dankbaar en geniet als je nog eens ergens in een familiehotel komt waar je naam met vulpen wordt bijgeschreven in het register!
Je kunt je wel laten inspireren door het boek als reisgids te lezen, maar zoals de cover vermeldt, is het veeleer een ode aan de lichtstad waar op elke hoek wel een interessante anekdote te rapen is.
Het grootste deel van de tekst gaat dan ook over wie waar wat uitspookte en met wie. Dat leest lekker weg, maar ik heb het meeste zin gekregen in Parijs door Van der Wielens observaties over de Parijzenaren in het wild en de nuances tussen de arrondissementen. Daar heeft hij als levenslange amoureux een scherp oog voor.
Meer dan andere boeken vat dit boek door zijn lange ontstaansgeschiedenis de paradox van de reisliteratuur. Iemand schrijft iets op om een ander warm te maken, maar dat 'iets' verdwijnt vaak als sneeuw voor de zon. Parijse hotels worden, tot ieders verdriet, zonder uitzondering opgekocht door buitenlandse ketens.
Wees dus dankbaar en geniet als je nog eens ergens in een familiehotel komt waar je naam met vulpen wordt bijgeschreven in het register!
July 4, 2026
Overnachten in alle hotels uit een oude gids klinkt als een literaire gimmick, maar wat was dit een heerlijk boek.
De hotels uit een vergeelde gids uit 1999 vormen het decor, maar de hoofdrol is weggelegd voor de stad zelf: haar geschiedenis, bewoners, toevallige ontmoetingen en een auteur die zich met onverzadigbare nieuwsgierigheid door de arrondissementen beweegt.
Nu moet ik toegeven dat ik een fan ben van hoe Pieter verhalen vertelt. Maar de manier waarop hij moeiteloos schakelt tussen anekdotes, cultuurgeschiedenis en zelfspot, is ook gewoon heel mooi.
De hotels uit een vergeelde gids uit 1999 vormen het decor, maar de hoofdrol is weggelegd voor de stad zelf: haar geschiedenis, bewoners, toevallige ontmoetingen en een auteur die zich met onverzadigbare nieuwsgierigheid door de arrondissementen beweegt.
Nu moet ik toegeven dat ik een fan ben van hoe Pieter verhalen vertelt. Maar de manier waarop hij moeiteloos schakelt tussen anekdotes, cultuurgeschiedenis en zelfspot, is ook gewoon heel mooi.
March 25, 2026
Deze recensie werd eerder gepubliceerd op mijn blog GraagGelezen.
Wat doe je als je in 1999 een hotelgids in handen krijgt met de 200 meest charmante adressen van Parijs? De meeste mensen zouden er een paar uitkiezen voor hun volgende stedentrip. Journalist Pieter van der Wielen besloot echter tot een titanenklus: hij maakte het tot zijn missie om ze (bijna) allemaal te bezoeken.
Zesentwintig jaar later is daar het resultaat: Hotels in Parijs 1999, een boek dat veel meer is dan een simpele verzameling recensies.
De drijfveer achter dit project is even simpel als ontwapenend. Op de vraag "waarom?" antwoordt Van der Wielen met de legendarische woorden van een bergbeklimmer over de Mount Everest: "Because it’s there." Het typeert de sfeer van het boek; het is een ode aan de nieuwsgierigheid en de kunst van het dwalen.
Van der Wielen voert ons langs 160 hotels, verspreid over negentien arrondissementen. De variatie is groot: van vergane glorie in afgetakelde kamers waar de eigenaar zelf nog tussen de gasten woont, tot de absolute decadentie van 5 sterren paleizen waar de rich and famous de lakens delen.
“Wanneer ik de heuvel af loop richting het Pantheon glijdt de Citroën Berlingo van loodgietersbedrijf Dupont et fils luid claxonnerend op me af. Hij probeert uit alle macht te remmen maar dat lukt niet op de bevroren weg. Er is geen stoppen aan. Ik eindig half op de motorkap en samen glijden we nog een stuk verder de heuvel af. In mijn herinnering duurt de neerwaartse tocht een halfuur. Later zou iemand me uitleggen dat dat een bekende neurologische reactie is, in nood vertraagt je brein de waarneming.”
Wat dit boek echt tot leven wekt, is de manier waarop de auteur de hotels als decor gebruikt voor grotere verhalen. Hij fungeert als een klassieke flaneur; hij observeert, luistert en verbindt de locaties aan de geschiedenis. Zo reconstrueert hij kleine biografieën van schrijvers, kunstenaars en politici die ooit op exact dezelfde plekken sliepen.
Maar ook zijn eigen belevenissen zijn goud waard. Of hij nu wordt aangereden door een loodgieter (wat wonderwel uitmondt in een gezamenlijke maaltijd), of het hondje aait van Charlotte Gainsbourg: Van der Wielens persoonlijke anekdotes zijn vrolijk, soms ongemakkelijk, maar altijd onderhoudend.
Er hangt een gezonde dosis nostalgie boven de pagina's. In een tijd waarin we gewend zijn om binnen drie klikken een hotel te boeken op basis van duizenden (vaak zielloze) reviews, herinnert dit boek ons aan de tijd vóór de dominantie van Booking.com en Airbnb. Het is een eerbetoon aan de inmiddels gestopte uitgeverij Rivages en aan de eigenzinnige hoteleigenaren die standhielden tegen de eenheidsworst van de grote hotelketens.
“Een avond in januari hangt er dichte mist in de Rue du Bac en een vrouw met een zonnebril loopt me tegemoet. Haar witte hond springt tegen mijn been op. Ik aai de hond en dan pas herken ik het baasje: Charlotte Gainsbourg, die zo onopvallend door de straat loopt met een pet en zonnebril en sjaal dat het eigenlijk juist opvalt.”
Voor in het boek staan op volgorde van arrondissement (1 t/m 19) de namen van de hotels die bezocht werden. Voor de lezer die houdt van een strakke chronologie kan de structuur soms wat desoriënterend werken. Omdat de bezoeken verspreid zijn over een kwart eeuw, is het niet altijd duidelijk wanneer een specifieke ervaring plaatsvond. Maar dat mag de pret niet drukken.
Hotels in Parijs 1999 is een heerlijk, lichtvoetig en bovenal inspirerend boek. Het is verplichte kost voor de Parijs-liefhebber en een droom voor iedereen die liever dwaalt dan de gebaande paden volgt. Het is een herinnering dat de mooiste verhalen vaak liggen te wachten achter een onopvallende deur in een zijstraatje van de Seine.
Wat doe je als je in 1999 een hotelgids in handen krijgt met de 200 meest charmante adressen van Parijs? De meeste mensen zouden er een paar uitkiezen voor hun volgende stedentrip. Journalist Pieter van der Wielen besloot echter tot een titanenklus: hij maakte het tot zijn missie om ze (bijna) allemaal te bezoeken.
Zesentwintig jaar later is daar het resultaat: Hotels in Parijs 1999, een boek dat veel meer is dan een simpele verzameling recensies.
De drijfveer achter dit project is even simpel als ontwapenend. Op de vraag "waarom?" antwoordt Van der Wielen met de legendarische woorden van een bergbeklimmer over de Mount Everest: "Because it’s there." Het typeert de sfeer van het boek; het is een ode aan de nieuwsgierigheid en de kunst van het dwalen.
Van der Wielen voert ons langs 160 hotels, verspreid over negentien arrondissementen. De variatie is groot: van vergane glorie in afgetakelde kamers waar de eigenaar zelf nog tussen de gasten woont, tot de absolute decadentie van 5 sterren paleizen waar de rich and famous de lakens delen.
“Wanneer ik de heuvel af loop richting het Pantheon glijdt de Citroën Berlingo van loodgietersbedrijf Dupont et fils luid claxonnerend op me af. Hij probeert uit alle macht te remmen maar dat lukt niet op de bevroren weg. Er is geen stoppen aan. Ik eindig half op de motorkap en samen glijden we nog een stuk verder de heuvel af. In mijn herinnering duurt de neerwaartse tocht een halfuur. Later zou iemand me uitleggen dat dat een bekende neurologische reactie is, in nood vertraagt je brein de waarneming.”
Wat dit boek echt tot leven wekt, is de manier waarop de auteur de hotels als decor gebruikt voor grotere verhalen. Hij fungeert als een klassieke flaneur; hij observeert, luistert en verbindt de locaties aan de geschiedenis. Zo reconstrueert hij kleine biografieën van schrijvers, kunstenaars en politici die ooit op exact dezelfde plekken sliepen.
Maar ook zijn eigen belevenissen zijn goud waard. Of hij nu wordt aangereden door een loodgieter (wat wonderwel uitmondt in een gezamenlijke maaltijd), of het hondje aait van Charlotte Gainsbourg: Van der Wielens persoonlijke anekdotes zijn vrolijk, soms ongemakkelijk, maar altijd onderhoudend.
Er hangt een gezonde dosis nostalgie boven de pagina's. In een tijd waarin we gewend zijn om binnen drie klikken een hotel te boeken op basis van duizenden (vaak zielloze) reviews, herinnert dit boek ons aan de tijd vóór de dominantie van Booking.com en Airbnb. Het is een eerbetoon aan de inmiddels gestopte uitgeverij Rivages en aan de eigenzinnige hoteleigenaren die standhielden tegen de eenheidsworst van de grote hotelketens.
“Een avond in januari hangt er dichte mist in de Rue du Bac en een vrouw met een zonnebril loopt me tegemoet. Haar witte hond springt tegen mijn been op. Ik aai de hond en dan pas herken ik het baasje: Charlotte Gainsbourg, die zo onopvallend door de straat loopt met een pet en zonnebril en sjaal dat het eigenlijk juist opvalt.”
Voor in het boek staan op volgorde van arrondissement (1 t/m 19) de namen van de hotels die bezocht werden. Voor de lezer die houdt van een strakke chronologie kan de structuur soms wat desoriënterend werken. Omdat de bezoeken verspreid zijn over een kwart eeuw, is het niet altijd duidelijk wanneer een specifieke ervaring plaatsvond. Maar dat mag de pret niet drukken.
Hotels in Parijs 1999 is een heerlijk, lichtvoetig en bovenal inspirerend boek. Het is verplichte kost voor de Parijs-liefhebber en een droom voor iedereen die liever dwaalt dan de gebaande paden volgt. Het is een herinnering dat de mooiste verhalen vaak liggen te wachten achter een onopvallende deur in een zijstraatje van de Seine.
June 6, 2026
Leest lekker weg en je krijgt zin om de trein te pakken en in een Parijs’ hotel te gaan zitten. Toch kan ik me voorstellen dat de challenge om alle hotels in een gids te bezoeken, op een gegeven moment als een molensteen is gaan voelen. De fut lijkt er op het eind een beetje uit. Terwijl ik denk dat er weinig lezers zijn die de hotelgids erbij pakken om te checken of alle hotels wel zijn behandeld.
July 2, 2026
Ik vond dit boek echt genieten. Aan de hand van een hotelgids schrijft van der Wielen hotelbeschrijvingen, anecdotes en historische anecdotes aan elkaar. Het deed me door de kabbelende manier van vertellen zonder specifiek plot sterk denken aan Carmiggelts kronkels.Ik heb het luisterboek geluisterd wat door de auteur zelf is ingesproken
June 9, 2026
Een van de vermakelijkste boekjes die ik dit jaar tot dusver heb gelezen. Hapklare anekdotes over hotels, buurtjes, schrijvers, schilders en andere artiesten. Ondertussen via Maps opzoeken hoe duur het hotel is tijdens een moment dat ik de stad zou willen aandoen.
April 3, 2026
leuk boek met verhalen over parijs en hotels die in een oude hotelgids stonden.
Displaying 1 - 9 of 9 reviews