What do you think?
Wilgenkind
Wanneer Hannah hoort dat haar vader ernstig ziek is, belandt ze tegen wil en dank in de rol van mantelzorger. Aanvankelijk met veel weerstand zorgt Hannah er toch voor dat de laatste fase van haar vaders leven draaglijk voor hem is. Aan zijn sterfbed komen herinneringen boven aan haar moeder en doet Hannah een aantal ontdekkingen over het leven van haar ouders. Langzaam wordt duidelijk wat de oorzaak is geweest van hun onvermogen om betrokken ouders te zijn.
Wilgenkind is een aangrijpende roman over de misverstanden tussen ouders en kinderen, over familiegeheimen en het verzwijgen daarvan, over uitgestelde rouw, en over de rollen die worden omgekeerd wanneer kinderen opeens voor hun ouders moeten zorgen.
Wilgenkind is een aangrijpende roman over de misverstanden tussen ouders en kinderen, over familiegeheimen en het verzwijgen daarvan, over uitgestelde rouw, en over de rollen die worden omgekeerd wanneer kinderen opeens voor hun ouders moeten zorgen.
- GenresRoman
224 pages, Paperback
Published October 1, 2025
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 24 of 24 reviews
November 18, 2025
heel erg mooi, indringend. vol van pijn en toch vol van liefde. het blijft je erg bij allemaal
September 8, 2026
Een aardig verhaal wel, maar de vertelstijl was gewoon niet zo de mijne. Ten eerste is het geschreven in de derde persoon, waardoor het soms voelt alsof je een voorleesboek aan het lezen bent. Ten tweede de woordkeuze. Een voorbeeld? Op bladzijde 186 staat een gesprek tussen de twee zussen, waarbij de ene vertelt hoe ze als kind in de tuin liep. En dat doet ze o.a. met de zinnen: "Toen ik op een dag met trage passen naar de hoek met de treurwilg sloop, vond ik geen enkele aanwijzing voor wat daar gebeurd was. De diepgroene varens, de onderkant van hun bladeren rijk bezaaid met sporen, leunden dicht tegen elkaar achter het gordijn van takken en gaven hun geheim niet prijs."
Mooie zinnen natuurlijk, maar niet bepaald zinnen zoals jij en ik ze zouden gebruiken in een gesprek, lijkt me. Daarnaast voelde ik ook weinig warmte voor de hoofdpersonen. De zussen krijgen eigenlijk weinig diepgang, behalve wat feitjes leer je ze niet echt heel goed kennen.
Mooie zinnen natuurlijk, maar niet bepaald zinnen zoals jij en ik ze zouden gebruiken in een gesprek, lijkt me. Daarnaast voelde ik ook weinig warmte voor de hoofdpersonen. De zussen krijgen eigenlijk weinig diepgang, behalve wat feitjes leer je ze niet echt heel goed kennen.
March 2, 2026
Indringend boek over moeizame familieverhoudingen.
December 14, 2025
Heel mooi!
Tijdens het lezen moest ik de hele tijd denken aan de titel en dan zag ik voor me hoe de treurwilg in de tuin steeds zwaarder werd door al het leed.
Tijdens het lezen moest ik de hele tijd denken aan de titel en dan zag ik voor me hoe de treurwilg in de tuin steeds zwaarder werd door al het leed.
January 15, 2026
Deze recensie werd eerder gepubliceerd op mijn blog GraagGelezen.
In haar nieuwste roman Wilgenkind duikt Josha Zwaan diep in de complexe dynamiek van een ontwricht gezin. Wat begint als een plichtmatig offer van een dochter aan haar stervende vader, mondt uit in een indringende zoektocht naar de wortels van een pijnlijk verleden. Zwaan, bekend om haar vermogen om zware thema’s met fijngevoeligheid te ontleden, stelt in dit boek de vraag: kun je een ander echt vergeven als je de volledige waarheid niet kent?
De hoofdpersoon, Hannah, bevindt zich in een situatie die voor velen herkenbaar zal zijn, maar die door haar voorgeschiedenis extra zwaar beladen is. Wanneer haar vader ernstig ziek wordt, belandt ze in de rol van mantelzorger. Dit doet ze aanvankelijk met grote weerstand. De band met haar vader is immers ernstig beschadigd; als strenggelovige dominee verstootte hij haar jaren geleden nadat zij koos voor een abortus.
“Jonas knipt het lampje aan dat naast het bed aan de muur hangt, gaat rechtop zitten en trekt haar in zijn armen, zonder een poging te doen het huilen te stoppen. Het voelt alsof ze de honderden emmers uit haar droom moet vullen met tranen. Minutenlang blijven ze stromen. Pas dan komen er woorden.”
De auteur schetst de haat-liefdeverhouding tussen Hannah en haar vader haarscherp. Het conflict tussen het rationele "ik wil niets meer met hem te maken hebben" en het instinctieve "het blijft toch je vader" vormt de emotionele ruggengraat van het eerste deel van het boek.
Het verhaal komt in een stroomversnelling wanneer Hannah’s zus Lea na dertig jaar terugkeert uit Amerika. Lea, die kampt met een drankverslaving en haar eigen demonen, fungeert als de katalysator voor de waarheid. Waar de verwijdering in eerste instantie alleen aan Hannah’s abortus gekoppeld leek te worden, onthult Lea met horten en stoten dat er een veel groter, verzwegen trauma aan de basis ligt van hun dysfunctionele opvoeding.
Zwaan beschrijft op prachtige wijze hoe dit trauma het gezin van binnenuit heeft uitgehold. De moeder was afstandelijk, de vader fysiek en emotioneel afwezig. Door het rondstruinen in het ouderlijk huis en het bekijken van oude fotoalbums, reconstrueert Hannah niet alleen het leven van haar ouders, maar ook haar eigen identiteit.
“Ze deinst terug en staat op, loopt naar de openslaande deuren, opent ze en sluipt bijna eerbiedig naar de hoek van de tuin waar de treurwilg al die jaren zijn geheim bewaard heeft.”
De kracht van Wilgenkind zit in de indringende beschrijvingen van gevoelens. Zwaan hanteert een stijl die de lezer langzaam maar zeker het verhaal in zuigt. De thema’s zijn universeel en worden specifiek uitgewerkt, zoals de kwetsbaarheid van de ouder die afhankelijk wordt van het kind, de destructieve kracht van dogma’s die boven naastenliefde worden geplaatst en hoe het verzwijgen van het verleden de volgende generatie onbewust beschadigt.
Wilgenkind is een aangrijpende en louterende roman. Het is een eerlijk verslag van de strijd die veel kinderen voeren met hun ouders, en de bevrijding die kan ontstaan wanneer de mist van misverstanden eindelijk optrekt.
Achter in het boek beschrijft de auteur hoe ze tijdens het schrijven vaak terugkeek naar dierbare momenten uit haar jeugd, die ze tot dat moment vergeten leek te zijn. Josha Zwaan bewijst met dit boek opnieuw dat ze een meester is in het blootleggen van de menselijke ziel.
In haar nieuwste roman Wilgenkind duikt Josha Zwaan diep in de complexe dynamiek van een ontwricht gezin. Wat begint als een plichtmatig offer van een dochter aan haar stervende vader, mondt uit in een indringende zoektocht naar de wortels van een pijnlijk verleden. Zwaan, bekend om haar vermogen om zware thema’s met fijngevoeligheid te ontleden, stelt in dit boek de vraag: kun je een ander echt vergeven als je de volledige waarheid niet kent?
De hoofdpersoon, Hannah, bevindt zich in een situatie die voor velen herkenbaar zal zijn, maar die door haar voorgeschiedenis extra zwaar beladen is. Wanneer haar vader ernstig ziek wordt, belandt ze in de rol van mantelzorger. Dit doet ze aanvankelijk met grote weerstand. De band met haar vader is immers ernstig beschadigd; als strenggelovige dominee verstootte hij haar jaren geleden nadat zij koos voor een abortus.
“Jonas knipt het lampje aan dat naast het bed aan de muur hangt, gaat rechtop zitten en trekt haar in zijn armen, zonder een poging te doen het huilen te stoppen. Het voelt alsof ze de honderden emmers uit haar droom moet vullen met tranen. Minutenlang blijven ze stromen. Pas dan komen er woorden.”
De auteur schetst de haat-liefdeverhouding tussen Hannah en haar vader haarscherp. Het conflict tussen het rationele "ik wil niets meer met hem te maken hebben" en het instinctieve "het blijft toch je vader" vormt de emotionele ruggengraat van het eerste deel van het boek.
Het verhaal komt in een stroomversnelling wanneer Hannah’s zus Lea na dertig jaar terugkeert uit Amerika. Lea, die kampt met een drankverslaving en haar eigen demonen, fungeert als de katalysator voor de waarheid. Waar de verwijdering in eerste instantie alleen aan Hannah’s abortus gekoppeld leek te worden, onthult Lea met horten en stoten dat er een veel groter, verzwegen trauma aan de basis ligt van hun dysfunctionele opvoeding.
Zwaan beschrijft op prachtige wijze hoe dit trauma het gezin van binnenuit heeft uitgehold. De moeder was afstandelijk, de vader fysiek en emotioneel afwezig. Door het rondstruinen in het ouderlijk huis en het bekijken van oude fotoalbums, reconstrueert Hannah niet alleen het leven van haar ouders, maar ook haar eigen identiteit.
“Ze deinst terug en staat op, loopt naar de openslaande deuren, opent ze en sluipt bijna eerbiedig naar de hoek van de tuin waar de treurwilg al die jaren zijn geheim bewaard heeft.”
De kracht van Wilgenkind zit in de indringende beschrijvingen van gevoelens. Zwaan hanteert een stijl die de lezer langzaam maar zeker het verhaal in zuigt. De thema’s zijn universeel en worden specifiek uitgewerkt, zoals de kwetsbaarheid van de ouder die afhankelijk wordt van het kind, de destructieve kracht van dogma’s die boven naastenliefde worden geplaatst en hoe het verzwijgen van het verleden de volgende generatie onbewust beschadigt.
Wilgenkind is een aangrijpende en louterende roman. Het is een eerlijk verslag van de strijd die veel kinderen voeren met hun ouders, en de bevrijding die kan ontstaan wanneer de mist van misverstanden eindelijk optrekt.
Achter in het boek beschrijft de auteur hoe ze tijdens het schrijven vaak terugkeek naar dierbare momenten uit haar jeugd, die ze tot dat moment vergeten leek te zijn. Josha Zwaan bewijst met dit boek opnieuw dat ze een meester is in het blootleggen van de menselijke ziel.
March 23, 2026
Josha Zwaan heeft een indrukwekkende, sfeervolle roman geschreven over familieverhoudingen en mantelzorg. Door haar prettige schrijfstijl vol details en de vloeiende overgangen tussen heden en verleden vlieg je door de pagina’s heen en leef je mee met Hannah, die terugkeert naar haar ouderlijk huis als haar vader ernstig ziek blijkt te zijn. Beetje bij beetje vallen de puzzelstukjes in elkaar en krijg je een completer beeld van het domineesgezin waarin Hannah is opgegroeid. Een intens en ontroerend verhaal.
November 27, 2025
Wat een prachtig boek en zo herkenbaar dat het (bijna) mijn eigen verhaal zou kunnen zijn. Heel treffend beschreven hoe mantelzorg ook helend kan zijn, kun je je verzoenen met het verleden en het verdriet van je ouders ook begrijpen.
January 21, 2026
Eigenlijk drie en een halve ster. Ik vond het een mooi boek maar als het waargebeurd zou zijn had ik het een hogere rating gegeven. Nu vond ik er teveel drama in zitten wat mij een gevoel van effectbejag gaf.
May 30, 2026
Het boek dat precies op het goede moment voorbijkwam in de podcast De Ongelooflijke.
Een boek over mantelzorger zijn, over de relatie met ouders uit zo’n andere tijd.
Mijn oude vader is in vrede gestorven en is jarenlang mantelzorger van mijn moeder geweest. Het lezen van deze roman helpt mij in deze periode van afscheid nemen van het ouderlijk huis.
En de volgende generatie willen zijn.
Een boek over mantelzorger zijn, over de relatie met ouders uit zo’n andere tijd.
Mijn oude vader is in vrede gestorven en is jarenlang mantelzorger van mijn moeder geweest. Het lezen van deze roman helpt mij in deze periode van afscheid nemen van het ouderlijk huis.
En de volgende generatie willen zijn.
August 4, 2026
Prachtig gevoelig geschreven boek over verlies van een vader en verdriet over de jeugd van de ik-persoon. Aanrader!
March 23, 2026
Wilgenkind
wilgekind vertelt het verhaal van Hannah, een vrouw die voor een ingrijpende keuze staat: zorgt ze voor haar stervende vader, of laat ze haar verleden en de pijn van haar jeugd definitief achter zich?
Hannah groeide op in een gezin dat getekend werd door spanning en verdriet. Haar vader was predikant, haar moeder kampte met zware depressies. Ook haar jongere zus Lea droeg de littekens van die jeugd met zich mee. Lea probeert inmiddels haar leven weer op te bouwen na jaren in New York, waar ze verwikkeld raakte in een verborgen relatie met haar getrouwde baas een situatie die haar uiteindelijk ver van huis hield en emotioneel uitputte.
Het verhaal draait om onbeantwoorde vragen, de blijvende invloed van je jeugd en de complexiteit van familiebanden. Thema’s als verlies, miskramen en het omgaan met pijn lopen als een rode draad door het boek. In het heden werkt Hannah als jeugdconsulent en voogd, een functie waarin ze dagelijks geconfronteerd wordt met situaties die pijnlijk veel lijken op haar eigen verleden.
De vertelling beweegt zich voortdurend tussen het heden de weken voorafgaand aan de dood van haar vader en fragmenten uit het verleden, van hun jeugd tot nu. Herinneringen komen boven aan de hand van foto’s en verhalen, en roepen een tijd op waarin alles misschien nog intact leek, of waarin de barsten nog niet zichtbaar waren.
Na jaren zonder contact bereiken de schaarse pogingen van haar vader om toenadering te zoeken haar pas echt.
Hannah wordt overspoeld door gevoelens van schuld, woede en verdriet, terwijl onuitgesproken geheimen langzaam aan de oppervlakte komen. Ze staat voor de zwaarste beslissing van haar leven: zichzelf opnieuw wegcijferen in de hoop iets te herstellen wat misschien nooit te herstellen valt.
Gaandeweg komt ook het verhaal van een ongeboren broertje naar boven een gebeurtenis die aan de basis lag van de postnatale depressie van haar moeder. Iets waar Hannah als kind niets van begreep, maar waarvan ze de gevolgen diep heeft gevoeld: een gebrek aan moederliefde en een jeugd waarin haar zus deels de rol van ouder op zich nam.
Het boek eindigt met een indringende beschrijving van het afscheid en de opbaring van haar vader sober en rauw, met details die licht ongemakkelijk aanvoelen, maar de kwetsbaarheid van het moment onderstrepen.
wilgekind vertelt het verhaal van Hannah, een vrouw die voor een ingrijpende keuze staat: zorgt ze voor haar stervende vader, of laat ze haar verleden en de pijn van haar jeugd definitief achter zich?
Hannah groeide op in een gezin dat getekend werd door spanning en verdriet. Haar vader was predikant, haar moeder kampte met zware depressies. Ook haar jongere zus Lea droeg de littekens van die jeugd met zich mee. Lea probeert inmiddels haar leven weer op te bouwen na jaren in New York, waar ze verwikkeld raakte in een verborgen relatie met haar getrouwde baas een situatie die haar uiteindelijk ver van huis hield en emotioneel uitputte.
Het verhaal draait om onbeantwoorde vragen, de blijvende invloed van je jeugd en de complexiteit van familiebanden. Thema’s als verlies, miskramen en het omgaan met pijn lopen als een rode draad door het boek. In het heden werkt Hannah als jeugdconsulent en voogd, een functie waarin ze dagelijks geconfronteerd wordt met situaties die pijnlijk veel lijken op haar eigen verleden.
De vertelling beweegt zich voortdurend tussen het heden de weken voorafgaand aan de dood van haar vader en fragmenten uit het verleden, van hun jeugd tot nu. Herinneringen komen boven aan de hand van foto’s en verhalen, en roepen een tijd op waarin alles misschien nog intact leek, of waarin de barsten nog niet zichtbaar waren.
Na jaren zonder contact bereiken de schaarse pogingen van haar vader om toenadering te zoeken haar pas echt.
Hannah wordt overspoeld door gevoelens van schuld, woede en verdriet, terwijl onuitgesproken geheimen langzaam aan de oppervlakte komen. Ze staat voor de zwaarste beslissing van haar leven: zichzelf opnieuw wegcijferen in de hoop iets te herstellen wat misschien nooit te herstellen valt.
Gaandeweg komt ook het verhaal van een ongeboren broertje naar boven een gebeurtenis die aan de basis lag van de postnatale depressie van haar moeder. Iets waar Hannah als kind niets van begreep, maar waarvan ze de gevolgen diep heeft gevoeld: een gebrek aan moederliefde en een jeugd waarin haar zus deels de rol van ouder op zich nam.
Het boek eindigt met een indringende beschrijving van het afscheid en de opbaring van haar vader sober en rauw, met details die licht ongemakkelijk aanvoelen, maar de kwetsbaarheid van het moment onderstrepen.
This entire review has been hidden because of spoilers.
January 30, 2026
Wilgenkind van Josha Zwaan is een aangrijpende roman die langzaam maar onontkoombaar zijn emotionele lading prijsgeeft. Wanneer Hannah hoort dat haar vader ernstig ziek is, belandt ze tegen wil en dank in de rol van mantelzorger. Wat begint met weerstand, groeit uit tot een intens en toegewijd zorgen voor hem in de laatste fase van zijn leven. Als lezer word je meegenomen in dit proces, waarin nabijheid en afstand voortdurend met elkaar botsen.
Aan het sterfbed van haar vader komen herinneringen boven aan Hannahs moeder, die overleed toen zij veertien was. Tegelijkertijd doet Hannah ontdekkingen over het leven van haar vader, waardoor langzaam duidelijk wordt waar de verwijdering tussen hen is ontstaan. In eerste instantie lijkt die afstand te maken te hebben met Hannahs abortus tijdens haar studententijd, maar gaandeweg blijken verzwegen gebeurtenissen uit het verleden een veel diepere rol te spelen. Die familiegeheimen geven het verhaal een schrijnende spanning.
Wat deze roman zo ontroerend maakt, is de manier waarop Zwaan thema’s als dood, mantelzorg en geloof samenbrengt. Het geloof, met een vader als dominee, speelt een bepalende rol binnen het gezin en werkt zowel verbindend als verstikkend. Dat innerlijke conflict wordt prachtig verwoord in de zin: “Haar vader was als de paardenbloemen die ze ooit plukte. Stralend geel van buiten, bitter en giftig van binnen.”
De mooie wisselingen tussen verleden en heden laten zien hoe herinneringen blijven schuren: “Denkend aan haar tienertijd is als pulken aan de korst van een wond; brandende pijn, iedere keer weer.”
Daarbij zijn de natuurbeschrijvingen prachtig en troostend, als een ademruimte in het verdriet. Wilgenkind is een indringend en kwetsbaar boek dat zorgde voor tranen over mijn wangen en een boek dat me nog lang zal nablijven.
Het bespreken van het boek met Chayenne maakte het extra bijzonder: hoe kijk jij naar de personages? Wat zou jij doen? Wat is je gevoel bij het boek
Aan het sterfbed van haar vader komen herinneringen boven aan Hannahs moeder, die overleed toen zij veertien was. Tegelijkertijd doet Hannah ontdekkingen over het leven van haar vader, waardoor langzaam duidelijk wordt waar de verwijdering tussen hen is ontstaan. In eerste instantie lijkt die afstand te maken te hebben met Hannahs abortus tijdens haar studententijd, maar gaandeweg blijken verzwegen gebeurtenissen uit het verleden een veel diepere rol te spelen. Die familiegeheimen geven het verhaal een schrijnende spanning.
Wat deze roman zo ontroerend maakt, is de manier waarop Zwaan thema’s als dood, mantelzorg en geloof samenbrengt. Het geloof, met een vader als dominee, speelt een bepalende rol binnen het gezin en werkt zowel verbindend als verstikkend. Dat innerlijke conflict wordt prachtig verwoord in de zin: “Haar vader was als de paardenbloemen die ze ooit plukte. Stralend geel van buiten, bitter en giftig van binnen.”
De mooie wisselingen tussen verleden en heden laten zien hoe herinneringen blijven schuren: “Denkend aan haar tienertijd is als pulken aan de korst van een wond; brandende pijn, iedere keer weer.”
Daarbij zijn de natuurbeschrijvingen prachtig en troostend, als een ademruimte in het verdriet. Wilgenkind is een indringend en kwetsbaar boek dat zorgde voor tranen over mijn wangen en een boek dat me nog lang zal nablijven.
Het bespreken van het boek met Chayenne maakte het extra bijzonder: hoe kijk jij naar de personages? Wat zou jij doen? Wat is je gevoel bij het boek
November 24, 2025
Hannah krijgt een mailtje van haar vader waarin staat dat hij ernstig ziek is en wordt ineens mantelzorger. In dertien weken gaat het steeds slechter met haar vader en uiteindelijk sterft hij. Haar tien jaar oudere zus is niet beschikbaar om haar te helpen, kan dat niet of wil het niet. Ze staat er alleen voor, voelt zich verantwoordelijk en wil eigenlijk niet mantelzorgen. In deze periode komen veel herinneringen boven en enkele familiegeheimen; het is intens en heftig, maar uiteindelijk ook waardevol.
Het hoofdpersonage Hannah heeft een groot verantwoordelijkheidsgevoel en een intensieve baan bij jeugdbescherming. Haar jeugd was niet makkelijk, en de band met haar vader kreeg toen ze jongvolwassen was een extra deuk. Ze heeft een relatie, maar geen kinderen, staat grotendeels alleen voor en vraagt niet snel om hulp.
Hannah’s vader was predikant en zijn geloof en gemeente spelen nog steeds een grote rol in zijn leven. In het verleden was er weinig ruimte voor Hannah binnen het gezin. Haar moeder overleed toen zij nog jong was, wat grote impact had op iedereen. Ieder lid van het gezin had zijn eigen strijd.
Binnen het gezin zijn er verliezen geweest die niet goed verwerkt zijn en die nog steeds doorwerken. Ook wordt er weinig gesproken. Deze dingen hebben enorme impact.
Het boek is vlot, gedetailleerd en beeldend geschreven. De auteur weet de gevoelens en innerlijke conflicten van de personages goed over te brengen: weerzin, begrip, verdriet en liefde, vaak tegenstrijdig en verwarrend. De dialogen voelen bovendien natuurlijk aan. Ik vind de titel ook erg mooi gekozen.
Mantelzorg is niet altijd makkelijk en dit meeslepende, pijnlijke en realistisch aanvoelende verhaal kan zorgen voor herkenning en begrip.
Het hoofdpersonage Hannah heeft een groot verantwoordelijkheidsgevoel en een intensieve baan bij jeugdbescherming. Haar jeugd was niet makkelijk, en de band met haar vader kreeg toen ze jongvolwassen was een extra deuk. Ze heeft een relatie, maar geen kinderen, staat grotendeels alleen voor en vraagt niet snel om hulp.
Hannah’s vader was predikant en zijn geloof en gemeente spelen nog steeds een grote rol in zijn leven. In het verleden was er weinig ruimte voor Hannah binnen het gezin. Haar moeder overleed toen zij nog jong was, wat grote impact had op iedereen. Ieder lid van het gezin had zijn eigen strijd.
Binnen het gezin zijn er verliezen geweest die niet goed verwerkt zijn en die nog steeds doorwerken. Ook wordt er weinig gesproken. Deze dingen hebben enorme impact.
Het boek is vlot, gedetailleerd en beeldend geschreven. De auteur weet de gevoelens en innerlijke conflicten van de personages goed over te brengen: weerzin, begrip, verdriet en liefde, vaak tegenstrijdig en verwarrend. De dialogen voelen bovendien natuurlijk aan. Ik vind de titel ook erg mooi gekozen.
Mantelzorg is niet altijd makkelijk en dit meeslepende, pijnlijke en realistisch aanvoelende verhaal kan zorgen voor herkenning en begrip.
October 6, 2026
Hannah heeft in haar jeugd weinig liefde van haar ouders ervaren. Als ze als vijftiger moet mantelzorgen omdat haar vader, een weduwnaar, binnenkort zal overlijden, terwijl haar zus Lea in een afkickkliniek zit, levert dat veel tegenstrijdige gevoelens op. Voor mij was het een enorm herkenbaar boek. Het mantelzorgen en waken aan het eind, inclusief de sedatie - mijn vader is vorige maand overleden- maar ook de emoties die dat ermee gepaard kunnen gaan. De auteur heeft wrok, liefde, rouw, depressie en een geheim, en wat dat met je doet als kind, op een prachtige manier verweven. Je voelt de eenzaamheid van het kind Hannah bijna van de pagina's af spatten. Toch wordt het nergens overemotioneel of klef, eerder rauw. Wat ik ook fijn vindt: religie speelt een grote rol in het boek (de vader is dominee). Meestal wordt het dan óf een half evangelisatieboek, of religie is juist de bron van alles wat misging. Hier is het geen van beide, en dat vind ik knap.
July 19, 2026
Het is zeker goed geschreven en de thematiek is interessant, maar ‘Wilgenkind’ is niet mijn boek. Ik voelde een enorme zwaarte tijdens het lezen. Vader een bijbelvast dominee, altijd aan het werk geweest. Moeder, geteisterd door depressies en jong overleden na een zwaar ziekbed. Zus, ernstig getroebleerd. Mede door haar familiegeschiedenis is de hoofdpersoon ook nogal zwaar op de hand.
De roman draait om het innerlijk proces van de hoofdpersoon nadat haar oude vader terminaal ziek wordt en haar zorg nodig heeft. Het is allemaal kommer en kwel. Nergens een beetje lichtheid of humor. Jammer, want daardoor ontbreekt het de roman en haar personages aan contrast.
De roman draait om het innerlijk proces van de hoofdpersoon nadat haar oude vader terminaal ziek wordt en haar zorg nodig heeft. Het is allemaal kommer en kwel. Nergens een beetje lichtheid of humor. Jammer, want daardoor ontbreekt het de roman en haar personages aan contrast.
May 26, 2026
Een roman over mantelzorg, waar professionele zorg en goedbedoelde ouder-kindzorg samenkomen. Het is in zekere zin troostend om te lezen dat dit ook in het gezin van Hannah gepaard gaat met moeite, twijfels en verdriet om wat er niet was. Zolang de liefde overeind blijft, is er hoop op een mooie afsluiting, hoe verdrietig ook.
November 20, 2025
Fijn boek om te lezen waar uiteindelijk bij het overlijden van vader alles samen komt en je de geschiedenis begrijpt. Laat zien dat het belangrijk is te delen wat je voelt, voordat het te laat is.
January 14, 2026
Heel mooi, aangrijpend en indringend beschreven
March 23, 2026
Ook prachtig. (En uitgebreide review van dit boek volgt ook nog)
May 22, 2026
Fantastisch, heeft me meerdere malen geraakt en na doen denken over mantelzorg en levenseinde.
September 15, 2026
Even rauw en verdrietig als prachtig en ingrijpend
January 28, 2026
Zeker een goed schrijfster, maar dit boek is zo deprimerend. Ben blij dat het uit is.
This entire review has been hidden because of spoilers.
June 2, 2026
Prachtig! Hoe mantelzorg helend kan zijn.
April 19, 2026
Prachtig boek. Mooi beschreven hoe een ieder het verlies van moeder/partner verwerkt en de gevolgen daarvan
Displaying 1 - 24 of 24 reviews