Wie zijn we morgen

by Babs Gons

De gedichten van Babs Gons zijn urgent en geëngageerd. Ze onderzoeken identiteit, macht, taal en gemeenschap, en maken ruimte voor wat doorgaans buiten beeld blijft. Met een helder ritme en scherpe observaties verbindt ze het persoonlijke met het publieke. In die beweging schuilt hoop: niet als een vage droom, maar als een vastberaden zoektocht naar wie we morgen willen zijn, in een ideale wereld waarin mensen beter naar elkaar kijken, luisteren en met elkaar meebewegen.

Genres: Poetry

96 pages, Paperback

First published May 28, 2026

Reviews

[Suzan de Bruijn · Rating 4 out of 5]

4,5 sterren.
Babs Gons is een veelzijdige dichter en dat maakt deze dichtbundel heel rijk. De titel ‘Wie zijn we morgen’ slaat op alle gedichten die in de dichtbundel zijn geplaatst. In het begin kan je denken dat Babs Gons heel letterlijk dicht, maar neem de tijd voor haar werk en je vindt tal van vormen van beeldspraak, onafgemaakte zinnen die je zelf wilt invullen en sterke stijlfiguren. Ze bieden een mooi uitdaging en handreiking voor wie poëzie lastig kan vinden om het toch eens te proberen te lezen.

[Dory · Rating 4 out of 5]

Ik word zo blij van Gons haar woorden.

[Tim Weemhoff · Rating 4 out of 5]

Ook de laatste bundel van Babs Gons is een voltreffer vol tintelende, tastbare, ritmische, persoonlijke gedichten over identiteit, macht, taal, sterven en afkomst. Over stiefouders, Zuiderzee, moeders en personeelstekorten.

“want ik leg mijn tijdelijkheid
naast de jouwe en
alles zal twee keer zo lang duren”

[Mieke Schepens · Rating 5 out of 5]

Deze recensie werd eerder gepubliceerd op mijn blog GraagGelezen.

Een oproep tot verbinding in een versplinterde tijd

In haar indrukwekkende bundel Wie zijn we morgen bewijst Babs Gons opnieuw waarom zij een van de meest essentiële stemmen in de hedendaagse Nederlandstalige literatuur is. Gons, die haar wortels stevig in de spoken word-traditie heeft, levert een bundel af die niet alleen vraagt om gelezen te worden, maar die smeekt om gehoord te worden.

Wat direct opvalt, is het muzikale vakmanschap. Gons verstaat de kunst van de cadans en de herhaling als geen ander. Haar achtergrond in de voordrachtkunst is geen toevoeging, maar de kern van haar poëtica: de woorden ademen ritme. Gedichten als We werden gebombardeerd laten zien hoe zij de achtergronden ziet van uiteenlopende vormen van geweld in onze samenleving, hoe de variaties en veranderingen in gewelddadig gedrag te verklaren zijn.

Gons slaagt erin om de grote thema’s – identiteit, slavernijverleden, uitsluiting en macht – te verweven met de meest intieme aspecten van het bestaan. Zij vervalt daarbij niet in droge historische reconstructies; in plaats daarvan maakt zij het verleden voelbaar als een doorwerkend element in het nu. De titel is dan ook geen abstracte mijmering, maar een actuele morele confrontatie: hoe verhouden we ons vandaag tot de geschiedenis, en welke verantwoordelijkheid dragen we voor de dag van morgen?

Wellicht het meest ontroerende aspect van de bundel is de verschuiving van het ‘wij’ naar de alledaagse praktijk van zorg. In een publiek debat dat vaak wordt gekenmerkt door verharding en afbakening, brengt Gons de aandacht terug naar de onzichtbare rouwarbeid en mantelzorg, de
stille eenzaamheid die buiten het maatschappelijke blikveld valt en
solidariteit in kleine gebaren, zoals prachtig verwoord in Alsof we buren zijn.

Gons schuwt de expliciete stellingname niet. Waar de traditionele poëzie vaak kiest voor abstractie en meerduidigheid, kiest zij voor een heldere, directe taal die soms de behoefte oproept aan meer frictie of twijfel. Toch is dat juist haar kracht: zij wil niet duiden vanaf de zijlijn, zij wil een gesprekspartner zijn. De bundel fungeert hierdoor als een actieve uitnodiging.
In Les Sapeurs lees je over over de vreugde die Babs Gons ziet in een gelijknamig kunstwerk van Bisa Butler.

Wie zijn we morgen is geen bundel die antwoorden geeft op de grote vragen van deze tijd, maar een bundel die de vraag levend houdt. Babs Gons biedt geen pasklaar ideologisch alternatief, maar een houding. Zij roept op tot een radicale vorm van aandacht en zorg voor de ander. In een tijd waarin we als maatschappij steeds verder uit elkaar lijken te drijven, is de poëzie van Gons een noodzakelijk kompas.

Het is een krachtige, betrokken en noodzakelijke bundel voor iedereen die gelooft dat samenleven geen abstract ideaal is, maar een dagelijkse oefening in verantwoordelijkheid.

[Els · Rating 3 out of 5]

Wie zijn we morgen. Door: Babs Gons.

Babs Gons blies ons een paar jaar geleden allemaal van onze sokken met haar debuutbundel Doe het toch maar. Geen wonder dat ze daarna werd verkozen tot Dichter der Nederlanden. In die hoedanigheid schreef ze vele gedichten, die nu verzameld zijn in de bundel Wie zijn we morgen.

Gons is Gons gebleven: bevlogen, activistisch, feministisch en met een sterke eigen stem. Je merkt dat ze dit keer vooral in opdracht van iets of iemand heeft gewerkt, de boodschap is duidelijker en neemt iets meer de bovenhand waardoor er een beetje minder ruimte is voor muzikaliteit.

Maar de kracht en het empowerment blijven aanwezig.
Babs Gons gaat ons nog jaren parels blijven leveren en daar kijk ik al naar uit.

[Noëmi · Rating 5 out of 5]

Verleden, heden en toekomst.
Wat zijn wij en hoe staan we in de maatschappij.
Waauw een dichtbundel dat zo veel meer is dan gedichten.
Puur, persoonlijk, maatschappelijk en aangrijpend.
Een dichtbundel dat blijft boeien van begin tot einde en je doet stilstaan bij het leven.
Het haf mij een gevoel van omarmen.
Je staat niet alleen.

[Laviare · Rating 5 out of 5]

Ik markeer graag de gedichten in een bundel die mij raken. In deze bundel betekende dat ik kon blijven markeren. Ik hou ervan hoe ik naar de diepte getrokken word. De brede kijk van Babs op de wereld wordt meteen duidelijk in haar teksten. Ik hoop dat iedereen zich thuis kan voelen in haar gedichten. Al is het er 1. Ze zijn er voor iedereen.

[Fifi · Rating 4 out of 5]

‘Ik hou van mensen die na jaren nog luisteren’
#DeZinVanHetBoek

[Saskia · Rating 3 out of 5]

Toegankelijke en geëngageerde poëzie. In de vorige bundel 'Doe het toch maar' stonden ook nog wat grappige gedichten naast serieuzer werk. Deze bundel is evenwichtiger, maar ik vind het niet erg verrassend.