ผีเสื้อย้อมศพ

by Kanae Minato, 湊かなえ, กิ่งดาว ไตรยสุนันท์ (Translator)

เมื่อความหลงใหลในปีกผีเสื้อไม่อาจเติมเต็มก้นบึ้งของความปรารถนา ซากากิ ชิโร่ นักวิจัยชีววิทยาผู้เคร่งขรึม จึงเริ่มก้าวข้ามพรมแดนศีลธรรมสู่การสรรค์สร้าง “มนุษย์สตัฟฟ์” ร่างกายของเด็กชายวัยสะพรั่ง 5 คนถูกเฉือนชำแหละและแต่งแต้มด้วยความพิถีพิถันจนกลายเป็นงานศิลปะที่โลกต้องตะลึง

ทว่าความกระหายกลับยิ่งทวีคูณ... เมื่อเขาทอดสายตามองไปที่ลูกชายของตัวเอง ในฐานะผลงานสุดท้ายที่จะมาเติมเต็มคอลเลกชันชิ้นเอกนี้ให้สมบูรณ์
เตรียมรับแรงกระแทกจากความระทึกขวัญเยียบเย็น และการหักมุมซ้ำซ้อน ที่จะทำให้ทุกทฤษฎีของคุณพังทลายลงในที่สุด! ความวิจิตรและความคลุ้มคลั่งที่ถูกถ่ายทอดสู่ซีรีส์ฟอร์มยักษ์ “Human Specimens” ทาง Prime Video

Genres: Thriller, Crime

248 pages, Paperback

Published March 1, 2026

About the author

Kanae MINATO (湊 かなえ, born 1973) is a Japanese writer of crime fiction and thriller.

She started writing in her thirties. Her first novel Confessions (告白, Kokuhaku) became a bestseller and won the Japanese Booksellers Award. The movie Confession directed by Tetsuya Nakashima was nominated to 2011 Academy Award.

She has been described in Japan as "the queen of iyamisu"(eww mystery), a subgenre of mystery fiction which deals with grisly episodes and the dark side of human nature.

Reviews

[arthoreads · Rating 5 out of 5]

"ถ้าสตัฟฟ์มนุษย์ไว้ในตอนที่งดงามที่สุดได้ก็คงดีไม่น้อย..."

เป็นงานเขียนจิตวิทยาระทึกขวัญ ที่ควรค่าแก่ประโยคที่แม่ได้กล่าวไว้ว่า "ผลชิ้นเอกที่ดีที่สุดของฉัน..." มันเต็มไปด้วยความความบิดเบี้ยว ความรัก ความลุ่มหลง ความโหดร้าย ภายใต้เปลือกความเป็น 'มนุษย์' ที่ดึงเอาส่วนลึกที่สุดในจิตใจมานำเสนอได้อย่างชาญฉลาด พร้อมด้วยการโยน element ระหว่างทางไว้อย่างเงียบเชียบ แต่เมื่อดำเนินมาถึงบทสรุป กับทำงานได้อย่างทรงพลัง และรุนแรงอย่างถึงที่สุด
.
จุดที่โดดเด่นของงานเขียนชิ้นนี้คือการที่เรื่องราวถูกเล่าอย่าง slow burn เรื่อยๆ ไม่เร่ง เย็นๆ แต่เชือดเข้มๆ ในระหว่างที่เรื่องราวดำเนินไป มีรูปแบบการนำเสนอที่จับความเป็นเทรนด์ของงาน mocumentary เข้าไปเป็นส่วนผสม เราจะค้นพบว่าเราเชื่อทุกสิ่งอย่างสนิทใจ หลายอย่างอาจจะไม่เหวอขนาดนั้น ปมบางอย่างที่ถูกใส่ไว้ก็คงไม่ได้ surprise มากขนาดนั้น (หากอ่านด้วยเลนส์งานสืบสวน but เรื่องนี้ไม่ใช่งานสืบสวน แต่ฉันว่าคนอ่านสืบสวนน่าระหว่างออ่านน่าจะมองด้วยเลนส์อีกแบบ) เมื่อเราเจาะลึกเข้าไปถึงจิตใจของตัวละครทั้งหมดที่เกี่ยวพัน มันจึงเต็มไปด้วยความเข้าใจ ที่ไม่ควรจะเข้าใจเลยด้วยซ้ำ (ไม่เข้าใจอาจจะดีกว่าเข้าใจ) แต่เพราะไอ้สิ่งที่เรียกว่า 'มนุษย์' มันมาพร้อมการนิยามว่า 'งดงาม' 'สวยงาม' ไม่ใช่เหรอ มันถึงได้ทำให้ทุกอย่างไปไกลได้มากขนาดนั้น
.
เป็นเล่มที่ต้องบอกทุกคนไว้ก่อนจริงๆ ว่าอย่าหลงรู้สึกร่วม ด่ำดิ่งไปกับมันเยอะเกินไป พยายามผลักตัวเองออกมาเยอะๆ พยายามอย่าอินไปกับ mindset แบบที่ถูกนำเสนอนี้ ฮึบไว้ ไม่งั้นมันจะเจ็บปวดรวดร้าวอย่างถึงที่สุด และใช่ครับ หนังสือเล่มนี้ทำงานทางอารมณ์ได้อย่างรุนแรงและทรงพลังอย่างที่แม่คานาเอะบอกไว้จริงๆ
.
เป็นอีกครั้งที่ดีใจเหลือเกินที่ไดัอ่านงานเขียนของแม่ ทรงพลังหนักหน่วงจริงๆ ผมถึงกับร้องไห้หนักมากหลังอ่านจบ ดิ่งไหมก็ใช่แหละ แต่มันแบบ... ฮือออ

[Makmild · Rating 4 out of 5]

เชี่ย ไม่น่าเลย ตอนแรกไม่ค่อยเข้าใจตัวละคร เลยงงๆ ติดอยู่คำถามเดียว "ลูกชายทำแบบนั้นไปทำไมวะ" เลยนั่งเหม่ออยู่สักพัก เปิดอ่านช่วงของลูกชายใหม่ แล้วก็อ่านเฉลยอีกรอบแบบไวๆ แล้วก็เหม่ออีกรอบ แล้วก็ สัส ไม่น่าเลย พอเข้าใจแล้วไม่น่าเข้าใจจริงๆ เลย เศร้าชิบหาย เข้าใจได้ว่าทำไมคานาเอะเขียนแบบเหมือนกึ่งคำสารภาพบาปแบบนี้ เพราะถ้าเขียนตามปกติคือหัวใจยากจะรับไหวจริง
.
ผีเสื้อย้อมศพเป็นเล่มที่ถ้าจะอยากอ่าน ก็ไม่ต้องหารีวิวอ่านถึงจะสนุกที่สุด แต่ถ้าอ่านจบแล้วก็มากองรวมกันได้จ้า
.
เราว่าเรื่องทั้งหมดมันเกิดจาก ความรัก มันเลยยิ่งเศร้าเมื่อดำเนินมาถึงตอนท้าย (ถอนหายใจ) คานาเอะเก่งเรื่องแบบนี้จริงๆ แต่เราว่า วิธีการเล่าของเล่มนี้แตกต่างจากเล่มอื่นๆ ของคานาเอะ ซึ่งส่วนตัวว่าขาดเสน่ห์ไปมากพอควร จริงมันจะหนากว่านี้ก็ได้ ดิ่งกว่านี้ก็ได้ ลึกกว่านี้ก็ไปได้! แต่แม่ไม่ไป! แม่จะอยู่แค่นี้! แม่จะเขียนแบบ กึ่งคำสารภาพในรายงานนักวิจัยกับสารคดี ใครจะทำไม!!!
.
ไม่ๆ ก็ไม่ทำไมหรอก คือ มันเข้าใจอะว่าทำไมเลือกวิธีการเขียนแบบนี้ เพราะถ้าแยกย่อยรายละเอียดของเด็กแต่ละคนในคดีก็เขียนเป็นนิยายได้อีกหกเล่ม 🤣 กูจะบ้า แต่เราคิดว่าเขาละเลยตัวละครหญิงสองคนไปที่จะทำให้เราเข้าใจภาพรวมได้หมด ว่าทำไมมันถึงเป็นแบบนี้ เลยเสียดายนิดหน่อยที่เป็นแบบนี้ ในทางกลับกัน พอมันเล่าแบบนี้ เลยเปิดพื้นที่ให้เราเอาความคิดเห็น หรือประสบการณ์ส่วนตัวเข้าไปจับได้อย่างเต็มที่ด้วยเหมือนกัน (ซึ่งตอนอ่าน พูดจริงๆ ว่าไม่มีอารมณ์ร่วม เราอ่านแบบใครทำอะไรที่ไหนอย่างไรเพราะอะไร อ่านแบบแฟ้มคดีสุดๆ ฮ่า เพราะงั้นตอนแรกเลยต้องประมวลผลนานเพราะมันทำงานคนละแบบ)
.
และจริงๆ ก็เป็นอีกเล่มของคานาเอะที่ยิ่งย้ำเตือนว่าโลกของผู้ใหญ่ (พ่อแม่) ทำร้ายเด็ก (ลูก) ได้มากขนาดไหน

[Zita · Rating 3 out of 5]

นิยายลึกลับ-สยองขวัญ เป็นเรื่องของชายวัยห้าสิบคนนึงที่ชอบผีเสื้อมาตั้งแต่เด็ก พอโตมาก็กลายเป็นศาสตราจารย์ผู้เชี่ยวชาญด้านผีเสื้อจนได้ชื่อว่าด็อกเตอร์ผีเสื้อ แต่จู่ๆ ดันก่อคดีฆาตกรรมเด็กหกคนแล้วจับมาสตัฟฟ์พร้อมตกแต่งเหมือนเป็นงานศิลปะ แล้วชายคนนี้ก็เขียนคำสารภาพออกมาหมดเปลือกว่าทำทั้งหมดนี้ไปเพื่ออะไร

เป็นเล่มที่อ่านแบบเนือยๆ ทั้งเล่ม ตัวเนื้อหามันค่อนข้างสยดสยอง แต่อ่านแล้วไม่ค่อยรู้สึกสยองตามไปด้วย อ่านแบบราบเรียบไร้อารมณ์ร่วมสุดๆ แม้แต่ตอนเฉลยเรื่องราวทุกอย่างก็ไม่ได้รู้สึกตกใจอะไร แค่คิดว่า อ้อ เรื่องมันเป็นแบบนี้เหรอ คิดว่าสาเหตุน่าจะเป็นเพราะความเซอร์เรียลของทุกสิ่งทุกอย่างในเล่มนี้ ปกติเท่าที่เคยอ่านงานมินาโตะ คานาเอะมาคือชอบทุกเล่ม เพราะรู้สึกว่าเขาเขียนออกมาเรียลดี แต่เล่มนี้ทั้งตัวละครและเรื่องราวมันเซอร์เรียลเกิน แรงจูงใจในการกระทำแต่ละอย่างของตัวละครก็อ่อนจัง บางจุดก็ไม่เข้าใจว่าอะไรทำให้ตัวละครคิดแบบนั้น (ซึ่งสุดท้ายก็ได้ข้อสรุปให้ตัวเองว่า um maybe everyone is just batshit crazy)

ส่วนที่ชอบคือรู้สึกได้ว่าคนเขียนรีเสิร์ชเรื่องผีเสื้อมาเยอะมาก & ชอบ passion ของตัวละครที่มีต่อผีเสื้อและงานศิลปะ คนญี่ปุ่นนี่เขียนอะไรเกี่ยวกับ passion ที่เข้าขั้นหมกมุ่นไม่ลืมหูลืมตาเก่งจัง

[JillV · Rating 4 out of 5]

เจ๋งอะะ วิธีเล่าเรื่องดูเรียบๆ น้ำเสียงโมโนโทน เหมือนเปเปอร์วิชาการ แต่สนุกน่าติดตามมาก อ่านแล้วคาดเดาต่างๆ นานาว่าสุดท้ายจะหักมุมยังไง พอถึงตอนหักมุมเลยไม่ได้ประหลาดใจเท่าไหร่เพราะเดาไว้ก่อนแล้วว่าเดี๋ยวน่าจะหักมุมประมาณนี้ แต่ชอบสไตล์การเล่าเรื่องที่เหมือนจะเรียบแต่แฝงเร้นด้วยความบิดเบี้ยวของมนุษย์ตลอดทั้งเรื่อง

ติดนิดเดียวตรงที่พอตัวละครมันเยอะแล้วเล่าเรื่องของเหยื่อแต่ละคนแค่นิดหน่อยแล้วรู้สึกว่าน่าเสียดาย เพราะเหยื่อแต่ละคนดูมีอะไรให้เล่นได้เยอะกว่านี้ แต่คนเขียนเล่าแค่สั้นๆ แบบที่เรายังจำชื่อเหยื่อบางคนไม่ทันได้ด้วยซ้ำ เรื่องของเหยื่อคนนั้นก็จบไปซะแล้ว

[Pandan · Rating 2 out of 5]

ไม่ค่อยเข้าใจว่า takeaway message คืออะไร เป็นหนังสือที่อ่านแล้วตกอยู่ในความสงสัยครุ่นคิดตลอดเวลา

แต่ตัวเราก็ไม่เคยถูกพ่อแม่กดดันหรือต้องแบกรับความคาดหวังจากรุ่นสู่รุ่น เลยคิดว่าคนที่มีประสบการณ์ร่วมด้านนี้คงจะอ่านแล้วได้อะไรกลับไปมากกว่าเรา (แต่ในคสหต.หนังสือก็ไม่ได้เน้นประเด็นนี้มากขนาดนั้นนะ)

รู้สึกว่าไม่ได้ต่างจากนิยายฆาตกรรมเรื่องอื่นที่เอาคนอ่านไปนั่งในหัวฆาตกรเท่าไหร่ (ถึงเล่มนี้มันจะไม่ใช่อย่างนั้น 100% ก็เถอะ) ถามว่าถ้าแค่มาเสพความวิปริตได้มั้ย ก็ไปไม่สุดในด้านนี้อีก ยิ่งพอรู้ความจริงยิ่งทำให้โมโห อารมณ์แบบคนตายเป็นเบือเพราะเหตุผลแค่เนี้ย!?

การดำเนินเรื่องไม่ค่อยหวือหวา เข้าขั้นกร่อยและน่าเบื่อในบางช่วง (พาร์ทชาวเน็ตทำเกือบหลับ) ช่วงท้ายที่เฉลยแล้วถึงกลับมาสนุกอีกที แต่ก็มาสะดุดตรงจังหวะเฉลยอีก อะไรจะหักมุมซ้ำซ้อนปานนี้ ทำให้การหักมุมดูไร้น้ำหนักและตลกไปเฉยเลย

เป็นหนังสือที่เหมาะจะเอาไปถกในวิชาวรรณกรรมหรือใช้เป็นหัวข้อเขียนเปเปอร์นะ แต่อาจจะไม่เหมาะกับการอ่านเพื่อความบันเทิงเท่าไหร่

[osa · Rating 3 out of 5]

สำหรับผมมันคือศิลปะ แต่สำหรับบางคนมันอาจกระตุ้นความรู้สึกสะอิดสะเอียนที่เกินจะควบคุมไหว

"ถ้าสตัฟฟ์มนุษย์ไว้ในตอนที่งดงามที่สุดได้ก็คงดีไม่น้อย..."
ซากากิ ชิโร่ นักวิจัยชีววิทยาที่หลงใหลในผีเสื้อและการสตัฟฟ์มัน ได้ก้าวข้ามพรมแดนศีลธรรมสู่การสรรค์สร้าง "มนุษย์สตัฟฟ์"

มินะโตะ คะนะเอะ ได้พูดถึงเกี่ยวกับเรื่อง 'ผีเสื้อย้อมศพ' ไว้ว่า "2 ปีที่ทุ่มเทเขียน นี่คือผลงานชิ้นเอกที่สุดที่สุดของฉันในรอบ 15 ปีในวงการ ฉันไม่เคยลงมือเขียนอย่างสนุกสะใจเท่านี้มาก่อนเลย" เท่ากับว่าเป็นเรื่องที่ must read และต้องลัดคิวทุกกองดองมาอ่านเล่มนี้ก่อน

เป็นการผสมผสานประเด็นทางสังคมว่าด้วยเรื่องสถาบันครอบครัว เข้ากับกีฎวิทยาและศิลปะร่วมด้วย พอเข้าใจว่าทำไมคะนะเอะถึงใช้เวลาถึง 2 ปีในการเขียนเรื่องนี้ เพราะต้อง research ข้อมูลพอสมควรกว่าจะทำให้ทุกอย่างเข้ากันและกลมกล่อม

ภายในเรื่องเต็มไปด้วยความรัก ความบิดเบี้ยว การยึดในตัวตนและสิ่งที่มี ดำเนินไปอย่างเนิบช้า สื่อสารในรูปแบบ mocumentary ไม่มีจุด climax พอมาถึงตอนขมวดจบที่ทำให้เข้าใจทุกอย่างก็รู้สึกอื้ออึงอยู่เหมือนกัน

ด้วยความที่เรามีจุดบอดในอารมณ์และความรู้สึกบางส่วน ทำให้หนังสือที่ส่งผลกระทบลึกไปถึงจิตใจ จนก่อให้เกิดความรู้สึกบางอย่าง ต้องมีการอธิบายหรือบีบเค้นพอสมควร ซึ่งผีเสื้อย้อมศพไม่ได้ทำงานกับจิตใจได้มากขนาดนั้น เนื่องจากภายในเรื่องไม่ได้เขียนถึงกระบวนการทางด้านอารมณ์ของคนภายในเรื่องให้เห็นภาพอย่างชัดเจน ทำให้เราไม่สามารถสัมผัสจนนำไปตกตะกอนได้เลย

อาจจะพอเห็นภาพในสิ่งที่คะนะเอะพยายามสื่อ แต่ไม่ได้รู้สึกเศร้าหมองเท่ากับเรื่อง แตกสลาย มีเพียงแค่ความรู้สึกอื้ออึงเท่านั้น

ขอบคุณ คุณมาย (makmild) ที่ช่วยอธิบายรายละเอียดเพิ่มเติมภายในเรื่องให้ภาพในหัวเราสมบูรณ์ขึ้น ไม่อย่างงั้นคงงมหาสิ่งที่ไม่รู้ว่ามีตั้งแต่แรก

[nana🐱 · Rating 4 out of 5]

สนุกกว่าที่คิด จากที่เห็นในรีวิวเทียบกับเล่มก่อนหน้าที่อ่านงานเค้ามา (แน่นอนว่ามาสเตอร์พีซทั้งหลายยังโดนดองอยู่) เลยไม่ได้คาดหวังอะไร ชอบการเล่าเรื่องแบบ เล่าเป็นรายงาน เล่าเป็นข่าว แต่พาร์ทกลางๆแอบน่าเบื่อ นอกนั้นชอบมาก ชอบการหย่อนจุดเอ๊ะแล้วมาเฉลยแบบนี้

เป็นอีกครั้งที่เล่นกับจิตใจมนุษย์ได้สุดยอดมาก สรุปเป็นคำสั้นๆคือ ความคิดมนุษย์ก็คือจิตปรุงแต่งอะ ส่วนบทท้ายคือเฮือกกกก อัดรัวๆไม่ยั้ง ตอนแรกว่าจะนอนแล้วเลยรวดเดียวจบเลย

[Boonyaverse · Rating 4 out of 5]

Mentally prepared ก่อนอ่านมาประมาณนึง เลยไม่รู้สึกว่าดิ่งเท่าไหร่ แต่มีฉากอี๋ ละต้องอ่านแบบนี้คล้ายๆกัน 6 รอบ pacing แอบเนือยๆ ฉากชาวเน็ตที่แทรกมาค่อนข้าง real แต่ยิ่งทำให้เรื่องเนือยง่วงกว่าเดิม แต่ก็เข้าใจว่าต้องแทรกมาเพื่อเป็นตัวแทนของคนรับสารข้างเดียว ส่วนจะโน้มน้าวคนอ่านอย่างเราได้มั้ย ค่อนข้างกลางๆ ไม่รู้สึกว่าอยู่หมัดเท่าไหร่

แต่ใดๆ พาร์ทหลังนี้สุดจัดตามสไตล์นิยายอ.มินาโตะเลย อ่านจบแล้วเหม่อ รู้สึกสงสาร หดหู่ อย่างที่ควรจะมีให้กับตัวละครที่มีความเป็นมนุษย์อยู่บ้างในเรื่องนี้อะ เล่นกับประเด็นความเป็นมนุษย์ (และเด็กเป่ด) ได้ดีสมเป็นจารย์มินาโตะ

เป็นนิยายที่นำเสนอเรื่องศิลปินโรคจิตที่ฆ่าคนเพื่องานศิลปะ masterpiece ที่เล่าได้ชวนเหม่อดี (แปลว่าดี) แต่ส่วนตัวยังไม่ทำงานกับใจได้ตกใจมากเท่าตอนอ่าน last winter we parted 😂 อันนั้นเหม่อแบบเห้ วดฟ (ประเด็นนี้ก็นึกถึง das purfume ด้วย สงสัยได้ฤกษ์แกะมาอ่านแล้วมั้ยนะ)

[Satang Cottoncandy · Rating 4 out of 5]

ตอนอ่านบทแรกมีแต่ความคิดที่ว่าทำไมนักเขียนถึงเลือกเขียนอะไรแบบนี้ออกมาวะ เหตุผลที่เขียนเรื่องพวกนี้คืออะไร ทำไมต้องเป็นผีเสื้อ ทำไมต้องทำมนุษย์สตัฟฟ์โดยได้รับแรงบันดาลใจมาจากผีเสื้อ พออ่านบทสองอ้าวอิสัส บทสามไอ่สาสสส จนกว่าจะถึงตอนจบก็จะอุทานแบบนั้นทุกครั้งที่เริ่มบทใหม่ พอตอนเฉลยทุกอย่างไอ้จุดที่รู้สึกทะแม่งๆ ก่อนหน้าก็มีคำตอบให้หมดเลย ได้แต่พูดว่ากูว่าแล้ว!

การใช้ pov 1 เล่าเรื่องนับเป็นข้อดีของนิยายสืบสวนเล่มนี้แหละ ในเรื่องจะมีบันทึกหลักๆ อยู่ 2 ฉบับ ซึ่งพยายามทำให้เราเชื่อว่าเป็นเรื่องจริงทั้ง 2 ฉบับ แต่เอาจริงนะ อ่านไปเรื่อยๆ เราจะรู้ตัวได้เองเลยว่าคนเขียนไม่ได้ต้องการหลอกเราให้เชื่อว่า pov ใครคนใดคนหนึ่งเป็นความจริง จุดที่สนุกของ pov 1 ก็คือเราจะเห็นทุกอย่างผ่านสิ่งที่เจ้าของ pov อยากให้เห็น ซึ่งมันอาจจะจริงในสายตาเขา หรือเขากำลังหลอกตัวเองอยู่ก็ได้

สุดท้ายรู้สึกว่าเรื่องนี้ค่อนข้างเศร้า เพราะทุกอย่างที่เราภาวนาว่าอย่านะมึง อย่านะมึง เกิดขึ้นทุกอัน 🥲 ยังมีสิ่งที่ไม่เข้าใจบ้างเรื่องผีเสื้อ ทำไมต้องโยงกับผีเสื้อ และอีกอันคือพวกจิตรกรวิปลาสนี่ทำไมมันถึงใช้คำว่า "มนุษย์สตัฟฟ์" อยากคงความงามไว้ใดๆ ถึงไม่คิดให้จบกระบวนการวะ มันปล่อยให้เน่าและฝังดินทำไม วอดส์? แล้วเรื่องเอาผีเสื้อฝังดินอะ มีคนที่รู้แต่แรกแค่สามคนคือตัวพระเอก พ่อแม่ของพระเอก และลูกพระเอกที่มารู้ตอนท้ายนะ

[Mirai · Rating 3 out of 5]

เรื่องราวของ ‘ซากากิ ชิโร่’ นักวิจัยชีววิทยา ผู้หลงใหลในความงดงามของผีเสื้อตั้งแต่เด็ก เขาเคยใช้ชีวิตในบ้านกลางป่าลึกห่างไกลผู้คนและได้เรียนรู้วิธีการรักษาสภาพของผีเสื้อให้คงอยู่นิรันดร์จากพ่อผู้เป็นจิตรกรชื่อดัง แต่ยิ่งนับวันยิ่งดูเหมือนความคลั่งไคล้ของเขาจะก้าวข้ามเส้นแดนแห่งศีลธรรมมากขึ้นเรื่อยๆ เขาเริ่มสนใจการทำ ‘มนุษย์สตัฟฟ์’ และเริ่มวางแผนสังหารเด็กชาย 5 คน เพื่อสตัฟฟ์ร่างกายเด็กเหล่านั้นราวกับผลงานศิลปะชั้นสูง โดยผลงานชิ้นสุดท้ายก่อนปิดจ๊อบก็คือลูกชายของเขาเอง

เป็นนิยายที่ทั้งระทึกขวัญ สยองขวัญ วิปริต และเนิร์ดมากกก มีแต่ข้อมูลของผีเสื้อเต็มไปหมด ให้ความรู้สึกแปลกใหม่ดีสำหรับผลงานของนักเขียนท่านนี้

การเดินเรื่องเปิดมาด้วยเรื่องราวชีวิตของซากากิ ชิโร่ ตั้งแต่ยังเป็นเด็กน้อยใช้ชีวิตในป่าลึก ที่เริ่มชอบผีเสื้อ คอยตามไล่จับ คอยเฝ้ามอง และเรียนรู้วิธีสตัฟฟ์ ไปจนถึงวัยผู้ใหญ่ที่กลายเป็นนักวิจัยด้านผีเสื้อชื่อดัง แต่งงาน มีลูกชาย เริ่มสนใจการสตัฟฟ์มนุษย์ เริ่มตามติดชีวิตเด็กชายคนอื่น เริ่มสังหารเด็กๆ มาสตัฟฟ์ แล้วจบที่สังหารลูกชายตัวเองมาสตัฟฟ์เช่นกัน.. ทุกอย่างถูกเล่าอย่างตรงไปตรงมาและเปิดเผยหมดทุกอย่าง เห็นทะลุไปยันสภาพจิตใจใต้สำนึก ความคิด ความรู้สึกของตัวละครซากากิ ชิโร่ คนนี้เลย

แต่นั่นแหละนะ ดูตรงไปตรงมาแปลกๆ 5555 ทุกอย่างดูราบเรียบเหมือนเฉลยหมดเปลือกไร้ลูกเล่นจนรู้สึกอืดเนือยมากกกก แต่ขอบคุณตัวเองที่เลือกไม่เทและอ่านต่อในบทถัดๆ ไป ก่อนจะพบว่า ความง่ายดายในเริ่มแรกอาจจะไม่ใช่ความจริงเสมอไป ความมั่นใจตอนต้นเรื่องที่ตัดสินหนังสือเล่มนี้ไปแล้วเริ่มสั่นคลอน มันยังมีความจริงในความจริงอีกหลายๆ อย่าง ถึงขั้นต้องกลับมาจูนสติและมองหนังสือเล่มนี้ใหม่อีกที 555

มันคือนิยายที่หักมุมซ้ำซ้อนซ้ำแล้วซ้ำอีก เริ่มหวั่นใจกับความจริงที่เสิร์ฟๆ มา เป็นหนังสือที่ต้องใช้เวลาในการอ่านหน่อย ให้สมองได้ถูกลวงหลอก ให้สติได้ถูกมอมเมา จะอ่านเล่มนี้แล้วได้อรรถรส

[Justreadalot · Rating 5 out of 5]

Movie: Human Specimens (2025)

[CW_GRAY · Rating 3 out of 5]

「湊佳苗自認寫出了最好的傑作。」可能是起得太高，尤其前半本的寫法是讓我感到嚴重疏離的，且它偏向資訊的供給，而非講述故事，坦白說好幾次想要放棄閱讀。直到篇章〈獨居房內〉才將故事牽動，化為層次，的確是帶來「反轉」之上的震撼及情緒價值。可是，之後似乎就轉為可預見的推理套路，亮點不再，結束得也就不怎麼享受了。（或許也是太不喜歡前半的觀感，影響到後面無法完全投入吧。）

[หมากฝรั่งตัวจริง · Rating 4 out of 5]

ปล่อยให้ความหลงใหลก่อตัว
ปล่อยให้ความงามครอบงำ
นัยน์ตาคุณมองเห็นอะไรอยู่
มนุษย์ หรือ ผีเสื้อ

ปีกที่กางออก นิ้วที่บี้ท้องจนเละ
ความประณีตที่บิดเบี้ยว
สร้างกรงล้อที่มิอาจหมุนกลับ
ผีเสื้อ, มนุษย์ สตัฟฟ์

การเล่าที่ลุ่มลึก เจาะไปยังกลางใจของคนอ่านถึงความไม่ปกติของ"ซาซากิ ชิโร่" บุคคลที่กำลังจะทำการสตัฟฟ์มนุษย์ ผ่านการเล่าเรื่องจากบันทึกตั้งแต่เด็กจนโต

การแปลดีมาก สื่ออารมณ์ความไม่ปกติได้อย่างดี ถึงจะพอเดาตอนจบได้ แต่ก็ไม่ได้ทำให้ความสนุกลดลงแม้แต่น้อย สิ่งที่สำคัญของเล่มนี้คือการเข้าถึงห้วงความคิดว่าทำไมถึงได้ทำสิ่งนั้นลงไปได้อย่างเข้มข้น การสร้างสรรค์การสตัฟฟ์ที่ยังคงต้องตั้งคำถามถึงขอบเขตของมนุษย์ การส่งต่อวัฏจักรโดยไม่ตั้งใจ ความคิดอันแปลกประหลาดที่รอการประทุเหมือนดักแด้ที่รอวันเป็นได้กลายเป็นผีเสื้อ

ส่วนปกก็สวยมาก ปกติเป็นคนชอบปกแนวนี้อยู่แล้ว แถมที่คั่นเป็นผีเสื้อทั้ง 5 แบบอีก แค่ซื้อมาติดชั้นวางก็สวยละ

[Ningning the suspicious reader · Rating 3 out of 5]

ขมวดคิ้ว ไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่ ไม่อินอะ รู้สึกว่าทุกคนเป็นอะไรกันไปหมด หาหมอกินยามั้ย

[daystardani · Rating 4 out of 5]

4/5 ⭐️

ー　เป็นเรื่องที่พอหยิบขึ้นมาอ่านแล้ววางไม่ลงเลยจริง ๆ การดำเนินเรื่องค่อนข้างเนิบช้า แต่ไม่ทำให้รู้สึกเบื่อเลย ในทางกลับกันมันทำให้รู้สึกเหมือนเราได้เข้าไปอยู่ในเรื่องราวนี้ผ่านมุมมองของซากากิ และค่อย ๆ ให้เราทำเรียนรู้เหตุผลของตัวละครว่าทำไมถึงเลือกทำในสิ่งที่ทำ ถึงจะรู้สึกว่ามีบางจุดที่น่าสงสัยในต้นเรื่อง แต่การถ่ายทอดอารมณ์และความคิดของผู้เขียนก็ทำให้เราเชื่อสนิทใจ ความคิดที่บิดเบี้ยว อารมณ์ที่ถูกกักขังอยู่ภายในเพียงแค่รอวันปะทุ และความเยือกเย็น ทุกอย่างค่อย ๆ ทำงานกับความรู้สึกเรา ทำให้เราด่ำดิ่งและรู้สึกร่วมได้อย่างง่ายดาย องค์ประกอบเหล่านี้ทำให้ตอนท้ายของเรื่องมีหนักหน่วงและทรงพลัง เป็นผลงานชิ้นเอกอย่างที่ผู้เขียนว่าไว้จริง ๆ

ー　หัก 1 ดาวเพราะส่วนตัวรู้ว่าเนื้อเรื่องค่อนข้างสั้น คงจะดีถ้าได้เห็นมุมมองของรูมิจังมากกว่านี้

[TONG . · Rating 4 out of 5]

#ShelfReview ผีเสื้อย้อมศพ
จิตใจอันวิปริตของชายหนุ่มผู้แปรเปลี่ยนเด็กชายหกคนให้กลายเป็นผีเสื้อ
เนิบช้าและสโลว์เบิร์นอย่างยิ่ง ฌ็องหลักดูไม่ใช่งานสืบสวนสอบสวน
แต่เน้นไปที่การบรรยายสภาพจิตวจอันบิดเบี้ยวของฆาตกรที่เปิดแต่ต้น
พาไปทำความเข้าใจถึงความงดงามอันแสนวิปลาสของศิลปะมนุษย์สตัฟฟ์
เนื้อเรื่องค่อย ๆ ไต่ความวิปลาสไปอย่างเนิบ ๆ แต่น่าอึดอัดและน่าสนใจ
บทสรุปเรื่องราวไม่ได้รู้สึกว่าหักมุมจนเหวอ แต่หักมุมจนเศร้าและหดหู่แทน
แรงจูงใจของเรื่องราวค่อนข้างทำให้เรื่องที่เล่ามาเข้าฌ็องดรามาได้โอเค
แม้จะเนิบไปหน่อยระหว่างทาง ไดนามิกไม่ได้มีจุดพีกหรือฉากตื่นเต้นอะไร
แต่โดยรวมก็เป็นเรื่องที่เน้นบรรยายจนขับความหม่นหมองออกมาได้โอเค
7.5/10 .

[chapterly]

น้องเชปเตอร์รู้สึกว่าเล่มนี้เป็นหนังสือที่ต้องให้เวลากับมันมากพอ เพราะช่วงแรกไม่ได้อ่านสนุกแบบที่คาดไว้เลย จังหวะการเล่าเรื่องค่อนข้างเนิบ และเต็มไปด้วยข้อมูลที่เหมือนกำลังค่อย ๆ ปูพื้นมากกว่าจะดึงเราเข้าไปอยู่ในเหตุการณ์

ทำให้มีหลายครั้งที่เผลอคิดว่าทำไมหลายคนถึงยกให้เป็นหนึ่งในผลงานเด่นของผู้เขียน แต่พออดทนอ่านต่อไปเรื่อย ๆ ก็เริ่มเข้าใจว่า ทุกอย่างที่ดูธรรมดาในตอนต้น ล้วนถูกวางไว้เพื่อให้เรื่องราวทำงานในช่วงหลัง


เมื่อถึงจุดที่เรื่องเริ่มเปิดเผยความจริง ความรู้สึกของน้องเชปเตอร์ก็เปลี่ยนไปทันที จากนิยายที่เหมือนเดินช้า ๆ กลายเป็นเรื่องที่ค่อย ๆ ดึงพรมใต้เท้าผู้อ่านทีละผืน ความจริงแต่ละอย่างที่ถูกเปิดเผยไม่ได้ทำให้ตกใจเพียงเพราะหักมุม


แต่เพราะมันเปลี่ยนความหมายของสิ่งที่เราเคยเชื่อมาตลอดทั้งเรื่อง หลายเหตุการณ์ที่เคยมองผ่าน พอกลับมาคิดอีกครั้งกลับมีน้ำหนักขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ


แต่สำหรับน้องเชปเตอร์ จุดแข็งที่สุดของเล่มนี้ไม่ใช่ปริศนา หากเป็นประเด็นเรื่อง "ครอบครัว" ที่ Kanae Minato ถ่ายทอดออกมาได้เจ็บลึกตามแบบฉบับของเธอ ความสัมพันธ์ระหว่างพ่อแม่กับลูกถูกเล่าออกมาในด้านที่ไม่สวยงามนัก ความรักที่ควรเป็นพื้นที่ปลอดภัย กลับกลายเป็นสิ่งที่หล่อหลอมบาดแผล




ความคาดหวัง การควบคุม และความรู้สึกผิดที่ติดตัวลูกไปจนโต หนังสือไม่ได้พยายามตัดสินว่าใครถูกหรือผิด แต่ปล่อยให้ผู้อ่านค่อย ๆ มองเห็นว่าการกระทำเพียงครั้งเดียวของคนเป็นพ่อแม่ อาจส่งผลต่อชีวิตของใครคนหนึ่งไปตลอด


ระหว่างอ่าน น้องเชปเตอร์ยังชอบที่หนังสือโยนคำถามทางศีลธรรมมาให้คิดอยู่เรื่อย ๆ โดยไม่รีบเฉลยคำตอบ มีหลายช่วงที่ทำให้เราต้องหยุดอ่านแล้วถามตัวเองว่า ถ้าเป็นเรา เราจะเลือกแบบเดียวกับตัวละครหรือเปล่า และเมื่อเรื่องเดินมาถึงตอนท้าย คำถามเหล่านั้นก็ยิ่งหนักขึ้น


เพราะสิ่งที่ต้องตัดสินไม่ใช่แค่เรื่องกฎหมายหรือความถูกต้อง แต่เป็นเรื่องของความเป็นมนุษย์และความรักที่บิดเบี้ย


แม้ว่าน้องเชปเตอร์จะรู้สึกว่าช่วงท้ายมีบางจุดที่หักมุมมากเกินไปจนดูบังเอิญอยู่บ้าง และตัวละครบางคนยังไม่ได้ถูกขยายมิติเท่าที่ควร แต่ก็ไม่ได้ทำให้คุณค่าของหนังสือลดลงมากนัก เพราะสิ่งที่ยังคงอยู่หลังปิดเล่ม คือความรู้สึกอึดอัดและคำถามที่ยังวนเวียนอยู่ในหัวว่า


เราเติบโตขึ้นจากความรักของครอบครัว หรือกำลังใช้ชีวิตอยู่ภายใต้บาดแผลที่ครอบครัวทิ้งไว้กันแน



นี่อาจไม่ใช่ผลงานที่อ่านสนุกที่สุดของ Kanae Minato ตั้งแต่หน้าแรก แต่เป็นหนังสือที่ยิ่งอ่านยิ่งเผยให้เห็นชั้นของเรื่องราวมากขึ้นเรื่อย ๆ และเมื่อปิดหน้าสุดท้ายลง น้องเชปเตอร์กลับไม่ได้จดจำแค่การหักมุม แต่จำความรู้สึกหนักอึ้งที่หนังสือทิ้งไว้ พร้อมคำถามที่ไม่มีคำตอบตายตัวว่า


ความรักของพ่อแม่สามารถเยียวยาชีวิตคนคนหนึ่งได้มากแค่ไหน...หรือบางครั้ง มันก็อาจเป็นจุดเริ่มต้นของบาดแผลทั้งหมดก็ได้

[Siwabhorn Anothaisintawee · Rating 4 out of 5]

ขอเตือนก่อนเลยว่าใครจิตอ่อนให้สูดหายใจลึกๆ ทำใจดีๆ ก่อนเปิดอ่าน เพราะเล่มนี้ "มินาโตะ คานาเอะ" ถึงกับประกาศกร้าวว่านี่คือผลงานชิ้นเอกที่ดีที่สุดในรอบ 15 ปีของเธอ! เนื้อหาอัดแน่นไปด้วยความหดหู่ ความบิดเบี้ยวของจิตใจคน และการหักมุมที่ทำเอาเหม่อไปหลายชั่วโมง
เรื่องราวเปิดฉากมาก็ช็อกวงการ เมื่อมีการค้นพบศพเด็กหนุ่มหน้าตาดีถึง 6 คน ถูกชำแหละและจัดฉากสภาพศพอย่างวิจิตรบรรจงราวกับงานศิลปะ ฝังไว้บนภูเขาในพื้นที่ที่เรียกว่า "อาณาจักรผีเสื้อ"
ตำรวจยังไม่ทันได้ออกแรงสืบ คนร้ายก็เดินเข้ามามอบตัวแบบชิลๆ! เขาคือ "ซากากิ ชิโร่" ศาสตราจารย์มหาวิทยาลัยชื่อดังและผู้เชี่ยวชาญด้านผีเสื้อระดับประเทศ ชิโร่เล่นใหญ่ด้วยการโพสต์ "บันทึกคำสารภาพ" ลงเน็ต เล่าถึงความหลงใหลในการทำสตัฟฟ์ผีเสื้อมาตั้งแต่เด็ก จนความหมกมุ่นมันล้ำเส้น เขาปรารถนาที่จะหยุดเวลาและเก็บรักษา "ความงามที่สมบูรณ์แบบที่สุด" ของมนุษย์เอาไว้ตลอดกาล เลยลงมือฆ่าเด็กหนุ่มเพื่อเอามาทำเป็นมนุษย์สตัฟฟ์
และจุดที่สะเทือนขวัญขั้นสุดคือ... เหยื่อรายที่ 6 ที่เขาลงมือฆ่าเพื่อเติมเต็มคอลเลกชันระดับมาสเตอร์พีซนี้ให้สมบูรณ์ ดันเป็น "อิตารุ" ลูกชายแท้ๆ ของเขาเอง!
สนุกนะ... แต่แอบรู้สึกว่า "ไม่สมมง" กับที่เคลมไว้เท่าไหร่ การดำเนินเรื่องมีการหักมุมสับขาหลอกไปมาก็จริง แต่พอถึงจังหวะเฉลยกลับไม่ได้รู้สึกว้าวขนาดนั้น
อีกจุดที่แอบขัดใจตอนอ่านคือ "ภาพประกอบ" ภาพวาดในเล่มคือสวยมาก! แต่วางตำแหน่งรูปไม่ตรงกับบทเนื้อเรื่อง ทำให้ต้องคอยพลิกหน้าย้อนไปย้อนมา อารมณ์ตอนอ่านเลยสะดุดและไม่ค่อยต่อเนื่อง
สรุปมวลรวมเล่มนี้คือ "ดีนะ... แต่ไปไม่สุดสักทาง"
Goodreads ให้ 3.6 Readgendary ให้ 3.9

[Percy Yue · Rating 4 out of 5]

The pacing of the early part of the story is slow, and the narrative is largely straightforward, making it not particularly engaging. The only element that truly adds interest is the information about butterflies, which is at least educational. Later on, however, the plot undergoes twist after twist—especially the scene in the visitors’ room, which allows the work to still be regarded as a piece of suspense. By the end, it becomes clear that the novel touches on themes of toxic parenting and parental love, subjects in which Minato Kanae has always excelled. That said, the novel is riddled with logical inconsistencies, most notably the question of why 至 chose to help 杏奈, given that there was no special emotional bond between them. In addition, the book raises a thought-provoking philosophical question: is killing one’s own child a graver sin than killing someone else’s child?

[Zinc · Rating 3 out of 5]

ในฐานะนิยายที่พยายามจะเล่าเรื่องผ่านฆาตกรโรคจิตที่เปลี่ยนมนุษย์เป็นงานศิลปะ ช่วงแรกอ่อมพอควร มีการบรรยายศพค่อนข้างละเอียดแต่ก็ไม่ได้รู้สึกมีอะไรหวือหวาเท่าไหร่ ภาษาแปร่งๆ พอพ้นช่วงนั้นและเริ่มคลายปมก็พอจะเข้าใจแล้วว่าทำไมเล่ามาแบบนี้และเริ่มสนุกขึ้น อ่านต่อยาวๆได้

อย่างไรก็ตาม พอเฉลยแล้วรู้สึกคดีฆาตกรรมพวกนี้ไม่ได้มีอะไรเท่าไหร่ เน้นเล่นกับความรู้สึกของผู้อ่านว่า คาดไม่ถึงละซี ก็คาดไม่ถึงอะแหละ แต่ถ้าถอยหลังออกมาจากเรื่องนิดนึงแล้วมองภาพรวมก็จะรู้สึกสงสัยว่าตัวละครทำแบบนี้พูดแบบนี้ในจังหวะนี้ไปทำไมฟะ มีหน่วยงานไหนให้ความช่วยเหลือพวกเขาแล้วหรือยัง

โดยรวมแล้วไม่แย่ แต่ไม่ได้ประทับใจเป็นเศษ ไม่อิน ปกสวยวิบวับจับสายตา และน้องจอห์นเป็นหมาที่น่ารักมาก

[BaiLing · Rating 1 out of 5]

R2052. 人類標本. 人間標本. NINGENHYOHON。湊佳苗MINATO Kanae / 王蘊潔。皇冠。2025。303頁。2026/7/22-2026/7/24。

父親是名畫家的榊史朗，與家人同住別墅的後山裡，有著各式美麗蝴蝶飛舞。從小追逐蝴蝶、繪製蝴蝶、製作蝴蝶標本的史朗，長大後如願成為蝴蝶專家博士。兒子榊至自幼早熟乖巧，宛若隔代遺傳般，和祖父一樣，也是個繪畫好手，

故事的另半邊是與榊家世交的一之瀨母女。年幼時與榊史朗有一面之緣的一之瀨留美，長大後成為享譽國際的畫家。多年後和榊史朗重逢，建立起不常見面但時時通訊的友誼。

一之瀨留美罹病後，帶著女兒杏奈回到日本並搬進榊史朗幼年的山上別墅，同時找來五位有繪畫天分的美少年進駐，要五人以杏奈為模特兒，各自創作好爭奪只有一個名額的大獎。

故事的敘事有三部分：自陳殺了包含兒子在內的六名少年榊史朗、深入團體最後被父親殺死的榊至、以及一大篇自稱通靈盲眼少女的網路文章。「真相」在反覆陳述中重新被定義，從一開始認定榊史朗是瘋狂殺人魔，到榊至因同情杏奈而成為殺人毀屍幫兇，翻轉成盲眼少女=杏奈的自白。引領讀者重複體驗藝術、瘋狂、毒親、依賴、順服、操控、完美、殘缺…等等的大雜燴。

真是一本看了很不舒服的書啊！在熱到只想攤在冷氣房床上的夏日，困在這本莫名其妙的書中，完美呼應了「哪都不想去，哪都去不了」的困境。忍耐著看完後，只好自己問自己——這堅持不願棄書的舉動，是自我鞭策為達成終極「以毒攻毒」的效果嗎？

對不想以自虐轉移對酷暑感到無奈的人啊！請收下衷心的忠告——

不看也罷！

[Sarah · Rating 4 out of 5]

Ningen Hyohon was the first novel by Kanae Minato that I have read. I decided to read it because I started watching the drama adaptation on Amazon and became curious about the original story.

I had the impression that Kanae Minato often writes stories about mothers and daughters, so at first I thought this would be a story about a father and son. But in the end, it was also very much a story about a mother and daughter. It made me realize how difficult it is to escape the influence of one’s parents and how deeply that influence can shape a person’s life.

[janeny ไก่บิน · Rating 3 out of 5]

ชอบเนื้อหาในตอนท้ายก็แบบ โอ้วอยู่
แต่ที่ผ่านมามันเหนื่อยไปหน่อย มองมุมพ่อ มองมุมลูก มองตอนสารภาพแล้ว คือมันคำเดิมๆแค่เปลี่ยนนิดหน่อยเลยคงจะเบื่อแบบ อ่อแล้วไงต่อ แต่จับประเด็นมาเขียนแนวความรู้สึกได้ดี
แต่ชอบน้อยสุดจากผลงานเขียนจากทุกเรื่องของคานาเอะ ส่วนใหญ่จะชอบนะ แต่เล่มนี้แบบก็อ่านได้นะ แต่ยังไม่ขนาดนั้น แถมค่อนข้างเข็นตัวเองให้อ่านด้วยหน่อยเลยชอบน้อยลง
เรื่อผีเสื้อนี่ต้องไปเสิชตามว่าผีเสื้อหน้าตาเป็นไง ผีเสื้อดอกกระหล่ำ ผีเสื้อหางตุ้ม นั่นนี่ เหมือนอ่านแนวชีวะไปด้วยหน่อยๆ ก็ได้อยู่
เมื่อเจอกันตอนเด็กแล้วเจอกันตอนโต แต่เรื่องก็ยังเชื่อมโยงกันเป็นวงอยู่ดี

[Reader · Rating 4 out of 5]

ช่วงแรก รู้สึกว่าอ่านได้เรื่ิอยๆเหมือนอ่านชีวประวัติของใครสักคน ที่กำลังผิดเพี้ยน
ช่วงกลาง ชวนง่วง รู้สึกว่ากว่าจะผ่านช่วงนี้ไปได้มีเผลอหลับไปบ้าง
ช่วงท้าย สุดจริง ก็หักมุมตามที่เขาบอก อ่านจบแล้วเหม่อ ซึม ข้องใจ หดหู่
รู้สึกว่าแอบอ่านยากมันลงลึกเกี่ยวกับผีเสื้อระดับหนึ่ง จนบางทีรู้สึกเหมือนอ่านบทความวิชาการอยู่ เลยแอบเบื่อจุดนี้

[Nenet · Rating 5 out of 5]

ถ้านี่เป็นงานเขียนที่ มินาโตะ คานาเอะ เขียนอย่างสนุกสะใจที่สุด นี่ก็คืองานเขียนของ มินาโตะ คานาเอะ ที่เราอ่านแล้วสะใจที่สุดเช่นกัน

ยังจบในสไตล์หักมุมสมเป็นมินาโตะเหมือนเคย ชอบทุกอย่างในเล่มนี้เลย ทั้งลีลาการบรรยายความหลงใหลเข้าขั้นวิปริต ทั้งการหลอกตลบหลังผู้อ่านไปหลายตลบ เป็นผลงานที่ยอดเยี่ยมจากมินาโตะเหมือนเคย

[BowEiyaEita · Rating 4 out of 5]

ตอนแรกก็อ่านแบบงงๆ เกือบเท เกือบให้ดาวเดียวแล้ว เลยลองอ่านแบบผ่านๆไปก่อน จนผ่านไปครึ่งเรื่อง ค่อยๆเข้าใจ ค่อยๆเหวอ จากที่คิดว่าจะจบ ก็พลิกไปอีก แล้วก็พลิกไปอีก อืม เหมาะกับที่นักเขียนบอกว่าเป็นเล่มที่ดีที่สุดจริงๆ อ่านจบก็ย้อนมาพลิกอ่านแรกๆใหม่ ได้รู้เรื่องผีเสื้อชนิดต่างๆเยอะเลย

[Ruirui · Rating 4 out of 5]

อ่านบทแรกเหมือนจะเรียบง่ายไม่มีอะไรซับซ้อน แต่พออ่านไปเรื่อยๆ จะพบว่าทุกอย่างอาจไม่ใช่อย่างที่เห็นในทีแรก เรื่องราวมีหลาย layer จนเสียดายที่เขียนออกมาเล่มบางไปหน่อย มีหลายจุดที่รู้สึกว่าน่าจะขยายความได้มากกว่านี้

[Qi · Rating 3 out of 5]

Very interesting story. Read before the show!

[purposeprose_ · Rating 3 out of 5]

史郎的手記很精彩
最後一章反轉又反轉有點牽強
人物塑造不夠鮮明

[Art Mlang · Rating 4 out of 5]

อ่านเพลินๆ สนุกดี แนวๆอ่านคำสารภาพของฆาตกรโรคจิต