უკვე რამდენიმე წელიწადია, თბილისში ციცინათელები გამოჩნდნენ და ბავშვთა ჰოსპის „ციცინათელების ქვეყანაში“ დაიდეს ბინა. ჰოსპისი ქრონიკული და უკურნებელი სენით დაავადებული ბავშვების პატარა, თუმცა დიდი სიყვარულით განათებული ბუდეა, სადაც სითბოსთან, სიხარულთან და გამარჯვებასთან ერთად, მწუხარებაც ხშირია.
აქაურობის მთავარი საზრუნავი ბავშვები არიან, მთავარი გმირები კი ის ადამიანები, რომლებიც მათ სიმშვიდესა და კომფორტზე, მათი უკანასკნელი დღეების გალამაზებასა და, უდიდესი ძალისხმევის შედეგად, ზოგჯერ მათ გამოჯანმრთელებაზეც ზრუნავენ. ჰოსპისის ისტორიას სწორედ ისინი მოგვითხრობენ – ადამიანები დიდი პროფესიული თუ ცხოვრებისეული გამოცდილებით. ისინი ყოველდღე გადიან ცრემლებით, ტკივილითა და დანაკარგით სავსე გზას, მაგრამ არასდროს უნელდებათ ციცინათელებზე ზრუნვის სურვილი და ძალა, რადგან იციან, რომ სინამდვილეში ციცინათელები არასდროს არ ქრებიან.
David Turashvili [Georgian: დავით (დათო) ტურაშვილი] is a Georgian fiction writer. In 1989, he was one of the leaders of the student protest action taking place at the Davidgareja monasteries in eastern Georgia, whose territory was exploited by the Soviet Union military as a training ground. His first novels, published in 1988, are based on the turmoil of those events. The premier of his play Jeans Generation was held in May 2001. Turashvili's other publications include the travelogues Katmandu (1998) and Known and Unknown America (1993), and two collections of short fiction and movie scripts; his first collection of short fiction is Merani (1991). Besides scripts, he writes novels, short stories and plays. Dato Turashvili has published about 16 books in Georgia. His works are translated into seven languages and published in different periodical editions of various countries. His novel Jeans Generation has already been published in five European countries. He is the author of Georgian best-sellers and has participated in Alpinists’ expedition in the mountains of the Caucasus, Andes and Himalayas. Furthermore, he is the author of scientific-research letters in literary criticism and historiography. He has translated both prosaic and poetic texts from Russian , Spanish, Turkish and English languages.
რამდენი მძიმე წიგნი წაგვიკითხავს (მათ შორის, რეალურ ამბებზე დაფუძნებული), თუმცა ემოციურად ასე რთული არც ერთი მათგანი ყოფილა. თითოეულ აბზაცს არაერთხელ დაუბრუნდებით, რადგან ცრემლიანი თვალებით სიტყვების აღქმა გაგიჭირდებათ. აქ მოთხრობილი ისტორიების გადატანაც. ბოლოს კი იცით რა დაგრჩებათ? არც სიბრალული, არც ბრაზი, არც უიმედობა. მხოლოდ აღფრთოვანება იმ სიკეთითა და სიყვარულით, რომლებიც პატარა ციცინათელების, მათი მშობლებისა და ჰოსპისის თანამშრომლების გულში ცოცხლობს.
რამხელა მადლობა ეკუთვნის დათოს ამ წიგნის დაწერისთვის… და რა სირცხვილია, რომ ამ დაწესებულების შესახებ აქამდე არაფერი მსმენოდა?!
ძალიან ემოციური საკითხავია - თითოეული გვერდი. ემოციურია არა მხოლოდ სევდის, არამედ აღფრთოვანების გამოც. თუ გმირობაზე ვსაუბრობთ, მაშინ აუცილებლად უნდა ვისაუბროთ ჰოსპისის თანამშრომლებზე. ერთია, იყო მშობელი, და მეორეა, გყავდეს საკუთარი ოჯახი, რომელსაც გააზრებულად აკლებ დროსა და ენერგიას, რათა მთელი გულით იზრუნო სრულიად უცნობ ბავშვებზე.
ძალიან მნიშვნელოვანია, ამ თემაზე საზოგადოებაში ბევრს ვსაუბრობდეთ - ვისაუბროთ ამ საჭიროებაზე და იმაზეც, რამდენად აუცილებელია მსგავსი დაწესებულებისთვის დონაციები, რომელთა სისტემატური არსებობა არის სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანი.
ეს წიგნი ჩემთვის ერთი დიდი reality check იყო. კიდევ ერთხელ გამახსენა, რომ ამ ქვეყანაზე ყველაზე მნიშვნელოვანი სიყვარულია, ყველაფერი დანარჩენი კი აბსოლუტურად მეორეხარისხოვანია. რესპონდენტებმა არაერთხელ ახსენეს გურამ დოჩანაშვილი, ამიტომ მეც განვმეორდები: „დედამიწას სიყვარული ატრიალებს, დომეიკო…“ ამის ყველაზე ნათელი დასტური კი ჰოსპისის არსებობა და ის სუპერგმირი ადამიანები არიან, რომლებიც იქ ყოველდღე სიყვარულით აკეთებენ შეუძლებელს.
რა კარგია, ეს წიგნი რო დაიწერა! ჯერ რა სიყვარული მოდის თვითონ ნაწერიდან და მერე - პირველად გავიგე ამ დაწესებულების შესახებ. თქვენს მეგობრად მიგულეთ, პატარა ციცინათელებო!