“Бойцеся сваіх жаданняў” – на жаль ці на шчасце, выпускнік Акадэміі магіі Рован не ўлічыў гэтую непарушную ісціну падчас, як яму падавалася, надзвычай удалага размеркавання. Жыццё схапіла маладога чараўніка ў свае няшчадныя абдымкі, і цяпер юнаку даводзіцца не па падручніках, а напраўду вучыцца сябраваць, давяраць, расстаўляць прыярытэты ды змагацца за свае перакананні й сваіх блізкіх. Прыгоды й выпрабаванні, падступства й рашучасць, чары й гумар – героям дакладна не будзе калі сумаваць. Зрэшты, як і чытачам.
Робячы заказ кнігі, я не адразу скеміла, што гэта не пераклад, а арыгінальны твор – крыху абурылася, але не адмовіла заказ – і не шкадую!!!
Мяне вельмі кранула падзяка на першай старонцы і тое, што ў канцы Маргарыта таксама пазначана як суаўтарка :) і толькі пасьля, як прачытала, разумею, наколькі гэта ў кантрасьце з гумарыстым кніжным сьветам
Кажучы пра гумар, мне: 1) ён спадабаўся, бо ён не занадта крынджовы, не спрабуе быць сьмешным адмыслова. Кніга акурат мне й спадабалася ад таго, колькі кпінаў(?) з сыстэмы разьмеркаваньня й вучобы – вось тут я цудоўна адчувала Рована. 2) але адчуваецца, якога года нараджэньня аўтары) было прыемна сустракаць старыя жарты
Як бы сказаў ШІ: Гэта ня проста кніга. Гэта *прыдумайце пафасную фразу*. Я ўпершыню (ці як дзіцё/падлетак, які дакрануўся да фэнтэзі) і чытала кнігу, і глядзела яе. Глядзела = я магла ўявіць эмоцыі пэрсанажаў, іх рукі, прастору вакол. З гэтай кнігі атрымаўся цудоўны мульціплікацыёны сэрыял ці фільм!!! Яшчэ раз падкрэслю, акурат такая "ілюстраціўнасьць"(???) мне да вялікай і магутнай спадобы!!!
Калі закранулі ілюстрацыі, вокладка – супэр! Разглядаць яе, шукаць падказкі й адсылкі было цікава. Люблю выразы "Тут быў . . ." Ну й унутры мы з аднагрупніцамі з задавальненьнем разглядалі малюначкі :) Усім спадабаўся Гранмар!!!
Асабліва для мяне падзяка за кароткія абзацы. Акурат такія даюць мне сіл чытаць далей ці дзесьці адпачываць. Ну, я крышачку brainrot
Мне спадабаліся новыя славечкі/неолягізмы ад Яўгена!!! Вядома, пурысты б пакусалі як рэктарскі цэрбер, але яны й кніжкі не чытаюць сьмешныя. Я сабе ў слоўнічак скрала слова "цумбэраць" :)
Гэта так цудоўна, што беларускія рэаліі аказаліся пад вокладкай фэнтэзі – а здавалася мне, што такое немагчыма, каб не было нудна!!
Ну й смачная лаянка, якую ў кнігах не сустрэць (акрамя перакладаў Яўгена)
Магчыма, адзінае не вельмі станоўчае, што скажу – нешта з Хільдай. Можа я прамытая стэрэатыпамі "пра моцную жанчыну", але, каб пераглядзець яе характар, трэба й перачытаць кнігу...