De versjes van Annie M. G. Schmidt hebben vanaf het begin van de jaren vijftig een vernieuwing in de kinderpoezie gebracht. ze zijn niet alleen uniek geleven maar, en dat ik belangrijker, ze zijn gemeentegoed geworden in de beste zin van het woord. Sommige ervan zijn zelfs zonder meer in ons dagelijks spraakgebruik opgenomen. Alle versjes die Annie M. G. Schmidt sinds de tijd van 'Dikkertje Dap' heeft geschreven staan in tien bundels. Allemaal met de oorspronkelijke illistraties van Wim Bijmoer. Om er weer opnieuw van te genieten of om ze, eindelijk te ontdekken. Dit is er een van.
Although she wrote a variety of poems, songs, books, plays, musicals, and radio- en television drama, she is known best for her children's literature, for which she received the Hans Christian Andersen Award in 1988. She committed suicide a day after her 84th birthday and was buried in Amsterdam.
It’s so nostalgic to me and brings me back to my childhood. The poems are just a little less good than I remember. But reading the full book now I also see that pages 54 - 57 are quite outdated and kind of racist… which is a shame.
De meeste gedichtjes uit deze bundel waren weer fantastisch. Ik heb deze iets lager gescoord dan de vorige bundels die ik gelezen heb, omdat ik de gedichtjes in dit boek toch net iets minder vind. Ik kan van deze bundel dan ook niet zo één, twee, drie een favoriet gedicht uitkiezen.