ฉันคือสวนดอกไม้ในความเดียวดายของเธอ

by พิบูลศักดิ์ ละครพล

ถ้อยคำความเรียง เล่าเรื่องดอกไม้-ต้นไม้ในประเทศมากกว่า 30 ชนิด ประกอบภาพเขียนสีน้ำ โดยผู้เขียน พิบูลศักดิ์ ละครพล เขียนภาพและเรื่องอย่างศิลปิน งดงามทั้งคำและภาพ ทั้งยังสอดแทรกสาระความรู้แก่ผู้อ่าน ได้รู้จักดอกไม้ดอกไร่ดียิ่งขึ้น สำคัญคือภาพที่เขียนด้วยเทคนิคสีน้ำ โทนสีนุ่มนวลอ่อนหวาน เป็นที่ต้องตาต้องใจ สร้างความประทับใจแก่นักอ่านมาแล้ว เนื่องจากงานชุดนี้ได้ลงพิมพ์เป็นตอนๆ ใน นิตยสารกุลสตรี มาเป็นเวลาหลายปี จึงเชื่อว่าเมื่อจัดพิมพ์รวมเล่ม จะเป็นที่ต้องการแก่นักอ่านอันเป็นแฟนประจำของ พิบูลศักดิ์ ละครพล

295 pages, Paperback

First published December 1, 2015

About the author

พิบูลศักดิ์ ละครพล เป็นนักเขียน กวี เกิดที่ อ.แม่ใจ จ.พะเยา
มีผลงานรวมเล่มครั้งแรก ปี พ.ศ. 2516 ชื่อ "ถนนสีแดง" งานเขียนที่ส่งชื่อเสียงให้เขารู้จักในวงกว้างคือนวนิยายชื่อ ขอความรักบ้างได้ไหม ชูมาน หุบเขาแสงตะวัน ทุ่งหญ้าสีน้ำเงิน นกสีฟ้า บ้านไร่ปลายแคว วัยฝันวันเยาว์ และรวมเรื่องสั้น แล้วจะเก็บดอกไม้มาฝาก การกลับมาของความฝันสีขาว สารคดี ในอ้อมแขนแผ่นดินล้านนา บทกวี ดอกไม้แด่คนหนุ่มสาว ฯลฯ และอีกมากมาย ที่ได้รับรางวัลระดับชาติ และนำไปสร้างเป็นภาพยนตร์

ที่สำคัญคือ รางวัลกวีดีเด่น Emint Poet International จากสถาบันกวีโลก ปี 2531

ผลงานวรรณกรรมล่าสุดชื่อ กระท่อมดินทุ่งดาว ได้รับรางวัลดีเด่นงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติ และรางวัลรักลูกอวอร์ด ปี 2552

นอกเหนือจากงานเขียนเรื่องสั้น นวนิยาย และบทกวีแล้ว พิบูลศักดิ์ ละครพล ยังมีผลงานเพลง 6 ชุด ในนามวงมาชารี ซึ่งเป็นการริเริ่มผสมผสานบทกวีเข้ากับดนตรี เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของเขา บทเพลงที่รู้จักกันดี คือ ผิงดาว เก็บรักฝากฝัน บทเพลงเดียวดายของคนเดินทาง และ มิใช่เจ้าชาย ฯลฯ

การวาดภาพสีน้ำเป็นงานอดิเรกของเขา แต่กระนั้นก็มีการรวบรวมแสดงงานมาแล้ว 10 ครั้ง ทั้งแสดงเดี่ยวและแสดงรวมกับศิลปินระดับชาติ ครั้งล่าสุด พ.ศ. 2551 แสดงเดี่ยวชุด ภาพประทับจากการแรมทาง ที่หอศิลป์จังหวัดน่าน

ประวัติงานแสดงภาพเขียนของพิบูลศักดิ์ ละครพล
"ฉันฝันว่าฉันฝัน"
ร้านบุ๊คแอนด์เบียร์ กรุงเทพฯ ธันวาคม 2532
"เขียนสีแทนอักษร"
ซันเดย์แกลลอรี่ จตุจักร กรุงเทพฯ กุมภาพันธ์ 2534
"นักเขียนบนความเงียบของหนังสือ"
ร่วมกับนักเขียน-กวีที่เขียนภาพ ศูนย์บ้านตึกนนทบุรี 2537
"กรุงเทพฯราตรี"
แสดงร่วมกับวสันต์ สิทธิเขตต์ มานะ ภู่พิช

Reviews

[ดินสอ สีไม้ · Rating 3 out of 5]

ครบองค์ประกอบทั้งกวีอ่อนหวาน เรื่องราวหวานหม่น
ภาพประกอบสวยๆ และข้อมูลทางวิทยาศาสตร์
แต่ทั้งหมดเมื่อรวมกันแล้วไม่สะเทือนความรู้สึกเท่าที่ควร
ต้องอ่านไปถึงเกือบท้ายเล่มจึงพบบางบทที่กลมกล่อม

เหมาะกับหนุ่มสาวขี้เหงา น่าจะอินเป็นพิเศษ

[Klin กลินท์ · Rating 4 out of 5]

"#ฉันคือสวนดอกไม้ในความเดียวดายของเธอ" #IAmaFlowerGardenInYourLoneliness งานของ #พิบูลศักดิ์ละครพล ความเรียงสวยงามที่มาพร้อมกับภาพวาดสีสวยๆ ของดอกไม้ อารมณ์อ่านแบบเพลิดเพลิน สบายๆ และนอกจากพรรณาถึงความต่างๆของดอกไม้แล้วยังมีเกร็ดเล็กเกร็ดน้อยของวงศ์พันธุ์ดอกไม้นั้นๆ ทำให้ได้ความรู้เกี่ยวกับดอกไม้มากขึ้นไปอีก อ่านในวันที่แดดออกฟ้าใสก็ให้อารมณ์ที่ต่างกันกับวันฟ้าหม่นครึมเทา

ดอกไม้ในใจของเราเป็นดอกอะไร สีแบบใหน แง่งามของชีวิตในมุมของดอกไม้ ดอกอะไรที่แทนใจของเรา สำหรับตนเองชอบดอกไม้สีขาว โดยเฉพาะดอกพุด จะชอบเป็นพิเศษ พยายามขยายพันธุ์ ปัก ชำกิ่งจากต้นเก่าแก่ของที่บ้าน เมื่อดอกบานหอมขาวไปทั่ว

เป็นอีกงานของพิบูลศักดิ์ ละครพล หลังจากนานวันหลายปีมากแล้วตั้งแต่วัยเยาว์ที่เริ่มต้นรู้จักจากงานเขียนเรื่อง "วัยฝันวันเยาว์"

"ทองกวาว ทองกวาว ฝันถึงเจ้าสาวของเธอหรือไม่ หมอกจางร้างไกล ฉันเห็นดวงใจของเธอร้าวราน ทองกวาว ทองกวาว สายลมพัดไกว ฉันคิดถึงบ้าน ฤดูดอกไม้บาน อีกไม่นานก็คงโรยรา" น.19-ทองกวาวเจ้าบ่าวแห่งฤดูร้อน
ลองหาอ่านกันครับ #ณอ่านTheReaderTheKlinLibrary :) @Klin Matahari

[Azel Oor · Rating 4 out of 5]

เป็นเล่มที่เหนือความคาดหมาย และรู้สึกมีความสุขทุกครั้งที่ได้พลิกอ่าน ไม่รู้เป็นเพราะพรหมลิขิต หรือ‘วาสนา’ ที่ได้คว้าเล่มนี้ติดมือมาจากกองลดราคา คงเพราะชื่อเรื่องและหน้าปกที่ทัชใจอย่างแรง พลิกดูคร่าวๆก็พบภาพสีน้ำที่สวยสบายตามาก คิดว่าเท่านั้นก็คงคุ้มแล้ว แต่เมื่ออ่านจบกลับรู้สึกเกินคำว่าคุ้มไปมาก เพราะยิ่งอ่านก็ยิ่งพบว่า นี่คือหนังสือที่เป็นมากกว่าหนังสือ เป็นไทม์แมชชีน เป็นบทกวี เป็นหนังสือสารคดี สารานุกรม ปนเรียลลิตี้เล็กๆน่ารักจากศิลปินชั้นครู ภาพประกอบสีน้ำแต่ละตอนละมุนละไมชวนให้ใจฟูมาก อ่านเอาเรื่อง ก็ได้ความรู้เกี่ยวกับวัฒนธรรมพื้นถิ่นและเกร็ดความรู้ของดอกไม้หลากหลายสายพันธุ์ อ่านเอารส ก็รุ่มรวยอิ่มทั้งตาและใจ ชอบการเรียงไทม์ไลน์ของแต่ละตอน ราวกับนักเขียนค่อยๆแง้มประตูเชื้อเชิญให้เราได้ค่อยๆก้าวเข้าไปสู่โลกของตัวเอง ช่วงท้ายขมวดจบได้ดีมาก อิ่มมาก เป็นหนังสือทรงคุณค่าที่ตั้งไว้บนหัวเตียงเพื่ออ่านซ้ำไปซ้ำมา เสพรูป เสพรส และหลับฝันดี อายุหนังสือปาไปเกือบสิบปีแล้ว ถ้าใครมีโอกาสพบเห็นที่ไหน ให้รีบคว้าเอาไว้เลยนะคะ :)