„ოქროყვავილობა“ არის პოეტურ-ფილოსოფიური ტექსტი, რომელიც გარეგნულად ფრაგმენტულ და სიურრეალისტურ ფორმას ინარჩუნებს, თუმცა შიგნით მკაფიო სიუჟეტურ გზას მიჰყვება. პოეტი ემიჯნება საზოგადოებას, ტოვებს ადამიანურ ხმაურს და იწყებს მოგზაურობას სულის გარდასაქმნელად. იქ, ბუნებისა და ღმერთის ერთიან ხმაში, იგი სცილდება ძველ „მე“-ს, ერწყმის სამყაროს და „ყვავილად“ გარდაიქმნება — არსებობის სუფთა, უშუალო ფორმად. „ოქროყვავილობა“ არის მოგზაურობა გაუცხოებიდან ერთიანობამდე, ენის დაშლიდან ახალი სულიერი ხედვის დაბადებამდე.