Το καρέ με τις ντάμες

by Tefcros Michaelides, Τεύκρος Μιχαηλίδης

Ένα κουφάρι, μισοφαγωμένο από τ’ αγριμικά· μια καμένη Πόρσε, μ’ ένα απανθρακωμένο πτώμα στο τιμόνι· ένα τουμπανιασμένο πτώμα που βρέθηκε να επιπλέει στ’ ανοιχτά της Αίγινας· κι ένας προαγωγός ανήλικων κοριτσιών, πνιγμένος μέσα στο ίδιο του το αίμα. Τέσσερα εγκλήματα – τέσσερις προκλήσεις για το εξιχνιαστικό δαιμόνιο της υπαστυνόμου Όλγας Πετροπούλου. Τέσσερα φονικά και τέσσερις γυναίκες που ίχνη από την παρουσία τους εντοπίστηκαν κοντά στα θύματα. Θύματα! Βαριά κουβέντα, ασύμβατη καμιά φορά με το ιδεολογικό φορτίο που κουβαλάει η λέξη… Σ’ αυτό το πόκερ μεταξύ θυμάτων και θυτών, κερδίζει ή χάνει το καρέ με τις ντάμες;

304 pages, Paperback

First published March 16, 2026

About the author

(Greek: Τεύκρος Μιχαηλίδης)

Reviews

[Joanna · Rating 4 out of 5]

Πολύ ωραία ιστορία γεμάτη αυτοδικεία εκδίκηση και ανατροπές.
Ενδιαφέρουσες οι αναφορές σε μεγάλους μαθηματικούς της ιστορίας μας

[Michael Kotsarinis]

Ακόμη ένα πολύ ωραίο αστυνομικό με κεντρική ηρωίδα τη συμπαθή υπαστυνόμο Όλγα Πετροπούλου. Μια σειρά δολοφονιών, φαινομενικά ασύνδετων αλλά με αρκετά κοινά στοιχεία, τα οποία οδηγούν σε αρκετές ανατροπές. Στον πυρήνα των υποθέσεων, παθογένειες της κοινωνίας μας και στο τέλος μια ματιά φουτουριστική θα έλεγα. Οι αναφορές στα μαθηματικά μένουν απλές αναφορές και δεν θα επηρεάσουν την απόλαυση ακόμα και του αδαή αναγνώστη. Θεωρώ ότι οι φίλοι των αστυνομικών αξίζει να του δώσουν μια ευκαιρία.

Λίγα λόγια ακόμα στο Ex Libris.

[Χρήστος Γιαννάκενας · Rating 4 out of 5]

Ιδιαίτερα γρήγορο και ανέλπιστα δυνατό αστυνομικό μυθιστόρημα που θίγει πολλά σημαντικά ζητήματα της εποχής μας χωρίς να καταφεύγει σε διδακτισμούς ή να καταλήγει επιδερμικό.

[Marios · Rating 1 out of 5]

ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ ΣΕ 285 ΣΕΛΙΔΕΣ ΔΕΝ ΓΡΑΦΕΤΑΙ!!!! ΠΟΤΕ ΘΑ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΕΤΕ;;;;


Το βιβλίο έχει μέσα μια ενδιαφέρουσα και σχετικά ελκυστική πλοκή, και θα είχε σίγουρα προοπτικές αν ο συγγραφέας δεν αποφάσιζε να το ολοκληρώσει ΜΕΣΑ ΣΕ 22(!?) ΚΕΦΑΛΑΙΑ.

Αλλά και πάλι, είναι σοβαρό τέλος αυτό για αστυνομικό μυθιστόρημα; Η δολοφόνος να συζητάει χαλαρά με την υπαστυνόμο για το πώς διέπραξε τις δολοφονίες; ΧΩΡΙΣ ΚΑΝ Η ΥΠΑΣΤΥΝΟΜΟΣ ΝΑ ΤΗΝ ΕΧΕΙ ΡΩΤΗΣΕΙ; Απίστευτα πράγματα... Και πού είναι μετά η αγωνία για το ποιος είναι τελικά ο δολοφόνος και για το ποιο είναι το κίνητρο του; ΑΦΟΥ ΜΑΣ ΤΟ ΛΕΕΙ ΕΤΣΙ ΣΤΟ ΑΚΥΡΟ Η ΙΔΙΑ Η ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ ΣΕ ΧΑΛΑΡΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΑΣΤΥΝΟΜΟ!!!!!

ΚΑΙ ΟΛΟ ΑΥΤΟ ΓΙΑΤΙ; ΓΙΑ ΝΑ ΒΓΕΙ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΜΙΚΡΟΤΕΡΟ ΚΑΙ ΝΑ ΕΚΔΟΘΕΙ ΝΩΡΙΤΕΡΑ...

ΕΝΑ ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ, ΠΟΥ ΑΝΤΙ ΝΑ ΚΟΙΤΑΞΕΙ ΝΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙ ΕΝΑ ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΟ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ, ΕΠΕΛΕΞΕ ΝΑ ΤΟ ΑΦΗΣΕΙ ΕΛΛΙΠΕΣ, ΙΣΑ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΙ ΟΤΙ ΒΓΗΚΕ ΚΑΙ ΝΑ ΛΑΒΕΙ ΤΟ ΚΕΡΔΟΣ!

Σε σχέση με το περιεχόμενο τώρα, ήταν όλο τόσο άδειο. Έχουμε την υπαστυνόμο Όλγα Πετροπούλου, που ενώ υποτίθεται ότι είναι η «πρωταγωνίστρια», δεν έχουμε ΚΑΝ πρόσβαση στις σκέψεις της, κάτι που χαλάει γενικά το όλο κλίμα. ΓΙΑΤΙ ΑΝ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΩ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΔΙΑΛΟΓΟΥΣ, ΘΑ ΠΡΟΤΙΜΟΥΣΑ ΝΑ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΩ ΜΙΑ ΣΕΙΡΑ ΣΤΗΝ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ!!!!!

Όλο ένα χάλι, από την αρχή ως το τέλος, που ήρθε να μειώσει το συγγραφικό επίπεδο των αξιόλογων αστυνομικών συγγραφέων της χώρας. Τουλάχιστον μπορούμε να πούμε ότι ο συγγραφέας εμπνεύστηκε από τη Γυναικεία Υπόθεση, αφού το κίνητρο του δολοφόνου, η αποκατάσταση, δηλαδή, δικαιοσύνης στη χώρα μέσω εξόντωσης των εγκληματιών του υποκόσμου, είναι πιστή αντιγραφή από το πρώτο βιβλίο της σειράς της Κλαιρης Θεοδώρου και της Λένας Μαντά.

[KIRIAKI(Dominica Amat) · Rating 4 out of 5]

Βαθμολογία 3.5/5

Πρώτη δημοσίευση εδώ: https://www.dominicamat.gr/2026/05/1_...

#Αφιέρωμα: Όταν τα βιβλία ''τζογάρουν'' κυριολεκτικά και μεταφορικά...
Μέρος 1ο: ΤΟ ΚΑΡΕ ΜΕ ΤΙΣ ΝΤΑΜΕΣ

Παρατηρώντας τη θετική σας ανταπόκριση σε αυτήν τη ''διεύρυνση'' -ως προς τη μορφή που μπορεί να λάβει η στήλη των αφιερωμάτων- σήμερα σας έχω ένα καινούργιο αφιέρωμα που η ιδέα ''γεννήθηκε'' από τα ίδια τα βιβλία και πιο συγκεκριμένα, τους τίτλους αυτών. Με κοινό παρονομαστή την υπηρέτηση της αστυνομικής λογοτεχνίας με στοιχεία μυστηρίου και crime θα δούμε τί γίνεται Όταν τα βιβλία ''τζογάρουν'' κυριολεκτικά και μεταφορικά.... (θα καταλάβετε στην πορεία γιατί επέλεξα αυτόν τον τίτλο). Ένα αφιέρωμα, λοιπόν, που θα αποτελείται από δύο μέρη - όσα και τα βιβλία που θα παρουσιαστούν. Ξεκινώ με το νέο μυθιστόρημα του συγγραφέα Τεύκρου Μιχαηλίδη, με τίτλο ''Το καρέ με τις ντάμες'', το οποίο δεν έχει πολύ καιρό που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ψυχογιός.

Δεν είναι η πρώτη φορά (ελπίζω ούτε και η τελευταία) που διαβάζω κάποιο έργο του συγκεκριμένου συγγραφέα. Ναι, η γραφή του ίσως να μην είναι και η πιο συνηθισμένη, μάλλον προς το ιδιαίτερη θα έτεινα να τη χαρακτηρίσω. Και για κάποιους/ες ίσως να ανήκει στην κατηγορία εκείνων των γραφών που είτε μισείς να αγαπάς είτε αγαπάς να μισείς... Ή μήπως και τα δύο είναι οι όψεις του ίδιου νομίσματος και το αποτέλεσμα είναι να μην περνά αδιάφορη (η πένα του) από τη σκέψη μας; Αναφορικά με το παρόν έργο, παρατήρησα ότι ο συγγραφέας -όπως και στο προηγούμενό του που έχω διαβάσει- επιλέγει να τοποθετήσει τίτλους που μοιάζουν σαν άλλοι γρίφοι (μαθηματικοί, ή, και μη) προς επίλυση, που όμως αν τους παρατηρήσουμε πιο προσεκτικά θα δούμε ότι θα μπορούσαν να είναι σας ένα στοιχείο που προσφέρεται ως δώρο από μεριάς του συγγραφέα προς το αναγνωστικό κοινό. Άραγε, τί μπορεί να σήμαινε αυτό ''Το καρέ με τις ντάμες'' στη συγκεκριμένη υπόθεση;

''Ένα κουφάρι, μισοφαγωμένο από τ’ αγριμικά· μια καμένη Πόρσε, μ’ ένα απανθρακωμένο πτώμα στο τιμόνι· ένα τουμπανιασμένο πτώμα που βρέθηκε να επιπλέει στ’ ανοιχτά της Αίγινας· κι ένας προαγωγός ανήλικων κοριτσιών, πνιγμένος μέσα στο ίδιο του το αίμα. Τέσσερα εγκλήματα – τέσσερις προκλήσεις για το εξιχνιαστικό δαιμόνιο της υπαστυνόμου Όλγας Πετροπούλου. Τέσσερα φονικά και τέσσερις γυναίκες που ίχνη από την παρουσία τους εντοπίστηκαν κοντά στα θύματα. Θύματα! Βαριά κουβέντα, ασύμβατη καμιά φορά με το ιδεολογικό φορτίο που κουβαλάει η λέξη… Σ’ αυτό το πόκερ μεταξύ θυμάτων και θυτών, κερδίζει ή χάνει το καρέ με τις ντάμες;" (Από το οπισθόφυλλο)

Η εξιστόρηση της πλοκής ξεκινά με μία στοχοπροσήλωση από τη μεριά του δημιουργού που έχει σκοπό να μας εκθέσει μία σειρά δεδομένων και γεγονότων που είτε ξεκινούν από το παρελθόν είτε συμβαίνουν στο τώρα που θα μας βοηθήσουν να γευτούμε μία σεβαστή δόση από το μυστηριώδες σκηνικό που στήνει καθώς κυλούν οι σελίδες του βιβλίου και εισερχόμαστε όλο και βαθύτερα στην ουσία του. Με μία σταδιακά, λοιπόν, κλιμάκωση της ανάπτυξης της ιστορίας όχι μόνο δεν αφήνει τίποτα αναπάντητο να πλανάται στον αέρα και να κάνει τη σκέψη μας να παραστρατίσει, αλλά επιλέγει να βασιστεί και να εστιάσει στην εξέταση των όποιων στοιχείων αποφεύγοντας να προβαίνει σε εικασίες, ή, υποθέσεις κάτι παραπάνω από προφανείς, ή, από εκείνες που δεν μπορούν να ευσταθούν ούτως, ή, αλλιώς...

Ο συγγραφέας δεν υποκύπτει στον πειρασμό του να ''παίξει'' με το θυμικό κομμάτι του αναγνωστικού κοινού, αλλά κατά κόρον με το λογικό κομμάτι της σκέψης μας που θα μας βάλει στη διαδικασία να ''σκάσουμε'' την όποια φούσκα μέσα στην οποία ζούμε και να ''εκτεθούμε'' στην αληθινή ζωή με τα όποια ζητήματα προκύπτουν, καθημερινά, γύρω μας. Αγάπησα την τόλμη του να μιλά ξεκάθαρα, ειλικρινά και δίχως τάσεις δήθεν διδαχής -ούτε το περνάει, όμως, και επιφανειακά!- σχετικά με τη διαφθορά της εξουσίας και των κατεχόντων ανώτατες θέσεις σε εκείνη, την παθογένεια σε πολλούς τομείς της ζωής μας, τα κακώς κείμενα στον χώρο του νομικού/δικαστικού δικαίου, όπως και στο ευρύτερο νομοθετικό πλαίσιο αναφορικά με τις ποινές (πολλές φορές μοιάζουν ως ''χάδι'' σε σύγκριση με τη σκληρότητα των ίδιων των εγκλημάτων για τις οποίες αποδίδονται) και τη θέσπιση αυτών στη χώρα μας.

Ας είμαστε ειλικρινείς. Το ζήτημα της απόδοσης δικαιοσύνης από τα χέρια είτε του θύματος είτε κάποιου προσώπου που μπορεί να σχετίζεται σε άμεσο βαθμό με εκείνο δεν ξεκινά πάντα από αυτά τα πρόσωπα, αλλά από τον τρόπο που εκείνη (η δικαιοσύνη) δεν επιτελεί, πλήρως, τον σκοπό και τον ρόλο της. Εντάξει! Έχουμε εμπιστοσύνη στη δικαιοσύνη, αλλά επειδή άνθρωποι είναι πίσω από εκείνη, δεν παύει να φέρει κάποιες αδυναμίες που οφείλουν να βελτιωθούν από τους υπευθύνους σε αυτές τις θέσεις. Σίγουρα όχι από τον λαό, αλλά πώς να μην εξοργίζεται κάποιος/α και να μη θελήσει να πάρει στα χέρια του/της (η αυτοδικία δε δικαιολογείται/δεν υποστηρίζεται!) όταν παρατηρούμε αποφάσεις δικαστηρίων και μειώσεις ποινών για ειδεχθή εγκλήματα που όχι μόνο δε δικαιώνουν τη μνήμη των θυμάτων και τους συγγενείς αυτών -κατ'επέκταση και του κοινού λαϊκού αισθήματος- μα δεν προβαίνουν στην ουσιαστική τιμωρία των ενόχων; Και πριν βιαστείτε να με χαρακτηρίσετε ως ακραία ως προς τις θέσεις μου, αρκεί να κοιτάξετε καλά το τί συμβαίνει γύρω μας!

Ο μικρός όγκος του βιβλίο, η περιεκτική του ιστορία, όπως και ο τρόπος που αναδεικνύει ο συγγραφέας όλα τα παραπάνω με έκαναν να το διαβάσω μονορούφι μέσα σε λίγες ώρες. Ναι, δε σας το κρύβω ότι από ένα σημείο κι έπειτα είχα υποψιαστεί το πού θα οδηγούμασταν και το τί μπορεί να σήμαινε, τελικά, αυτό ''το καρέ με τις ντάμες'', αλλά δεν το άφησα λεπτό από τα χέρια μου. Με έναν επίλογο, τολμώ να πω διφορούμενο και αντικειμενικά υποκειμενικό ως προς το πώς θα τον εκλάβει ο καθένας και η καθεμία που θα διαβάσει το βιβλίο, εμένα με άφησε να φαντάζομαι πολλά πιθανά σενάρια, ή, και τίποτα...
Αναζητήστε το! Καλή ανάγνωση.

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός.

Υ.Γ. Μείνετε συντονισμένοι/ες για το 2ο και τελευταίο μέρος του αφιερώματος.

https://vivliovamon.blogspot.com/2026...

[mrbookologist · Rating 3 out of 5]

Μια σορός κατασπαραγμένη στην ερημιά. Ένα πολυτελές αυτοκίνητο που μετατράπηκε σε κινητό φέρετρο. Ένα πτώμα που ξεβράστηκε από τη θάλασσα της Αίγινας. Κι ένας άνθρωπος του υποκόσμου νεκρός μέσα σε μια λίμνη αίματος. Υποθέσεις φαινομενικά ασύνδετες, που όμως οδηγούν όλες στο ίδιο σκοτεινό μονοπάτι. Η υπαστυνόμος Όλγα Πετροπούλου καλείται να ενώσει τα κομμάτια ενός παζλ όπου τα όρια ανάμεσα στον θύτη και το θύμα διαρκώς θολώνουν. Κοινός παρονομαστής; Τέσσερις γυναίκες που βρέθηκαν κοντά στα εγκλήματα. Γυναίκες μυστηριώδεις, πληγωμένες, επικίνδυνες ή ίσως απελπισμένες. Όσο η έρευνα προχωρά, οι βεβαιότητες καταρρέουν και η αλήθεια αποκτά πολλά πρόσωπα. Γιατί σε αυτό το παιχνίδι εξουσίας, εκδίκησης και επιβίωσης, κανείς δεν είναι πραγματικά αθώος.
Διαβάζοντας το "Καρέ με τις ντάμες" αυτό που μου έκανε μεγαλύτερη εντύπωση ήταν ο τρόπος με τον οποίο συνδέονται οι τέσσερις υποθέσεις. Από τις πρώτες κιόλας σελίδες ένιωσα ότι οι διαφορετικές υποθέσεις που παρουσιάζονται κρύβουν κάτι κοινό και προσπαθούσα συνεχώς να μαντέψω πώς συνδέονται μεταξύ τους. Η πλοκή είναι γρήγορη και κρατά το ενδιαφέρον, καθώς σε κάθε κεφάλαιο αποκαλύπτονται νέα στοιχεία που αλλάζουν τα δεδομένα της έρευνας. Ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα βρήκα την υπαστυνόμο Όλγα Πετροπούλου. Δεν παρουσιάζεται απλώς ως μια ικανή αστυνομικός, αλλά ως ένας άνθρωπος με προσωπικές αγωνίες και αδυναμίες, γεγονός που την κάνει πιο αληθινή και οικεία στον αναγνώστη. 
Οι ανατροπές δεν φαίνονται υπερβολικές, αλλά προκύπτουν φυσικά μέσα από την εξέλιξη της ιστορίας. Μου άρεσε επίσης ότι το βιβλίο δεν περιορίζεται μόνο στην εξιχνίαση των εγκλημάτων. Θέτει ερωτήματα γύρω από τη δικαιοσύνη, την ευθύνη και τα όρια ανάμεσα στο θύμα και στον θύτη, χωρίς να δίνει εύκολες απαντήσεις. Μέσα από την έρευνά της υπαστυνόμου φαίνονται και διάφορα κοινωνικά ζητήματα, κάτι που κάνει το βιβλίο περισσότερο από ένα απλό αστυνομικό μυθιστόρημα.

[Alexandros Megariotis · Rating 5 out of 5]

Ένα αστυνομικό μυθιστόρημα με αναφορές στα υπαρκτά προβλήματα της σημερινής ελληνικής -και όχι μόνο- κοινωνίας. Το αναμφισβήτητο ταλέντο του συγγραφέα στην πλοκή κοινωνικών, επιστημονικών και αστυνομικών γεγονότων σε «αναγκάζουν» να διαβάσεις μονορούφι το βιβλίο! Η αγάπη του Τ. Μιχαϊλίδη στα μαθηματικά δεν κρύβεται και γίνεται με σχετικά μικρές αναφορές που χρωματίζουν ευχάριστα και αυτό το πολύ καλό δημιούργημά του.