Deze bundel doet in zekere zin het omgekeerde van wat ik van poëzie verwacht, maar wel zo consequent dat er overtuiging uit spreekt. Ik verwacht van poëzie dat ze de complexiteit van het leven toont, de nuances. Poëzie is voor mij een synthetische kracht. Krieger gebruikt poëzie als analytisch instrument. Ze scheurt zichzelf in vier alter ego's: Zireïa, Alïza, Ïz en Raïaz en ze probeert die beter te begrijpen. Alle vier staan ze voor iets: de durfal, de sensuele maar ook gelovige vrouw, de angsthaas en de activist met voetnoten. Ze hebben iets karikaturaals, al maken ze wel een evolutie door. Ik hoorde haar op Dichters in de Prinsentuin en ze zei er ook dat ze met haar poëzie wil uitleggen. Ik kan dan wel meedenken en de bundel interessant vinden, maar ik word er niet echt door geraakt.
Krachtig en mooi! Mijn lievelingsdeel was IV. Raïaz.
Dit lezen was verder helemaal buiten m’n comfort zone (omdat ik niet heel veel poëzie / spoken word lees). Maar de onderwerpen en creativiteit waren fantastisch.
En dit ligt aan mezelf maar had moeite met 1 specifiek lettertype en het achterstevoren lezen haha. Verder wel een coole stijlkeuze!
Zó onder de indruk van dit boek! Chameleon is meer dan een poëziebundel. Dat komt door de slimme vormgeving, door de gedichten die steeds op zichzelf teruggrijpen, de verschillende schrijfstijlen en de manieren waarop het de lezer activeert. Heel inspirerend. 10/10 experience.
Als trouwe luisteraar van de podcast De Lesbische Liga maakte ik een paar weken geleden kennis met Zaïre Krieger; wat een vrouw! Toen ik hoorde dat ze een bundel uit had (Chameleon) wou ik die direct lezen.
Krieger is naast heel slim, grappig, sexy, wijs, een Bijbelkenner, gelovig, feministisch, activistisch, vlot van tong, bevlogen, empowerend,… ook queer. Ze is, net als ik, bi. Is het daarom dat zij uit zo veel tegenstellingen bestaat? Want dat herken ik wel.
Chameleon is geschreven door Krieger en haar alterego’s die elk een eigen hoofdstuk krijgen. Ze hebben ook allemaal een heel eigen stem. Waar de bundel soms aan Masc:r van Dean Bowen doet denken (qua tweetaligheid en spoken word muzikaliteit) is het vooral heel hard de stem van Krieger die je hoort.
En hoewel het heel intiem en persoonlijk aanvoelt is het ook heel universeel en werelds. Herkenbaar voor velen, uit het leven gegrepen, met twee voeten in het leven, maatschappij- en geloof-kritisch én helemaal van nu.
Waar het af en toe als een dagboek aanvoelt zijn het soms ook een soort van brieven, aanklachten, vormen van therapie op papier, biechten, smeekbedes. Je wordt een spiegel voorgehouden of moet je boek voor de spiegel houden. De woorden vormen een lichaam of gedichten bevatten voetnoten.
Woorden kunnen (intergenerationeel) trauma helen. Chameleon gaat generaties helen.