Μαύρο Δάσος

by Μαρία Ράπτη

Η Αλίκη υπήρξε κάποτε το πρόσωπο μιας τηλεοπτικής σειράς που σημάδεψε μια ολόκληρη γενιά. Σήμερα, παλεύει με δεύτερους ρόλους στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος.

Όταν ο Κρις –καρδιακός της φίλος και πλέον βραβευμένος σκηνοθέτης στο εξωτερικό– της προτείνει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στη μεγαλύτερη κινηματογραφική παραγωγή που έγινε ποτέ στην Ελλάδα, εκείνη, παρά τους δισταγμούς της, δέχεται. Ίσως αυτή να είναι η τελευταία της ευκαιρία να επιστρέψει.

Οι δύο φίλοι φτάνουν νωρίτερα από την υπόλοιπη παραγωγή στο απομονωμένο ορεινό ξενοδοχείο Black Forest. Εκεί, η Αλίκη γνωρίζει μια γυναίκα που εργάζεται στο ξενοδοχείο· μια γυναίκα που ξέρει να ακούει, αλλά δε μιλά ποτέ για τον εαυτό της. Μια γυναίκα που λίγες ημέρες αργότερα θα εξαφανιστεί και κανείς δε θα την αναζητήσει.

Καθώς τα γυρίσματα προχωρούν, η Αλίκη ανακαλύπτει ότι το δάσος δεν είναι μόνο σκηνικό ταινίας, αλλά σκηνικό εκδίκησης. Και ότι κάποιοι δε χρειάζονται σενάριο για να υποκριθούν.

Στο μαύρο δάσος τίποτα δε χάνεται. Μόνο περιμένει…

352 pages, Paperback

Published March 26, 2026

Reviews

[Yiota Vasileiou]

Το "Μαύρο Δάσος" είναι το τρίτο βιβλίο της Μαρίας Ράπτη που διαβάζω και επιβεβαιώνει πως πρόκειται για μια συγγραφέα που ξέρει να στήνει ατμόσφαιρα, ένταση και ψυχολογικό υπόβαθρο. Το δάσος εκτός από σκηνικό, λειτουργεί και ως πίεση, ως ένας τόπος που βαραίνει πάνω στους ήρωες και αγριεύει το μυστήριο. Η γλώσσα είναι δουλεμένη, καθαρή και υπηρετεί πολύ καλά τη σταδιακή κλιμάκωση της αγωνίας. Αν και θα ήθελα λίγο περισσότερη εμβάθυνση στο κίνητρο πίσω από την εκδικητική εμμονή και μια πιο προσεκτικά προετοιμασμένη ανατροπή, το σύνολο παραμένει δυνατό, σκοτεινό και καθηλωτικό. Ένα ψυχολογικό θρίλερ με τραύμα, σιωπές, κοινωνικό σχόλιο και ένα σκοτάδι που έχει πολύ καλή μνήμη.

www.yiotavasileiou.gr

[Joanna]

Ενα ατμοσφαιρικό ψυχολογικό θρίλερ με όλη την τέχνη που χαρακτηρίζει τις εγγραφέα να δημιουργεί ατμόσφαιρα, μυστήριο μεταφυσικές προεκτάσεις και δυνατούς ήρωες.
Θα ήθελα να έχει χτιστεί όμως καλύτερα η αιτιολόγηση της εκδίκησης
Ίσως και ένα πιο τραγικό τέλος....

[Georgia Ts]

Μου άρεσε το σκηνικό που δημιούργησε για να εξελιχθεί η ιστορία της, το δάσος, το ξενοδοχείο, το σπίτι με τα κοκαλάκια, μου δημιούργησαν ζωντανές εικόνες που θα τις θυμάμαι όταν σκέφτομαι αυτό το βιβλίο, πράγμα που δεν καταφέρνουν πολλοί και αξίζει έναν καλό λόγο.
Ωστόσο, δεν εμβάθυνε σε κανέναν χαρακτήρα αρκετά ώστε να με νοιάζουν τα πάθη τους, ακόμα και η πρωταγωνίστρια μου φάνηκε ρηχή και χωρίς βαθιά συναισθήματα οπότε δεν με ενδιέφερε ιδιαίτερα αν θα τις συνέβαινε κάτι κακό στο τέλος, δεν ένιωσα να μπαίνω στην θέση της, να την καταλαβαίνω.
Επίσης το κίνητρο πίσω από όλα όσα διαβάζαμε καθ’όλη την διάρκεια του βιβλίου ήταν το ίδιο ρηχό και διάφανο. Περιμένεις κάτι πιο βαθύ και ουσιαστικό να δίνει έναυσμα σε μια τέτοιου είδους εμμονή ή τουλάχιστον αν δεν άλλαζε το κίνητρο, θα ήθελα να τον δω αποδοσμενο πιο ζωηρά και παθιασμένα, ώστε να βγάλει νόημα.

Περιμένω ακόμα τον σύγχρονο έλληνα συγγραφέα που θα με παρασύρει εκεί που θέλει…

[Valentini Georgopoulou]

Η Αλίκη είναι μια πολύ καλή ηθοποιός, η οποία στο παρελθόν υπήρξε η πρωταγωνίστρια μιας τηλεοπτικής σειράς, που είχε μεγάλη απήχηση στο κοινό, γεγονός που της πρόσφερε δόξα, αναγνωρισιμότητα και χρήματα. Σήμερα, παλεύει με δεύτερους ρόλους στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδας.




Ο Κρις, ο κολλητός φίλος της Αλίκης, είναι ο πρώτος Έλληνας που κέρδισε ποτέ Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας και Καλύτερης Ταινίας. Όταν της προτείνει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στη μεγαλύτερη κινηματογραφική παραγωγή που γυρίστηκε ποτέ στην Ελλάδα, εκείνη αν και πολύ διστακτική, τελικά δέχεται. Τα γυρίσματα της ταινίας θα γίνονταν στο μέρος όπου διαδραματίστηκε η πραγματική ιστορία, από την οποία εμπνεύστηκε ο Κρις.




Οι δυο φίλοι φτάνουν νωρίτερα από την υπόλοιπη παραγωγή στο ορεινό χωριό Μαυρόδασος, στο απομονωμένο ξενοδοχείο “Black Forest”. Εκεί, η Αλίκη θα γνωριστεί με μια γυναίκα που εργάζεται στο ξενοδοχείο, την Κατερίνα, την οποία βρίσκει σε άθλια κατάσταση, να κλαίει και να δείχνει φοβισμένη. Τι ή ποιον φοβόταν και γιατί;




Η Αλίκη είναι αποφασισμένη να κάνει τα πάντα για την βοηθήσει. Όμως λίγες μέρες αργότερα, η Κατερίνα εξαφανίζεται μυστηριωδώς και κανείς δεν δείχνει να νοιάζεται για την απουσία της ή να την αναζητάει. Η Αλίκη όμως ανησυχεί για την τύχη της κοπέλας και καλεί την αστυνομία, η οποία λίγες μέρες αργότερα «κλείνει» την υπόθεση, καθώς η Κατερίνα είχε στείλει στο ξενοδοχείο e-mail με την παραίτησή της. Η Αλίκη όμως αντί για να εφησυχαστεί, κάτι κλοτσάει μέσα της, κάτι δεν της κολλάει με την ξαφνική αποχώρηση της κοπέλας, νιώθει πως κάτι κακό της έχει συμβεί.




Και έρχεται η μέρα που τα γυρίσματα της ταινίας ξεκινούν, στο μέρος όπου συνέβησαν πολλά στο παρελθόν, στο σκοτεινό δάσος. Η Αλίκη υποδύεται την Φρόσω, μια νεαρή κοπέλα κατά την διάρκεια της Τουρκοκρατίας, που ζούσε μόνη της στο δάσος, σε μια καλύβα και μιλούσε με την φύση. Η αφόρητη ζέστη σε συνδυασμό με το σκοτάδι που επικρατεί και τους παράξενους ήχους, δημιουργούν μια ατμόσφαιρα τρομακτική, ζοφερή, αποπνικτική. Το δάσος δεν είναι μόνο σκηνικό της ταινίας, είναι ζωντανό και στα βάθη του κρύβει θανάσιμα μυστικά, ενοχές, σιωπές και αναγκάζει κάποιους ανθρώπους να πετάξουν τις μάσκες τους και να αποκαλυφθούν. Το μαύρο δάσος περιμένει καρτερικά την κατάλληλη στιγμή για να εκδικηθεί…




❓Τι είναι πιο τρομακτικό και επικίνδυνο; Το σκοτεινό δάσος ή οι άνθρωποι που σε περιστοιχίζουν;



«Μαύρο δάσος» είναι καθηλωτικό ψυχολογικό θρίλερ που διαβάζεται απνευστί. Η γραφή είναι προσεγμένη και η χρήση της γλώσσας είναι άριστη, δίχως υπερβολές ή φιοριτούρες. Η πλοκή είναι πλούσια, σφιχτοδεμένη και καλοστημένη. Έχει μικρά κεφάλαια, που διαβάζονται γρήγορα και εντείνουν την αγωνία. Η ένταση σε κάνει να κρατάς την ανάσα σου και οι χτύποι της καρδιάς σου χτυπάνε κόκκινο. Η αφήγηση εναλλάσσεται από πρωτοπρόσωπη, όταν μιλάει η Αλίκη, σε τριτοπρόσωπη, όταν τον λόγο παίρνουν οι υπόλοιποι πρωταγωνιστές της ιστορίας και έτσι ξεδιπλώνεται σιγά – σιγά το κουβάρι της ζωής τους. Οι χαρακτήρες είναι πολυδιάστατοι και ρεαλιστικοί, με τα λάθη, τους φόβους, τα πάθη και τις αδυναμίες τους. Οι περιγραφές είναι παραστατικές και οι εικόνες ολοζώντανες. Οι συνεχόμενες εκπλήξεις και οι απανωτές ανατροπές αλλάζουν τον ρου της ιστορίας και όταν τα θανάσιμα μυστικά και οι καλά κρυμμένες αλήθειες αποκαλυφθούν, τίποτα δεν θα είναι το ίδιο.




Σε αυτό το βιβλίο η κ. Ράπτη ξεπέρασε τον εαυτό της και ανέβασε τον πήχη πολύ ψηλά, παραδίδοντάς μας ένα έργο που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από αυτά των ξένων, γνωστών και καταξιωμένων συγγραφέων του είδους.

Θερμά συγχαρητήρια στην συγγραφέα!! 👏👏👏Προτείνεται με 1000.

10 / 10!!!💯💯💯

[Πάνος Τουρλής]

Ένα παιδί μεγαλώνει σε κακοποιητική οικογένεια μέσα σε συνθήκες εξαθλίωσης, απομόνωσης και φόβου. Χρόνια αργότερα μια ηθοποιός δέχεται μια αναπάντεχη πρόταση για κινηματογραφική ταινία σε χωριό της Ηπείρου. Τι μυστικά κρύβει το μαύρο δάσος και πώς θα ενωθούν δυο φαινομενικά άσχετες μεταξύ τους ιστορίες;

Αρχές Ιουλίου του 2024, όπου «η πόλη είναι ράθυμη και ήσυχη», η Αλίκη, μετά από μια σημαντική τηλεοπτική επιτυχία, παίζει πλέον σε δεύτερους ρόλους στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. Ο φίλος της, Κρις Αντωνίου, βραβευμένος σκηνοθέτης στο εξωτερικό, της προτείνει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στη μεγαλύτερη κινηματογραφική παραγωγή που έγινε ποτέ στην Ελλάδα κι εκείνη δέχεται. Το ταξίδι, οι γνωριμίες, οι πρόβες, τα γυρίσματα με βραβευμένους ηθοποιούς διεθνούς βεληνεκούς τη φοβίζουν αλλά θα το τολμήσει. Ο Κρις έχει διαπρέψει στο εξωτερικό, δουλεύει εμμονικά, σαν το σκυλί, με ταπεινότητα και θάρρος κι αυτή η ταινία είναι ένα μεγάλο προσωπικό και όχι μόνο στοίχημα. Ο Κρις και η Αλίκη φτάνουν πρώτοι στο χωριό όπου θα γυριστεί το φιλμ και βυθίζονται σε μακρινές αναμνήσεις που ακόμη τους τρομοκρατούν. Το ξενοδοχείο όπου μένουν είναι χτισμένο μέσα στο δάσος, σε ένα ύψωμα κοντά στο γειτονικό χωριό που απλώνεται αμφιθεατρικά στην πλαγιά. Το μέρος και η ατμόσφαιρα τους οδηγούν σε κάτι που προσπαθούν να ξεχάσουν, πολύ σύντομα όμως θα το αντιμετωπίσουν ξανά.

Στο ξενοδοχείο εργάζεται και η Κατερίνα, μια φοβισμένη κοπέλα που παλεύει με τους δικούς της δαίμονες. Μάλιστα, πριν λίγα χρόνια είχε γεμίσει μια βαλίτσα για την περίπτωση που θα χρειαζόταν να φύγει βιαστικά, αν έφταναν τα πράγματα σε σημείο που δε θα είχε άλλη επιλογή. Τα χρόνια όμως κύλησαν ήρεμα, αν και πάντα έπρεπε να προσέχει και να έχει τον νου της. Έχει ένα αδύναμο σώμα χωρίς ίχνος λίπους, κάτι που «δεν οφείλεται σε φροντίδα αλλά σε ετοιμότητα», το διατηρεί για λόγους επιβίωσης. Δέχεται να δουλέψει στο ξενοδοχείο εν όψει της άφιξης των ξένων επισκεπτών που θα γυρίσουν την ταινία, αντικαθιστώντας μια υπάλληλο που έφυγε βιαστικά και απρόσμενα. Τα δωμάτια του προσωπικού είναι εκτός του κεντρικού συγκροτήματος, σχεδόν μέσα στο δάσος κι αυτό της αρέσει. «Υποθέτει -ή θέλει να υποθέτει- ότι τίποτα δεν πρόκειται να έρθει από το δάσος για εκείνη». Ποιος όμως απεικονίζεται στη φωτογραφία που κρύβει και τι ρόλο παίζει στη ζωή της; Αλήθεια, τι συνέβη στην κοπέλα που αντικατέστησε και τι παράξενο συμβαίνει με τους υπόλοιπους υπαλλήλους του ξενοδοχείου; Ποια είναι η σκοτεινή φιγούρα που παρακολουθεί από μακριά το ξενοδοχείο και τους ενοίκους του; «…τα παιδιά που φοβούνται, που πονάνε και που τελικά διαλύονται είναι η πρώτη ύλη για τους εφιάλτες». Μήπως είναι κι αυτός ένα τέτοιο παιδί;

Η πρωτοπρόσωπη αφήγηση της Αλίκης εναλλάσσεται με τριτοπρόσωπη που ζωντανεύει άλλες πτυχές της πλοκής κι έτσι δημιουργείται μια σφιχτοδεμένη ιστορία με υποβλητική ατμόσφαιρα, απανωτές ανατροπές και διαρκείς εκπλήξεις. Ταυτόχρονα, με κάποια πρωθύστερα, επιστρέφουμε στο παρελθόν ενός παιδιού που μεγαλώνει σ’ ένα κακοποιητικό περιβάλλον και η συγγραφέας δίνει τον καλύτερό της εαυτό στις περιγραφές του χώρου και στα ψυχογραφήματα των χαρακτήρων που μας συστήνει. Με άφθαστο ρεαλισμό περπατάμε νοερά σ’ ένα μέρος όπου κανείς λογικός άνθρωπος δε θα έμπαινε μέσα. Βρώμικο, γεμάτο σκουπίδια, με λερούς τοίχους κι όμως: «Ήταν πολλοί εκείνοι που θα προτιμούσαν να βρίσκονται εκεί αντί στον δρόμο. Πολλοί τους οποίους η πόλη εκεί έξω έδιωχνε, τσάκιζε, απειλούσε… ένα τέτοιο απωθητικό μέρος είναι καλύτερο από το άγριο κρύο, την κοφτερή νύχτα, τον ορκισμένο εχθρό ή τους απελπισμένους» (σελ. 14). Δέκα χρόνια μετά παρακολουθούμε το αγόρι να μεγαλώνει σε ακόμη πιο άσχημες συνθήκες, με τις περιγραφές να με ανατριχιάζουν και με τις συνθήκες διαβίωσης να δίνονται με χειρουργική ακρίβεια. Είναι ένα παιδί φοβισμένο, παραμελημένο, που απλώς θέλει το σπίτι του και τους γονείς του απαλλαγμένους από τα μεγάλα προβλήματα που το κάνουν να κρυώνει ή να φοβάται, να πεινά ή να πονάει, χωρίς αστυνομικούς που το παίρνουν μαζί τους μες στη νύχτα για να το οδηγήσουν σε ξένα κτήρια με ξένους ανθρώπους. Ποιο είναι όμως αυτό το αγόρι και πώς θα δεθεί με την κυρίως ιστορία;

Από την άλλη, το Μαυρόδασος με τον θρύλο που κυκλοφορεί ακόμη από στόμα σε στόμα και με το δάσος γύρω γύρω βοηθάει στη δημιουργία μιας εξίσου υποβλητικής ατμόσφαιρας, αυτήν τη φορά στο ύπαιθρο. «Στις έξι το πρωί, το δάσος τρέμει από ήχους, αόρατα νερά που κελαρύζουν, δρυοκολάπτες που χτυπούν χαριτωμένα τους κορμούς των δέντρων, αηδόνια που κεντάνε τον αέρα με τη φωνή τους, φύλλα που θροΐζουν από το απαλό αεράκι, φρέσκο και ελαφρώς παγωμένο, Ό,τι κάνει ένα δάσος βρίσκεται εκεί με τρόπο πληθωρικό, σχεδόν λιγωτικό» (σελ. 28). «Το δάσος γύρω του βάφεται σκούρο, πέφτει προς τη νύχτα. Τραβά επάνω του τα σκεπάσματα του ύπνου, που δεν είναι ύπνος αλλά μια διαρκής επαγρύπνηση, γιατί τα δάση δεν κοιμούνται ποτέ» (σελ. 213). Ο τόπος αυτός κάηκε δυο φορές μετά το 1830, όντας ακόμη τουρκικό έδαφος, αλλά οι κάτοικοι τη δεύτερη φορά σώθηκαν χάρη σε μια γυναίκα που είχαν απομονώσει στις παρυφές του δάσους λόγω της παράξενης συμπεριφοράς της. Η Φρόσω ήταν μια απόκληρη κοπέλα που μιλούσε με τα δέντρα και τα νερά, τα γήτευε και τελικά τα χρησιμοποίησε για να σώσει τον τόπο της. Το σπίτι της στη ρεματιά είναι εγκατελειμμένο, γκρεμίζεται σιγά σιγά, ταυτόχρονα όμως είναι λες και σε τραβάει κοντά του και θέλει να σε κρατήσει. Από δωμάτιο σε δωμάτιο όλο και μεγαλώνει μια υπερφυσική αίσθηση απόκοσμου: «Κάτι υπάρχει εδώ, κάτι ζει εδώ, και δεν ξέρω αν είναι καλό ή κακό. Αυτό το δωμάτιο αναπνέει» (σελ. 119).

Έτσι λοιπόν ξεδιπλώνεται μια ανατριχιαστική ιστορία που θα οδηγήσει την Αλίκη σε ρήξη με την ως τότε ήρεμη και στρωμένη ζωή της, ο φίλος της, ο Κρις, και ο σύντροφός της, ο Άκης, εμπλουτίζουν τη δράση, οι ηθοποιοί και το συνεργείο έχουν τον δικό τους ρόλο στην ιστορία και όλα αυτά κλιμακώνουν την αφήγηση. Απανωτές ανατροπές, διαδοχικές εκπλήξεις, ερωτήματα που απαντώνται σταδιακά, νέες πληροφορίες που εντείνουν την αγωνία, υποβλητική ατμόσφαιρα, εναλλαγές πρωτοπρόσωπης και τριτοπρόσωπης αφήγησης είναι μερικά μόνο από τα θετικά γνωρίσματα ενός μυθιστορήματος που αναμιγνύει ιδανικά τον φόβο που γεννάει ο θρύλος με τον τρόμο που προκαλεί ο θάνατος. Κι όλα αυτά σε ένα ειδυλλιακό τοπίο γεμάτο μυστικά: «Οι άνθρωποι μιλούν για τη φύση με μια διάθεση ρομαντισμού και νοσταλγίας… Η φύση είναι η απόλυτη ισότητα, η αμείλικτη δικαιοσύνη. Είναι το άγριο ζώο που παραμονεύει ένα άλλο. Ο θάνατος του άνθους που μετρά μόλις λίγες μέρες ζωής…Το ξάφνιασμα, το δάγκωμα, το φάγωμα, το αίμα, ο χαμός. Όλα αυτά είναι φύση και η φύση είναι όλα αυτά. Δηλαδή, αγριότητα» (σελ. 97). Μια σκοτεινή ιστορία για όσες ψυχές προτιμούν το σκοτάδι κι όχι το φως, μια κραυγή αγωνίας για τα κακοποιημένα παιδιά και ταυτόχρονα ένα σκληρό μάθημα για όσους θέλουν να κρατήσουν τα μυστικά τους θαμμένα για πάντα.

Χαρακτηριστικά αποσπάσματα:

«…όλο αυτό έγινε από αγάπη. Από πολλή, πληγωμένη αγάπη. Δηλαδή από το πιο επικίνδυνο πράγματα στον κόσμο. Το υλικό απ’ το οποίο γεννιούνται οι εφιάλτες» (σελ. 332).

«Δεν είμαστε κακοί. Δεν είμαστε καλοί. Αυτό που μένει όταν βγάλεις αυτά τα δύο, αυτό είμαστε. Και μερικές φορές πρέπει να είναι αρκετό» (σελ. 335).

Πρώτη δημοσίευση στο site μου: https://www.vivliokritikes.com/%ce%bc...

[Effie Κοκκίνη)]

Είναι το 3ο βιβλίο της Μαρίας Ράπτη που διαβάζω. Αρχικά ανακάλυψα τα Παιδικά Τραγουδάκια εντελώς τυχαία σε κάποιο κεντρικό βιβλιοπωλείο και επειδή μου αρέσει να ανακαλύπτω νέους συγγραφείς, το αγόρασα. Ενθουσιάστηκα και αγόρασα και το "Σπίτι της" το 2ο μυθιστόρημα της. Για να είμαι ειλικρινής, είχα τόσο λατρέψει τα "τραγουδάκια" που ήταν δύσκολο να προχωρήσω στο επόμενο και μοιραία ήταν σε δεύτερη θέση προτίμησης από το πρώτο. Το "Μαύρο Δάσος" ήταν η φυσική συνέπεια αγοράς όταν ο συγγραφέας σε κερδίζει με τη γραφή του, η οποία χαρακτηρίζεται από άρτια γνώση της ελληνικής γλώσσας και από σωστή χρήση των μέσων έκφρασης που δυναμώνουν σταδιακά την ένταση της αγωνίας δίνοντας στην πλοκή άρτιο τρόπο εξέλιξης της. Εδώ η γλώσσα παραμένει άρτια, όπως και η διαβάθμιση της πλοκής και θα έλεγα ότι το "Μαύρο Δάσος" είναι ισάξιο, ίσως και καλύτερο των "Παιδικών ... τραγουδιών" θυμίζοντας σε πολλά σημεία την Jane Harper της Άγριας Φύσης και της Ξηρασίας, όχι σαν υπόθεση, αλλά στον τρόπο που βάζει τη φύση κεντρικό πρωταγωνιστή στην ιστορία με την επιβλητικότητα των τοπίων σαν βασικό στοιχείο τρόμου.

[Γιώργος-Νεκτάριος Παναγιωτίδης]

Ένα μυθιστόρημα αγωνίας με στοιχεία αστυνομικής έρευνας.
Πριν το διαβάσω ακόμη, ήμουν βέβαιος πως θα είναι κάτι πολύ αξιανάγνωστο και όντως έτσι ήταν.
Η συγγραφέας έχει τον τρόπο να σου κρατάει το ενδιαφέρον και σε στιγμές, παρ' ότι είναι γενικά είναι ευκολοδιάβαστο βιβλίο, ζωγραφίζει.
Εύχομαι και εις άλλα!

[IRO TSARA]

Για ακόμη μια φορά, η Μαρία Ράπτη, με ξάφνιασε και με ενθουσίασε με το βιβλίο της. Κάθε φορά που θεωρούσα πως έλυσα το μυστήριο, η πλοκή ανατρέπονταν, χτίζοντας μια απολαυστική αγωνία. Απόλαυσα κάθε στιγμή.

[Αντώνης Ζερβός]

Αυτό που ζητάς σ' ένα καλό ψυχολογικό θρίλερ. Δυνατή πλοκή, στιβαρό κτίσιμο χαρακτήρων, απειλητική ατμόσφαιρα που κλιμακώνεται σωστά, ωραίες λεπτομέρειες. Μπράβο στη Ράπτη!!!

[Sakis Memas]

Ενα βιβλίο που θες να το διαβάσεις με μια ανάσα . .. Εξαιρετικό..

[Ilectra Tsara]

Δεν μπορούσα να το αφήσω από τα χέρια μου!