“Adaptacja serialu” to lot przez pierwszy sezon serialu “M jak miłość” i Polskę przełomu wieków. “Adaptacja jutuba” to obrazkowy raport z zanurzeń w nudę i prędkości polskiego kontentu z platformy YouTube. “Adaptacja rzeźby” to rozmowy, wcielenia, fantazje i monologi narosłe wokół “Piramidy zwierząt” Katarzyny Kozyry. “Adaptacja dramatu” to depresyjny fanfik “Pleśni i keczupu” Filipa Matwiejczuka. “Adaptacja nastroju” to autofikcja, trening ze spiskowania i deklaracja polskości. W tych pisanych prozą poematach scenicznych perypetie Hanki Mostowiak montowane są z miksowaniem konstytucji, Katarzyna Kozyra zgodnie z prawem zabija konia, fale upałów psują lodówkę i pomieszkujące ją parówki, a ktoś w małym miasteczku przypadkowo nagrywa telefonem tragiczną śmierć gołębia i wrzuca to do sieci. Proces adaptacji jest tu aktem spontanicznych prób przyswojenia i przepisania własnego nastroju, kanonicznych dzieł polskiej kultury czy najważniejszych państwowych dokumentów prawnych.
Pod względem światopoglądowym nadajemy z Mateuszem Górniakiem na tych samych falach. Wyszydzając dziki polski kapitalizm i społeczną hipokryzję, naigrawając się z naszych przywar narodowych, szydząc z tradycyjnych modeli i rodzimych symboli, pisząc o niestabilności finansowej, pracy na akord, kulejącej opiece psychiatrycznej, naprzemiennej stymulacji organizmu pobudzaczami i uciszaniu go uspokajaczami Górniak trafia w samo sedno. Pod względem diagnozy rzeczywistości i krytycznego spojrzenia na nią mogę z czystym sumieniem powiedzieć, że Mati jest moim ziomalem. Niestety kompletnie rozmijam się z jego prozą na płaszczyźnie wykonania. Nie wiem, czy nieczytelność tej prozy bierze się z eskapistycznego charakteru jego twórczości, bo dla mnie jako czytelnika nader frustrujące jest to, że choć pod względem ideowym jestem jak najbardziej na tak, to odrzuca mnie od sposobu, w jaki ta idea została wyrażona. Forma tych adaptacji przypomina mi intelektualne bicie gruchy, miejscami zwykły bełkot, a niektóre metafory pozostają klarowne chyba dla samego autora…
Ogółem dobre i nawet wnikliwe teksty przeplatane z paroma szokująco słabymi opowiadaniami. Doświadczenie z Górniakiem nauczyło mnie że jesli opowiadanie zaczyna się od postaci przedstawiającej się czytelnikowi to szykuje się niezła sraka. Niemniej mam jakąś słabość do tego gościa.