De introverte Millie heeft een prima baan, twee goede vrienden en ze geniet in de anonimiteit van de Randstad van haar rust. Als haar dierbare collega plotseling overlijdt, komt alles op z’n kop te staan. Millie besluit om het stof van haar oude bucketlist af te blazen en eindelijk haar dromen uit te laten komen.
Haar eerste stop is haar geboortedorp Boschwei, waar ze zowel een rol wil bemachtigen bij het Bostheater als het hart hoopt te veroveren van Olivier, haar jeugdcrush. Maar de strenge regisseur Bertram maakt het behalen van die doelen erg moeilijk.
Eerder heb ik genoten van de kleine theetuin serie en de serie van het boekencafé. Ik keek dus erg uit naar dit nieuwe boek 🥰.
Dit verhaal was ook weer zo genieten 😄.
Het verhaal is: 📖 een pageturner ☺️ Vermakelijk 🥰 Hartverwarmend ❤️ Romantisch 😃 Vrolijk
Ik heb genoten van: 😻 De dorpse sfeer in Boschwei (Veluwe) 😻 De setting in het dorp en het bostheater. 😻 De diverse personages met ieder zijn eigen verhaal. Ook van huisdieren 🐕 Barney en 😾 Wolf heb ik genoten. 😻 De beeldende schrijfstijl. 😻 Een korte verwijzing naar een eerder boek. Dat vind ik altijd zo leuk die kleine details 🥰. 😻 De twee verschillende POV's vanuit Millie en Bertram. 😻 De strooi-illustraties aan het begin van de hoofdstukken. Van zo'n kleine extraatjes kan ik erg genieten 🤭😍.
Bedankt @zomerkeuning voor dit recensie-exemplaar!
De introverte Millie heeft een prima baan en twee goede vrienden. Als haar dierbare collega plotseling overlijdt staat haar wereld op zijn kop. Millie besluit haar bucketlist af te werken. Ze verhuist terug naar haar geboortedorp waar ze een rol wil bemachtigen in het theater en haar jeugdcrush daar kan veroveren. Maar de strenge regisseur Bertram maakt het behalen van die doelen erg moeilijk.
De 2 POV’s verraadt een klein beetje de afloop. Terwijl er in het boek heel lang geen enkele reden voor lijkt te zijn.
Het boek was vermakelijk. Niet super uniek maar heb er zeker wel van genoten. Het is lekker bubbly geschreven. Een echte feelgood.
De karakters zijn prima. Al was ik niet helemaal fan van de onzekerheden. Daarnaast vond ik Bertram iets te vrouwelijk geschreven.
Anne did it again! Gewoon weer zo'n heerlijke feelgood om bij weg te dromen!
In dit dual pov volgen we de introverte Millie die haar geboortedorp is ontvlucht. Maar door het overlijden van een collega, besluit ze dat alles anders moet. Halsoverkop neemt ze ontslag en verhuist ze weer terug naar haar dorp, om haar oude bucketlist af te stoffen en nieuw leven in te blazen.
Een van de dingen die ze wil afvinken is een rol bemachtigen in een toneelstuk. Elk jaar wordt dit georganiseerd en is de buurt ook erg bekend. Ze besluit auditie te doen bij regisseur Betram.
Ze bemachtigd een klein rolletje en langzaamaan krijgt ze er ook gelukkig meer plezier in. Haar childhood crush Olivier woont ook nog steeds in het dorp, en speelt ook mee, dus ze hoopt ook eindelijk dat ze eens zijn aandacht kan trekken.
Maar niets in het leven van Millie loopt zoals ze het in eerste instantie had gepland. Ze adopteert de hond van haar overleden collega, in haar hoofd blijft ze maar in de schaduw lopen van haar knappe succesvolle zus (ook al reist die ergens de wereld over), en onbewust cijfert ze zichzelf helemaal weg. Ze houdt van rust, en soms lijkt het alsof iedereen in haar leven haar niet begrijpt.
Of doet die mysterieuze, strenge regisseur dat misschien beter dan ze denkt?
Ik als extravert girlie kon Millie af en toe wel een beetje door elkaar schudden van frustratie. Het begin van het verhaal liep een beetje langzaam, maar uiteindelijk paste dat wel bij het personage van Millie. Gelukkig liet deze feelgood mij aan het einde wel achter met een feelgood gevoel!
Millie is een onzekere en introverte vrouw en wanneer haar dichte collega en vriendin Gerda onverwacht komt te overlijden beseft Millie dat ze voor zichtzelf moet kiezen. Ze neemt ontslag en verhuist terug naar het appartement boven het café van haar ouders. Het vraagt veel aanpassing om terug te gaan van de grote stad waar ze een ‘onzichtbaar’ leven had naar een klein dorpje waar iedereen elkaar kent. Dan neemt ze haar bucketlist erbij en doet auditie voor een stuk in het Bostheater. Tot haar grote verbazing krijgt ze een rol. Regisseur van het stuk is Bertram die de job in het dorpje aangenomen heeft om ook even weg te zijn van het drukke leven. Ook hij heeft het op relationeel vlak niet gemakkelijk gehad. In het stuk heeft Olivier, de schoolcrush van Millie, de hoofdrol. Laat hij haar hart weer sneller slaan of stelt ze haar hart open voor Bertram?
Tot jij mij zag ik het eerste boek dat ik gelezen heb van Anne West en ik was aangenaam verrast. De roman is heel vlot geschreven waardoor je gewoon wil verder blijven lezen. Het verhaal is afwisselend geschreven uit het point of view van Millie en Bertram. De personages worden heel gedetailleerd beschreven. Hoe ze zijn en wat ze in het verleden meegemaakt hebt. Je bent echt in het verhaal meegezogen en leeft met de personages mee. In het verhaal zit heel veel emotie (onzeker/minderwaardig voelen), opnieuw vertrouwen, familie, vriendschap,… Wat ik heel leuk aan het verhaal vond is dat het niet zo 'voorspelbaar' is als de meeste feelgoodverhalen. Je weet dus niet op voorhand wie met wie gaat eindigen.
DNF @ 60%. Niet voor mij. Begon sterk maar ik kon me totaaaal niet in Millie vinden, vond haar (en Bertrams) inner monologue repetitief worden en ging me eraan storen.
Voor alle theatre kids, of voor iedereen die gewoon een feelgood wil lezen!
Ik heb dit e-book ontvangen van Zomer & Keuning in ruil voor een eerlijke recensie. Dankjewel daarvoor.
Wie vroeger (of misschien nu nog steeds) een echt theatre kid is geweest kan diens geluk niet op. In het nieuwe boek van Anne West gaan we naar het schattige dorpje Boschwei, waar een prachtig theater verscholen is. Een midzomernachtdroom zoals je het nog niet eerder hebt gelezen - 4 sterren!
Het verhaal Millie heeft een prima baan in de Randstad. Ze is wat introvert en het is misschien niet wat ze altijd op haar bucketlist had staan, maar het gaat prima. Tot plots haar favoriete collega (en vriendin) komt te overlijden. Millie beseft zich ineens dat het leven zomaar voorbij kan zijn en dat je zelf af en toe in het diepe moet springen. Met deze energie pakt Millie haar oude bucketlist er weer bij en gaat aan de slag, het is tijd voor een rol in het Bostheater in haar geboortedorp Boschwei. Na een moeizame auditie, krijgt ze en rol in het nieuwe stuk: Midzomernachtsdroom! Ze verhuist terug naar het dorp en laat de grote stad achter zich. Het repeteren gaat niet zonder slag of stoot en dat haar oude jeugdcrush Olivier een hoofdrol heeft, helpt ook zeker niet mee. Daarnaast is de strenge maar integrerende regisseur ook een afleidende factor. Kunnen ze uiteindelijk en Midzomernachtsdroom tot een goed einde brengen en misschien nog wel belangrijker, durft Millie te gaan leven?
Mijn mening Wat heb ik gesmuld van het verhaal! Ik was zelf vroeger en serieus theatre kid (en tbh mijn eerste bachelor heb ik me verdiept in theaterwetenschap, dus misschien ben ik nog steeds een theater nerd), dus ik kon mijn geluk niet op toen ik de eerste pagina opensloeg en meteen in een auditie kwam.
Het boek is een echt feelgood verhaal met een mooie boodschap: leef je leven en waag de sprong (en meer van dat soort Xenos achtige maar wel ware uitspraken). Millie is een heel leuk personage waar waarschijnlijk veel mensen zich goed in kunnen herkennen (ik in ieder geval zeker!) De auteur weet Millies karakter helder en duidelijk te omschrijven, zonder te vallen in cliches of stereotypen. Millie voelt als een echt mens, een vriendin. Ook de andere personages zijn goed uitgedacht, uiteraard is niet iedereen even likeable, maar dat is uiteraard niet de bedoeling.
Het boek is fast-paced en toegankelijk geschreven waardoor ik er snel doorheen ging. Alhoewel het verhaal ietwat voorspelbaar is, wilde ik toch snel doorlezen. Dat had voornamelijk te maken met Millies persoonlijke ontwikkeling, ik gun het haar zo! Ook klinkt het dorp heel schattig en hoe cool is het om in een groot bostheater een Midzomernachtsdroom te gaan spelen?!?!?
Ik heb ontzettend genoten van het verhaal en ik zou het dan ook iedere theatre kid aanraden. Als je niet zo’n theater fan bent, maar wel heel veel zin hebt in een goede feelgood roman, dan is dit boek ook voor jou! Mocht je in een reading slump zitten (#guilty) lees het verhaal dan vooral ook, ik ben die van mij helemaal kwijt! Bedankt Zomer & Keuning voor dit recensie-exemplaar, maar vooral bedankt auteur: wat een pareltje heb je ervan gemaakt!
Heb jij wel eens in een toneelvoorstelling gespeeld?
Ik heb voor drama eindexamen gedaan met een toneelvoorstelling, maar verder niets meer mee gedaan. Wat super leuk dat dit onderwerp centraal staat in het boek Tot jij mij zag van Anne West! Bedankt Zomer & Keuning voor dit recensie-exemplaar!
Tot jij mij zag is een verhaal wat fijn leest. Het verhaal wordt beschreven vanuit de perspectieven Millie en Bertram. Wat ik leuk vond was dat Wolf (de kat van Bertram) en Barney (de hond van Millie) ook een rol in het verhaal gekregen hebben. De liefde voor de dieren is goed voelbaar. De personages groeien in het verhaal. Tijdens het lezen voelde ik het ongemak of de blijdschap, maar snapte ik ook de keuzes die gemaakt werden door de personages. Dat Millie gezien wil worden en het gevoel heeft dat dit niet zo is, vind ik mooi beschreven. Ik denk dat mensen zich heel goed kunnen herkennen als het gaat over Millie die te veel prikkels binnen krijgt. Het verhaal heeft diepgang, mooi het stuk van de zussen en hun gevoelens. Ik vond het onderwerp van een toneelvoorstelling wat gespeeld wordt door mensen uit het dorp leuk bedacht en verfrissend om over te lezen. Het verhaal is goed opgebouwd. Ondanks de wat zwaardere onderwerpen, zoals rouw, verdriet, gezien mogen worden en de band tussen twee zussen is het geen zwaarmoedig verhaal, juist een luchtig verhaal. Ik zat helemaal in het verhaal. Ondanks dat ik soms niet zo veel tijd had om te lezen, pakte ik het verhaal makkelijk weer op en wilde ik blijven lezen. Dit verhaal moet je echt lezen als je van feelgood houdt! ❤️❤️❤️❤️❤️
Tot jij mij zag gaat over Millie. Zij is introvert, heeft een kantoorbaan en geniet van de anonimiteit in de Randstad waar ze woont. Wanneer Gerda, haar collega plotseling overlijd, wordt Millie zich bewust van haar leven en wat ze nog wil bereiken en daarom zoekt ze haar oude bucketlist op. Op haar bucketlist staat spelen in een toneelvoorstelling in haar geboortedorp en dus reist ze af naar Boschwei. Natuurlijk gaat ze ook langs bij haar ouders die daar een restaurant hebben. Ze mag boven het bedrijf van haar ouders tijdelijk wonen, tot ze weer teruggaat naar de randstad. Ze doet auditie voor een rol bij het Boschtheater en hoopt deze te bemachtigen. Tijdens haar auditie komt ze haar jeugdcrush Olivier en regisseur Bertram tegen. Op haar bucketlist staat dat ze het hart van Olivier wil veroveren, maar Bertram is een norse man waar een klein hartje achter schuil gaat. Gaat het Millie lukken om doelen van haar bucketlist af te kunnen strepen?
Bryan las 'Tot jij mij zag', geschreven door Anne West. Zijn mening lees je hieronder. ⬇️
Voor mij persoonlijk waren de verhalen van Anne West nog onbekend, dus wilde ik er toch graag eens kennis mee maken. Veronique las al verschillende verhalen van haar had en zij is elke keer weer enthousiast. En ik moet, na het lezen van 'Tot jij mij zag', bekennen dat ik dat ook ben.
Hoofdpersonage Millie heeft haar leventje op orde: een goede baan, fijn leven in de randstad én twee goede vrienden. Maar als haar fijnste collega plotseling overlijdt, neemt haar leven een plotselinge wending. Millie besluit om haar oude bucketlist boven water te halen, zodat ze punten kan gaan afstrepen. Als eerste punt staat het terugkeren naar haar geboortegrond Boschwei. Daar hoopt ze haar jeugdcrush Olivier tegen het lijf te lopen en hem om haar vinger te winden. Het tweede punt is om een rol te krijgen in de jaarlijkse voorstelling bij het Bostheater. Maar regisseur Bertram maakt het haast onmogelijk om beiden doelen te kunnen afstrepen van haar bucketlist.
De schrijfstijl van West kan ik alleen maar omarmen. Ze schrijft vlot, pakkend en meeslepend. De personages zijn erg goed uitgewerkt en het voelde, ondanks dat ik er nog nooit over had gehoord, als thuiskomen, in Boschwei. Als deze plek echt bestond, zou ik er zo naartoe willen verhuizen.
De situaties die West schetst zijn herkenbaar en ook vaker ongemakkelijk. Hierdoor is het een verhaal geworden dat dicht bij de lezers staat. Vooral hoofdpersonage Millie is een personage dat ik wilde omarmen en ondanks dat ze het niet altijd even makkelijk heeft ziet ze toch overal een lichtpuntje in.
Het verhaal is geloofwaardig neergezet. Ook humor schuwt West niet. Vooral de communicatie met de bewoners van Boschwei zorgt voor hilarische momenten.
Wat ik zelf leuk vind is dat Millie op een bepaald moment boven de horecazaak van haar ouders gaat wonen. Hier herkende ik mijzelf enorm in. Dit komt doordat ikzelf ook boven de horecazaak van mijn vader ben opgegroeid.
Persoonlijk vond ik kat Wolf en hond Barney een toegevoegde waarde aan het verhaal. Wat heeft West deze beestjes goed en leuk neergezet. Ik moet meteen aan de Het bosrestaurant-serie, van Marieke Douwes denken. Daar heb ik toen ook zo van genoten.
Dit boek ontvingen wij van Zomer & Keuning. Dit beïnvloedt onze mening niet.
Op Millies bucketlist staan toneelspelen en het hart veroveren van haar jeugdcrush. Wat kan er misgaan? 'Tot jij mij zag' van Anne West is een modern sprookje vol humor en een vleugje Shakespeare.
De introverte Millie heeft een prima baan, twee goede vrienden en ze geniet in de anonimiteit van de Randstad van haar rust. Als haar dierbare collega plotseling overlijdt, komt alles op z’n kop te staan. Millie besluit om het stof van haar oude bucketlist af te blazen en eindelijk haar dromen uit te laten komen. Haar eerste stop is haar geboortedorp Boschwei, waar ze zowel een rol wil bemachtigen bij het Bostheater als het hart hoopt te veroveren van Olivier, haar jeugdcrush. Maar de strenge regisseur Bertram maakt het behalen van die doelen erg moeilijk.
Mijn recensie:
Op de voorkant van het boek zie je Millie zitten met haar nieuwe lover.. Wie dit is hou ik nog even geheim.
Het verhaal gaat over Millie die na het verlies van haar dierbare collega gaat nadenken over haar Bucketlist. Zodra ze heeft besloten om een van haar oude bucketlist punten op te pakken kiest ze voor meedoen in een theaterstuk in haar oude dorp Boschwei. Ze gaat wonen in het appartement boven het café van haar ouders en gaat hier samenwonen met de hond van haar overleden en dierbare collega. Ze merk naarmate het theaterstuk vordert waar haar echte passie ligt maar ook voor wie ze kiest als ze moeten kiezen voor haar geliefde.
Dit boek is zo mooi geschreven vanaf bladzijde één. Je leest mee hoe Millie meemaakt dat een dierbare collega overlijdt maar hoe ze ook kiest voor eigen passie.
De schrijfstyle is heel fijn en het lettertype is ideaal om door te lezen op de kobo. De verhaallijn is zo goed geschreven dat je de meerdere personages makkelijk uit elkaar kunt halen.
Anne West is een zeer goede schrijfster die je weet geboeid te houden tijdens het lezen. Ik ben bekend met haar boeken maar door haar aangename schrijfstijl wil ik nu nog meer lezen!
Ik geef dit boek 5 boeksterren!
Schrijfster: Anne West Uitgeverij: Zomer en Keuning Bladzijdes: 269 pagina’s Genre: Chicklit
Anne West werd bekend en geliefd door haar hartverwarmende Theetuin en Boekencafé feelgoodseries. Nu is ze terug met een sprookjesachtige standalone. Dat daarin Shakespeares 'Een midzomernachtsdroom' naar de Veluwe gehaald wordt, wekte meteen mijn interesse.
De introverte Millie heeft haar leven best op orde: Goede baan, twee vrienden en de anonimiteit van de Randstad geeft rust. Maar als haar geliefde collega Gerda plotseling overlijdt, kijkt ze er toch anders naar. Ze wil niet meer in de schaduw staan maar gezien worden. Ze had ooit een bucketlist en dromen die uit moeten komen en dus trekt ze naar haar geboortedorp Boschwei, waar ze een rol bij het Bostheater wil bemachtigen en het hart van haar jeugdliefde Olivier wil veroveren. Alleen maakt de strenge regisseur Bertram dat allemaal wel moeilijk.
Millie had al snel mijn hart gestolen. Haar onzekerheden en emoties zijn zo herkenbaar! Toch probeert ze heel dapper uit haar schulp te kruipen en gaat de uitdaging aan. Dat levert hartverwarmende momenten op, maar ook grappige situaties waarbij het ongemak gewoon voelbaar is. De dynamiek met Bertram en de dorpsbewoners zorgt ervoor dat ze een mooie groei doormaakt, uit de schaduw komt en letterlijk in de spotlights gaat staan. Ook Bertram is een gelaagd personage en laat gaandeweg steeds meer van zichzelf zien. Zo wordt luchtige humor mooi afgewisseld met emotionele diepgang. Het was ontzettend interessant om te lezen over een theaterproductie en wat er allemaal bij komt kijken van auditie tot voorstelling. Dit kijkje achter de schermen geeft het verhaal een extra dimensie. Sowieso was de setting echt heerlijk. De dorpse sfeer van Boschwei en de hartverwarmende bewoners zorgen ervoor dat je er zelf zou willen wonen, zo beeldend en inlevend heeft Anne West het beschreven.
Al met al is Tot jij mij zag een hartverwarmende feelgood, vlot, beeldend en humoristisch geschreven, met emotionele diepgang door herkenbare personages die in je hart kruipen en thema's die je raken. Een prachtig verhaal over de moed bij elkaar rapen en ervoor gaan.
ᴛᴏᴛ ᴊɪᴊ ᴍɪᴊ ᴢᴀɢ is zo’n boek waarbij je eigenlijk al een idee hebt van het verloop, maar toch blijf je geboeid doorlezen, omdat West zo sterk is in sfeer, herkenbare emoties en warme personages.
We volgen Millie, een vrouw die niet zomaar introvert is, maar extreem op zichzelf leeft. Ze heeft het gevoel dat ze onopgemerkt blijft en voortdurend in de schaduw van anderen staat. Haar wereld is klein en veilig, tot die plots op zijn kop wordt gezet door het overlijden van haar collega en beste vriendin Gerda. Gerda had een bucketlist met dromen voor ‘later’, maar dat later komt er nooit meer en dat besef zet Millie aan het denken.
Wat volgt is een mooi en soms ontroerend proces waarin Millie haar eigen leven onder de loep neemt. Geïnspireerd door Gerda besluit ze haar eigen bucketlist terug op te duiken. Haar eerste, gedurfde stap: ontslag nemen en terugkeren naar haar geboortedorp. Daar wacht haar meteen een grote uitdaging: nummer één op haar lijstje is een rol bemachtigen in het zomerstuk van het Bostheater. En alsof dat nog niet spannend genoeg is, krijgt ze te maken met de onmogelijke regisseur Bertram, die vastbesloten is om 𝙴𝚎𝚗 𝚖𝚒𝚍𝚣𝚘𝚖𝚎𝚛𝚗𝚊𝚌𝚑𝚝𝚍𝚛𝚘𝚘𝚖 op zijn geheel eigen wijze op de planken te brengen.
Deze setting zorgt voor een levendig en soms heerlijk ongemakkelijk decor waarin Millie gedwongen wordt uit haar schulp te kruipen. West slaagt erin om haar ontwikkeling op een geloofwaardige en zachte manier neer te zetten. De interacties met Bertram en de andere dorpsbewoners zorgen voor humor, spanning en natuurlijk ook de nodige romantiek.
ᴛᴏᴛ ᴊɪᴊ ᴍɪᴊ ᴢᴀɢ maakt duidelijk hoe sterk je zelfbeeld gevormd wordt door de reacties en waardering van anderen en hoe die invloed zowel versterkend als ondermijnend kan werken. Dit verhaal is een typisch Anne West-boek: voorspelbaar op de beste manier, troostend, en met een diepgang om te blijven hangen.
➡ Ook op Instagram @karin_bookswithbooks & gekende media
Millie voelt zich vaak niet gezien. Millie is wat je noemt introvert. Zij houdt ervan om op zichzelf te zijn en hoeft niet altijd in de drukte te zijn. Maar ze wil wél dat mensen haar zien. Dat ze ertoe doet! En precies dat verlangen voel je als lezer meteen door alles heen.
Wat ik zo mooi vind aan dit verhaal, is hoe herkenbaar het voelt. Millie heeft haar leven best op orde, maar als haar collega Gerda overlijdt, komt er ineens iets in beweging. Dat besef van: is dit het nou? Vanaf dat moment besluit ze het roer om te gooien en keert ze terug naar haar geboortedorp Boschwei. Daar begint ze aan haar bucketlist, met als één van de spannendste doelen: een rol in het bostheater. Hoe leuk dat ook klinkt, zo spannend is het ook… want ineens staat ze wél in de spotlights. En is dat eigenlijk wel wat ze wil?
En dan hebben we Bertram. De regisseur waar je in eerste instantie misschien een beetje moeite mee hebt. Maar hoe verder je leest, hoe meer lagen je bij hem ontdekt. Zowel Millie als Bertram dragen het nodige met zich mee, en juist dat maakt ze zo echt. Anne West neemt echt de tijd om hen te laten groeien, en dat voel je in alles.
Het verhaal wordt verteld vanuit beide perspectieven, wat echt een toevoeging is. Je leert ze allebei goed kennen en gaat ze ook steeds beter begrijpen. En die setting… echt genieten! De dorpse sfeer, het toneelgezelschap, de repetities van het stuk van Shakespeare; ik zag het allemaal helemaal voor me. Het voelt warm, knus en tegelijkertijd ook heftig soms.
De schrijfstijl van Anne West is zoals ik gewend ben: fijn, vlot en met genoeg diepgang. Ze weet moeiteloos thema’s als onzekerheid, rouw, zelfacceptatie en liefde te verweven in het verhaal, zonder dat het zwaar wordt. Juist die balans maakt dit boek zo sterk.
Ik ben sowieso al fan van haar boeken, maar met Tot jij mij zag heeft ze zichzelf echt overtroffen. Wat een prachtig, gevoelig en hoopvol verhaal. Eentje dat je raakt, maar je ook met een warm gevoel achterlaat.
Het is toch onvoorstelbaar hoe thuissituaties, werk, vrienden en maatschappelijke druk mensen kunnen doen handelen en vormen. Dat is waar Millie mee kampt, haar collega waar ze een band mee heeft,overlijdt plots en zet hierdoor zelf haar eigen leven in vraag. Ze trok bij afstuderen uit haar dorp, weg van “ons kent ons”, 1 collega waar ze een connectie mee had, relatie over, geen hobby’s en anoniem in een stad. Is dat het leven? Wat met die bucket list die ze ooit maakte? Wordt het geen tijd om te gaan leven voor haarzelf? Bertram is een genomineerd regisseur , iedereen wil wat van hem, de druk voor presenteren ligt erg hoog en een toxische relatie vergt veel energie van hem. Hij beslist om het roer tijdelijk om te gooien en gaat met Olivier een regisseur van een landelijk toneelgezelschap samenwerken. Hij verbreekt de relatie en trekt zich terug in een dorpje om tot rust te komen. Tot jij mij zag is een zeer herkenbaar feelgood verhaal rond een hechte dorpsgemeenschap en een toneelvereniging. Vanuit die twee basis verhaallijnen ontspruiten zich vele verhalen die elkaar verbinden, alsook tot een mooi geheel vormen. Millie en Bertram hebben elk hun issues om naar Boschwei af te zakken en hun leven daar te herpakken of opnieuw te beginnen. Anne West betrekt vele aspecten in het verhaal die herkenbaar tot alledaags zijn en soms zelf een taboe. Druk van ouders rond een familiezaak, huishoudelijk geweld, zussen rivaliteit, intriges, vereenzaming,… Maar ook positieve en inspirerende aspecten van eigen onderneming opstarten, bucket list uitvoeren, opkomen voor jezelf tot zelfreflectie. Het verhaal zit vol met leuke, gevarieerde, interessante, inspirerende en herkenbare situaties. Hierdoor gaf het mij een warm gevoel, lezen was puur genieten en met personages die me erg aanspraken. Feelgood met een goede portie drama, spanning, humor en romantiek is “Tot jij mij zag”.
Toen ik zag dat dit boek uitkwam wilde ik hem gelijk lezen. Na het succes van het boekencafé serie was ik zo enthousiast over de schrijfstijl van Anne dat ik deze ook MOEST lezen! En het was het wachten meer dan waard.
Millie is erg introvert en heeft daardoor geen groot netwerk aan vrienden. Op haar werk voelt ze zich wel op haar plek, vooral bij haar collega en vriendin Gerda. Wanneer Gerda onverwacht overlijdt, staat haar wereld ineens stil.
Als Millie vervolgens haar bucketlist vindt, beseft ze dat ze daar iets mee wil doen. Het leven kan zomaar voorbij zijn en Gerda haar dromen gaan niet meer uitkomen. Een van die dromen is een hoofdrol in het bostheater, maar dat brengt voor Millie ook herinneringen terug aan een enorme afgang van vijftien jaar geleden.
In haar oude woonplaats Boschwei worden audities gehouden voor Een Midzomernachtdroom. Twijfelend vraagt ze zich af of ze zich moet inschrijven. Wanneer ook haar vroegere beste vriendin Annabel terugkeert en auditeert voelt dat bijna als een teken.
Toch slaat de onzekerheid weer toe wanneer ze auditie doet bij de norse regisseur Bertram. Zal ze deze kans grijpen of blijft ze toch hangen in haar oude veilige leven?
Wat een prachtige roman is dit. Het verhaal is met veel gevoel geschreven en wist me meteen te raken. Ik herkende mezelf in Millie, vooral in hoe overweldigend prikkels en veel mensen soms kunnen zijn. Haar ontwikkeling gedurende het verhaal vond ik dan ook heel mooi om te volgen. Ook de band met haar zus is niet top, wat deels voortkomt uit Millies onzekerheid. Ze voelt zich al snel te veel en niet echt gezien en dat maakt haar extra kwetsbaar. De personages vond ik stuk voor stuk bijzonder, ieder met hun eigen verhaal en iets unieks.
Het verdriet om het te vroege overlijden van Gerda is vanaf het begin voelbaar en blijft als een rode draad door het verhaal lopen. Dat maakt het extra intens. Daarnaast vond ik de knipoog naar Scott de Jager een leuke toevoeging, die herkende ik meteen van de serie.
De combinatie van rouw, vriendschap en jezelf opnieuw ontdekken maakt dit verhaal heel sterk en herkenbaar. Het is geen snel boek, maar juist eentje dat rustig opbouwt en draait om gevoel en persoonlijke groei. Daardoor kon ik me goed inleven in de personages.
Van uitgeverij Z&K ontving ik heerlijke digitale boekenpost in ruil voor mijn eerlijke recensie. Het heeft mijn mening niet beïnvloed.
In deze heerlijke standalone van Anne West ‘Tot jij mij zag’, meestal schrijft ze fijne series, neem ze ons mee in de levens van Millie en Bertram. Beide zijn introvert en beiden voelen zich niet gezien. Als Millies collega Gerda onverwachts overlijdt 😢 zet dit Millie aan het denken over haar leven en wat ze nu echt wil. Ze gooit het roer om; zegt haar baan op en gaat ZZP’en. Om uit haar comfortzone te treden meldt ze zich aan voor het jaarlijkse semi-professionele toneelstuk van het dorp. Haar hoop gezien worden door haar all-time crush Olivier. Ziet hij haar deze keer wel staan? En wat brengt de gekwetste Regisseur Bertram naar het dorp?
Ga het lezen in dit heerlijke verhaal waarin introverte mensen centraal staan in hun zoektocht naar gezien worden. Het verhaal is vlot geschreven en zit vol humor. Zijn er ook minpuntjes? Ja sommige bijpersonages hadden iets meer uitgewerkt kunnen worden. Maar dat drukt de pret niet.
Wat een heerlijk, speels verhaal was dit! Vanaf het begin zat ik er meteen in. Ik vond het extra leuk dat het zich afspeelde in de regio Veluwe. Omdat ik daar zelf in de buurt woon, herkende ik de sfeer en dat maakte het lezen nog leuker en persoonlijker. Het gaf het verhaal iets vertrouwds en zorgde ervoor dat ik er nog meer in opging.
Sommige wendingen zag ik wel een beetje aankomen, maar dat stoorde me totaal niet. Het voelde juist comfortabel en gaf het verhaal een fijne, romantische vibe. De opbouw van de relatie was leuk om te volgen en de chemie tussen de personages voelde speels en natuurlijk. Ik moest regelmatig glimlachen om de dialogen en de situaties waarin ze terechtkwamen.
Het verhaal leest vlot, heeft een fijne balans tussen romantiek en luchtige momenten, en is perfect als je zin hebt in een feelgood. Voorspelbaar op een goede manier, met een warme sfeer en personages waar je graag over doorleest. Voor mij zeker 4 sterren! ✨📖
Ik zou dit boek plaatsen binnen het gezellige small town romance-genre. Het is luchtig en stressvrij leesvoer, maar tegelijk opgebouwd rond een zwaarder emotioneel thema. Het zet je aan het denken: ongeacht onze leeftijd of positie blijven we allemaal wel eens onzeker en angstig.
Millie is een personage waarin ik veel van mezelf kon herkennen. Het was mooi om haar groei en ontwikkeling doorheen het verhaal te volgen. Op het einde van het boek zat ik echt met een glimlach te lezen. Ik ben oprecht blij met hoe haar verhaal is geëindigd.
Het verhaal leert je om meer te durven in plaats van dingen uit te stellen, en dat je eigen, onzekere kijk op jezelf niet altijd strookt met hoe anderen je zien.
Millie leidt een rustig leven, tot het plotselinge verlies van haar collega Gerda alles verandert. Ze blaast haar oude bucketlist nieuw leven in en keert terug naar haar geboortedorp Boschwei, vastbesloten een rol te krijgen in het Bostheater én haar jeugdcrush Olivier te veroveren. Maar regisseur Bertram dwarsboomt haar plannen.
Anne West neemt je in haar nieuwste boek mee naar Boschwei, het geboortedorpje van hoofdpersonage Millie waar theater centraal staat. De verlegen en schuchtere Millie beslist na het overlijden van haar collega auditie te doen voor de komende zomeropvoering. Een uitdagende beslissing, want met haar introverte persoonlijkheid houdt ze er niet van om in de belangstelling te staan.
West heeft haar hoofdpersonage herkenbare en realistische kenmerken gegeven, die passend zijn bij de titel. Het wordt gedurende het verhaal namelijk duidelijk wat ‘Tot jij mij zag’ voor Millie betekent. Haar personage maakt bovendien een heel mooie evolutie mee die ondersteund wordt door nevenpersonages als haar zus, haar vader en de regisseur van het zomertheater.
In grote lijnen heb ik van het verhaal genoten. Hoewel er wel wat herhaling in zat, vond ik dat het plot goed ik elkaar zat, de personages goed zijn uitgewerkt, en de setting realistisch en gezellig aanvoelde.
Ik mocht dit boek lezen in ruil voor mijn eerlijke mening.
Heerlijk tussendoor boekje :) ben er echt doorheen gevlogen!
Dit was echt een cute small town romance 🫶🏽 Je leeft goed mee met de karakters en er komen ook wel wat diepere ontwerpen voorbij! Ik vond het erg verfrissend om een keer vanuit een erg introvert persoon te lezen, aangezien hoofdkarakters vaak extroverter zijn.
Ik vond de schrijfstijl makkelijk te lezen, maar niet heel bijzonder. Hetzelfde met het plot, het was vermakelijk maar het is niet een verhaal die ik mij over een paar weken nog kan herinneren. Dus inderdaad, een perfect tussendoor boekje ;)
Tot jij mij zag, is een cute en cozy verhaal wat vlot geschreven is. Genoten heb ik zeker, naar mijn mening mochten sommige onderwerpen wat dieper uitgewerkt. Zoals de issues van sommige karakters. De dynamiek tussen de personages is daarintegen erg leuk, ook de knusheid in het bos met dieren geweldig! Wat wil je nog meer? Tot jij mij zag leest heerlijk weg, echt een aanrader! @zomerkeuning dankjulliewel voor het recensie exemplaar💘
Leuk boek en fijn geschreven, je vliegt er doorheen. Ook heel leuk om een keer een romantisch verhaal te lezen dat zich op de Veluwe afspeelt, dat had ik nog niet eerder gedaan. Enige jammere: een aantal dubbele zinnen en spelfouten, vooral aan het begin van het boek, waardoor ik er wat moeilijk in kwam. Maar ik ben enthousiast om meer van Anne West te lezen. Ik zou het 3,5e ster geven, dus rond het af naar 4.
Ik twijfelde in lange tijd dat ik van dit boek vond, maar naarmate het vorderde werd het weer wat vlotter en het einde was ook gewoon goed. Het is dat ik niet zo heel erg veel met theater heb, maar ik werd wel heel erg nieuwsgierig naar haar andere titels.
Ik zou dit boek plaatsen binnen het gezellige small town romance-genre. Het is luchtig en stressvrij leesvoer, maar tegelijk opgebouwd rond een zwaarder emotioneel thema. Het zet je aan het denken: ongeacht onze leeftijd of positie blijven we allemaal wel eens onzeker en angstig.
Millie is een personage waarin ik veel van mezelf kon herkennen. Het was mooi om haar groei en ontwikkeling doorheen het verhaal te volgen. Op het einde van het boek zat ik echt met een glimlach te lezen. Ik ben oprecht blij met hoe haar verhaal is geëindigd.
Het verhaal leert je om meer te durven in plaats van dingen uit te stellen, en dat je eigen, onzekere kijk op jezelf niet altijd strookt met hoe anderen je zien.