Έρωτας και άλλες πολεμικές τέχνες

by Μαλβίνα Κάραλη

"Κανένα δεν είναι κατασκευασμένο και η γλωσσική τους ακράτεια είναι αποτέλεσμα της άκρατης αγάπης που δεν έχει άλλον τρόπο να φωταγωγηθεί και να επιδείξει την αίγλη της", σημειώνει η συγγραφέας για τα κείμενά της, επιλογή από δημοσιεύματα των χρόνων 1989-1996

Genres: Nonfiction, Greece

432 pages, Paperback

First published May 1, 1996

About the author

Η Μαλβίνα Κάραλη (πραγματικό όνομα Μαρία-Ελένη Σακκά) ήταν Ελληνίδα συγγραφέας, σεναριογράφος, δημοσιογράφος και παρουσιάστρια στην τηλεόραση. Γεννήθηκε στον Πειραιά και καταγόταν από τα Ψαρά και τη Θράκη.

Απόφοιτη του Αρσακείου. Σπούδασε κυβερνητική στο Παρίσι. Εργάστηκε επί χρόνια ως δημοσιογράφος σε εφημερίδες όπως η Απογευματινή και η Ελευθεροτυπία και ως αρθρογράφος στα περιοδικά Φαντάζιο, Επίκαιρα, Γυναίκα, Κλίκ, 01, με στήλες που άφησαν εποχή όπως το Επ' αυτοφόρω (Γυναίκα) και "Σαββατογεννημένη" (στο περιοδικό Symbol της εφημερίδας Επενδυτής, άρθρα που κυκλοφόρησαν μετά το θάνατό της στην ομώνυμη συλλογή).

Η τηλεοπτική της καριέρα ξεκίνησε στην ΕΡΤ και συνέχισε στους τηλεοπτικούς σταθμούς Seven X, ANT1, ΣΚΑΪ, Mega Channel, Star Channel κ.α.

Οι πιο δημοφιλείς εκπομπές της ήταν το Mea Culpa (Seven X), Malvina Live (ΣΚΑΪ), Μalvina Hostess (Mega Channel), Malvina Rixten (Star Channel). Ο χαρακτήρας αυτών των τηλεοπτικών σόου, που συνήθως προβάλλονταν πριν ή μετά το κεντρικό δελτίο ειδήσεων, ήταν επιθεωρησιακός. Η κριτική και η διακωμώδηση της πολιτικής και των προσώπων της, τελικά τη μετέτρεψαν σε χρυσό αουτσάιντερ των τηλεοπτικών καναλιών: όλοι αγαπούσαν τις τηλεθεάσεις της, αλλά κανείς δεν είχε την (πολιτική) πολυτέλεια να την φιλοξενήσει στις συχνότητές του.

Παράλληλα, ως σεναριογράφος, τιμήθηκε με δύο κρατικά βραβεία σεναρίου για τις ταινίες «Ξένια» (1989) του Πατρίς Βιβάνκος και «Κρυστάλλινες Νύχτες» (1992) της Τώνιας Μαρκετάκη. Συνυπέγραψε επίσης τα σενάρια στις ταινίες «Αρχάγγελος του Πάθους» (1987) του Νίκου Βεργίτση και «Ζωή Χαρισάμενη» (1993) του Πατρίς Βιβάνκος.

Έγραψε τα βιβλία «Αθώος σαν αγαπημένος» (εκδ. Καστανιώτη), «Τα κορίτσια της Σαβάνα» (εκδ. Νεφέλη), «Πιο πολύ, πιο πολλοί» (εκδ. Αστάρτη), τη συλλογή δημοσιευμάτων «Ο έρωτας και άλλες πολεμικές τέχνες» από την περίοδο 1989-1996 (εκδ. Κάκτος) και σειρά πέντε βιβλίων μαγειρικής υπό τον γενικό τίτλο «Η κουζίνα της Μαλβίνας-Μαλβινέζικα» (εκδ. Αστάρτη). Επίσης, έγραψε την μυθιστορηματική βιογραφία της Αλίκης Βουγιουκλάκη («Γλυκό κορίτσι»).

Έκανε τρεις γάμους και απέκτησε τρία παιδιά. Ο δεύτερος γάμος της ήταν με τον σκηνογράφο Γιώργο Πάτσα και ο τελευταίος με τον συγγραφέα Διονύση Χαριτόπουλο.

Πέθανε στην Αθήνα τον Ιούνιο του 2002 ύστερα από πολύμηνη μάχη με τον καρκίνο. Κηδεύτηκε στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών.

Reviews

[. . . _ _ _ . . . · Rating 1 out of 5]

Ούτε μίση φράση κατανοητή σε απλά στρωτά ελληνικά.
Ούτε μισή γαμημένη φράση.
Μόνο υπερφίαλες μαλακίες γραμμένες σε δήθεν εξομολογητικό ύφος από μία αστή κακομεταμφιεσμένη σε "λαϊκια" σε έναν άθλιο αγώνα namedropping σύγχρονης γαλλικής κουλτούρας και πιάνου.
Και δώστου ο Κούντερα, ο Ρολάν Μπαρτ, ο Κάφκα και ένα σωρό άλλοι ατάκτως ερριμμένοι για να εντυπωσιάσουν τις γυναικούλες που έπαιρναν την Γυναίκα να δουν κανά ταγιέρ.
Γιατί αυτό είναι αυτά τα κείμενα.
Συλλογή κειμένων από τα άρθρα της στη Γυναίκα από το 1989 έως το 1996.
Και αντί να σαπίσουν σε κανά συνοικιακό κομμωτήριο, ο Κάκτος τα επανεκδίδει σαν Βίβλο Γνώσης.
Τσιτάκια παντού, καλή μαθήτρια ήσουν Μαλβίνα, δική σου άποψη είχες; (Για ψάξτε ένα άρθρο του Ραφαηλίδη για την Μαλβίνα).Πετούσες εκεί ένα το είπε ο Κούντερα και καθάρισες. (΄Η ακόμη χειρότερα : σχεδόν όλα τα άρθρα της άρχιζαν ότι την έπαιρνε τηλέφωνο μες την νύχτα ο Κούντερα και συζητούσαν. Αμέ).
Που αμφιβάλλω αν το είπε ο Κούντερα.
Στα μακρινά mid 90s όταν κάναμε μαθήματα Έκθεσης μας μάθαιναν ετοιματζίδικους τρόπους προλόγου. Ένας από αυτούς ήταν τα ρητά. Το θέμα σου είναι ο ρατσισμός ; Άρχιζες : "Όπως είπε ο Νίτσε...." Μπλα μπλα. Μια καθηγήτρια μας είπε πως είχε έναν μαθητή που πέταγε ρητά που γκες γουάτ δεν τα είπε ποτέ ο Χι Νίτσε/Ηράκλειτος/κλπ.
Έτσι και η Μαλβίνα πετάει σε άψογα ακαταλαβίστικα μαλβινίστικα σκόρπιες γνώσεις πληρωμένες σε Παρίσι και Ελβετία. Γιατί το παίζε δήθεν λαϊκιά η Μαλβίνα, και ότι γουστάρει Χριστοδουλόπουλο, αλλά δεν μπορούσε να κρύψει το γεγονός ότι ήταν μια κατά βάση απολιτίκ μεγαλοαστή. Και επειδή στη Γυναίκα έγραφε, και απευθύνεται σε γυναίκες που τόσο φανερά μισούσε, πετούσε μέσα που έτρωγε στην Κηφισιά μους πέστροφας, που έτρωγε καραβίδες με δυόσμο, και τα ταξίδια της στη Μύκονο,στο Βερολίνο, να δει την έκθεση του τάδε τάχατες πρωτοποριακού καλλιτέχνη (ο Κωνσταντέν από τους Απαράδεκτους), σε ισπανόφωνες χώρες, που έπινε τον καφέ της στο Κολωνάκι συζητώντας για Κούντερα, και στο ξενοδοχείο Χρώματα στη Σαντορίνη. Όλα πασπαλισμένα με πίπες λογιότατες. Πχ ότι ξυπνούσε τις Κυριακές με την ρόμπα τη μεταξωτή και τα σατέν γοβάκια και έβαζε δεν-θυμάμαι-ποιον-κλασσικό στο πικαπ (δεν νομίζω να είστε τίποτα τελευταίες και να ξυπνάτε με πυτζάμες από τις εκπτώσεις και παντόφλες). Φανταστείτε αν το έγραφε αυτό καμιά συντάκτρια Κωστόπουλου στο ΚΛΙΚ (Λάιφστάιλ πουλούσε και η Μαλβίνα σε αυτά τα άρθρα. Μη γελιέστε. Αλλά τουλάχιστον ο Κωστόπουλος το έκανε πιο τίμια). Αλλά από τη Μαλβίνα...καθαγιάζεται...Ή πχ "τα Χρώματα δεν είναι ξενοδοχείο, εκεί θα έμενε ο γλυκός της Χατζηδάκις, και ο Βέντερς στο Παρίσι-Τέξας", και ναχαμε να λέγαμε, έναν πούτσο κλαίγαμε. Επειδή όμως ζούμε στη μαγική εποχή του ιντερνετ, έψαξα για σας πριν από σας. Τα Χρώματα στη Σαντορίνη υπάρχουν ακόμη. 700 ευρώ το βράδυ βρήκα σε ένα τελευταίο διαθέσιμο δωμάτιο, αν ψάχνατε που θα περάσετε το καλοκαίρι σας.
Ή πουλούσε συνταγές γνήσιας κατινιάς. Πχ για να έχετε δεμένο τον άντρα σας κορίτσια, να τον αφήνετε που και που να βλέπει την πρώην του και τα παιδιά του, έτσι θα ξαναγυρίσει κοντά σας. Ή διάφορα αναχρονιστικά και αντιφεμινιστικά που βγάζω φλύκταινες ακόμη και εγώ που ως ανήρ μου έρχεται δυσφορία με τα κινήματα του #metoo (για αυτό στο τέλος κατάντησες πρωτοσέλιδο με τον Χαριτόπουλο κακομοίρα). Α...είπα Χαριτόπουλο. Πέρα από το namedropping ύστερης γαλλικής σημειολογίας (ατόμων που δεν έχω καν ακουστά, συγγνώμη εγώ δεν σπούδασα στην Ελβετία) πετάει συνέχεια ονόματα φίλων της. Κυρίως με τα αρχικά τους, αλλά είναι εύκολο να διαβάσεις πίσω από τις γραμμές. Πχ ποιος ήταν ο Δ. Και πόσο Θεό τον είχε όταν έγραφε για τον Άρη (τον Βελουχιώτη ντε). Και πως ο Δ. αγόρασε το σπίτι του Βελουχιώτη στο Βελούχι (άλλος αριστερός με λεφτά) και αυτή ως γνήσια κοτάρα σύζυγος κρεατέμπορου υπερηφανεύονταν στα γραπτά της ότι κοιμάται εκεί που κοιμήθηκε ο Άρης, μήπως να αφήσει τα δοκάρια έτσι ; Είχε και άλλους φίλους, αλλά δεν με ενδιαφέρει αν έπινες τον καφέ σου με τον Δημήτρη Βενιζέλο συζητώντας για Μπροχ (έλα μου) και διάφορα άλλα που δεν κατάλαβα Χριστό (είπαμε, είμαι από χωριό). Θέλετε να ξέρετε την προσφορά στην τέχνη του Δημήτρη Βενιζέλου που συζητούσαν για Μπροχ (ποιος είναι αυτός ρε παιδιά) ; Ο σεναριογράφος της Ελλάδος τα Παιδιά. Και αυτός Θεός σχωρέστον, όπως και η Μαλβίνα, όπως και ένας άλλος σχεδιαστής που ανά δεύτερο γραπτό της έλεγε πόσα καταπληκτικά ρούχα κάνει. Γιατί αυτό έκανε σε αυτά τα γραπτά η Μαλβίνα. Προωθούσε φίλους της (πχ Χειμωνά) και έθαβε άλλους σε κοντρίτσες της εποχής. Πχ Γεωργουσόπουλο. Αλήθεια πόσο δεύτερη πρέπει να είσαι για να λες "γυναικεία λογοτεχνία" τον Κουμανταρέα ή την συγκλονιστική Μητέρα του Σκύλου του Μάτεσι; Και αυτό όχι σε ένα άρθρο, αλλά τουλάχιστον δύο. Γιατί μπορώ να ακούσω τα πάντα, ακόμη και το απλό "δεν μου άρεσε", αλλά "γυναικεία λογοτεχνία" ο Κουμανταρέας και ο Μάτεσις; Ή εκτός από κατινιές και αντιφεμινιστικές μπούρδες (όπως "Ο νταβατζής είναι το καλύτερο πράγμα που μπορεί να τύχει στη ζωή μια γυναίκας") πετούσε και διάφορες φριχτές απόψεις επί διάφορων θεμάτων της τότε επικαιρότητας (υπέρ του εμπορίου βρεφών, γιατί το μωρό θα ζήσει καλύτερα, υπέρ δύο ανηλίκων στην Αγγλία που σκότωσαν έναν άλλο ανήλικο (γιατί ήθελαν να τον λυτρώσουν από τον μάταιο τούτο κόσμο?). Επίσης γνήσια, ανόθευτη ομοφοβία. Που την πήρε και έκανε εκπομπές μετά ("έξω πούστη από την παράγκα"), άσχετα αν οικειοποιήθηκε τα καλιαρντά για να κάνει νούμερα.
Δεν ξέρω γιατί αυτό το προσωπικό ημερολόγιο πλούσιας αρτιστίκ κοτάρας πρέπει να πλασάρεται σε μορφή βιβλίου για να μάθουν και οι άλλες γενεές, τι αλήθεια ; Ότι την έπαιρνε 5 το πρωί ο Ιάσονας Τριανταφυλλίδης κλαίγοντας ότι πέθανε η Γκάρμπο, και αυτή τον παρηγορούσε με λόγια από τον Μικρό Πρίγκηπα (wtf?) ; Δηλαδή αν σας πάρει εσάς ξημερώματα φίλος σας να σας πει ότι πέθανε η Γκάρμπο, δεν θα τον σκυλοβρίσετε ; Και γιατί αυτό αποτελεί περιεχόμενο όχι μόνο βιβλίου αλλά και άρθρου ; Είχε επιγόνους αυτή η γραφή. Μπορείτε να βρείτε ένα άρθρο στο μπλογκ του Χασοδίκη (που χάθηκε αυτός;) για την Τίνα Δασκαλαντωνάκη στο περιοδικό του Τσαγκαρουσιάνου...Α...και εκεί έγραφε η Μαλβίνα. Που ακόμη και αν δεν υπήρχαν τα βιντεάκια στο youtube, έχουμε τα αφιερώματα του Τσαγκαρουσιάνου που ανάμεσα στα άλλα έπαιρνε συνέντευξη από την οικιακή της βοηθό (!). Υπερεκτιμημένη η Μαλβίνα, πανέξυπνη σίγουρα, πολεμήθηκε από τον Σημίτη...που ακόμη και εκεί τόσο ευτελής ήταν. Επικεντρώθηκε στο ύψος (τα θυμάστε τα ΙΕΚ Τάπερμαν) και στα σαρδάμ, και όχι στο σημαντικό. Και μετά διαβάζεις άρθρο της για αυτούς που σχολιάζουν την εμφάνιση Παπαρήγα. Καλά τα άρθρα της συγκεντρωμένα είναι η επιτομή του Αλτσχάϊμερ. Που στο ένα άρθρο ειρωνεύεται τις γούνες της Ντενίση λόγω οικολογικής ευαισθησίας (θυμάστε την διαφήμιση; ), πέντε άρθρα μετά την θαυμάζει, δυο άρθρα πιο πριν λέει ότι αγόρασε 10 δερμάτινα από την Θεσσαλονίκη (θα ήταν μάλλον vegan δερμάτινα).
Ένας φίλος φολοουερ (που έδωσε 5αρι σε αυτό το βιβλίο, ΟΚ, περί ορέξεως) κάνει μια σύγκριση με την Σώτη. Καταρχήν γιατί να γίνει σύγκριση ; Αλλά και η Σώτη (άλλη περίπτωση love her or hate her) επίσης κινείται με βάση το πατρικό χρήμα (αν και μάλλον όχι του ίδιου ύψους της Μαλβίνας). Γιατί μπορείς να λες τις αποψάρες σου Μαλβίνα μου (ή Σώτη μου, αν θες φίλε φόλοουερ) και να το παίζεις δήθεν λαϊκιά που κόπτεσαι για τους εραστές της Χρυσούπουλης, αλλά σε σώζει το πατρικό χρήμα. Έτσι σε βαφτίζουμε "εκκεντρική", χαρακτηρισμός που δεν θα δίναμε ποτέ σε μια κοπέλα που ξυπνάει να πάει στο σουπερμαρκετ για 500 ευρώ. Γιατί εσύ χρυσή μου είχες την πολυτέλεια να λες ότι δεν κράτησες ποτέ μικρόφωνο να κάνεις ρεπορτάζ που φρίτεις (παλιά καλή ελληνική τηλεόραση, δικαίως ίσως) ή σου πρότειναν δελτίο ειδήσεων και αρνήθηκες. Είχες την πολυτέλεια να λες ότι αγόραζες σχεδόν κάθε χρόνο (!) σπίτι και να πουλάς φύκια για μεταξωτές κορδέλες εν είδει αρθρογραφίας "Αφού ήπια τον καφέ μου στα Ντα Κάπο, πήρα τηλέφωνο τον Κούντερα να μιλήσουμε για την Αθανασία της Ψυχής".
Και είπαμε : καλά όλα αυτά. Ας έμεναν στη Γυναίκα. Τώρα γιατί πρέπει να το λουστούμε και μάλιστα σε επανέκδοση ως Βίβλο Γνώσης όπως προείπα;
Τα είδωλα είναι για να γκρεμίζονται. Και ο νεκρός δεν δεδικαίωται. Το τελευταίο το λες και εσύ σε ένα από τα άρθρα σου.

[Sofia · Rating 5 out of 5]

Η πρώτη γνωριμία μου με την γραφή της Μαλβίνας έγινε πριν αρκετά χρόνια κι εντελώς τυχαία. Ήταν από αυτά τα ατέλειωτα, βαρετά καλοκαιρινά μεσημέρια σε ένα σπίτι οικογενειακών φίλων. Φύσει ακοινώνητη, την έβγαζα στο δωμάτιο της κόρης τους που έλειπε στο εξωτερικό κάνοντας διάφορες επισκέψεις στα βιβλία της. Εκείνο το καλοκαίρι, θυμάμαι, είχα διαβάσει σε μία μέρα και την Πρόβα Νυφικού. Τέλος πάντων, πέφτει στα χέρια μου η Σαββατογεννημένη και ξεκινάω να διαβάζω τις ιστορίες.

Αυτό που ένιωσα, ακόμα και σήμερα, δεν μπορώ να το περιγράψω εύκολα. Κάποιες φορές δεν αρκεί να πεις ότι σου άρεσε πολύ ένα βιβλίο, είναι λίγο. Με την Σαββατογεννημένη ένιωσα ότι διαβάζοντας την δέθηκα για πάντα με την γυναίκα που έγραψε.

Μετά από όλη αυτή την εισαγωγή καταλαβαίνετε πως μόλις είδα στα ράφια του βιβλιοπωλείου το Έρωτας κι άλλες πολεμικές τέχνες το πήρα χωρίς δεύτερη σκέψη και το φύλαξα για τις μέρες που θα έκανα διακοπές στο Λιμένι, ένα μέρος για το οποίο είχε γράψει στη Σαββατογεννημένη και μου είχε τυπωθεί έκτοτε στο μυαλό. Νομίζω τέτοια «σχέση» με συγγραφέα δεν έχω αναπτύξει ξανά..

Στο Έρωτας κι άλλες πολεμικές τέχνες, λοιπόν, είναι συγκεντρωμένα όλα τα κείμενα που είχε γράψει στο περιοδικό Γυναίκα από το 1989-1996. Δεν θα μπω στην διαδικασία να συγκρίνω τα δύο βιβλία γιατί θα ήταν άτοπο. Η Σαββατογεννημένη γράφτηκε από έναν άλλον άνθρωπο που ήταν αντιμέτωπος με τον θάνατο και αποτελεί, κατά την ταπεινή μου γνώμη, μία από τις πιο ειλικρινείς εξομολογήσεις.

Τα κείμενα στον Στο Έρωτα κι άλλες πολεμικές τέχνες, αν διαβαστούν με λίγη παραπάνω προσοχή, αποκαλύπτουν πολλά από τα χαρακτηριστικά της Μαλβίνας. Τα πιο προφανή είναι η ευφυΐα της και η εξαιρετική χρήση της ελληνικής γλώσσας. Φυσικά δεν πρόκειται να κάνω την αγιογραφία της, υπήρχαν κομμάτια ολόκληρα με τα οποία διαφωνούσα ή ακόμα κι εκνευριζόμουν, ενώ μοιραία σε μία, τόσο μεγάλης διάρκειας, δημοσιογραφική δραστηριότητα μπορείς να εντοπίσεις και κάποια δείγματα ναρκισσισμού.

Υπήρχαν όμως σημεία στα οποία με έκαναν να καταλάβω γιατί αγαπώ τόσο πολύ αυτή την γυναίκα. Κυρίως γιατί μου θυμίζει πολλά από τα πράγματα που δεν θέλω να γίνω και σε κάποια από τα σημεία που είχα θυμώσει ήταν γιατί υπήρξαν φορές που είχα γίνει όλα αυτά. Ξέρετε, δεν είναι εύκολο να είσαι συνεπής απέναντι στην ζωή σου. Κανείς μας, νομίζω, δεν έχει υπάρξει απόλυτα.

Ωστόσο μέσα από τις αντιφάσεις της, τις οποίες και η ίδια παραδέχεται, νομίζω ότι κατάλαβα έναν από τους μεγαλύτερους της φόβους. Νομίζω ότι είναι η οικειότητα , το να έρθεις τόσο κοντά με έναν άνθρωπο που να του αποκαλυφθείς στο μέγιστο βαθμό. Προφανώς και κάτι τέτοιο συνεπάγεται απομυθοποίηση ή ακόμα και ρουτίνα, κάτι που η Μαλβίνα απεχθανόταν βαθειά. Η εγγύτητα είναι δίκοπο μαχαίρι κι εκείνη πάλευε πότε με την μία πλευρά και πότε με την άλλη.

Δεν έχει σημασία αν συμφωνώ ή διαφωνώ μαζί της, αυτό που μετράει είναι πως όσο καιρό διάβαζα το βιβλίο υπήρξα σε ανοιχτό διάλογο με έναν πραγματικά μοναδικό άνθρωπο. Μια γυναίκα που με εκνεύρισε, με έκανε να ζηλέψω την γραφή και τις γνώσεις της, με ξεβόλεψε, μου μεγέθυνε ακόμα περισσότερο το φόβο του «μικροαστού,  από τον οποίο έτσι κι αλλιώς πάσχω χρόνια, και τελικά με άφησε να τα βγάλω πέρα μόνη μου ως όφειλα.

«Το ίδιο θέμα, με άλλο τρόπο, το έχω ξαναγράψει. Το ξέρω. Μόνο που (και αυτό θα το έχετε παρατηρήσει) πάντα το ίδιο θέμα έγραφα. Που σημαίνει: δεν γίνεται να γλιτώσεις από το θέμα της ζωής σου. Και αφού δεν γίνεται, καλύτερα να το υπερασπιστείς, να μην το παρατήσεις, να μην το προδώσεις για άλλα θέματα και για κουραστικές παραλλαγές.»

[Takisx · Rating 5 out of 5]

Κείμενα που αστράφτουν και που κάνουν ολες τις Σώτες του κόσμου να μοιάζουν με χαλκομανίες. Υπόδειγμα γραφής και λατρεμένα

Εντωμεταξυ, το βιβλίο ειναι καρασπάνιο, δεν υπάρχει πουθενά, κι όσοι το χουν πρέπει να αισθάνονται προνομιούχοι(ανάμεσα τους φυσικά, κι εγω.)

[Ρένα Λούνα · Rating 3 out of 5]

Η περίπτωση της Μαλβίνας με έχει προβληματίσει πολύ. Η αρχική μου ιδέα ήταν, ενώ έχω διαβάσει το «Ο άνεμος κουβάρι» του Χαριτόπουλου και ενώ τώρα διάβασα το «Έρωτας και άλλες πολεμικές τέχνες» της Μαλβίνας, να έκανα μερικά ψαξίματα σχετικά με δηλώσεις της και εκπομπές της και να έγραφα ένα κείμενο για φεμινισμό και για μια γυναίκα από το παρελθόν η οποία για κάποιους άφησε εποχή και ήταν εμβληματική, ενώ για άλλους ήταν ανισόρροπη και υπέρ του φασισμού (!). Τελικά η αποστολή μου με φέρνει σε ένα μικρό αδιέξοδο και καταλήγω πως παρά την ανοιχτοσύνη της δεν την έμαθε ποτέ το κοινό της.

Η μπερδεψούρα ανάμεσα στον Μπαρτ, τον Κούντερα, τα τακουνάκια στα αεροδρόμια τα βαριά λαϊκά, τα σνομπ, η Βουγιουκλάκη, η φιλία με την οικιακή βοηθό, τα χύμα, τα μύδια, τα σαλόνια και τα αλώνια προκαλούν πονοκέφαλο, εάν κανείς αποπειραθεί να της ξεσκεπάσει τη γοητεία. Δεν ξέρω καν εάν την έμαθε «πραγματικά» ο Χαριτόπουλος παρά το βιβλίο του που πέρυσι με είχε συγκινήσει πολύ (και σε άλλα σημεία δεν ήταν για εμένα –κρατάω την ομορφιά στην προσπάθεια να τη διασώσει και να την τυλίξει μέσα στις σελίδες πριν του φύγει για τα καλά).

Η Μαλβίνα σε συνεντεύξεις είχε πει πως δεν είναι «με τις φεμινίστριες», ενώ σε πάμπολλα μέσα είχε καταγγείλει σεξισμό, είχε συγκριθεί με συναδέλφους της που της φαίνονταν λίγοι και όλα αυτά κατέληγαν ανάμεσα στην πολιτική και στο προσωπικό ημερολόγιο μιας γυναίκας που φαίνεται να την καίει ένα τραυματισμένο παρελθόν, η επιμονή πως ο έρωτας είναι πόλεμος και αιώνιο καταφύγιο και τέλος… το χιούμορ.

Η ενασχόληση με τη Μαλβίνα περισσότερα ερωτηματικά φέρνει παρά απαντήσεις, γιατί άλλαζε πολύ και γρήγορα. Απαντούσε όχι πάντοτε ακουμπώντας το δομικό Εγώ της, αλλά υπηρετούσε και τη Θεά της Ατάκας. Αλλάζω τον «Θεό» σε «Θεά» όχι απλά για το φεμινιστικό του ζητήματος, αλλά γιατί νομίζω πως ο σεξισμός μας γδύνει και μας ντύνει όπως τους φανεί και η Μαλβίνα δεν καθόταν, προκαλώντας σύγχυση σε όλα τα μέτωπα – και σε εμένα φυσικά. Ως φεμινίστρια δεν θα της ζητούσα να κάνει φεμινιστικό κήρυγμα (ωραία θα ήταν!), αλλά η πατριαρχία της ζήτησε να μην έχει χιούμορ, παρουσιάζοντάς την όχι επικίνδυνα αστεία που ήταν, αλλά ψυχικά ασταθή και συχνά σαν αυτοεκπληρούμενη προφητεία κατέληγε έτσι. Πιστεύω πως σε μεγάλο βαθμό ευθύνονταν οι ίδιοι οι δημοσιογράφοι της εποχής και η επιμονή τους να δείχνουν τις γυναίκες με έναν τρόπο είτε ερωτικό, είτε γραφικό, προκειμένου να πείσουν (και πάντα τα καταφέρουν) την κοινή γνώμη, πως αυτές είναι οι προθέσεις της εκάστοτε γυναίκας που μιλάει. Μιλάει, αλλά δεν έχουμε ιδέα τι λέει. Ο δημοσιογράφος θα πατήσει στο ότι κανείς δεν θα δει ένα βίντεο μεγαλύτερο από δύο λεπτά και θα μας πει το δικό του «ηθικό συμπέρασμα» στον τίτλο. Η Μαλβίνα ήταν κοντά και στο θυμωμένο παιδί μέσα της και δεν είχε πάντοτε την υπομονή να τους πολεμήσει, με αποτέλεσμα συχνά να τους απαντάει «λάθος», παγιδεύοντας τον εαυτό της σε μια γωνιά.

Η Μαλβίνα δεν ήταν φεμινίστρια, αλλά είχε φεμινιστικά στοιχεία. Περισσότερο απ’ όλα μάλλον ήταν η Βασίλισσα της Ατάκας, και της καλής και της κακής. Βάζω άνω τελεία και κλείνω το μαλβινικό παραλήρημα με δικά της λόγια.

«Επιμύθιο:

Αν, λοιπόν, κύριε Παραγεμιστέ, έκανα αυτή την εκπομπή στο δικό σας ελεύθερο κανάλι, η εκπομπή θα ξεκινούσε με προσευχή, με ένα Κάντις, κι αυτό το Κάντις θα έλεγε: «Τα αγκαλιάσματά μας δεν έχουν λόγο ύπαρξης που να χρειάζοται οδηγίες κι ούτε περιμένουν τη δικαίωσή τους από μεγαλειώδεις εκστάσεις. Δώσε μας, Κύριε, τον παραλογισμό και την αμφιβολία, την αδεξιότητα και την απρέπεια του έρωτα. Κι όλες τις εναρμονισμένες, κατεψυγμένες, καλοσαπουνισμένες ηδονές θα τις ξεφορτωθούμε, όπως και τις άλλες ιδεολογίες. Αμήν.»

[Μαρία · Rating 5 out of 5]

"Στο γράμμα της η πιτσιρίκα μου γράφει: "μέσα από τα κείμενά σου, μου έμαθες να καίγομαι αντί να διαρκώ". Με πιάνει σύγκρυο. Εγώ ήμουν που κάποτε έλεγα αυτές τις μαλακίες, δεν υπάρχει αμφιβολία. Το θέμα είναι πως, εδώ και καιρό, σύμφωνη με τον μεταβαλλόμενο εαυτό μου-αυτόν τον εαυτό, που μόνο την τάξη της αυθαιρεσίας αναγνωρίζει και που με κάνει σήμερα να ενστερνίζομαι εκείνο που χτες απέρριπτα-φτύνω τα μοναχικά παιχνίδια παθών και υπερβάσεων. (Για πάρτη σου καίγεσαι, ποτέ για τον άλλον). Όσο για τα τρεμάμενα "σ' αγαπώ", πίσω τους βλέπω ένα προστακτικό "αγάπα με κι εσύ, αλλιώς θα σε πάρει ο διάολος". Έτσι, η μόνη ερωτική κουβέντα που μπορώ πια να πω και να είναι κουβέντα τίμια, άρα μη ερωτική, είναι: "είμαι μαζί σου, γιατί με συμφέρεις". Και πού' σαι, αγαπημένη μου, συγγνώμη."

[Nikos · Rating 2 out of 5]

Αποδείχτηκε μεγάλος βραχνάς το συγκεκριμένο!Μια συλλογή κειμένων για μι' άλλη εποχή με λιγο απο διχόνοιες,απόλυτες συμβουλές και κανα απόφθεγμα που και που μέσα στα κείμενα για να δίνεται η αίσθηση του σπουδαίου στα γραφόμενα.Αν δεν είχα τον ψυχαναγκασμό οτι δεν παρατάω βιβλίο θα το χα αφήσει απο τις πρώτες 50 σελίδες...

[δέσποινα · Rating 2 out of 5]

βαρέθηκα

[Πάνος Τουρλής · Rating 5 out of 5]

Η Μαλβίνα Κάραλη (1952-2002) ήταν Ελληνίδα δημοσιογράφος, συγγραφέας και παρουσιάστρια. Με το πραγματικό της όνομα (Μαίρη Σακκά) εμφανίστηκε σε παιδική ηλικία σε μελοδραματικές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου όπως: «Κατρακύλισμα στο βούρκο» (1962), «Ζωή γεμάτη πόνο» (1964) κ. ά. Εργάστηκε ως δημοσιογράφος σε εφημερίδες («Απογευματινή» και «Ελευθεροτυπία») και αρθρογράφος σε περιοδικά («Γυναίκα», «Επίκαιρα», «Κλικ» κ. ά.). Η τηλεοπτική της καριέρα ξεκίνησε από την ΕΡΤ το 1988 («Οι νότες και τα λόγια») και συνεχίστηκε σχεδόν σε όλα τα κανάλια, όπου παρουσίασε συνεντεύξεις και ρεπορτάζ, καθώς και επιθεωρησιακά κείμενα. Επίσης υπήρξε σεναριογράφος ταινιών και έγραψε βιβλία μαγειρικής, βιογραφίες, συγκεντρωτικές αρθρογραφίες κλπ.

Στο βιβλίο περιλαμβάνονται ογδόντα κείμενα της Μαλβίνας Κάραλη που δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό «Γυναίκα» από το 1989 έως το 1996, οπότε και βγήκε η πρώτη έκδοση του βιβλίου. Το 2018 επανακυκλοφόρησαν και παραμένουν φρέσκα, σαρκαστικά, διαχρονικά. Κείμενα που αντανακλούν τον τρόπο σκέψης της, τη φιλοσοφία της, μια διαφορετική ματιά πάνω στον γύρω μας κόσμο, εμποτισμένη με βαθυστόχαστες σκέψεις, προκλητικές τάσεις, ανοιχτόμυαλες έρευνες στην ανθρώπινη ψυχή. Ρολάν Μπαρτ, Ζορζ Μπατάιγ, Μορίς Μπλανσό, Σαρν Μποντλέρ, Φράνσις Μπέικον και άλλα «θηρία», όπως τα αποκαλεί η ίδια, συγκροτούν τις ψηφίδες του δικού της ψυχισμού.

Γιατί δεν πρέπει κανείς να θεωρείται αυθεντία και να συμβουλεύει γύρω από τον σεξουαλισμό; «Γιατί τα άψογα κλισέ είναι αναισχυντία και σε αυτά καταφεύγουν οι εραστές που δεν είναι σε θέση ούτε να δώσουν ούτε να πάρουν. Κι ακόμη, επειδή αυτός καθ΄ αυτός ο σεξουαλισμός δεν είναι παρά μια ελάχιστη στιγμή μέσα στο ερωτικό Όλον» (σελ. 15). Γράφει για τη Νέα Υόρκη: «Κεντρική Υψικάμινος Μεταβολισμού του Πνεύματος, όπου ρίχνεις ιδέες και βγαίνει πάντα ύλη, δηλαδή δολάρια» (σελ. 44).

Τι συμβουλεύει; «Ο έρωτας, από κάθε άποψη, είναι ιστορία για φόβο και για τρόμο και για να μας δυσκολεύει τη ζωή. Κι εσείς να φοβάστε τους πάντες» (σελ. 13). Αυτό με έβαλε σε σκέψεις: «Ένας άνθρωπος που έχει ωραίο κορίτσι, δεν μπορεί παρά να μην είναι αχάριστος, άρα είναι καλός άνθρωπος» (σελ. 25). Εμφιλοχωρούν όμως και ωραίες μεταφορές («Φθινόπωρο λοιπόν. Η προδοσία του καλοκαιριού», σελ. 230) και δηλητηριώδεις ατάκες: «Αν πεθάνει από συνάχι, φάσκελα να ‘χει η πανούκλα» (σελ. 70).

«Έρωτας και άλλες πολεμικές τέχνες», όπως σχέσεις, θέατρο, συναυλίες, μεταφράσεις αρχαίου δράματος, γουόκμαν, ροκ του’60, ελληνικός και ξένος κινηματογράφος, κριτικογραφία, βόλτες, τηλεόραση, όλα εδώ. Τα κείμενα γράφτηκαν με συγκεκριμένα ερεθίσματα του τότε αλλά το περιεχόμενό τους παραμένει διαχρονικό και αντικατοπτρίζει το σήμερα μέσα από γεγονότα που στηλιτεύτηκαν από την πένα της Μαλβίνας και προετοίμασαν το έδαφος για ό,τι εξελίχθηκε κι έφτασε σε μας.

Πρώτη δημοσίευση στο site μου: www.vivliokritikes.com/%ce%ad%cf%81%c...

[Ισμήνη Σταυρίτη · Rating 3 out of 5]

Τα χρονογραφήματα είναι κείμενα που πρέπει να διαβαστούν στο χρόνο που δημιουργούνται καθώς αποτυπώνουν και συνάμα απεικονίζουν εκείνη ακριβώς τη στιγμή.
Χάνουν πάνω από το ήμισυ της αξίας τούς όταν πέσουν στα χέρια κάποιου μεταγενέστερα γιατί πολύ απλά αν ο αναγνώστης δεν έχει γνώση των συνθηκών της εποχής και τους λόγους που γέννησαν την ανάγκη στο χρονογράφο να καταγράψει γεγονότα και σκέψεις δεν μπορεί και να τα αξιολόγηση σωστά.
Πόσο μάλλον όταν μιλάμε για τη Μαλβίνα, μια από μόνη της κεντρική περσόνα που ακόμα και στην εποχή της μπορούσε να ξεσηκώσει ανέμους και θύελλες. Για μένα αυτό το βιβλίο είναι φόρος τιμής πρώτα από όλα σε μια εποχή και δευτερευόντως στην ίδια τη συγγραφέα. Ευχαριστήθηκα τα συναισθήματα που επανήλθαν για τη λαμπρή δεκαετία που γέμισε τη χώρα σκόνη και θρυψαλα 😉

[Marikaity · Rating 1 out of 5]

Τι βλακεια ήταν αυτή παναγία μου??!!
Οποιος κατάλαβε έστω και μια πρόταση να σηκώσει το χέρι του.
Συμπυκνωμένες ακαταλαβιστικες παπαρολογιες χωρίς ιδιαίτερο νόημα.
Πάρε δύο ζαναξ, κάπνισε ένα "τσιγάρο" και γράφεις κι εσύ δέκα τέτοια βιβλία...
Σορρυ, και τη συμπαθώ τη Μαλβινα.

[Nick S. · Rating 3 out of 5]

Τέτοια άτομα γεννιούνται 1 στα 100 χρόνια!
Βέβαια το συγκεκριμένο βιβλίο διαβάζεται με δυσκολία αλλά πάνω που λες θα το παρατήσω, σου πετάει μια ατάκα και σε στέλνει από εκεί που ρθες.🤯
2,5/5

[Anneta Lykiardopoulou · Rating 3 out of 5]

Ένα βιβλίο δομημένο από κείμενα που ξεχωρίζουν τόσο για την ευθύτητα και την ομορφιά τους όσο κ για την ειρωνία κ τον εριστικό χαρακτήρα τους. Βγαλμένα ξεκάθαρα από άλλη εποχή, με αρκετά απόλυτες απόψεις. Δε θα μπορούσε όμως να "εκτεθεί" κάπως καλύτερα η Μαλβίνα όπως το έκανε μέσα από αυτό το βιβλίο.

[Yannis · Rating 3 out of 5]

Η Μαλβίνα όχι στα καλύτερα της. Αλλά ούτε και στα χειρότερα της.
Σε μια σειρά άρθρων για τη Γυναίκα αναλύει την κοσμοθεωρία της για τις σχέσεις, την κουλτούρα και την κατασκευή της προσωπικότητας και της εικόνας. Τα άρθρα καλύπτουν μια περίοδο επτά χρόνων και δεν είναι σπάνιο η Μαλβίνα να αυτοαναιρείται ακόμα και σε άρθρα που γράφτηκαν πολύ κοντά μεταξύ τους. Πολλες φορές γίνεται ενοχλητική αλλά είναι αδύνατον να μην αναγνωρίσεις ότι είναι αντικειμενική με τον εαυτό της (με εξαίρεση την προγραφή της τελευταίας της σχέσης - αυτό είναι ένα σημείο που πραγματικά το "χάνει", όσο και να θέλει να αποδείξει στον εαυτό της πρώτα το αντίθετο).
Στα μείον ότι η επανέκδοση του βιβλίου έρχεται στα χρόνια της οικονομικής κρίσης με τη συνεχή αναφορά της Μαλβίνας στην πολυτέλεια που τύλιγε τη ζωή της στος αρχές του '90 να φαντάζει απωθητική και ξεπερασμένη.
Στα συν ότι το βιβλίο είναι μια ηθογραφία ακριβώς εκείνης της περιόδου (τουλάχιστον ως προς την ελίτ της Αθήνας). Και ότι λειτουργεί σαν ένας οδηγός για τις φιλοσοφικές αναφορές της Μαλβίνας σε σχέση με τον έρωτα.
Πολλοί φίλοι μου ήδη την έχουν αποκαθηλώσει, για μένα ομως η Μαλβίνα είναι ακόμα ένα από τα πιο περίεργα πλάσματα που πέρασε από τα ελληνικά media και χρειάζομαι πάντα και άλλο υλικό πριν νιώσω ότι την αποκρυπτογράφησα.

[Anastasia Kar · Rating 3 out of 5]

“[...] Θέλω μια Δεκαετία, όπου ο άλλος να μη φοβάται όταν δεν είναι τέλειος μαζί μου. Να μπορεί να είναι όσο κακός θέλει, κι όμως να ξέρει πως όλα είναι μαγικά και στο πολύ τους. Μια δημιουργική δεκαετία – και με τα βάσανά της και με τα δάκρυα του έρωτα και με τα «ψηλα βουνά, βαθιές χαράδρες» της. [...]”


Για όσους είστε ακόμη πολύ μικροί (εγώ προδίδω ηλικία εδώ), μπορεί να μη θυμάστε τη Μαλβίνα Κάραλη. Υπήρξε δημοσιογράφος, συγγραφέας, σεναριογράφος: γενικά, υπήρξε μεγάλη μορφή των 90s, με τις εκπομπές της στην τηλεόραση να έχουν σατιρικό χαρακτήρα και να κορυφώνονται την εποχή του “ΙΕΚ Τάπερμαν” (if you know, you know). 


Το βιβλίο που κρατώ στα χέρια μου αφορά την αρθρογραφία της Μαλβινας στον ελληνικό τύπο, και είναι δείγματα ενός πολύ δημιουργικού, “φευγάτου” μυαλού, που μιλάει για τον έρωτα, τις χαμένες φιλίες, τη ματαιοδοξία του σύγχρονου κόσμου και την υποκρισία που βρίσκεται σε κάθε μικρή γωνιά της καθημερινότητας. Μας θυμίζει εποχές, δε θα έλεγα πιο ανέμελες (αν και ήταν, ας μη γελιόμαστε), αλλά σίγουρα πιο ιντελεκτουελ κυνικές. Διαβάζεται αργά και απολαυστικά. Κατά προτίμηση, με συνοδεία κάτι εξίσου “φευγάτου”, όπως το podcast του @090. 


Η Μαλβίνα έφυγε πολύ νωρίς από τη ζωή, το 2002, μόλις στα 50 της, ενώ η σατιρική της “νέμεση” μας άφησε χρόνους μόλις φέτος. Άραγε, αν ζούσε περισσότερο και την άφηναν να εκφράζεται ελεύθερα, πόσα θα είχε να μας πει και για την μετα-Ταπερμαν εποχή… 

[Αθηνά Δ. Κάππα · Rating 4 out of 5]

Κάθε φορά που πλησιάζει το καλοκαίρι, αισθάνομαι την ανάγκη να διαβάσω Μαλβίνα. Επίκαιρη, οξυδερκής, ετοιμόλογη· μια πολύ αγαπημένη μου προσωπικότητα που λείπει από το ε��ληνικό προσκήνιο.

Είναι κάτι στον περίτεχνο λόγο της, στην ασυμβίβαστη αισθητική της και την αφοπλιστική της ειλικρίνεια που με γοητεύει. Ξεφυλλίζοντας τις σελίδες των βιβλίων της νιώθω πως είμαι σε ένα από εκείνα τα αισθαντικά καφέ που περιγράφει και συζητάω με την καλύτερη μου φίλη.

Έρωτας και άλλες πολεμικές τέχνες, λοιπόν… Ένας τίτλος τόσο ταιριαστός με το περιεχόμενο!

Με τον χαρακτηριστικό της καυστικό, ευφυή και βαθιά συναισθηματικό τρόπο γραφής, η Μαλβίνα ξεδιπλώνει σκέψεις, εμπειρίες και βιώματα γύρω από τον έρωτα, τις σχέσεις και τις μάχες που δίνουμε στην αγάπη.

«Ό,τι κι αν κρύψεις στο ερωτικό πεδίο, τελικά δεν θα κρύψεις παρά μόνον αυτά που δεν θέλεις: τα άκυρα. Αυτά που κρύβεις, φαίνονται. Μιλήσεις, δεν μιλήσεις, έτσι κι είσαι ερωτευμένος, υπάρχει μια τεράστια βουβή δήλωση, και η απόδειξή της, η ζωντανή απόδειξη, είσαι εσύ ο ίδιος και οι σιωπές σου, όσο πιο πολλά κρύβεις, τόσο περισσότερα φαίνονται».

Τα κείμενα που εμπεριέχει το βιβλίο δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό Γυναίκα.

Αν τα διαβάσετε θα καταλάβετε πως η Μαλβίνα ήταν το original girl’s girl.

Είναι ένα ανάγνωσμα στο οποίο επιστρέφω ξανά και ξανά, γιατί πάντα βρίσκω κάτι νέο να με αγγίξει…

[Konstantinos Tzortzis · Rating 3 out of 5]

Ωραία γραφή. Αλλά πολλές φορ´ες η απουσία συνειρμού και η απουσία νοήματος στα κείμενα (δύσκολο μερικές φορές να κατανοήσεις ποιος ο σκοπός των ποσών γράφει και πώς αυτά μπορεί να έπιναν σχετικά με την τωρινή πραγματικότητα) προκαλούν κούραση. Δεν θεωρώ ότι τα κείμενα είναι διαχρονικά και ειδικά σε καμία περίπτωση ότι αναφέρεται στις γυναίκες. Ίσως η παρουσίαση της γυναίκας από την Κάραλη κατά αυτό τον τρόπο να θέλει να πετύχει το αντίθετο.

[Alexandros Mitsiou · Rating 3 out of 5]

Βιβλίο σχεδόν αδύνατο να το καταβροχθίσεις. Ένα ταξίδι 430 σελίδων με οδηγό μια προσωπικότητα στιβαρή και ταυτόχρονα ρευστή, αληθινή και συνάμα απόλυτη, που σήμερα αμφισβητεί αυτά που χθες υποστήριζε μέχρι αηδίας. Το σθένος με το οποίο εκτίθεται σε αυτά τα κείμενα είναι απαράμιλλο, και είδος προς εξαφάνιση τώρα πια.

[Scarlett · Rating 4 out of 5]

Πανέξυπνη, χειμαρρώδης, σκληρή και παθιασμένη Μαλβίνα! Κάπου θα σε μπερδέψει, κάπου θα διαφωνήσεις μαζί της, είναι όμως αδύνατο να μη σε γοητέψει. Θα σε σοκάρει με τον πιο αστείο και απρόσμενο τρόπο, πράγμα που θα σε κάνει αναπόφευκτα να σκεφτείς, να διαβάσεις, να ενημερωθείς. Ή απλά να χαμογελάσεις και να πας να σου φτιάξεις ένα ωραίο smoothie.

[Georgia · Rating 5 out of 5]

Preach! 🙌🙌

[Margarita · Rating 4 out of 5]

Τεσσερα για τη γραφη της..κατα τ αλλα δεν ενθουσιαστηκα..

[Georgia · Rating 3 out of 5]

Καλή αλλά κουραστική

[remvazo · Rating 2 out of 5]

μερικά σημεία ήταν αρκετά επιτηδευμένα με αποτέλεσμα το βιβλίο να χάνει κατά πολύ το νόημά του

[Cat Crawfield · Rating 1 out of 5]

Απόψεις πλούσιας με άφθονο κομπλεξ, μισογυνισμό, σνομπισμο και ψευτοκουλτουρα.
Μια ατέλειωτη προσπάθεια του τίποτα να δειξει ότι είναι κάτι

[Makis Kapsis · Rating 4 out of 5]

Διασκεδαστικό και για λίγ@.

[Vicky Laurel · Rating 1 out of 5]

Για ποιο λόγο εκδόθηκε αυτό το βιβλίο ? Δεν προσφέρει τίποτα. Χωρίς πνευματικότητα , άνευ ουσίας παλιομοδίτικες απόψεις και δηθενιές….