Verhalen van een pratende big die je nooit meer vergeet
Abel is vrachtwagenchauffeur. Al jaren vervoert hij dezelfde vracht: 100 varkens zitten in zijn oplegger. Als Abel op een dag even stopt voor koffie ziet een big zijn kans schoon om te ontsnappen. Abel vangt hem en neemt hem mee in zijn cabine. Tot zijn verbazing begint big Olle te praten. Hij vertelt de verhalen die hij van zijn moeder hoorde: over het Land van Stro en Modder, over de drie biggetjes, over het varken Pigcasso dat zo wonderlijk kan schilderen… Olle kan zo goed vertellen dat Abel de afrit naar Industrieterrein Snuiterdijk voorbijrijdt. Wat nu?
Van de bekende en geliefde auteur van o.m. Superjuffie, Rotkat, De dappere ridster en Zoef!
Janneke Schotveld (1974) werkte twaalf jaar op een school voor speciaal onderwijs maar is sinds 2012 fulltime kinderboekenschrijver. In 2007 debuteerde Janneke met Villa Fien, dat bekroond werd met de Hotze de Roos-prijs. Jannekes boeken zijn vooral geschreven voor kinderen van zeven jaar en ouder en zitten vol humor en fantasie. In 2017 schreef Janneke het Kinderboekenweekgeschenk Kattensoep voor de Kinderboekenweek 2017 en in 2018 verscheen haar lovend onthaalde sprookjesbundel De kikkerbilletjes van de koning.
Tranen met tuiten en ik eet al bijna negen jaar geen vlees meer, want ja iedereen verdient een naam en een verhaal te hebben en naar geluisterd te worden én vrijheid, ook dieren, vooral dieren. 💛
“Vrijheid ruikt naar verse modder en droog gras,” zei Olle. “Vrijheid klinkt als zoemende insecten, fluitende vogels en ritselende bladeren in de wind én vrijheid ziet eruit als een heldere lucht, oneindig knalblauw.”
Een liefdevol en aandoenlijk pamflet tegen het totaal onpersoonlijke dat de bio-industrie in stand houdt.
Janneke Schotveld doet dit in perfecte balans met de illustraties van Martijn van der Linden door varkentje Olle uit het transport te laten piepen en vrachtwagenchauffeur Abel op de bijrijdersstoel aan de praat te houden met wonderlijke varkens-verhalen.
'De kok die dacht: weet je wat, ik ga nu alvast het varken voor morgen slachten, dan kan ik morgen uitslapen. Maar wat hij niet wist, was dat zijn kat elke avond naar de varkens ging. De kat heette Tijgertje. En de kok hield niet van de varkens, maar wel heel veel van Tijgertje. Zij mocht elke avond op zijn kussen slapen.' 'Bah, zei Abel. Waarom?' vroeg Olle. 'Katten likken hun eigen achterste? "Echt?' vroeg Olle. "Ja.' 'Bah.' 'En toen?" vroeg Abel. 'O ja, nou, Tijgertje dus, die ging elke avond naar de varkens. Zij hielden heel veel van haar. Zij wisten denk ik niet dat zij haar eigen achterste likte. Tijgertje gaf alle varkens een kopje, dat was heel lief. Dat deed zij iedere avond. (…)’
Abel was het naar de slacht rijden van steeds weer die wagen vol krijsende varkens al redelijk beu, maar denkt door Olle’s verhalen aangespoord mijmerend terug aan het eigenwijze en diervriendelijke boerderijmeisje dat hij ooit lief had. Door de ogen van Abel wordt Olle één van de 100 varkens in de wagen, van één van de wagens die doorlopend dag en nacht naar het slachthuis worden gebracht. Hij neemt om de verhalen te kunnen afhoren steeds weer even de volgende afslag, maar de tijd dringt: zijn baas verwacht dat hij de varkens bij de slacht aflevert.
Jefferson deel 1 meets ‘Charlottes Web’ en Shaun the Sheep voor lezers vanaf een jaar of zes, zeven.
Heel, heel lief, een hartenkreet-ode aan het varken.
Prachtig, ontroerend verhaal ❤️ zeker ook voor volwassen lezers! Ik luisterde het audioboek en ga absoluut ook de papieren versie aanschaffen - heel benieuwd naar de illustraties.
Het is dat ik al jaren vegetariër ben, maar mocht je een steuntje in de rug nodig hebben om te stoppen met het eten van vlees dan zal dit ontroerende verhaal van Olle zeker helpen!
Abel, die al jaren varkens naar het slachthuis rijdt vindt, nadat hij een kop koffie haalt bij een tankstation, een van de biggen in het gras naast de vrachtwagen. Hij zet het dier op de bijrijdersstoel en vervolgt zn weg. Maar Olle heeft een doel: zo lang mogelijk blijven leven! Hij weet best waar ze naartoe gaan, ook al blijft hij het consequent ‘het land van stro en modder’ noemen. Abel schrikt als blijkt dat Olle kan praten. Olle houdt van appels en zijn oortjes schudden alle kanten op door het gehobbel van de vrachtwagen. Abel is zo afgeleid door Olle’s spannende verhalen dat hij steeds afslag (afslacht) 7 voorbij rijdt. Tot het moment toch echt daar is en Abel het niet langer uit kan stellen. Kan Olle zijn leven en het leven van de 99 andere biggetjes redden?
Een schrijfster op dreef en een illustrator in z’n element. Wat een geweldig kinderboek is dit. Serieus en activistisch, grappig en ontroerend. Bovendien informatief en feitelijk wat betreft vleesconsumptie en slacht, maar nergens belerend. Trek vooral je eigen conclusies, maar ik kan me niet voorstellen dat het verhaal van Olle je onberoerd laat. Iedereen zal van Olle met zn flapperoortjes houden
Big Olle zit op de bijrijdersstoel van een vrachtwagen volgeladen met slachtvarkens, en houdt chauffeur Abel aan de praat door hem verhalen te vertellen die maken dat Abel steeds de snelwegafslag mist naar de slachterij... Een soort Sheherazade dus!
Ik vind het idee van een big die zich verplaatst van de lading varkens naar de bijrijdersstoel prima, en ook dat zo'n big praat met de chauffeur en dat dat gewoon kan zonder al te veel poeha daaromheen. De verhaaltjes die big Olle vertelt tegen Abel spreken mij persoonlijk niet zo aan, mogelijk moet ik het eens uitproberen op 10-jarigen of ze nog eens lezen.
Verder begrijp ik de kritiek in deze recensie ook wel: https://www.trouw.nl/boeken/krijsende... Maar eerlijk is eerlijk: het boek wordt aanbevolen aan kinderen van 10 jaar en ouder, dus 8- en 9 jarigen zoals benoemd in de recensie kun je gewoon ontzien.
Illustrator Martijn van der Linden is een alleskunner, en alleen al om de illustraties wil je dit boek hebben. Dus misschien als leraar voorlezen en het te expliciet gewelddadige stuk aanpassen, of het er maar gewoon op wagen?!
Activistisch verhaal over een chauffeur van een varkenstransport die plots een pratend biggetje op de bijrijdersstoel heeft zitten. Dat biggetje blijkt een ware verhalenverteller en zet de chauffeur aan het denken. Durft Abel nu nog met de wagen vol varkens naar het slachthuis te rijden?
Het audioboek was fijn voorgelezen en ik vond het heel leuk te merken dat Janneke Schotveld in haar verhaal verwijst naar verhalen van zichzelf, dat maakt je gelijk hongerig naar meer van haar woorden.
Doordat dit een korter verhaal is geef ik het 4 sterren, de roadtrip had wat mij betreft diepgaander mogen zijn, en de karakters verder uitgediept… ik snap ook dat dat te veel gevraagd is voor zo’n kort verhaal. Wie weet worden we ooit nog verrast met een vervolg of een spin-off?
En… mocht je wat motivatie zoeken om minder vlees te eten, lees dan vooral dit boek.
Abel is al jarenlang vrachtwagenchauffeur en hoe dat zo gekomen lees je tijdens de rit op weg naar het slachthuis met een vracht vol varkens. Die rit is op zich in het leven van Abel niet bijzonder, routinematig neemt hij al jaren ‘afslag 7 Snuiterdijk’ om met een lege wagen terug te keren. Dat vol en leeg wordt overigens zeer helder teruggezien op de plattegrond achterin. Wat wel bijzonder is dat er nu een big op de bijrijdersstoel zit, mét gordel om. Een pratende. Maar wist je dat alle varkens kunnen praten?, dat lees je ook in Abel en Olle, met een staartje.
Een mooi kinderboek over de bio-industrie, met een duidelijke mening erin, maar zonder veroordelend of belerend te zijn. Ik denk dat het voor veel kinderen goed zou zijn om dit boek te lezen, ook als je niet wilt dat iedereen meteen vegetariër wordt. Het einde had voor mij wel een hoog Disney-gehalte en had wel iets sterker gekund.
“..... of je nou als eend, kolibrie, vlinder, kubuskwal, muntjak, bultrug, pes, mens, pijlworm, naaktslak, (....) of varken ter wereld komt, eenmaal levend op aarde gekomen wil je nog maar één ding, en dat is blíjven leven. Zelfs als je met je poten op beton staat.”
Abel rijdt al jarenlang dezelfde route: van de boerderij naar de slachterij, met honderd varkens achterin zijn wagen. Het is routine geworden. Tot hij op een dag bij een tankstation stopt voor een kop koffie en er ineens een big naast zijn truck zit
“De big had bloed aan zijn poot, een scheur in zijn oor en hij zat als een hondje op zijn achterwerk. Hij keek Abel een beetje verward aan met zijn blauwe ogen. Alsof hij zelf niet helemaal snapte hoe hij hier terecht was gekomen.”
Vanaf dat moment is alles anders. Abel valt als een blok voor dit aandoenlijke biggetje en zet hem voorin de cabine. Terugzetten is eigenlijk geen optie, niet met nog 99 varkens die ongetwijfeld maar al te graag hun kans op vrijheid zouden grijpen.… De big krijgt de naam Olle. En dan blijkt Olle niet alleen een ontsnappingskunstenaar te zijn, maar ook een fantastische verhalenverteller. Want ja: hij kan praten. Net als alle andere varkens trouwens, alleen nemen mensen nooit de moeite om naar hen te luisteren.
Olle vertelt zoveel mooie verhalen dat Abel steeds de afslag naar het industrieterrein mist. Tot het moment komt waarop hij niet langer om zijn verantwoordelijkheid heen kan en, met pijn in zijn hart, de hele lading moet afleveren bij de slachterij. Of weet Olle toch nog een weg te vinden naar het Land van Stro en Modder?
Het is niet zo’n heel dik boek, leest vlot en bevat prachtige illustraties! (Geweldig ook dat staartje aan de O van Olle ) Toch is het verhaal allesbehalve licht. Het zet je onvermijdelijk aan het denken over onze omgang met dieren en de realiteit van de varkensindustrie. (Iedereen die na het lezen van dit boek nog varkens wil eten, heeft echt geen hart ;-))
Fantastisch!!! Interessante invalshoek, bijzonder hoe er allemaal varkensprookjes bij gehaald worden (waarvan de meeste blijkbaar ook uit andere bestaande boeken komen!). En mooi hoe alles weer samenkomt aan het einde. Ook heel bijzonder hoe die snelweg continu symbool staat voor iets groters, ik herken er een soort twijfel in: je weet wat de goede keuze is, maar uiteindelijk kies je toch telkens weer de bekende weg.
Wat zou de wereld er anders uitzien als elk kind dit boek kan lezen, want ik weet zeker dat kinderen de meest oprechte keuzes maken van de hele mensheid. En we weten allemaal wat de meest oprechte en goede keuze is: dat is niet onschuldige dieren, die graag willen leven, naar een verschrikkelijk slachthuis sturen.
Wat kun je een filosofische gesprekken aan de hand van dit boek voeren! Ik ben heel benieuwd wat het boek nog allemaal teweeg gaat brengen.
Ohja, fijn om te weten: heel goed leesbaar en ook nog kort: 1 uur en 20 minuten geluisterd.
Ruim 20 jaar geleden las ik het boek "Zeg maar tegen de juf dat ik wat later kom.' van Bette Westera voor aan mijn jongste zoon, toen 7 jaar. Wat hebben we samen gelachen en genoten. Abel en Olle heeft er wel iets van weg, hoewel minder humor en iets meer van de harde werkelijkheid. En dat is wellicht ook nodig want er is nog te weinig verandert.
Ik zou zeggen, voorlezen aan alle kinderen van groep 4 (eind) en groep 5. Op weg naar meer vegetariërs en minder varkens. Vanaf 8 jaar
Aaah… lief en hartverwarmend maar zeker met een groot onderbuik gevoel, want na het lezen van dit boek overweeg je echt om vegetariër te worden 🤔 Als het boek dat samen weet te brengen, een ontroerend verhaal mét humor en we boodschap, dan is het boek echt wel geslaagd.
Oké, laten we maar even met de deur in huis vallen. Abel en ik zijn fan van Zoef!. Groot fan. Na onze kennismaking met het eigenzinnige kleed (𝙏𝘼𝙋𝙄𝙅𝙏!) Zafar Omar Emín Faroek de veertiende benoemde Aab dat hij misschien wel een nieuw lievelingsboek had. Misjka van Edward van de Vendel stond al heel lang op eenzame hoogte, maar Zoef! bracht hem aan het twijfelen. Het verhaal, de mooie gelaagdheid, de hints naar allerlei andere (volwassen) zaken, het mooie thema…allemaal ingrediënten die het boek tot een regelrechte voltreffer maken.
En toen was daar Abel en Olle. Een verhaal over een bijzondere relatie tussen mens en dier. Abel is namelijk vrachtwagenchauffeur. Zijn lading is al jarenlang hetzelfde. Hij brengt dagelijks 100 varkens van de boerderij naar het slachthuis. Wanneer Abel een korte tussenstop maakt voor een bakkie koffie, staat er ineens een varken naast zijn wagen. ‘Hoe is dat gebeurd?’ vraagt Abel zich af. Omdat het teveel gedoe is om de big terug in de oplegger te doen, besluit hij om hem in de cabine te zetten. Als ze een tijdje onderweg zijn, schrikt Abel zich rot. Het varken begint namelijk te praten! Ollekebolleke (kort gezegd Olle) blijkt heel erg te houden van verhalen vertellen. En van appels. Door de bijzondere verhalen van Olle mist Abel steeds de afrit naar het industrieterrein Snuiterdijk, het eindpunt van hun reis. Zullen ze er wel op tijd aankomen? Of beter gezegd: komen ze er uiteindelijk überhaupt wel uit?
Dit is weer goed opgebouwd, pakkend verhaal van Janneke Schotveld. De band tussen dier en mens, het knagende gevoel dat groeit binnen Abel, het staan voor een keuze; alles is herkenbaar en mooi beschreven. En dan die illustraties! Dit keer is Martijn van der Linden verantwoordelijk voor het in beeld brengen van dit wonderlijke verhaal. De ene illustratie is nog prachtiger dan de andere. (𝘐𝘬 𝘣𝘦𝘥𝘰𝘦𝘭, 𝘦𝘦𝘯 𝘳𝘰𝘻𝘦 𝘍𝘐𝘈𝘛 𝘗𝘢𝘯𝘥𝘢, 𝘸𝘢𝘵 𝘬𝘢𝘯 𝘦𝘳 𝘥𝘢𝘯 𝘯𝘰𝘨 𝘮𝘪𝘴 𝘨𝘢𝘢𝘯?)
Het mag duidelijk zijn dat dit een ideaal boek is om het gesprek aan te gaan met kinderen. Gaan we eigenlijk wel op de juiste manier met dieren om? De cijfers zijn keihard: elke 2,3 seconden gaat er een varken dood. En dat terwijl het intelligente, speelse en grappige dieren zijn. Ze verdienen absoluut een beter leven.
Mijn zoon Abel is al een tijd gestopt met het eten van vlees. Hij vindt het belangrijk dat we over dit soort dingen nadenken. Ik vind dat super knap om op deze leeftijd zo’n bewuste keuze te maken. Daar kunnen de meeste volwassenen nog wel iets van leren. Misschien kan dit boek daar goed bij helpen…