Το ημερολόγιο ενός δειλού

by Βασίλης Παπαθεοδώρου

Ο Νίκος και ο Θοδωρής. Ο θύτης και το θύμα. Το χτες και το σήμερα. Με φόντο ένα ιδιωτικό σχολείο ξετυλίγονται δυο προσωπικές αφηγήσεις νίκης και ήττας, χαράς και απόγνωσης, που διασταυρώνονται καθημερινά σε μια βάναυση ιστορία κακοποίησης, σ’ ένα διαρκή βασανισμό. Το bullying. Συμμαθητές και φίλοι, οικογένειες και καθηγητές γίνονται αργά ή γρήγορα μάρτυρες ακραίων συμπεριφορών. Ποιος θα αντιδράσει, πότε και πώς; Υπάρχει τρόπος διαφυγής από αυτή την κατάσταση; Και ποιοι τελικά ευθύνονται για τη διαιώνισή της;
Το νεανικό μυθιστόρημα του Βασίλη Παπαθεοδώρου Το ημερολόγιο ενός δειλού σκιαγραφεί με τον πιο παραστατικό τρόπο καθημερινές καταστάσεις τις οποίες βιώνουν όλο και περισσότερα παιδιά. Πρόκειται για μια κατάδυση στην ψυχολογία των εφήβων, μια εξερεύνηση των πιο σκοτεινών πτυχών του μυαλού τους και των συμπεριφορών τους. Ένα μυθιστόρημα γραμμένο με χιούμορ και πίκρα, που περιγράφει όνειρα και προδοσία, φιλίες κι εγκατάλειψη, αποδοχή και περιθωριοποίηση. Ένα βιβλίο που μιλά για όσα όλοι μας έχουμε νιώσει και σκεφτεί, αλλά ντρεπόμαστε να τα ομολογήσουμε.

272 pages, ebook

First published November 17, 2014

About the author

Ο Βασίλης Παπαθεοδώρου γεννήθηκε το 1967 στην Αθήνα. Τελείωσε τη Γερμανική Σχολή Αθηνών και σπούδασε μεταλλουργός και χημικός μηχανικός στο ΕΜΠ, ενώ έκανε μεταπτυχιακά στη Διοίκηση Επιχειρήσεων. Έξι από τα νεανικά και εφηβικά μυθιστορήματά του (Το μήνυμα, Οι Εννέα Καίσαρες, Χνότα στο τζάμι, Στη διαπασών, Το μεγάλο ταξίδι της κινέζικης πάπιας, Ιπτάμενες σελίδες) διδάσκονται στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου, στο Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης, σε μετεκπαιδευόμενους δασκάλους, και τέσσερα από αυτά (Το μεγάλο ταξίδι της κινέζικης πάπιας, Μια αστεία επιδημία, Ιπτάμενες σελίδες, Η λευκή απεργία των ροζ φλαμίνγκο) έχουν μεταφραστεί στα τουρκικά από τις εκδόσεις Kelime Yayιnlarι. Για τα βιβλία του Χνότα στο τζάμι, Στη διαπασών και Τη νύχτα που έσβησαν τ’ αστέρια έχει τιμηθεί τρεις φορές με το Κρατικό Βραβείο Παιδικής Λογοτεχνίας (2008, 2010, 2019). Έχει τιμηθεί επίσης δύο φορές με το Βραβείο του περιοδικού Διαβάζω (2008, 2010) και τρεις φορές με το Βραβείο του ηλεκτρονικού περιοδικού Ο Αναγνώστης (2013, 2014, 2019). Υπήρξε, επίσης, άλλες πέντε φορές υποψήφιος για το Κρατικό Βραβείο Παιδικής και Εφηβικής Λογοτεχνίας. Το 2015 τιμήθηκε με το Βραβείο Κοινού Public για το βιβλίο Το ημερολόγιο ενός δειλού, ενώ το 2018 το Μα γιατί μου φταίνε όλα;! (Το βιβλίο της γκρίνιας) απέσπασε το Βραβείο Κοινού στα Ελληνικά Βραβεία Κόμικς. Επίσης έχει αποσπάσει άλλα οκτώ λογοτεχνικά βραβεία για διάφορα έργα του από τον Κύκλο Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου, τη Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά και τον Κυπριακό Σύνδεσμο Παιδικού και Νεανικού Βιβλίου. Τέσσερα από τα μυθιστορήματά του έχουν συμπεριληφθεί στους ετήσιους καταλόγους White Ravens, της Διεθνούς Βιβλιοθήκης Νεότητας Μονάχου, με τα διακόσια καλύτερα βιβλία παγκοσμίως. Έχει διατελέσει μέλος σε κριτικές επιτροπές των Κρατικών Βραβείων, του ηλεκτρονικού περιοδικού Ο Αναγνώστης, του Κύκλου Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου και της Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς. Έχει διδάξει ως επισκέπτης εισηγητής στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα δημιουργικής γραφής του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας και έχει συνεργαστεί με το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο Κύπρου και το Πανεπιστήμιο Frederick. Υποψήφιος της Ελλάδας για το Διεθνές Βραβείο Παιδικής Λογοτεχνίας Astrid Lindgren το 2021. (less)

Reviews

[lyria soso · Rating 5 out of 5]

Ένας από τους αγαπημένους μου συγγραφείς έρχεται με άλλο ένα εξαιρετικό βιβλιαράκι να με κλέψει πάλι για ώρες μέχρι να το τελειώσω... Η ιδέα να παρουσιαστούν και η πλευρά του θύματος, αλλά και αυτή του θύτη, που έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον... Άπαιχτο, ειδικά το τέλος με το απροσδόκητο plot twist...

[Marcelle · Rating 2 out of 5]

Το γαμώτο είναι ότι, με λίγο καλύτερο χειρισμό, η εν λόγω ιστορία πράγματι θα μπορούσε να αποδώσει γλαφυρά τις ιδιόμορφες σχέσεις μεταξύ θύματος και θύτη σε συνθήκες σχολικού εκφοβισμού και να αφυπνίσει, ιδιαίτερα τις νεαρότερες ηλικίες, για την ωμή βιαιότητα τέτοιων καταστάσεων, αλλά, τελικά, με την (άκρως αναμενόμενη) ανατροπή και το εξιδανικευμένο τέλος, αυτό που χαράσσεται στην μνήμη του αναγνώστη μάλλον απέχει πολύ από την αρχική πρόθεση του συγγραφέα.

[Πάνος Τουρλής · Rating 5 out of 5]

Το bullying ή σχολικός εκφοβισμός είναι ένα φαινόμενο νεανικής παραβατικότητας, που εμφανίζεται σε πολλές χώρες του κόσμου. Ο σχολικός εκφοβισμός αναφέρεται στη χρήση βίας μεταξύ μαθητών ή συνομηλίκων παιδιών με στόχο να προκληθεί πόνος ή αναστάτωση. Εμφανίζεται με τη μορφή του λεκτικού εκφοβισμού (κοροϊδία, διακρίσεις, σεξουαλικά σχόλια), του κοινωνικού εκφοβισμού (διάδοση φημών, καταστροφή προσωπικών αντικειμένων, απομόνωση από την ομάδα), του σωματικού εκφοβισμού (χτυπήματα, σπρωξίματα, κλωτσιές), του ηλεκτρονικού εκφοβισμού (εκβιασμός μέσω Διαδικτύου και ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, μέσω μηνυμάτων στο κινητό τηλέφωνο) κλπ.

Συχνά ακούω ότι τα παιδιά είναι σκληρά, άπονα, ωμά κλπ. Θα συμφωνήσω, όμως όλα έχουν και το μέτρο τους. Ο σχολικός εκφοβισμός υπερβαίνει κατά πολύ την απλή κοροϊδία μεταξύ συμμαθητών και τα ειρωνικά σχόλια για την εμφάνιση, το χρώμα επιδερμίδας ή τις σχολικές επιδόσεις κάποιου. Είναι ένα φαινόμενο που, αν παρατηρηθεί, πρέπει να εξαλειφθεί άμεσα και όχι οι καθηγητές να εθελοτυφλούν ή να αδιαφορούν. Ομολογώ ότι κι εγώ υπήρξα θύμα σχολικού εκφοβισμού αλλά σαφώς δεν ήταν τόσο έντονο, επίμονο και τρομακτικό όσο στην εποχή μας, που το θύμα κινδυνεύει από παντού: να γράχουν το κινητό του στις τουαλέτες, να το φωτογραφίσουν στο μπάνιο και να το γελοιοποιήσουν σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης κλπ. Ανεξάρτητα από τον λόγο που γίνεται είναι επικίνδυνο για την ψυχική και σωματική υγεία του θύματος και καλό είναι να ενημερωθεί ο σχολικός και οικογενειακός περίγυρος. Δεν έχει να κάνει με «κάρφωμα», «ρουφιανιά» ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο. Το παιδί πρέπει να σωθεί από αυτό το αγκάθι που του καταστρέφει την ψυχολογία, την αντίληψη, τη νοοτροπία και τις επιδόσεις στο σχολείο.

Αυτά τα συναισθήματα μου προκάλεσε το νέο, εξαιρετικό βιβλίο του συγγραφέα Βασίλη Παπαθεοδώρου που ασχολείται με αυτό το φαινόμενο. Δεν έχω λόγια να περιγράψω πόσο καλογραμμένο είναι, πόσο αληθινό, τρισδιάστατο, προσεγμένο, ειλικρινές! Η συγγραφική του δεξιότητα φτάνει στο αποκορτύφωμά της και η εμπειρία που έχει συγκεντρώσει γράφοντας τόσο καιρό για εφήβους αλλά και για παιδιά τον έχουν γεμίσει με ουσιαστικά εφόδια και πλέον είναι δεξιοτέχνης και στην έκφορά του λόγου, και στο στήσιμο της πλοκής και στον αξεπέραστο χειρισμό του θέματός του.

Ο Θοδωρής είναι ένα ευτραφές παιδί και πολύ καλός μαθητής γυμνασίου σε ιδιωτικό σχολείο των νοτίων προαστίων. Αυτό τραβά την προσοχή μιας παρέας παιδιών, τα οποία, με αρηγό τον Νίκο, του κάνουν τον βίο αβίωτο. Τον σπρώχνουν, τον κλωτσάνε, του σκίζουν τα βιβλία, τον εκβιάζουν, τον φωτογραφίζουν στις τουαλέτες, εκμηδενίζουν τη σεξουαλικότητά του, τον χλευάζουν στο facebook. Ο Θοδωρής δεν μπορεί να αντιδράσει, γεμίζει ενοχές, ρίχνει το φταίξιμο στον εαυτό του, οι βαθμοί του πάνε από το κακό στο χειρότερο, δε βρίσκει ευχαρίστηση πουθενά, από φόβο μην ξεπεταχτούν από κάπου ο Νίκος και η παρέα του και του χαλάσουν τη μέρα.

Η ιστορία εκτυλίσσεται σε δύο περιόδους: στο χτες και στο σήμερα, στο ιδιωτικό σχολείο του τότε και στην Πάτρα του παρόντος, οπότε και οι δυο αντίπαλοι θα βρεθούν ξανά ενώπιος ενωπίω, αρκετά χρόνια μετά. Διαφορετικοί, κατασταλαγμένοι, πιο ώριμοι. Τι θα συμβεί; Σε τι βαθμό έχει επηρεάσει η πορεία της ζωής τους τα συναισθήματά τους; Τι πραγματικά συμβαίνει στην ψυχή του Νίκου και ξεκίνησε όλη αυτήν την ταλαιπωρία για τον Θοδωρή;

Είμαι στο τσακ να γράψω πολλά περισσότερα όμως υπάρχει μια τέτοια ανατροπή στο βιβλίο που σας αφήνω να την ανακαλύψετε μόνοι σας. Ο συγγραφέας δε χαρίζει μόνο αφειδώς εικόνες και στιγμές σχολικού εκφοβισμού που λες ότι συμβαίνουν ολοζώντανοι μπροστά σου, δεν εναλλάσσει μόνο τους αφηγητές (από τον Νίκο στον Θοδωρή και το ανάποδο), δεν υιοθετεί διαφορετικό λεξιλόγιο και τρόπο ορθογραφίας για κάθε συμπρωταγωνιστή του βιβλίου αλλά δίνει και μια τόσο τρανταχτή ανατροπή που ο τίτλος, η ιστορία, ολόκληρο το βιβλίο μπαίνουν σε νέα διάσταση!

Το βιβλίο είναι εξαιρετικό από κάθε άποψη και χαίρομαι που δε δίνει σαφή λύση ως προς το τι να κάνει ένα πιαδί. Ο συγγραφέας επιλέγει να παρουσιάσει όλες τις πιθανές λύσεις και τις συνέπειές τους ώστε ο αναγνώστης να έχει μια πληρέστερη εικόνα και να πάρει στα χέρια του τη ζωή του. Ολοκληρωμένο, μεστό, αληθέστατο, ανατριχιαστικά γλαφυρό, το νέο βιβλίο του Βασίλη Παπαθεοδώρου καταπιάνεται με ένα σοβαρό πρόβλημα και χαρίζει την έμπειρη ματιά του ως καθηγητής και συγγραφέας για να βοηθήσει όσο γίνεται τα παιδιά που υφίστανται σχολικό εκφοβισμό.

Παιδιά, μη διστάσετε να επικοινωνήσετε με το Χαμόγελο του Παιδιού αν ντρέπεστε ή φοβάστε να μιλήσετε στην οικογένεια και τους φίλους σας. Εδώ θα βρείτε όλα τα προγράμματα και τις δράσεις που σχεδιάζει αυτός ο οργανισμός για να σας βοηθήσει. Πάντως, ό,τι κι αν συμβαίνει στη ζωή σας υπάρχει λύση και πρέπει να το χειριστείτε σωστά!
http://www.hamogelo.gr/4-1/909/Sxolik...

Χαρακτηριστικά αποσπάσματα:

«Το Σάββατο είναι η καλύτερή μου μέρα...Καταφέρνω να ηρεμήσω από όλη τη βδομάδα και δε με πιάνει το άγχος της Κυριακής, πως τη Δευτέρα θ’ αρχίσει ξανά το μαρτύριο. Το Σάββατο είμαι αισιόδοξος...δίνω υποσχέσεις στον εαυτό μου: πως θα χειριστώ διαφορετικά τα πράγματα...Υποσχέσεις που συνήθως ξεθωριάζουν από το μεσημέρι της Κυριακής, τότε με πιάνει ένα πλάκωμα στο στήθος που φεύγει συνήθως το πρωί της Δευτέρας, όταν μπαίνω στην τάξη και προσπαθώ να είμαι έτοιμος ν’ αντιμετωπίσω ό,τι είναι ν’ αντιμετωπίσω» (σελ. 60).

Εκπληκτικό απόσπασμα για το πώς διασκεδάζουν κάποια παιδιά στα πάρτι:

«Δεν υπάρχουν και πολλά να πω για το πάρτι. Μια μεγάλη παρέα από βλαμμένα που έχουν χωριστεί σε δυο ομάδες, μία να τη βρίσκει με το Game of thrones και η άλλη με το Walking dead...Δηλαδή πόσο πίσω μπορεί να μένει κανείς; Τρεις συμμαθήτριές μου να βγάζουν σαν τις τρελές selfies και να τις ποστάρουν αμέσως στο Facebook κάνοντας check in στη Βουλιαγμένη, μη και δε μάθει ο Ζούκεμπεργκ πού βρίσκονται. Και οι τρεις με duckface, να κάνουν πως παίζουν με τα μαλλιά τους γεμάτες νάζι, ξεράστε ελεύθερα κατάσταση. ...το μόνο που ήθελα ήταν να τους κοπανήσω ένα τηγάνι στη μούρη, να τους μείνει το duckface μόνιμο» (σελ. 94).

«Καλά, έχει φοβερή πλάκα. Είναι μια παρέα από κάτι χαζοβιόλες που ποστάρουν συνέχεια, στίχους, τριαντάφυλλα με κάτι ατάκες του κ... που, και καλά, τις έχουν πει δίασημοι, μετά κάτι γατάκια και κάτι ηλιοβασίλεματα, κάνουν σαν τις παλαβές like η μία στην άλλη με κάτι σχόλια όπως Εξαιρετικό, Μάνια μου, !!!!!!!!, Ψυχούλα μου εσύ ευαίσθητη και άλλα τέτοια, που χρειάζεσαι δεξαμενή για να ξεράσεις, γιατί ο κουβάς δε φτάνει» (σελ. 102).

«Πόσο απλή φαίνεται η λύση διαβάζοντας αυτές τις λέξεις και πόσο δύσκολο είναι τελικά να ξεφύγεις από μια τέτοια κατάσταση» (σελ. 116).

«Καλά, ευτυχώς το έχω καταλάβει το κόλπο, ποστάρω τον εαυτό μου μωρό, ή ανεβάζω φωτό απο γατάκια και σκυλάκια και λυσσάνε αυτές αντί για τα ζώα. Εννοείται πως σιχαίνομαι και τα ζώα και τα μωρά, τα πρώτα είναι για τις φόλες και τα δεύτερα για σφαλιάρες αλλά έτσι βγάζεις γκόμενα σήμερα, ευαίσθητος και καλά» (σελ. 120-121).

Και κλείνω με ένα inside joke, όπου ο αγαπημένος μας συγγραφέας εμφανίζεται ανωνύμως στο ίδιο του το βιβλίο:

«Καλά, έχουμε ξαναδεί συγγραφέα στο σχολείο, δηλαδή κάθε χρόνο μας κουβαλάνε κι από έναν, ειδικά στο δημοτικό μας τα ‘χαν πρήξει μ’ αυτούς. Μας βάζουν ν’ αγοράζουμε τα βιβλία τους, πολύ ενδιαφέρον, με κάτι πάπιες, κάτι φλαμίνγκο, κάτι τσιπούρες, κάτι σκυλιά και γατιά, κάτι δεν ξέρω κι εγώ τι, που στο τέλος όλοι τ’ αγαπάνε γι��τί είναι ιδιαίτερα. Αντί να κάνουν, βέβαια, ό,τι θα έκανε κάθε νορμάλ άνθρωπος, δηλαδή να βάλει τα πουλερικά στο φούρνο με πατάτες, να κάνει τα ψάρια σούσι και να ρίξει φόλες στα υπόλοιπα...Υποτίθεται πως συζητάμε μαζί τους, με τους συγγραφείς, για τα προβλήματά μας και μας καταλαβαίνουν –ο νεότερος έχει είκοσι οχτώ φορές πάνω τα χρόνια μας και μας νιώθει. Ρε, άντε από δω...» (σελ. 182).

[Tonia · Rating 5 out of 5]

Πολλά μπορούν να ειπωθούν σχετικά με το θέμα του σχολικού εκφοβισμού που πραγματεύεται το βιβλίο αυτό. Η προσέγγιση του συγγραφέα έγινε με απόλυτα εύστοχο τρόπο αφου μας παρουσίασε τη μεριά όλων των εμπλεκομένων. Ιδιαίτερη εντύπωση μου έκανε η αποτύπωση των γεγονότων απο την πλευρά του θύτη. Το παιδί αυτό είχε καλύψει πλήρως τις πράξεις του στο υποσυνείδητο του, κάτω απο το σύννεφο της πλάκας κ του χαβαλέ κ δεν έβλεπε πραγματικά πόσο μεγάλο κακό προκαλούσε γύρω του. Ασφαλώς γίνεται ιδιαίτερη αναφορά στο παντελώς αδιάφορο για την ανατροφή του περιβάλλον που μεγαλώνει ο θυτης αλλά κ στο άλλο ακρο, στο προστατευμένο περιβάλλον αγάπης που μεγαλώνει το θύμα κ ίσως υπάρχει μερίδιο ευθύνης για τη δειλία που αναπτύσσει. Ο κ. Παπαθεοδώρου μετά από πολλά χρόνια ενασχόλησης με παιδιά κ εφήβους, γράφει ένα βιβλίο που απευθύνεται σε εφήβους αλλά κ σε γονείς που έχουν την "απορία" πώς το φαινόμενο του σχολικού εκφοβισμού έχει πάρει τόσο μεγάλες διαστάσεις στις μέρες μας.

[Maria · Rating 4 out of 5]

Δεύτερο βιβλίο του κυρίου Παπαθεοδώρου που διαβάζω και υποκλίνομαι στο συγγραφικό και αφηγηματικό του ταλέντο.

[Δώρος Αντωνιάδης · Rating 4 out of 5]

Το μεγάλο ενδιαφέρον είναι πως η ιστορία είναι γραμμένη σε α’ πρόσωπο και μιλάνε εναλλάξ και ο Θοδωρής και ο Νίκος. Εκτός από τη συνηθισμένη σκοπιά του θύματος δηλαδή, έχουμε πλέον και το πώς νιώθει για όλα αυτά και ο θύτης. Η συνειδητοποίηση του τι συμβαίνει στο μυαλό του θύτη είναι τραγική και δυστυχώς αληθινή: Όσο το θύμα bullying αναλώνεται στο τι έπαθε ή τι άλλο μπορεί να πάθει στο μέλλον από τον θύτη, άλλο τόσο ο θύτης δεν ασχολείται με το θύμα. Ο Θοδωρής όλη μέρα ασχολείται με το τι του έκανε ο Νίκος και πώς θα τον αποφύγει, ενώ ο Νίκος δεν αναφέρει καθόλου το όνομα του Θοδωρή. Ο Θοδωρής τρέμει τη στιγμή που θα συναντήσει το Νίκο και ο Νίκος δεν ανατρέχει σε κανένα από τα σκηνικά τα οποία στιγματίζουν τον Θοδωρή. Οι καθοριστικές στιγμές στη ζωή μας λοιπόν, αφορούν συνήθως μόνο τη δική μας ζωή. Για τους άλλους οι ίδιες στιγμές μπορεί να είναι από αδιάφορες έως απλώς μια καθημερινότητα, και αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με το bullying.

[Charalampos Syrgiannis · Rating 5 out of 5]

Είναι ένα νεανικό μυθιστόρημα με βαθιά κοινωνικά μηνύματα που εστιάζει στον εκφοβισμό (bullying) και τις συνέπειές του.
Το βιβλίο πραγματεύεται το θέμα του σχολικού εκφοβισμού, εστιάζοντας στις εμπειρίες του πρωταγωνιστή, ο οποίος γίνεται θύμα bullying. Παρουσιάζει πώς αυτό επηρεάζει την ψυχολογία του, την καθημερινότητά του και τις σχέσεις του με τους άλλους.
Το κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας είναι ένα παιδί που φοβάται να αντιδράσει στις καταστάσεις βίας και καταπίεσης που αντιμετωπίζει. Το "δειλός" στον τίτλο αναφέρεται στην αδυναμία του να υπερασπιστεί τον εαυτό του, κάτι που γίνεται βασικό θέμα του βιβλίου.

[Amv · Rating 2 out of 5]

Αυτό το βιβλίο, εμένα προσωπικά με έκανε να γελάσω πολλές φορές. Θεωρώ πώς σε γενικά πλαίσια είναι καλό, όμως το τέλος, πραγματικά, με απογοήτευσε. Διασκέδασα πολύ διαβάζοντάς το, αλλά η μεγάλη ανατροπή στο τελευταίο κεφάλαιο, μου άλλαξε την όμορφη εικόνα που είχα για αυτό. Θα προτιμούσα όλα να είχαν τελιώσει όπως φαινόταν πώς θα καταλήξουν στην αρχή. Αν και ξέρω πώς οι περισσότεροι, αν όχι όλοι, θα διαφωνήσουν μαζί μου, πιστεύω ότι ο Νίκος έκρυβε έναν δυνατότερο και πιο σταθερό χαρακτήρα από τον Θοδωρή, και πώς άξιζε περισσότερα και καλύτερα από αυτά που του απέδωσε ο συγγραφέας.

[Apostolos · Rating 4 out of 5]

Αν και απευθύνεται σε εφηβικής ηλικίας άτομα, είναι καθηλωτικό ακόμα και για πολλά χρόνια μετά τα σχολικά. Έχει γρήγορη και εύκολη ροή και θες να δεις πώς θα εξελιχθεί. Διαβάζετε εύκολα και με ενδιαφέρον σε μια-δυο μέρες. Ίσως θα έπρεπε να δίνεται σε κάθε νέο παιδί με το που τελειώνει το δημοτικό.
Στα μείον ίσως ότι δεν επεκτάθηκε και τόσο και στις οικογένειες των υπολοίπων, πλην των δύο πρωταγωνιστών

[Michalis Chalkias · Rating 5 out of 5]

Εντάξει ο κ. Παπαθεοδώρου είναι ειδήμων στις μικρές ιστορίες που δεν έχουν την παραμικρή διαρροη οσο αναφορά την εξέλιξη των χαρακτήρων, το σκοπό των κυρίων αλλά και δευτερευόντων προσόπων χωρίς φυσικά να λείπου τα βασανιστικά διλήμματα.
Πάντα σε προβληματίζει, πάντα με λόγο καθημερινό και με τέλος που μπορεί ο αναγνώστης να το ερμηνεύσει όπως θέλει.

[The Βιβλιογνώστης · Rating 1 out of 5]

Είναι ένα βιβλίο που πραγματεύεται ένα από τα σημαντικότερα θέματα της εφηβικής κοινωνίας, και δεν είναι άλλο από τον σχολικό εκφοβισμό (κοινώς: μπούλινγκ). Το εν λόγω βιβλίο λοιπόν επιλέγει να χρησιμοποιεί την καθημερινή "εφηβική γλώσσα", η οποία πιστέυεται ότι περιλαμβάνει συνεχείς βωμολογχίες, greeklish και τα λοιπά. Η πρώτη εικόνα και επαφή που είχα με το βιβλίο ήταν στην τάξη του Γυμνασίου όπου φοιτώ. Διάβαζα λοιπόν, ακολουθώντας το πρόγραμμα λογοτεχνίας, "το ημερολόγιο ενός δειλού" και εντυπωσιάστηκα από το χαμηλό λεξιλόγιο το οποίο ο συγγραφέας μεταχειρίζεται, τάχα ως κάτι νεανικό. Θα ήθελα λοιπόν από το βήμα που μου δίνει η πλατφόρμα αυτή ως έφηβος- αναγνώστης να πω στους αυριανούς αναγνώστες ότι το ανάγνωσμα αυτό περιλαμβάνει διαρκείς βρισιές και μπερδεμένη πλοκή και για εμένα δεν αξίζει τον πολύτιμο χρόνο σας. Καλό θα ήταν να επενδύσετε σε βιβλία που θα σας προσφέρουν κάτι, είτε καλύτερο λεξιλόγιο, είτε ποιοτικό χρόνο. Ωστόσο δε θα ήθελα να παρεξηγηθώ....αυτή τη στιγμή δίνω ανατροφοδότηση στον συγγραφέα και στην εκπαιδευτική επιτροπή η οποία το συστήνει στα σχολείο, μαζί με μια παρατήρηση: Θα ήταν προς όφελος της κοινωνίας αν σε αυτή τη ηλικία (12-17 χρονών) στην οποία απευθύνεται το βιβλίο αξιοποιούσατε το ταλέντο σας στη συγγραφή σε πιο υψηλού επιπέδου έργα, παραλείποντας λέξεις όπως: τέσπα, νταξ, και μ#$#κας.

Μια ανάρτηση από την σκοπιά των εφήβων