Ένα καρύδι, ένα όχι και τόσο καλά ξυσμένο μολύβι, ένα κόκκαλο από μπούτι κοτόπουλου, μια παλιά σφουγγαρίστρα και μία σελίδα χαρτί, κομμένη προσεκτικά από ένα βιβλίο που υπήρχε ανέκαθεν στη βιβλιοθήκη χωρίς να το έχει όμως διαβάσει ποτέ κανείς. Ένα νησί με έξι ώρες πλημμυρίδα και έξι ώρες άμπωτη. Μια οικογένεια Εβραίων που περνάει είκοσι χρόνια κλεισμένη σε ένα υπόγειο. Και μια γυναίκα τσακισμένη, που ισχυρίζεται πως έχει σκοτώσει την οικογένειά της.
Ο επιθεωρητής Ρούπερτ Κίλερ αναλαμβάνει μαζί με τη συνεργάτιδά του Ντανιέλα Τσο την πιο αινιγματική υπόθεση της καριέρας τους την ώρα που εκείνος καλείται να παλέψει με τον μεγαλύτερο δαίμονα όλων: τον ίδιο του τον εαυτό· και τις καταστροφικές του πράξεις που κάποιος φροντίζει να του θυμίσει.
Κάθε απαγόρευση κρύψει την ψευδαίσθηση της επιλογής. Μην αγαπήσεις. Μην εμπιστευτείς. Μην πιστέψεις πως ο κόσμος που γνώριζες έχει τελειώσει. Μη νομίσεις ότι μπορείς να ξεφύγεις. ΜΗΝ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΕΙΣ…
Η Κλαίρη Θεοδώρου γεννήθηκε στην Ελλάδα και πέρασε τα πρώτα παιδικά της χρόνια στη Γερμανία. Ζει στην Αθήνα με τον άντρα της και τα τέσσερα σκυλιά τους και λατρεύει τα ταξίδια. Είναι απόφοιτος του Τμήματος Γερμανικής Γλώσσας και Φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών και έχει πραγματοποιήσει μεταπτυχιακές σπουδές στη Διδακτική Ξένων Γλωσσών και την Εκπαιδευτική Αξιολόγηση. Επίσης έχει σπουδάσει φωτογραφία κι έχει εργαστεί ως φωτογράφος και συντάκτρια σε ελληνικά περιοδικά. Σήμερα εργάζεται σε σχολεία της Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, ενώ παράλληλα ασχολείται με την καλλιτεχνική φωτογραφία, συμμετέχοντας σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις.
Από τις Εκδόσεις Ψυχογιός κυκλοφορεί το νέο μυθιστόρημα της Κλαίρης Θεοδώρου με τίτλο "ΜΗΝ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΕΙΣ", ένα σκοτεινό και καλοδουλεμένο αστυνομικό θρίλερ που καταφέρνει από τις πρώτες κιόλας σελίδες να δημιουργήσει μια έντονη αίσθηση μυστηρίου. Πρόκειται για μια ιστορία που χτίζεται σταδιακά, με προσοχή στη λεπτομέρεια και με μια πλοκή που ξεδιπλώνεται κομμάτι κομμάτι μπροστά στα μάτια του αναγνώστη.
Η ιστορία ξεκινά με μια σειρά από αντικείμενα που αρχικά μοιάζουν εντελώς ασύνδετα μεταξύ τους: ένα καρύδι, ένα όχι και τόσο καλά ξυσμένο μολύβι, ένα κόκαλο από μπούτι κοτόπουλου, μια παλιά σφουγγαρίστρα και μια σελίδα χαρτί κομμένη από ένα βιβλίο. Στην πραγματικότητα όμως δεν πρόκειται για τυχαία αντικείμενα. Είναι τα μέσα με τα οποία δολοφονήθηκαν τα μέλη μιας οικογένειας, δημιουργώντας μια υπόθεση που από την πρώτη στιγμή μοιάζει παράξενη και δύσκολη να ερμηνευθεί.
Καθώς οι επιθεωρητές αρχίζουν να ερευνούν την υπόθεση, γίνεται φανερό ότι το μυστήριο δεν περιορίζεται μόνο στο παρόν. Παρόμοια εγκλήματα φαίνεται να έχουν συμβεί και στο παρελθόν, γεγονός που οδηγεί την έρευνα σε μια βαθύτερη αναζήτηση στοιχείων. Το παρελθόν αρχίζει να φωτίζει το παρόν και η ιστορία κινείται διαρκώς ανάμεσα σε διαφορετικές χρονικές στιγμές, δημιουργώντας μια αφήγηση όπου τα κομμάτια του παζλ μπαίνουν σταδιακά στη θέση τους.
Η συγγραφέας χειρίζεται με ιδιαίτερη προσοχή αυτή τη διαδικασία. Μικρές λεπτομέρειες που στην αρχή μοιάζουν ασήμαντες αποκτούν σιγά σιγά μεγαλύτερη σημασία και οδηγούν τον αναγνώστη πιο κοντά στην αλήθεια. Η συγγραφέας καταφέρνει να ενώσει το παρελθόν με το παρόν με τρόπο που δημιουργεί μια ολοκληρωμένη και έντονα δραματική εικόνα.
Παράλληλα με την κύρια υπόθεση που εξελίσσεται στη Γερμανία, υπάρχει και μια δεύτερη γραμμή αφήγησης που αφορά τον ίδιο τον επιθεωρητή Ρούπερτ Κίλερ. Στην Αθήνα εκτυλίσσεται μια διαφορετική ιστορία, μια προσωπική υπόθεση που τον ακολουθεί από το παρελθόν και φαίνεται να τον στοιχειώνει. Δεν πρόκειται για γεγονότα που συνδέονται άμεσα με τις δολοφονίες της κύριας πλοκής, αλλά για μια εξέλιξη που φωτίζει περισσότερο τον χαρακτήρα του και συνεχίζει νήματα που έχουν ξεκινήσει σε προηγούμενα βιβλία της σειράς.
Όσο η ιστορία προχωρά, η ένταση αυξάνεται και οι αποκαλύψεις διαδέχονται η μία την άλλη. Η συγγραφέας κρατά το ενδιαφέρον ζωντανό μέχρι τις τελευταίες σελίδες, οδηγώντας την πλοκή σε ένα φινάλε γεμάτο ανατροπές. Και ενώ πολλά από τα μυστικά της ιστορίας βρίσκουν τη θέση τους, η τελευταία σελίδα αφήνει διακριτικά μια πόρτα ανοιχτή. Μια αίσθηση ότι η ιστορία ίσως να μην έχει τελειώσει πραγματικά. Ότι υπάρχει ακόμη δρόμος μπροστά για τον Ρούπερτ Κίλερ και ότι ένα νέο ταξίδι μπορεί να ξεκινήσει κάπου αλλού, σε έναν διαφορετικό τόπο και με μια νέα αναμέτρηση που ίσως τον περιμένει.
Το "Μην το διαβάσεις" είναι ένα βιβλίο που βασίζεται στην προσεκτικά δομημένη πλοκή, στη σκοτεινή ατμόσφαιρα και στις σταδιακές αποκαλύψεις. Ένα ελληνικό θρίλερ που διαβάζεται με ενδιαφέρον και επιβεβαιώνει ότι η Κλαίρη Θεοδώρου γνωρίζει καλά πώς να χτίζει ιστορίες που κρατούν τον αναγνώστη μέχρι την τελευταία σελίδα.
κάθε φορά η συγγραφέας καταφέρνει να μας ξαφνιάσει με την βιαιότητα των εγκλημάτων αλλά και την άκρως ανατρεπτική καλοστημένη πλοκή της και τους φοβερούς χαρακτήρες το μην το διαβάσεις μεταφράζεται για μένα διάβασε το οπωσδήποτε
Εγώ θα σου πω ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ ΧΘΕΣ, έστω προχθές δεν θα παρεξηγηθώ (μάλλον).
Νέο βιβλίο από την Κλαίρη Θεοδώρου οπότε μια νέα υπόθεση για τον επιθεωρητή Ρούμπερτ Κίλερ και την συνεργάτιδα του Ντανιέλα Τσο.
Ένα καρύδι. Ένα όχι και τόσο καλά ξυσμένο μολύβι. Ένα κόκκαλο από μπούτι κοτόπουλου. Μία παλιά σφουγγαρίστρα. Μία σελίδα χαρτί, κομμένη προσεκτικά από ένα βιβλίο που υπήρχε ανέκαθεν στη βιβλιοθήκη.
Το μόνο σίγουρο είναι πως μετά από τούτο το βιβλίο κάποια αντικείμενα δεν θα τα ξανά δω με τον ίδιο τρόπο, ίσως πιο... καχύποπτα.
Καθόλου άσχετα μεταξύ τους δεν είναι αυτά τα αντικείμενα καθώς χρησιμοποιήθηκαν για την δολοφονία μιας ολόκληρης οικογένειας. Μια υπόθεση που από την αρχή γεννά ερωτήματα και μοιάζει σχεδόν αδύνατο να εξηγηθεί.
Αναδρομές στο παρελθόν κι' εγκλήματα που έχουν γίνει με παρόμοιο τρόπο.
Ταυτόχρονα με την βασική υπόθεση, έχουμε και την ζωή του επιθεωρητή Κίλερ. Σε αυτό το σημείο θα βοηθούσε να έχετε διαβάσει τις προηγούμενες ιστορίες για να μην σας έρθει απότομα κανένα σποιλερ.
Η συγγραφέας καταφέρνει ανάμεσα σε αναδρομές παρελθόν παρόν, σε παρέλαση χαρακτήρων να κρατάει και το ενδιαφέρον του αναγνώστη και την ένταση στα ύψη αλλά και να μη χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί την μάνα!
Πολλές φορές αναφώνησα, τέλεια θυμάμαι ποιος είσαι εσύ 😂
Εσύ που διαβάζεις το συγκεκριμένο είδος και πιστεύεις ότι τα έχεις διαβάσει όλα, αμ δε! Θα πω μόνο ότι κάθε φορά με αφήνει άφωνη η συγγραφέας όχι μόνο με τα εγκλήματα αλλά και με τις ιστορίες που έχει χτίσει σε αυτά!
Πως συνδέεται ένα καρύδι, ένα όχι και τόσο καλά ξυσμένο μολύβι, ένα κόκαλο από μπούτι κοτόπουλου, μία παλιά σφουγγαρίστρα και μία σελίδα χαρτί; Ως μέσα αφανισμού μίας οικογένειας.
Ο Ρουπέρτ Κίλερ μαζί με την συνεργάτιδα του Ντανιέλα Τσο θα έρθουν αντιμέτωπη με μία σκοτεινή ιστορία που τα ερωτηματικά που θα προκύπτουν όπως και οι αμφιβολίες που θα έχουν θα τους δυσκολέψουν στο να βρουν την λύση του αινίγματος.
Το τελευταίο περιστατικό με τα τυχαία αντικείμενα θα τους κάνει να αναζητήσουν στο παρελθόν ανάλογα εγκλήματα που έγιναν. Η παράλληλη ιστορία που εκτυλίσσεται στο ανάγνωσμα έχει σχέση με το παρελθόν του επιθεωρητή που σχετίζεται με τους προσωπικούς του δαίμονες.
Η Κλαίρη Θεοδώρου δημιούργησε μία συγκλονιστική ιστορία που σε κερδίζει με την κλιμακούμενη ένταση της, τις ανατροπές του και η επιτυχία του κρύβεται στην ανάλυση και στο χτίσιμο των χαρακτήρων. Οι αναδρομές στο παρελθόν βοήθησαν στο να γνωρίσουμε την αλήθεια και τα κίνητρα του δολοφόνου. Το στοιχείο που μου άρεσε είναι ότι μάθαμε καλύτερα τον επιθεωρητή και αναμετρηθήκαμε με τις αγωνίες που έχει στην προσωπική του ζωή.
Αν και το βιβλίο σας λέει «Μην το διαβάσεις» εσείς αγνοήστε την απαγόρευση και γνωρίστε την εξαιρετική Κλαίρη Θεοδώρου στην πιο δυνατή συγγραφική στιγμή της.
Αγάπησα τη γραφή της Κλαίρης από το Εκείνος και Εκείνη. Αυτό το βιβλίο της ξεπέρασε κάθε προσδοκία μου. Μέχρι και τη τελευταία σελίδα η μία ανατροπή διαδεχόταν την άλλη. Ανυπομονώ για το επόμενο ειλικρινά.... Respect!!! 😀
Πρόκειται για το 5ο προσωπικό της αστυνομικό και το 3ο όπου πρωταγωνιστής είναι ο επιθεωρητής Ρούπερτ Κίλερ μαζί με τη συνεργάτιδά του Ντανιέλα Τσο. Τον Κίλερ τον γνωρίσαμε στο «Εκείνος και Εκείνη». Η Κλαίρη σύστησε στο ελληνικό κοινό έναν άνθρωπο με βαρύ παρελθόν, σοβαρά προβλήματα καθώς ήταν αντιμέτωπος με μια σπάνια μορφή νεανικής άνοιας, αλλά ευφυή και έτοιμο να αντιμετωπίσει κάθε πρόκληση. Στη συνέχεια, τον αγαπήσαμε με το «Σ΄αγαπώ μέχρι θανάτου», καθώς μας αποκαλύφθηκαν στοιχεία που δεν γνωρίζαμε. Στο νέο της αυτό βιβλίο ήρθε η ώρα να μπούμε πιο βαθιά μέσα στον κόσμο του και την ψυχοσύνθεσή του. Διότι η Κλαίρη εξελίσσει και ωριμάζει τους ήρωες της. Τόσο ο Ρούπερτ Κίλερ, όσο και η συνεργάτιδά του και βοηθός της, την οποία ο Ρούπερτ νιώθει ως οικογένειά του, Ντανιέλα Τσο, αναπτύσσονται ως χαρακτήρες και προσωπικότητες, καθώς η Κλαίρη, παράλληλα με την εξέλιξη της ιστορίας της, μας χαρίζει μια άρτια τομή στη ψυχοσύνθεσή τους. Διότι αυτό είναι το πιο σημαντικό για ένα αστυνομικό βιβλίο, να μην χάνεις το βάθος ενός χαρακτήρα στο όνομα της εξέλιξης της δράσης. Και η συγγραφέας σ΄αυτό το ζήτημα δεν κάνει εκπτώσεις. Πλοκή και ανάπτυξη χαρακτήρων αλληλοσυμπληρώνονται και καλλιεργούνται εξίσου, αφήνοντας ικανοποιημένο και τον πιο απαιτητικό αναγνώστη. Με δεξιοτεχνικό τρόπο γραφής, η συγγραφέας αναπτύσσει τόσο το πρόβλημα που έχει να αντιμετωπίσει ο Κίλερ με δικά του ζητήματα, όσο και ένα έγκλημα που η αστυνομία αδυνατεί να εξηγήσει. Μέσα από τις εξελίξεις στο παρόν, τις ανατροπές που έρχονται από το μακρινό παρελθόν και την επίσκεψη του Κίλερ στην Αθήνα, μερικούς μήνες πριν την υπόθεση που ερευνά, υφαίνεται η αλήθεια, την οποία μπορείς να αντικρίσεις μόνο στο τέλος, όταν πλέον όλες οι κλωστές έχουν μπει στη θέση τους και αφού κάνεις ένα βήμα πίσω. Κάθε λεπτομέρεια έχει σημασία. Κάθε περιγραφή έρχεται για να σου προσφέρει κάτι παραπάνω. Κάθε στοιχείο προκύπτει έξυπνα αλλά και καλοδουλεμένα ώστε να μην υπάρχουν απορίες, ερωτηματικά και δεύτερες σκέψεις. Το έχω γράψει και στο παρελθόν, η Κλαίρη ταιριάζει απόλυτα στο αστυνομικό και το αστυνομικό ταιριάζει στην Κλαίρη. Ιδιαίτερα ο τρόπος με τον οποίο χειρίζεται τις καταστάσεις, το βάθος που δίνει μέσα από ιστορικές αναφορές και η σημασία στη λεπτομέρεια, κάνουν τα βιβλία της μοναδικά. Κλαίρη, περιμένω με αγωνία το επόμενο βιβλίο σου και, ναι, θέλω ξανά τον Κίλερ πρωταγωνιστή!
"Μην το διαβάσεις" είναι ο τίτλος του νέου αστυνομικού μυθιστορήματος της Κλαίρης Θεοδώρου το οποίο, στην πραγματικότητα, θα έπρεπε να λέγεται "Διάβασέ το οπωσδήποτε". Άλλωστε, τα "μην" και τα "δεν" υπάρχουν για να μας "ερεθίζουν" και να μας ωθούν, αν όχι πάντοτε, αρκετές φορές, στο να πράξουμε όλα όσα οι αρνητικές προτροπές θέλουν να μας κρατήσουν μακριά τους -και ορισμένες φορές, ίσως και ηθελημένα, σαν να "παίζουν" με το υποσυνείδητό μας. Και κάπως έτσι, "παίζει" μαζί μας και το βιβλίο αυτό, που την ίδια στιγμή που μας προτρέπει να μην το διαβάσουμε, μας προσκαλεί να κάνουμε το ακριβώς αντίθετο.
Ένα καρύδι, ένα όχι και τόσο καλά ξυσμένο μολύβι, ένα κόκαλο από μπούτι κοτόπουλου, μια παλιά σφουγγαρίστρα και μια σελίδα χαρτί κομμένη από ένα βιβλίο. Αντικείμενα που μοιάζουν παντελώς άσχετα και ασύνδετα μεταξύ τους τα οποία, όμως, αποτελούν τα μέσα που χρησιμοποιήθηκαν προκειμένου να δολοφονηθούν τα μέλη μιας ολόκληρης οικογένειας. Μια υπόθεση που δεν μοιάζει εύκολο να λυθεί, με τους επιθεωρητές να συνειδητοποιούν πως παρόμοια εγκλήματα έχουν συμβεί και στο παρελθόν, συνδέοντάς τα με έναν παράδοξο τρόπο με το παρόν. Ο επιθεωρητής Ρούπερτ Κίλερ, επικεφαλής της υπόθεσης, μαζί με τη συνεργάτιδά του Ντανιέλα Τσο, καλούνται να βρουν την απάντηση στην πιο αινιγματική υπόθεση της καριέρας τους, με το παρελθόν του πρώτου να επιστρέφει βίαια, φέρνοντάς τον αντιμέτωπο με τους δαίμονές του.
Ο αφηγηματικός ρυθμός είναι γρήγορος, με σύντομα κεφάλαια και έντονες συναισθηματικές μεταπτώσεις, διατηρώντας αμείωτο το ενδιαφέρον μας καθ' όλη τη διάρκεια της αναγνωστικής εμπειρίας. Η πλοκή είναι γεμάτη ανατροπές και υπαινιγμούς, με την ιστορία να μην είναι ποτέ απόλυτα ξεκάθαρη και με κάθε νέο στοιχείο και αποκάλυψη που έρχεται στο φως να ανατρέπει τα έως τότε δεδομένα. Η γραφή είναι απλή και άμεση, με τη συγγραφέα να μην αναλώνεται σε περιττές περιγραφές, γεγονός που καθιστά το βιβλίο ευκολοδιάβαστο αλλά ταυτόχρονα έντονα καθηλωτικό, και σε αυτό συμβάλει και η ατμόσφαιρά του, που είναι χτισμένη έτσι ώστε να εντείνεται συνεχώς η αγωνία μας.
Οι ήρωες παρουσιάζονται με ιδιαίτερα ρεαλιστικό τρόπο. Έχουν τις προσωπικές τους ανασφάλειες, ο καθένας κρύβει καλά τα δικά του μυστικά και έρχονται σε μια πληθώρα εσωτερικών συγκρούσεως, στοιχεία που τους κάνουν πιο οικείους απέναντι στους αναγνώστες, αφού βρίσκουν πολλά στοιχεία με τα οποία μπορούν να ταυτιστούν, είτε σε μικρότερο είτε σε μεγαλύτερο βαθμό. Και μέσα από τις σχέσεις και την αλληλεπίδραση των χαρακτήρων, όσο η πλοκή αναπτύσσεται και εξελίσσεται, θίγονται ζητήματα όπως είναι οι ανθρώπινες σχέσεις, η έννοια της εμπιστοσύνης, ο φόβος που προκαλεί το άγνωστο, αλλά και η δύναμη των λέξεων και το πως αυτές μπορούν να μας καθορίσουν με τρόπους που ίσως να μην φανταζόμασταν καν.
Συνολικά, το "Μην το διαβάσεις" είναι ένα σύγχρονο ψυχολογικό θρίλερ, που κινείται σε δύο διαφορετικές χρονικές αφηγήσεις, και που από τις πρώτες κιόλας σελίδες καταφέρνει να χτίσει μια ατμόσφαιρα μυστηρίου και έντασης. Ο ίδιος ο τίτλος λειτουργεί προκλητικά και ειρωνικά, προσφέροντάς μας τελικά μια ιστορία που κινείται διαρκώς ανάμεσα στα όρια της αλήθειας και του φόβου. Οι ψυχολογικές εντάσεις, το μυστήριο και οι προβληματισμοί που προκύπτουν μέσα από την αφήγηση, δημιουργούν ένα πολύ ενδιαφέρον κράμα, που σε συνδυασμό με την ανατρεπτική και αγωνιώδη του διάθεση, προσφέρουν ένα άκρως απολαυστικό αποτέλεσμα.
''ΜΗΝ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΕΙΣ… αν αντέχεις να ζήσεις χωρίς να γνωρίζεις. ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ… αν αντέχεις να ζήσεις γνωρίζοντας."
Ας είμαστε ειλικρινείς. Η ανυπότακτη και αντάρτικη ανθρώπινη φύση -σε πείσμα των όποιων κανόνων και διδαχών προς γνώση και συμμόρφωση- φυσικά και θα εναντιωθεί σε οτιδήποτε μπορεί να ακουστεί ως αποτρεπτικό. Εννοείται ότι κάθε ''μη(ν)'' μπροστά από κάθε πρόταση μοιάζει σαν προτροπή προς ανυπακοή αντί για προσταγή προς υπακοή. Στα αυτιά πολλών ανθρώπων αυτό το ''μη(ν)'' δεν ακούγεται/ορίζεται ως κάτι που μπορεί να μας αποτρέψει από οποιονδήποτε κίνδυνο, αλλά ως το απαραίτητο έναυσμα/σινιάλο/κίνητρο -πείτε το όπως επιθυμείτε- για να ''σπάσουμε'' τα όποια αόρατα δεσμά και όρια. Οπότε, ο τίτλος του καινούργιου αστυνομικού μυθιστορήματος της συγγραφέως Κλαίρης Θεοδώρου (κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός), ''Μην το διαβάσεις'', δε θα μπορούσε να μην έχει το αντίθετο ( ; ) από το επιθυμητό αποτέλεσμα που δηλώνει. Ή μήπως όχι; Μήπως είναι, τελικά, μία εύστοχη και συγκαλυμμένη πρό(σ)κληση; Προφανώς και οι απαντήσεις μας περιμένουν μέσα στις σελίδες του βιβλίου...
''Κάθε απαγόρευση κρύψει την ψευδαίσθηση της επιλογής. Μην αγαπήσεις. Μην εμπιστευτείς. Μην πιστέψεις πως ο κόσμος που γνώριζες έχει τελειώσει. Μη νομίσεις ότι μπορείς να ξεφύγεις. ΜΗΝ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΕΙΣ…"
Η συγγραφέας έχει αποδείξει ότι έχει τον τρόπο της με τις λέξεις και ξέρει το πώς πρέπει να κινήσει το ενδιαφέρον του αναγνωστικού κοινού. Σε αυτό το πέμπτο αστυνομικό της μυθιστόρημα με μία γραφή ώριμη και σίγουρη για τα λεγόμενά της και κυρίως για το πού και το πώς θα μας οδηγήσει μέσα στον λαβύρινθο του μυστήριου της παρούσας ιστορίας, ξεκινά με μία αρκετά δυνατή σκηνή την ''εισαγωγή'' μας σε όλο το κλίμα της υπόθεσης. Κι εκεί που νομίζεις ότι το μυστήριο θα κρατήσει τον ίδιο ρυθμό, το σκηνικό σαν να αλλάζει. Να γίνεται φαινομενικά πιο ήπιο και καθώς κυλούν οι σελίδες να ''παίζει'' με την ψυχολογία και την αντοχή των όποιων νεύρων μας και να φαντάζει σαν την άμμο που ''τρέχει'' βασανιστικά αργά μέσα στην κλεψύδρα. Όχι! Μη βιαστείτε να κρίνετε το βιβλίο σαν άνευρο. Υπάρχουν βαθύτεροι κι αναγκαίοι λόγοι που παίρνει αυτήν τη μορφή. Πρέπει να συγκρατείτε κάθε πληροφορία που σας δίνετε, ακόμη και την πιο μικρή και σχεδόν ανούσια. Κι αυτό, διότι θα έρθει εκείνη η στιγμή που καθεμία από αυτές θα μπει στη θέση που της αναλογεί και μπροστά σας θα στέκει μία εικόνα πλήρης που θα βγάζει νόημα...
''Ένα καρύδι, ένα όχι και τόσο καλά ξυσμένο μολύβι, ένα κόκκαλο από μπούτι κοτόπουλου, μια παλιά σφουγγαρίστρα και μία σελίδα χαρτί, κομμένη προσεκτικά από ένα βιβλίο που υπήρχε ανέκαθεν στη βιβλιοθήκη χωρίς να το έχει όμως διαβάσει ποτέ κανείς. Ένα νησί με έξι ώρες πλημμυρίδα και έξι ώρες άμπωτη. Μια οικογένεια Εβραίων που περνάει είκοσι χρόνια κλεισμένη σε ένα υπόγειο. Και μια γυναίκα τσακισμένη, που ισχυρίζεται πως έχει σκοτώσει την οικογένειά της." (Από το οπισθόφυλλο)
Είναι αναμφισβήτητο γεγονός ότι δε χρειάζεται να ''γυρίσει'' και να κοιτάξει κάποιος/α πίσω στο παρελθόν για να μπορέσει μόνο να φανταστεί το μέλλον, μα και για ν�� βρει τα βαθύτερα κίνητρα/αίτια πράξεων και σκέψεων - ακόμη κι διαφόρων εγκλημάτων εκδίκησης του σήμερα που φαίνονται σαν να μη συνδέονται με κάποιον τρόπο μεταξύ τους. Καλώς, ή, κακώς, η εκδίκηση δεν παίρνεται, πάντα, από το άτομο που μπορεί να έχει αδικηθεί, μα μήτε και τη βιώνει το άτομο το οποίο μπορεί να έχει αδικήσει κάποια στιγμή στη ζωή του. Πόσο σίγουροι/ες είμαστε, λοιπόν, ότι δεν μπορεί να ισχύει το όποιο προφανές; Πόσο εξυπνότεροι/ες θέλουμε να πιστεύουμε ότι είμαστε θεωρώντας ότι πάντα θα υπάρχει κάτι άλλο πιο βαθύ απ'αυτό που βλέπουμε κι ακούμε;
''Ο επιθεωρητής Ρούπερτ Κίλερ αναλαμβάνει μαζί με τη συνεργάτιδά του Ντανιέλα Τσο την πιο αινιγματική υπόθεση της καριέρας τους την ώρα που εκείνος καλείται να παλέψει με τον μεγαλύτερο δαίμονα όλων: τον ίδιο του τον εαυτό· και τις καταστροφικές του πράξεις που κάποιος φροντίζει να του θυμίσει." (Από το οπισθόφυλλο)
Θα είμαι ειλικρινής μαζί σας. Όσο μη αρεστό βρήκα το πρώτο μισό κομμάτι του βιβλίου, το δεύτερο μισό μέχρι και το τέλος ήρθε να με ανταμείψει και με το παραπάνω. Οι εξελίξεις γίνονται πιο καθηλωτικές, οι ανατροπές διαδέχονται η μία την άλλη σχεδόν σε κάθε σελίδα του βιβλίου και οδηγούμαστε προς ένα φινάλε που δε θα μπορούσε -κατά την υποκειμενική μου γνώμη- να υπάρξει πιο ιδανικό. Οι ''δαίμονες'' αποδεικνύουν ότι μπορούν να λάβουν πολλές μορφές, να μας παραπλανήσουν και να πάρουν ένα κομμάτι της σκέψης μας και να μας κάνουν να ζούμε δέσμιοι/ες των ερινύων και να ψέγουμε τους εαυτούς μας για το πώς, εντέλει, πιαστήκαμε κορόιδα σε κάτι που ήταν μπροστά στα μάτια μας εξ αρχής, μα αρνούμασταν να το δεχθούμε τυφλωμένοι/ες από την όποια έπαρση της αλαζονείας; Πονηριάς; Ή εξαιτίας της σκέψης ότι δε γίνεται κάποιος/α άλλος/η όχι μόνο να είναι πιο ευφυής από εμάς ώστε να μας ''νικήσει''; Φυσικά και δε θα σας απαντήσω, αλλά θα σας προτρέψω να αναζητήσετε και να διαβάσετε το βιβλίο και να βγάλετε τα δικά σας συμπεράσματα... Καλή ανάγνωση.
Μην το διαβάσεις, αν δεν αντέχεις την αρρωστημένη βία. Μην το διαβάσεις, αν έχεις προβλήματα μνήμης (όπως ο πρωταγωνιστής), αφού τα πρόσωπα και τα γεγονότα είναι σχετικά πολλά. Διάβασέ το, αν θέλεις να περάσεις στιγμές αχαλίνωτης αγωνίας σε κάθε σελίδα, ειδικά μετά τη μέση. Διάβασέ το, αν δεν θέλεις να χάσεις ένα από τα κορυφαία ελληνικά αστυνομικά μυθιστορήματα.
Η Κλαίρη, έχει αναμείξει στις σωστές αναλογίες μυστήριο, δράση, ανατροπή, ψυχογράφημα και ιστορία και, με λίγη παραπάνω δόση φρίκης, έχει σκαρώσει ένα μυθιστόρημα, μέσα στο οποίο αναγκάζεσαι ως αναγνώστης συνεχώς να αναρωτιέσαι: «Πώς το σκέφτηκε αυτό;»
Σημεία που ξεχώρισα: 1. Η ιστορία της εβραϊκής οικογενείας στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, που θα μπορούσε να σταθεί και μόνη της, ως ένα εξαίσιο διήγημα.
2. Η ευφυέστατη χρήση της ιστορίας των νεκρικών φωτογραφιών του 19ου αιώνα για την εξιχνίαση της αλήθειας.
3. Η χρήση του μεταπολεμικού γερμανικού κόμπλεξ απέναντι σε οτιδήποτε εβραϊκό, ως εξήγηση για τις ενέργειες της αστυνομίας.
Γενικά η έρευνα που έχει κάνει η συγγραφέας είναι εκπληκτικού πλάτους και βάθους και το αποτέλεσμα θαυμαστό.
Μετά από αρκετές απόπειρες ανάγνωσης βιβλίων που είτε άφηνα στη μέση είτε διάβαζα με πίεση για να τα τελειώσω, ανήμερα της κυκλοφορίας του αγόρασα το βιβλίο αυτό, σε πείσμα του τίτλου του. Αν και δηλώνω λάτρης της γραφής της Κλαίρης Θεοδώρου, πάντα είμαι φειδωλή στα συναισθήματα μου, όταν ξεκινώ ένα καινούργιο βιβλίο. Αν και δεν ήταν εύκολες οι μέρες που προηγήθηκαν για μένα, το βιβλίο αυτό με βοήθησε να επιστρέψω με θέρμη στο μεταμεσονύχτιο διάβασμα, κρατώντας το ενδιαφέρον μου αμείωτο από την πρώτη του σελίδα μέχρι την τελευταία του. Λατρεμένος ντετέκτιβ ο Κίλερ και τοπίο τα παλιά μου "γλωσσικά" γερμανικά λημέρια. Η γραφή άρτια, μπορώ να πω ότι εντυπωσιάστηκα ακόμη περισσότερο από το προηγούμενο "Σ'αγαπώ μέχρι θανάτου", η πλοκή σε κρατάει καθηλωμένο να αναμένεις την έκβαση της ιστορίας. Μία έκβαση που είναι τόσο ιδιαίτερη, τόσο έξυπνη και που αφήνει υλικό για σκέψη. Με δύο λόγια, ένα πραγματικό Page turner όχι χάριν κολακείας, αλλά με το χέρι στην καρδιά.
Ένα σκοτεινό αστυνομικό θρίλερ που βασίζεται σε μια προσεκτικά δομημένη πλοκή και στην αργή, αλλά ουσιαστική αποκάλυψη των γεγονότων. Η ιστορία ξεκινά με ένα παράξενο και σχεδόν αλλόκοτο έγκλημα, χτίζοντας από νωρίς έντονο μυστήριο, ενώ σταδιακά συνδέει το παρελθόν με το παρόν με τρόπο που ενισχύει τη δραματικότητα. Το πρώτο μισό κινείται πιο αργά, όμως το δεύτερο αποζημιώνει με την ένταση και τις ανατροπές. Οι χαρακτήρες, ιδιαίτερα ο επιθεωρητής, αποκτούν βάθος, οδηγώντας σε ένα δυνατό φινάλε που αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο συνέχειας...
Παρακολουθώ την γραφή της Κλαίρης Θεοδώρου πολλά χρόνια. Και έχοντας διαβάσει αυτό το βιβλίο, καταλήγω ότι η γραφή της βρίσκεται στην καλύτερη, την πιο ώριμη στιγμή της.