What do you think?
Rate this book
Tot we elkaar weerzien
Hamburg, 1941. Het leven van de achttienjarige Joodse Anna staat al jaren op zijn kop. Haar vader mag niet meer werken, hun prachtige huis is onder dwang verkocht en nu wordt ze met haar ouders en broertje op transport naar het oosten gezet. Haar hoop op een betere toekomst verdwijnt als ze in Minsk aankomen en in het overvolle getto worden opgesloten. Al snel merkt Anna wat haar nieuwe leven inhoudt. Als ze na vele ontberingen de kans krijgt om zich aan te sluiten bij het verzet, grijpt ze die met beide handen aan.
Amstelveen, 2000. Anna van Buuren geniet van het wekelijkse bezoek van haar dochter en kleindochter als het meisje haar vraagt om mee te werken aan een schoolproject. Ze wil haar oma interviewen over haar leven in de oorlog, maar Anna heeft haar herinneringen zorgvuldig weggestopt. Geconfronteerd met haar verleden boekt ze in een opwelling een ticket naar Minsk, waar ze samen met de jonge gids Lina een reis naar het verleden aflegt. Zal ze het aandurven om haar verborgen herinneringen te delen met haar kleindochter?
Amstelveen, 2000. Anna van Buuren geniet van het wekelijkse bezoek van haar dochter en kleindochter als het meisje haar vraagt om mee te werken aan een schoolproject. Ze wil haar oma interviewen over haar leven in de oorlog, maar Anna heeft haar herinneringen zorgvuldig weggestopt. Geconfronteerd met haar verleden boekt ze in een opwelling een ticket naar Minsk, waar ze samen met de jonge gids Lina een reis naar het verleden aflegt. Zal ze het aandurven om haar verborgen herinneringen te delen met haar kleindochter?
338 pages, Kindle Edition
First published March 31, 2026
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 22 of 22 reviews
May 30, 2026
Aline van Wijnen startte haar carrière als auteur met feelgood verhalen. Maar na haar eerste historische roman Het geheime kistje van Elle, die ontzettend goed onthaald werd, volgden al snel andere verhalen binnen dit genre, zoals De verloren dromen van Valeria en Rachels Wens. Het eetcafé op de hoek verscheen aanvankelijk als luisterboek bij Story, maar door de grote vraag van haar lezers verscheen deze uiteindelijk vorig jaar ook in boekvorm.
Door het grote succes van Aline’s verhalen in België en Nederland heeft de auteur besloten zich nu voltijds op het schrijverschap te richten. Tot we elkaar weerzien is haar meest recente boek en is gebaseerd op de gebeurtenissen rond het getto van Minsk.
‘Alleen de beelden van hun laatste dagen jaag ik altijd weg. De beelden die mijn geheugen me de laatste tijd steeds vaker voorschotelt alsof ik niets te kiezen heb.’
1941, de Joodse Anna en haar familie worden in Hamburg op een transport gezet richting het Oosten. Haar vader belooft zijn gezin dat het daar beter zal zijn, dan in het gevaarlijke Hamburg. Eenmaal aangekomen in Minsk krijgen ze een woonplek aangewezen in het overbevolkte getto en worden ze gedwongen zware handenarbeid te verrichten. Anna probeert samen met haar familie te overleven en aan de ontberingen konden ontkomen.
Jaren later, in Amstelveen, heeft Anna’s kleindochter Iris een schoolopdracht. Ze wenst haar grootmoeder te interviewen over de oorlog, maar Anna staat daar niet zo om te springen. Wanneer de herinneringen naar binnen beginnen te sijpelen, besluit Anna naar Minsk af te reizen om de confrontatie met haar verleden aan te gaan.
‘De geur van nieuwe boeken. De kleurrijke kaften om me heen verbergen honderden verhalen. Melancholische en humoristische, met een heerlijk voorspelbare fijne afloop of met een open einde dat je naar je eigen wens kan invullen. Hoe fijn zou het zijn als je je eigen leven als een boek zou kunnen schrijven? Simpelweg herschrijven als een hoofdstuk niet naar tevredenheid is gelukt. ‘
Tot we elkaar weer zien is weeral een pareltje dat uit de pen van Aline van Wijnen stroomde. Het wordt allemaal zo levensecht beschreven en voor mij ook echt herkenbaar.
Zo heeft mijn eigen grootmoeder, die deze periode in Duitsland beleefde, nooit veel willen vertellen hierover. Net zoals het hoofdpersonage Anna. In heel wat verhalen over deze periode ben ik dan ook vaak verbaasd hoe de personages vaak op een makkelijke manier terugblikken naar hun verleden tijdens WOII. Voor mij is Aline dan ook een van de weinige auteurs die hierbij even stilstaat en aangeeft dat niet iedereen even graag deze herinneringen ophaalt. Vaak werden deze ook nog eens door de opgelopen trauma’s uit ons geheugen gewist, en ook dit weet de auteur op een sterke manier neer te zetten, via Anna.
Een oorlog bestaat uit heel wat ontberingen, gruwelen, leed, etc… Maar er zijn ook mensen die opkomen tegen deze onderdrukkingen. Dit kan groots zoals de partizanen en verzetsstrijders, maar het kan ook subtieler. Zoals hier in Tot we elkaar weerzien wordt belicht door Aline. Zo is er het oude vrouwtje dat Anna’s broer een appel schenkt en kapitein Koch die Anna en Ingrid probeert te beschermen. Het is mooi hoe de auteur ook dit deeltje van WOII belicht.
Telkens wanneer ik een boek van Aline oppik, merk ik dat de auteur verder is gegroeid in haar schrijverschap. Haar verhalen worden sterker, diepgaander en haar schrijfstijl krachtiger. Ook haar personages worden steeds meer bijzonder. Tot we elkaar weerzien is een bijzonder verhaal, op een knappe manier weergegeven wat naar meer smaakt. De uiteindelijke plot is bovendien verrassend en had ik niet zien aankomen.
Ik ben al benieuwd naar het volgende verhaal van Aline. 4.5 sterren.
Door het grote succes van Aline’s verhalen in België en Nederland heeft de auteur besloten zich nu voltijds op het schrijverschap te richten. Tot we elkaar weerzien is haar meest recente boek en is gebaseerd op de gebeurtenissen rond het getto van Minsk.
‘Alleen de beelden van hun laatste dagen jaag ik altijd weg. De beelden die mijn geheugen me de laatste tijd steeds vaker voorschotelt alsof ik niets te kiezen heb.’
1941, de Joodse Anna en haar familie worden in Hamburg op een transport gezet richting het Oosten. Haar vader belooft zijn gezin dat het daar beter zal zijn, dan in het gevaarlijke Hamburg. Eenmaal aangekomen in Minsk krijgen ze een woonplek aangewezen in het overbevolkte getto en worden ze gedwongen zware handenarbeid te verrichten. Anna probeert samen met haar familie te overleven en aan de ontberingen konden ontkomen.
Jaren later, in Amstelveen, heeft Anna’s kleindochter Iris een schoolopdracht. Ze wenst haar grootmoeder te interviewen over de oorlog, maar Anna staat daar niet zo om te springen. Wanneer de herinneringen naar binnen beginnen te sijpelen, besluit Anna naar Minsk af te reizen om de confrontatie met haar verleden aan te gaan.
‘De geur van nieuwe boeken. De kleurrijke kaften om me heen verbergen honderden verhalen. Melancholische en humoristische, met een heerlijk voorspelbare fijne afloop of met een open einde dat je naar je eigen wens kan invullen. Hoe fijn zou het zijn als je je eigen leven als een boek zou kunnen schrijven? Simpelweg herschrijven als een hoofdstuk niet naar tevredenheid is gelukt. ‘
Tot we elkaar weer zien is weeral een pareltje dat uit de pen van Aline van Wijnen stroomde. Het wordt allemaal zo levensecht beschreven en voor mij ook echt herkenbaar.
Zo heeft mijn eigen grootmoeder, die deze periode in Duitsland beleefde, nooit veel willen vertellen hierover. Net zoals het hoofdpersonage Anna. In heel wat verhalen over deze periode ben ik dan ook vaak verbaasd hoe de personages vaak op een makkelijke manier terugblikken naar hun verleden tijdens WOII. Voor mij is Aline dan ook een van de weinige auteurs die hierbij even stilstaat en aangeeft dat niet iedereen even graag deze herinneringen ophaalt. Vaak werden deze ook nog eens door de opgelopen trauma’s uit ons geheugen gewist, en ook dit weet de auteur op een sterke manier neer te zetten, via Anna.
Een oorlog bestaat uit heel wat ontberingen, gruwelen, leed, etc… Maar er zijn ook mensen die opkomen tegen deze onderdrukkingen. Dit kan groots zoals de partizanen en verzetsstrijders, maar het kan ook subtieler. Zoals hier in Tot we elkaar weerzien wordt belicht door Aline. Zo is er het oude vrouwtje dat Anna’s broer een appel schenkt en kapitein Koch die Anna en Ingrid probeert te beschermen. Het is mooi hoe de auteur ook dit deeltje van WOII belicht.
Telkens wanneer ik een boek van Aline oppik, merk ik dat de auteur verder is gegroeid in haar schrijverschap. Haar verhalen worden sterker, diepgaander en haar schrijfstijl krachtiger. Ook haar personages worden steeds meer bijzonder. Tot we elkaar weerzien is een bijzonder verhaal, op een knappe manier weergegeven wat naar meer smaakt. De uiteindelijke plot is bovendien verrassend en had ik niet zien aankomen.
Ik ben al benieuwd naar het volgende verhaal van Aline. 4.5 sterren.
April 4, 2026
Echt zo’n mooi, indrukwekkend boek! Het is fictie, maar gebaseerd op daadwerkelijke gebeurtenissen tijdens de tweede wereldoorlog in Minsk. Het was moeilijk om weg te leggen en de laatste 100 bladzijden heb ik in één ruk uitgelezen. Echt een aanrader als je van historische fictie houdt met meerdere verhaallijnen. Aline van Wijnen is echt een ontzettend goede auteur, haar boeken nemen mij altijd helemaal mee en ik zie de beelden echt voor me. En die plottwist op het einde, sow hey, die zag ik niet aankomen. Top gedaan!
May 26, 2026
Ik ben een groot liefhebber van boeken over de tweede wereldoorlog, maar dit verhaal raakte me op de één of andere manier minder dan bijvoorbeeld de andere boeken van Aline over deze periode. Sommige gebeurtenissen waren uiteraard heel verdrietig, maar die werden naar mijn idee onvoldoende uitgediept. Verder zaten er vooral in de verhaallijn waarin Anna op zoek gaat naar haar verleden teveel toevalligheden. Vond ik dan. Het is overigens ook niet zo dat ik het met tegenzin gelezen heb hoor, vooral de stukken over het getto en het verzet van Minsk (wist ik niks van) vond ik heel boeiend.
April 23, 2026
Deze recensie werd eerder gepubliceerd op mijn blog GraagGelezen.
Een hartverscheurende reis naar een verleden dat niet vergeten mag worden.
Aline van Wijnen heeft met Tot we elkaar weerzien een roman geschreven die je niet alleen leest, maar die je ook echt ondergaat. Waar veel oorlogsromans zich concentreren op de bekende locaties in West-Europa, neemt Van Wijnen ons mee naar een minder belicht, maar gruwelijk hoofdstuk uit de geschiedenis: het getto van Minsk.
De roman hanteert een krachtige dubbele verhaallijn.
In het jaar 2000 maken we kennis met de tachtigjarige Anna van Buuren in Amstelveen. Ze leidt een rustig leven, totdat haar kleindochter voor een schoolproject vragen begint te stellen over de oorlog. De jarenlang zorgvuldig weggestopte herinneringen komen in alle heftigheid naar boven, wat Anna tot een impulsief besluit dwingt: ze keert terug naar Minsk.
Tegenover het heden staat het hartverscheurende relaas van de achttienjarige Anna in 1941. Vanuit het mondaine Hamburg wordt zij met haar familie gedeporteerd naar het oosten. De hoop op een beter leven slaat razendsnel om in een bittere overlevingsstrijd in het overvolle, ijskoude getto van Minsk. We volgen haar transformatie van een onschuldig meisje naar een moedige jonge vrouw die zich aansluit bij het verzet.
“Ik kan het gewoonweg niet opbrengen om de waarheid aan mijn broer te vertellen. Als verdoofd kijk ik hoe Mishjka de twee gele sterren die ik op de begraafplaats achterliet uit zijn zak haalt en op de tafel legt.
Het huis is stil. Geen gehuil van de baby van de buren, geen geruzie van het stel achter de muur, geen rennende voetstappen van de Oostenrijkse kinderen in de bovenwoning. Alleen de stilte. De zware, drukkende stilte zonder mama’s stem die ons vraagt om onze handen te wassen, onze kleren op te hangen of het weinige eten te delen. De stem die zegt dat ze van ons houdt.”
Wat deze roman zo sterk maakt, is de historische gelaagdheid. Van Wijnen heeft zich gebaseerd op waargebeurde verhalen, en dat voel je aan alles. Het is duidelijk dat de auteur onderzoek heeft gedaan. De beschrijvingen van de ontberingen in Minsk zijn rauw en confronterend. Je voelt de ijzige kou, de constante angst en de onzekerheid.
Toch is het boek niet louter duisternis. De auteur weet een knappe balans te vinden door ook ruimte te geven aan menselijke verbinding: de kracht van vriendschap en een ontluikende eerste liefde te midden van de chaos.
Lees over de tederheid in het heden: de band tussen grootmoeder en kleindochter brengt een broodnodige zachtheid in het verhaal.
Ondanks de zware thema's leest het boek ontzettend vlot. Van Wijnen schrijft beeldend, waardoor je de wandelingen door het moderne Minsk samen met gids Lina bijna zelf meemaakt.
Het centrale thema van de roman is misschien wel de impact van trauma op de lange termijn. Hoe ga je om met herinneringen die te pijnlijk zijn om te delen? De worsteling van de oude Anna om haar verhaal eindelijk woorden te geven, is herkenbaar en ontroerend. Het laat zien dat een oorlog nooit echt voorbij is zolang de verhalen nog niet zijn verteld.
'Tot we elkaar weerzien' is een eerbetoon aan de veerkracht van de menselijke geest en een noodzakelijke herinnering aan een stuk geschiedenis dat we nooit mogen vergeten.
Bereid je voor op een brok in de keel, een paar tranen, maar bovenal een diepe bewondering voor de moed van Anna. Een verhaal dat nog dagenlang in je hoofd blijft nazingen.
Een hartverscheurende reis naar een verleden dat niet vergeten mag worden.
Aline van Wijnen heeft met Tot we elkaar weerzien een roman geschreven die je niet alleen leest, maar die je ook echt ondergaat. Waar veel oorlogsromans zich concentreren op de bekende locaties in West-Europa, neemt Van Wijnen ons mee naar een minder belicht, maar gruwelijk hoofdstuk uit de geschiedenis: het getto van Minsk.
De roman hanteert een krachtige dubbele verhaallijn.
In het jaar 2000 maken we kennis met de tachtigjarige Anna van Buuren in Amstelveen. Ze leidt een rustig leven, totdat haar kleindochter voor een schoolproject vragen begint te stellen over de oorlog. De jarenlang zorgvuldig weggestopte herinneringen komen in alle heftigheid naar boven, wat Anna tot een impulsief besluit dwingt: ze keert terug naar Minsk.
Tegenover het heden staat het hartverscheurende relaas van de achttienjarige Anna in 1941. Vanuit het mondaine Hamburg wordt zij met haar familie gedeporteerd naar het oosten. De hoop op een beter leven slaat razendsnel om in een bittere overlevingsstrijd in het overvolle, ijskoude getto van Minsk. We volgen haar transformatie van een onschuldig meisje naar een moedige jonge vrouw die zich aansluit bij het verzet.
“Ik kan het gewoonweg niet opbrengen om de waarheid aan mijn broer te vertellen. Als verdoofd kijk ik hoe Mishjka de twee gele sterren die ik op de begraafplaats achterliet uit zijn zak haalt en op de tafel legt.
Het huis is stil. Geen gehuil van de baby van de buren, geen geruzie van het stel achter de muur, geen rennende voetstappen van de Oostenrijkse kinderen in de bovenwoning. Alleen de stilte. De zware, drukkende stilte zonder mama’s stem die ons vraagt om onze handen te wassen, onze kleren op te hangen of het weinige eten te delen. De stem die zegt dat ze van ons houdt.”
Wat deze roman zo sterk maakt, is de historische gelaagdheid. Van Wijnen heeft zich gebaseerd op waargebeurde verhalen, en dat voel je aan alles. Het is duidelijk dat de auteur onderzoek heeft gedaan. De beschrijvingen van de ontberingen in Minsk zijn rauw en confronterend. Je voelt de ijzige kou, de constante angst en de onzekerheid.
Toch is het boek niet louter duisternis. De auteur weet een knappe balans te vinden door ook ruimte te geven aan menselijke verbinding: de kracht van vriendschap en een ontluikende eerste liefde te midden van de chaos.
Lees over de tederheid in het heden: de band tussen grootmoeder en kleindochter brengt een broodnodige zachtheid in het verhaal.
Ondanks de zware thema's leest het boek ontzettend vlot. Van Wijnen schrijft beeldend, waardoor je de wandelingen door het moderne Minsk samen met gids Lina bijna zelf meemaakt.
Het centrale thema van de roman is misschien wel de impact van trauma op de lange termijn. Hoe ga je om met herinneringen die te pijnlijk zijn om te delen? De worsteling van de oude Anna om haar verhaal eindelijk woorden te geven, is herkenbaar en ontroerend. Het laat zien dat een oorlog nooit echt voorbij is zolang de verhalen nog niet zijn verteld.
'Tot we elkaar weerzien' is een eerbetoon aan de veerkracht van de menselijke geest en een noodzakelijke herinnering aan een stuk geschiedenis dat we nooit mogen vergeten.
Bereid je voor op een brok in de keel, een paar tranen, maar bovenal een diepe bewondering voor de moed van Anna. Een verhaal dat nog dagenlang in je hoofd blijft nazingen.
April 18, 2026
Veronique las 'Tot we elkaar weerzien', geschreven door Aline van Wijnen.
Haar mening lees je hieronder. ⬇️
Hamburg, 1941. Anna wordt samen met haar ouders en haar broertje Matthias op transport gezet naar Minsk. Daar worden ze, samen met vele andere Joden, in een getto geplaatst. Ze moeten hard werken en krijgen amper te eten.
Amstelveen, 2000. Anna van Buuren wordt door haar kleindochter gevraagd om mee te werken aan een interview voor school over de oorlogservaringen van de opa en oma's van de kinderen. Anna heeft nog nooit over de oorlog gesproken en wil dat ook niet. Maar dan neemt ze een impulsief besluit en boekt ze een ticket naar Minsk. Waar ze terug gaat naar haar herinneringen.
De historische romans van Aline durf ik eigenlijk altijd ongezien op te pakken. Het is, voor mij eigenlijk altijd een echte mustread. Dus ik begon weer met veel enthousiasme aan dit boek. En ik werd wederom niet teleurgesteld. Wat weet Aline toch iedere keer weer een boeiend verhaal te schrijven.
Ondanks dat ik al veel boeken over de tweede wereldoorlog gelezen heb, kom ik toch iedere keer weer verhalen tegen van gebeurtenissen waar ik nog niks van wist. Zo was het voor mij onbekend dat er in Minsk een getto geweest is en na het verhaal gelezen te hebben, werd dit inderdaad in de doofpot gestopt.
Het verhaal heeft twee verhaallijnen. De hedendaagse verhaallijn die in 2000 afspeelt en de verhaallijn in het verleden, die zich tijdens de tweede wereldoorlog afspeelt. Deze verhaallijnen laat Aline op een mooie manier in elkaar overlopen.
Zoals we van Aline gewend zijn, heeft ze uitgebreid research gedaan. Hierdoor krijgt het verhaal nog meer diepgang.
Gedurende het verhaal merk je dat Aline weet waar ze over schrijft, ze weet het hedendaagse Minsk zo te beschrijven dat ik het gevoel had, dat ik samen met Anna en haar gids Lina, door Minsk wandelde.
De personages zijn realistisch neergezet. Zo zag ik, vooral in de verhaallijn in het verleden, de personages levendig voor me. Ik heb het straatschoffie Mishjka echt in mijn hart gesloten. Hij was onverschrokken, wist vanalles te regelen, en ondanks zijn jonge leeftijd werkte hij al volop voor het verzet.
Het verhaal gaat niet alleen over de oorlog, maar ook over spijt, schuldgevoel, trauma's en uiteraard verdriet en gemis. Dit is wel mooi afgewisseld met momenten van vriendschap, familie en geluksmomentjes.
Als je denkt dat het verhaal naar een rustig einde toe werkt, weet Aline mij als lezer te verrassen door een plottwist toe te voegen, waardoor ze laat zien hoeveel liefde Anna in zich had, ondanks de gruwelijkheden die ze meemaakte.
Het is een verhaal wat verteld moest worden en dit heeft Aline op zo'n unieke en mooie wijze gedaan dat het een verhaal is dat gelezen moet worden, maar wat je nog meer wilt lezen. Een echte mustread.
Dit boek ontvingen wij van uitgeverij Boekerij. Dit beïnvloedt onze mening niet.
Haar mening lees je hieronder. ⬇️
Hamburg, 1941. Anna wordt samen met haar ouders en haar broertje Matthias op transport gezet naar Minsk. Daar worden ze, samen met vele andere Joden, in een getto geplaatst. Ze moeten hard werken en krijgen amper te eten.
Amstelveen, 2000. Anna van Buuren wordt door haar kleindochter gevraagd om mee te werken aan een interview voor school over de oorlogservaringen van de opa en oma's van de kinderen. Anna heeft nog nooit over de oorlog gesproken en wil dat ook niet. Maar dan neemt ze een impulsief besluit en boekt ze een ticket naar Minsk. Waar ze terug gaat naar haar herinneringen.
De historische romans van Aline durf ik eigenlijk altijd ongezien op te pakken. Het is, voor mij eigenlijk altijd een echte mustread. Dus ik begon weer met veel enthousiasme aan dit boek. En ik werd wederom niet teleurgesteld. Wat weet Aline toch iedere keer weer een boeiend verhaal te schrijven.
Ondanks dat ik al veel boeken over de tweede wereldoorlog gelezen heb, kom ik toch iedere keer weer verhalen tegen van gebeurtenissen waar ik nog niks van wist. Zo was het voor mij onbekend dat er in Minsk een getto geweest is en na het verhaal gelezen te hebben, werd dit inderdaad in de doofpot gestopt.
Het verhaal heeft twee verhaallijnen. De hedendaagse verhaallijn die in 2000 afspeelt en de verhaallijn in het verleden, die zich tijdens de tweede wereldoorlog afspeelt. Deze verhaallijnen laat Aline op een mooie manier in elkaar overlopen.
Zoals we van Aline gewend zijn, heeft ze uitgebreid research gedaan. Hierdoor krijgt het verhaal nog meer diepgang.
Gedurende het verhaal merk je dat Aline weet waar ze over schrijft, ze weet het hedendaagse Minsk zo te beschrijven dat ik het gevoel had, dat ik samen met Anna en haar gids Lina, door Minsk wandelde.
De personages zijn realistisch neergezet. Zo zag ik, vooral in de verhaallijn in het verleden, de personages levendig voor me. Ik heb het straatschoffie Mishjka echt in mijn hart gesloten. Hij was onverschrokken, wist vanalles te regelen, en ondanks zijn jonge leeftijd werkte hij al volop voor het verzet.
Het verhaal gaat niet alleen over de oorlog, maar ook over spijt, schuldgevoel, trauma's en uiteraard verdriet en gemis. Dit is wel mooi afgewisseld met momenten van vriendschap, familie en geluksmomentjes.
Als je denkt dat het verhaal naar een rustig einde toe werkt, weet Aline mij als lezer te verrassen door een plottwist toe te voegen, waardoor ze laat zien hoeveel liefde Anna in zich had, ondanks de gruwelijkheden die ze meemaakte.
Het is een verhaal wat verteld moest worden en dit heeft Aline op zo'n unieke en mooie wijze gedaan dat het een verhaal is dat gelezen moet worden, maar wat je nog meer wilt lezen. Een echte mustread.
Dit boek ontvingen wij van uitgeverij Boekerij. Dit beïnvloedt onze mening niet.
April 30, 2026
Ik zie de vele lovende recensies, en twijfelde of ik wel met mijn kritiek moest komen, maar ik doe het toch (ook omdat ik Goodreads gebruik om voor mezelf bij te houden wat ik van boeken vond).
Het verhaal zelf is inderdaad indrukwekkend. Leerzaam ook, ik had bijvoorbeeld geen idee van de gebeurtenissen die in deze roman beschreven worden (en ik zal 'de kuil' niet snel vergeten... wat een vreselijke geschiedenis). Heel mooi dat Aline van Wijnen dit onder de aandacht brengt.
Mijn kritiek gaat dan ook niet over het verhaal, maar over de schrijfstijl. Ik vind het jammer dat Van Wijnen de taal alleen maar gebruikt als instrument om haar verhaal te vertellen, en geen enkele moeite doet om mooie zinnen te bedenken, in te zoomen op emoties of details, of zelfs maar een mooie metafoor op te schrijven. Het totale gebrek hieraan maakt haar stijl eerder journalistiek (een opsomming van feiten: en toen gebeurde dit, en dit, en dit), aaneengeregen tot een roman), en helaas totaal niet literair. Ook vind ik het jammer dat we vrijwel niets over het leven van de hoofdpersoon in Nederland te weten komen: hoe heeft zij bijvoorbeeld haar huidige bestaan opgebouwd na haar terugkeer en het overleven van de verschrikkingen? Die hele geschiedenis ontbreekt. En de 'twist' op het eind lijkt er snel aan vastgeplakt te zijn...
Cliché-uitdrukkingen zijn er helaas ook genoeg, reeds in het eerste hoofdstuk lezen we al over personages die 'als twee druppels water' op elkaar lijken. Ook is er vaak sprake van adem die stokt, een hart dat sneller gaat kloppen, enz. Als Aline hiervoor eigen, mooiere bewoordingen had gekozen zou dit haar verhaal naar een hoger niveau hebben getild. Ook haar redacteur had strenger mogen zijn. Zo lezen we bijvoorbeeld een scene waarin beschreven wordt dat de koffie koud wordt, 'maar dat merkten we niet'. Als je het niet merkt, kun je het ook niet constateren... Een redacteur zou haar hebben moeten aansporen dit te herschrijven naar iets als: 'Na ons gesprek bleek de koffie te zijn koud geworden... Dit hadden we niet gemerkt.'
Wat mij ook opviel, was dat we lezen over een Joods gezin, maar dat daar verder helemaal niets mee gedaan wordt. Behalve de dreiging en uitsluiting had het qua levensstijl net zo goed een gewoon Nederlands of Duits gezin kunnen zijn. Nergens een verwijzing naar het geloof, leefwijze, taal, of iets anders Joods, hoe klein ook. Dat is zonde.
Toch geef ik dit boek 3 sterren, wat natuurlijk gewoon een mooie voldoende is, omdat het 'lekker leest' , het onderwerp belangrijk is, en ik enkele malen geëmotioneerd raakte tijdens het lezen. Ook vaak niet, trouwens, wanneer ik dit wel had verwacht. Over sommige traumatische gebeurtenissen (je zou maar meemaken dat je vader vlak voor je ogen wordt neergeschoten...) wordt te snel heen gestapt.
Dit was het eerste boek dat ik van Aline van Wijnen las.
Het verhaal zelf is inderdaad indrukwekkend. Leerzaam ook, ik had bijvoorbeeld geen idee van de gebeurtenissen die in deze roman beschreven worden (en ik zal 'de kuil' niet snel vergeten... wat een vreselijke geschiedenis). Heel mooi dat Aline van Wijnen dit onder de aandacht brengt.
Mijn kritiek gaat dan ook niet over het verhaal, maar over de schrijfstijl. Ik vind het jammer dat Van Wijnen de taal alleen maar gebruikt als instrument om haar verhaal te vertellen, en geen enkele moeite doet om mooie zinnen te bedenken, in te zoomen op emoties of details, of zelfs maar een mooie metafoor op te schrijven. Het totale gebrek hieraan maakt haar stijl eerder journalistiek (een opsomming van feiten: en toen gebeurde dit, en dit, en dit), aaneengeregen tot een roman), en helaas totaal niet literair. Ook vind ik het jammer dat we vrijwel niets over het leven van de hoofdpersoon in Nederland te weten komen: hoe heeft zij bijvoorbeeld haar huidige bestaan opgebouwd na haar terugkeer en het overleven van de verschrikkingen? Die hele geschiedenis ontbreekt. En de 'twist' op het eind lijkt er snel aan vastgeplakt te zijn...
Cliché-uitdrukkingen zijn er helaas ook genoeg, reeds in het eerste hoofdstuk lezen we al over personages die 'als twee druppels water' op elkaar lijken. Ook is er vaak sprake van adem die stokt, een hart dat sneller gaat kloppen, enz. Als Aline hiervoor eigen, mooiere bewoordingen had gekozen zou dit haar verhaal naar een hoger niveau hebben getild. Ook haar redacteur had strenger mogen zijn. Zo lezen we bijvoorbeeld een scene waarin beschreven wordt dat de koffie koud wordt, 'maar dat merkten we niet'. Als je het niet merkt, kun je het ook niet constateren... Een redacteur zou haar hebben moeten aansporen dit te herschrijven naar iets als: 'Na ons gesprek bleek de koffie te zijn koud geworden... Dit hadden we niet gemerkt.'
Wat mij ook opviel, was dat we lezen over een Joods gezin, maar dat daar verder helemaal niets mee gedaan wordt. Behalve de dreiging en uitsluiting had het qua levensstijl net zo goed een gewoon Nederlands of Duits gezin kunnen zijn. Nergens een verwijzing naar het geloof, leefwijze, taal, of iets anders Joods, hoe klein ook. Dat is zonde.
Toch geef ik dit boek 3 sterren, wat natuurlijk gewoon een mooie voldoende is, omdat het 'lekker leest' , het onderwerp belangrijk is, en ik enkele malen geëmotioneerd raakte tijdens het lezen. Ook vaak niet, trouwens, wanneer ik dit wel had verwacht. Over sommige traumatische gebeurtenissen (je zou maar meemaken dat je vader vlak voor je ogen wordt neergeschoten...) wordt te snel heen gestapt.
Dit was het eerste boek dat ik van Aline van Wijnen las.
April 1, 2026
Tot we elkaar weer zien van Aline van Wijnen is een indrukwekkende en indringende roman die je als lezer diep raakt en nog lang bijblijft. Het verhaal volgt Anna, een oudere vrouw die, aangespoord door haar kleindochter, eindelijk haar verzwegen oorlogsverleden onder ogen moet zien. Wat zich ontvouwt, is een aangrijpende reis tussen heden en verleden, waarin persoonlijke herinneringen en historische werkelijkheid op krachtige wijze samenkomen.
De afwisseling tussen het jaar 2000 en de oorlogsjaren 1941-1942 werkt bijzonder goed. Terwijl Anna terugkeert naar Minsk, wordt de lezer meegenomen naar het leven in het getto, waar zij als jonge Joodse vrouw met haar familie terechtkomt. De beschrijvingen van het dagelijks leven daar zijn rauw en levensecht: de constante angst, de honger, de onzekerheid en het verlies zijn voelbaar op elke pagina. De beladenheid van de Jodenvervolging wordt nergens geromantiseerd, maar juist op sobere en eerlijke wijze neergezet. Dat maakt het verhaal des te krachtiger. De gruwelijkheden – zoals razzia’s, executies en het uiteenvallen van families – komen hard binnen en laten zien hoe onmenselijk deze periode was.
Tegelijkertijd weet Van Wijnen ook ruimte te geven aan hoop en menselijkheid. Vriendschappen, een eerste liefde en Anna’s betrokkenheid bij het verzet tonen de veerkracht van de mens in de meest uitzichtloze omstandigheden. Deze balans zorgt ervoor dat het verhaal niet alleen zwaar is, maar ook een diep ontroerende laag heeft.
Wat dit boek extra bijzonder maakt, is dat het gebaseerd is op echte getuigenissen van overlevenden van het getto van Minsk. Daarmee brengt de auteur een relatief onbekend stuk geschiedenis onder de aandacht. Juist dat besef – dat dit geen fictie is, maar geworteld in echte ervaringen – vergroot de impact enorm. Het benadrukt ook het belang van blijven vertellen, zeker nu de generatie die de oorlog zelf meemaakte langzaam verdwijnt.
De schrijfstijl is beeldend en meeslepend, zonder overdadig te worden. Je waant je als lezer in de straten van Minsk, voelt de kou en hoort de dreiging. Het is een boek dat je soms even moet wegleggen om alles te verwerken, maar dat je tegelijkertijd dwingt om door te lezen.
Tot we elkaar weer zien is een prachtige, maar ook confronterende roman die recht doet aan de slachtoffers van de Holocaust. Het is een verhaal over verlies, schuld, overleving en uiteindelijk ook verwerking. Een absolute aanrader voor iedereen die geïnteresseerd is in historische romans met diepgang en betekenis.
Ik kan het niet anders dan ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️ geven
De afwisseling tussen het jaar 2000 en de oorlogsjaren 1941-1942 werkt bijzonder goed. Terwijl Anna terugkeert naar Minsk, wordt de lezer meegenomen naar het leven in het getto, waar zij als jonge Joodse vrouw met haar familie terechtkomt. De beschrijvingen van het dagelijks leven daar zijn rauw en levensecht: de constante angst, de honger, de onzekerheid en het verlies zijn voelbaar op elke pagina. De beladenheid van de Jodenvervolging wordt nergens geromantiseerd, maar juist op sobere en eerlijke wijze neergezet. Dat maakt het verhaal des te krachtiger. De gruwelijkheden – zoals razzia’s, executies en het uiteenvallen van families – komen hard binnen en laten zien hoe onmenselijk deze periode was.
Tegelijkertijd weet Van Wijnen ook ruimte te geven aan hoop en menselijkheid. Vriendschappen, een eerste liefde en Anna’s betrokkenheid bij het verzet tonen de veerkracht van de mens in de meest uitzichtloze omstandigheden. Deze balans zorgt ervoor dat het verhaal niet alleen zwaar is, maar ook een diep ontroerende laag heeft.
Wat dit boek extra bijzonder maakt, is dat het gebaseerd is op echte getuigenissen van overlevenden van het getto van Minsk. Daarmee brengt de auteur een relatief onbekend stuk geschiedenis onder de aandacht. Juist dat besef – dat dit geen fictie is, maar geworteld in echte ervaringen – vergroot de impact enorm. Het benadrukt ook het belang van blijven vertellen, zeker nu de generatie die de oorlog zelf meemaakte langzaam verdwijnt.
De schrijfstijl is beeldend en meeslepend, zonder overdadig te worden. Je waant je als lezer in de straten van Minsk, voelt de kou en hoort de dreiging. Het is een boek dat je soms even moet wegleggen om alles te verwerken, maar dat je tegelijkertijd dwingt om door te lezen.
Tot we elkaar weer zien is een prachtige, maar ook confronterende roman die recht doet aan de slachtoffers van de Holocaust. Het is een verhaal over verlies, schuld, overleving en uiteindelijk ook verwerking. Een absolute aanrader voor iedereen die geïnteresseerd is in historische romans met diepgang en betekenis.
Ik kan het niet anders dan ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️ geven
April 19, 2026
Aline van Wijnen won in 2021 de Valentijnprijs en daarna verschenen ook de oorlogsromans De verloren dromen van Valeria (shortlist Valentijnprijs) en Rachels Wens, daarnaast schreef ze een aantal feelgood romans. Haar oorlogsboeken spelen zich deels af in haar geboorteland Wit-Rusland.
Van Wijnen geeft in dit verhaal De getto in Minsk nadat ze hiervan hoorde in 2023. Ze ontdekte dat dit verhaal eigenlijk niet bekend is mar wat er daar is gebeurd moet zeker door iemand verteld worden.
Dat doet ze door de oudere dame Anna af te laten reizen naar Minsk. Getriggerd door een vraag van haar kleindochter reist ze af en boekt ze een gids om haar door Minsk te laten leiden. Ondertussen wordt ze overspoeld met herinneringen aan haar oorlogsjaren en is er misschien ook wel ruimte voor nieuwe ervaringen die ze nooit meer zal vergeten.
Het bijzondere element aan dit boek is dat er veel aandacht is aan hoe mensen in Rusland en in Nederland met de verhalen uit de Tweede Wereldoorlog om (zijn) gegaan. De een wil de verhalen horen om ze door te vertellen, de ander wil dat niet.
Een ander thema over liefde in oorlogstijd zorgt dat de lezer alleen maar mee kan leven met de meisjes.
Maar de verbijstering van de ontdekkingen die de oudere Anna doet in het heden wordt tussen de regels door echt gevoeld.
Dit alles wordt op een betrokken manier beschreven door Van Wijnen. Ze kan heel goed verwoorden hoe de schok van het ontdekken van De kuil wordt ervaren door de gids die Anna rondleidt omdat ze dat zelf ook zo ervaren heeft.
Ze schrijft een verhaal vanuit de personages beleefd met respect en zonder oordelen. Ook niet als er thema’s naar voren komen waar al veel mensen over geoordeeld hebben.
De lezer wordt vanaf de eerste zinnen heel nieuwsgierig naar het verhaal waarnaar in het begin verwezen wordt.
“Het lijkt alsof een onzichtbaar lijntje in de lucht ze met elkaar verbindt en ik houd mijn adem in.”
Het historische deel leest als een waardevol, goed uitgezocht document.
Maar Van Wijnen zou, mocht ze dat willen ook best een thriller kunnen schrijven want ze weet op het juiste moment spanning aan het verhaal toe te voegen. De spanningsboog verslapt niet. Maar ga vooral door met deze oorlogsromans want dit verhaal voelt als een van vele verhalen uit dit land die nog gedeeld moeten worden.
Dit is een boek dat elke vrije minuut weer opgepakt wordt om verder te lezen en daarna nog lang stil te staan bij de gebeurtenissen van toen.
Van Wijnen geeft in dit verhaal De getto in Minsk nadat ze hiervan hoorde in 2023. Ze ontdekte dat dit verhaal eigenlijk niet bekend is mar wat er daar is gebeurd moet zeker door iemand verteld worden.
Dat doet ze door de oudere dame Anna af te laten reizen naar Minsk. Getriggerd door een vraag van haar kleindochter reist ze af en boekt ze een gids om haar door Minsk te laten leiden. Ondertussen wordt ze overspoeld met herinneringen aan haar oorlogsjaren en is er misschien ook wel ruimte voor nieuwe ervaringen die ze nooit meer zal vergeten.
Het bijzondere element aan dit boek is dat er veel aandacht is aan hoe mensen in Rusland en in Nederland met de verhalen uit de Tweede Wereldoorlog om (zijn) gegaan. De een wil de verhalen horen om ze door te vertellen, de ander wil dat niet.
Een ander thema over liefde in oorlogstijd zorgt dat de lezer alleen maar mee kan leven met de meisjes.
Maar de verbijstering van de ontdekkingen die de oudere Anna doet in het heden wordt tussen de regels door echt gevoeld.
Dit alles wordt op een betrokken manier beschreven door Van Wijnen. Ze kan heel goed verwoorden hoe de schok van het ontdekken van De kuil wordt ervaren door de gids die Anna rondleidt omdat ze dat zelf ook zo ervaren heeft.
Ze schrijft een verhaal vanuit de personages beleefd met respect en zonder oordelen. Ook niet als er thema’s naar voren komen waar al veel mensen over geoordeeld hebben.
De lezer wordt vanaf de eerste zinnen heel nieuwsgierig naar het verhaal waarnaar in het begin verwezen wordt.
“Het lijkt alsof een onzichtbaar lijntje in de lucht ze met elkaar verbindt en ik houd mijn adem in.”
Het historische deel leest als een waardevol, goed uitgezocht document.
Maar Van Wijnen zou, mocht ze dat willen ook best een thriller kunnen schrijven want ze weet op het juiste moment spanning aan het verhaal toe te voegen. De spanningsboog verslapt niet. Maar ga vooral door met deze oorlogsromans want dit verhaal voelt als een van vele verhalen uit dit land die nog gedeeld moeten worden.
Dit is een boek dat elke vrije minuut weer opgepakt wordt om verder te lezen en daarna nog lang stil te staan bij de gebeurtenissen van toen.
May 6, 2026
Recensie: Tot we elkaar weerzien @alinevanwijnen
@boekerij
Ik heb het boek net uitgelezen en met diepe indruk sla het dicht. Wat kan Aline schrijven, dat had ik al gezien in haar vorige boeken, maar dit boek raakt me ook weer heel erg. Ik heb het boek in een paar dagen uitgelezen want ik kon het niet wegleggen.
Dit verhaal gaat over Anna, waarin we haar verhaal lezen in 2000. Haar kleindochter vraagt hoe het was tijdens de oorlog, maar ze kan daar niet over praten. De herinneringen zijn te gruwelijk om over te praten. Ze besluit naar Minsk te gaan om daar haar verleden onder ogen te komen. Ze gaat daar samen met een gids door Minsk reizen om in haar verleden te duiken. Je leeft mee met wat ze allemaal heeft meegemaakt daar.
Aline heeft de gruwelijke geschiedenis erg goed weergegeven en het verhaal grijpt je bij je keel. De afwisseling tussen het heden en verleden maakt het verhaal extra spannend en interessant.
Hoe Anna heeft geleefd tijdens en na de oorlog en hoe ze omgaat met alle gebeurtenissen en trauma’s. Dat ze er niet meer over kon praten na die tijd. De familie die verscheurd is, en al het oude zeer wat weer naar boven komt als ze weer terug gaat.
In het nawoord vertelt Aline over haar ouders die in Belarus wonen en een uitstapje hadden gemaakt naar Minsk, dat daar veel meer geschiedenis was dan ze hadden verwacht en dat daar tot voor kort ook nooit over gesproken werd.
Ik raad je ook echt aan om de andere boeken te gaan lezen;
Het geheime kistje van Elle
De verloren dromen van Valeria
Rachels wens.
En natuurlijk heeft ze nog veel meer prachtige boeken geschreven.
Dit boek blijft nog lang in mijn hoofd zitten.
De foto die ik heb gemaakt bij de Vergeet mij nietjes, vond ik erg mooi passend.
Bedankt @alinevanwijnen en @boekerij voor dit prachtige indrukwekkende boek
Dikke 5 sterren.
#recensie #tweedewereldoorlog #alinevanwijnen #boekentip #aanrader
@boekerij
Ik heb het boek net uitgelezen en met diepe indruk sla het dicht. Wat kan Aline schrijven, dat had ik al gezien in haar vorige boeken, maar dit boek raakt me ook weer heel erg. Ik heb het boek in een paar dagen uitgelezen want ik kon het niet wegleggen.
Dit verhaal gaat over Anna, waarin we haar verhaal lezen in 2000. Haar kleindochter vraagt hoe het was tijdens de oorlog, maar ze kan daar niet over praten. De herinneringen zijn te gruwelijk om over te praten. Ze besluit naar Minsk te gaan om daar haar verleden onder ogen te komen. Ze gaat daar samen met een gids door Minsk reizen om in haar verleden te duiken. Je leeft mee met wat ze allemaal heeft meegemaakt daar.
Aline heeft de gruwelijke geschiedenis erg goed weergegeven en het verhaal grijpt je bij je keel. De afwisseling tussen het heden en verleden maakt het verhaal extra spannend en interessant.
Hoe Anna heeft geleefd tijdens en na de oorlog en hoe ze omgaat met alle gebeurtenissen en trauma’s. Dat ze er niet meer over kon praten na die tijd. De familie die verscheurd is, en al het oude zeer wat weer naar boven komt als ze weer terug gaat.
In het nawoord vertelt Aline over haar ouders die in Belarus wonen en een uitstapje hadden gemaakt naar Minsk, dat daar veel meer geschiedenis was dan ze hadden verwacht en dat daar tot voor kort ook nooit over gesproken werd.
Ik raad je ook echt aan om de andere boeken te gaan lezen;
Het geheime kistje van Elle
De verloren dromen van Valeria
Rachels wens.
En natuurlijk heeft ze nog veel meer prachtige boeken geschreven.
Dit boek blijft nog lang in mijn hoofd zitten.
De foto die ik heb gemaakt bij de Vergeet mij nietjes, vond ik erg mooi passend.
Bedankt @alinevanwijnen en @boekerij voor dit prachtige indrukwekkende boek
Dikke 5 sterren.
#recensie #tweedewereldoorlog #alinevanwijnen #boekentip #aanrader
April 4, 2026
Hamburg, 1941. Anna wordt samen met haar ouders en haar broertje op transport gezet naar Minsk. Daar worden ze, samen met vele andere Joden, in een getto geplaatst. Ze moeten hard werken en krijgen amper te eten.
Amstelveen, 2000. Anna van Buuren wordt door haar kleindochter gevraagd om mee te werken aan een interview over de oorlog voor school. Anna heeft nog nooit over de oorlog gesproken en wil dat ook niet. Maar dan neemt ze een impulsief besluit en boekt ze een ticket naar Minsk. Waar ze het verleden in duikt.
Ik heb al vele boeken over de Tweede Wereldoorlog gelezen en toch blijf ik mij elke keer verbazen over de vele verhalen die nog niet verteld zijn. ‘Tot we elkaar weerzien’ is zo’n verhaal. Zoals Aline zelf zegt: “Dit verhaal moest verteld worden.” Je merkt dat er uitgebreid research is gedaan en dat geeft een extra dimensie aan het verhaal. De combinatie van non-fictie en fictie is goed uitgewerkt. Zo heeft Aline een stem gegeven aan de vele slachtoffers die tijdens en na de oorlog zijn gevallen. Maar ook aan de mensen die de oorlog hebben overleefd. De gruwelijke feiten zijn onverbloemd beschreven en laten je voelen, huiveren en huilen. Onbegrijpelijk dat mensen zo kunnen zijn.
Om de lezer op adem te laten komen, wordt de verhaallijn van 1941 afgewisseld met het leven in 2000. Wat prettig is, want de gebeurtenissen zijn gebaseerd op feiten. Dit, gecombineerd met het talent van Aline, namelijk het vermogen om je als lezer emotioneel te raken, komt echt binnen.
Wat mij betreft is dit een must-read. Niet alleen om het verhaal, maar ook om de slachtoffers te herdenken. Een prachtig eerbetoon.
Amstelveen, 2000. Anna van Buuren wordt door haar kleindochter gevraagd om mee te werken aan een interview over de oorlog voor school. Anna heeft nog nooit over de oorlog gesproken en wil dat ook niet. Maar dan neemt ze een impulsief besluit en boekt ze een ticket naar Minsk. Waar ze het verleden in duikt.
Ik heb al vele boeken over de Tweede Wereldoorlog gelezen en toch blijf ik mij elke keer verbazen over de vele verhalen die nog niet verteld zijn. ‘Tot we elkaar weerzien’ is zo’n verhaal. Zoals Aline zelf zegt: “Dit verhaal moest verteld worden.” Je merkt dat er uitgebreid research is gedaan en dat geeft een extra dimensie aan het verhaal. De combinatie van non-fictie en fictie is goed uitgewerkt. Zo heeft Aline een stem gegeven aan de vele slachtoffers die tijdens en na de oorlog zijn gevallen. Maar ook aan de mensen die de oorlog hebben overleefd. De gruwelijke feiten zijn onverbloemd beschreven en laten je voelen, huiveren en huilen. Onbegrijpelijk dat mensen zo kunnen zijn.
Om de lezer op adem te laten komen, wordt de verhaallijn van 1941 afgewisseld met het leven in 2000. Wat prettig is, want de gebeurtenissen zijn gebaseerd op feiten. Dit, gecombineerd met het talent van Aline, namelijk het vermogen om je als lezer emotioneel te raken, komt echt binnen.
Wat mij betreft is dit een must-read. Niet alleen om het verhaal, maar ook om de slachtoffers te herdenken. Een prachtig eerbetoon.
April 3, 2026
𝑾𝒊𝒆 𝒆𝒆𝒏 𝒍𝒆𝒗𝒆𝒏 𝒓𝒆𝒅, 𝒓𝒆𝒅 𝒅𝒆 𝒉𝒆𝒍𝒆 𝒘𝒆𝒓𝒆𝒍𝒅.
Wat een indrukwekkend boek. Ik ben er stil van. Het is echt een eerbetoon. Bedankt Aline dat je de mensen, die deze onbekende waargebeurde gebeurtenissen hebben meegemaakt, een stem hebt gegeven!
Ik heb het boek geluisterd via koboplus en Ruby van Tongeren heeft de perfecte stem voor dit verhaal.
In het boek volgen we Anna van Buuren.
In 2000 vraagt haar kleindochter aan Anna of ze mee wil werken aan een schoolproject over de oorlog.
Anna heeft haar oorlogsverleden diep weggestopt maar deze vraag confronteert haar met het verleden. Anna boekt een reis naar Minsk. Een reis naar haar herinneringen, naar haar oorlogsverleden, in de getto van Minsk.
▫️Het boek wisselt de tijdlijnen van Anna af. We volgen Anna tijdens haar reis in 2000. Dit wisselt met de herinneringen uit 1941 en de jaren daarna.
▫️De wisselende tijdlijn werkt heel krachtig. Het verhaal is hierdoor in balans. Als lezer of luisteraar kun je even de heftige gebeurtenissen laten neerdalen voordat Anna ons weer opnieuw meeneemt in haar herinneringen.
▫️Het boek was indrukwekkend, emotioneel en het heeft op het einde nog een emotionele wending 🥹.
▫️In het dankwoord beschrijft Aline wat haar geïnspireerd heeft om dit onbekende, waargebeurde verhaal te vertellen.
Wat een indrukwekkend boek. Ik ben er stil van. Het is echt een eerbetoon. Bedankt Aline dat je de mensen, die deze onbekende waargebeurde gebeurtenissen hebben meegemaakt, een stem hebt gegeven!
Ik heb het boek geluisterd via koboplus en Ruby van Tongeren heeft de perfecte stem voor dit verhaal.
In het boek volgen we Anna van Buuren.
In 2000 vraagt haar kleindochter aan Anna of ze mee wil werken aan een schoolproject over de oorlog.
Anna heeft haar oorlogsverleden diep weggestopt maar deze vraag confronteert haar met het verleden. Anna boekt een reis naar Minsk. Een reis naar haar herinneringen, naar haar oorlogsverleden, in de getto van Minsk.
▫️Het boek wisselt de tijdlijnen van Anna af. We volgen Anna tijdens haar reis in 2000. Dit wisselt met de herinneringen uit 1941 en de jaren daarna.
▫️De wisselende tijdlijn werkt heel krachtig. Het verhaal is hierdoor in balans. Als lezer of luisteraar kun je even de heftige gebeurtenissen laten neerdalen voordat Anna ons weer opnieuw meeneemt in haar herinneringen.
▫️Het boek was indrukwekkend, emotioneel en het heeft op het einde nog een emotionele wending 🥹.
▫️In het dankwoord beschrijft Aline wat haar geïnspireerd heeft om dit onbekende, waargebeurde verhaal te vertellen.
April 8, 2026
'Tot we elkaar weerzien' vertelt het verhaal van de Joodse Anna Van Buuren die door een schoolopdracht van haar kleindochter terugkeert naar haar verleden. Ondanks dat ze al die jaren haar jeugdherinneringen van tijdens de oorlog in de getto in Minsk probeert de verdringen besluit ze impulsief een reis naar Minsk te boeken. Tijdens haar wandelingen door de stad met gids Lina komen de herinneringen terug en neemt ze Lina mee in haar verhalen over haar verleden tijdens de oorlog. Daar komt ze onverwacht ook enkele mensen uit haar verleden tegen.
'Tot we elkaar weerzien' is een heel emotioneel verhaal dat draait rond rouw, verwerking, liefde, familie, vriendschap, herinneringen en hoop. Het verhaal speelt zijn afwisselend af tussen 2000 en haar jeugd in de getto in 1941-42. De terugblikken zijn zo levendig neerschreven waardoor het lijkt dat je er zelf bij was. Je voelt echt de angst en onzekerheid die zij en haar familie en vele anderen toen gekend hebben. Voor dit verhaal heeft Aline zich gebaseerd op waargebeurde verhalen waardoor dit verhaal zo echt over komt. Naast de gruwelijkheden is er ook plaats voor vriendschappen en eerste liefdes en haar verhaal in het heden zorgt er ook voor dat het op momenten minder zwaar aanvoelt. Op sommige momenten had ik echt een krop in de keel. Het is ook zo vlot geschreven dat je wil blijven lezen. Dit boek was mijn eerste kennismaking met Aline van Wijnen maar zeker niet de laatste.
'Tot we elkaar weerzien' is een aangrijpend fictief verhaal gebaseerd op echte verhalen dat ik alleen maar kan aanraden om te lezen.
'Tot we elkaar weerzien' is een heel emotioneel verhaal dat draait rond rouw, verwerking, liefde, familie, vriendschap, herinneringen en hoop. Het verhaal speelt zijn afwisselend af tussen 2000 en haar jeugd in de getto in 1941-42. De terugblikken zijn zo levendig neerschreven waardoor het lijkt dat je er zelf bij was. Je voelt echt de angst en onzekerheid die zij en haar familie en vele anderen toen gekend hebben. Voor dit verhaal heeft Aline zich gebaseerd op waargebeurde verhalen waardoor dit verhaal zo echt over komt. Naast de gruwelijkheden is er ook plaats voor vriendschappen en eerste liefdes en haar verhaal in het heden zorgt er ook voor dat het op momenten minder zwaar aanvoelt. Op sommige momenten had ik echt een krop in de keel. Het is ook zo vlot geschreven dat je wil blijven lezen. Dit boek was mijn eerste kennismaking met Aline van Wijnen maar zeker niet de laatste.
'Tot we elkaar weerzien' is een aangrijpend fictief verhaal gebaseerd op echte verhalen dat ik alleen maar kan aanraden om te lezen.
May 2, 2026
Aline is in mijn ogen een geboren tweede wereld oorlog verhalen vertelster. Ik wist van de getto's af uit de tweede wereld oorlog. Maar had me er eigenlijk nooit echt in verdiept. De film de pianist bijvoorbeeld speelt zich af in een getto. Maar het lezen is weer van een heel ander kaliber. De ontberingen, de dapperheid, de liefde, de haat, de angst. Alles was zo duidelijk voelbaar. En de nasleep, zeker in Rusland. Onbegrijpelijk, geen woorden voor. Heb bij bepaalde stukjes ook zeker een traantje gelaten. Dit verhaal suddert nog lang in mijn mijn hoofd door. Het verhaal speelt zich in het heden en verleden af zoals de achterflap tekst al doet vermoeden. Ook dit is weer ijzersterk neer gezet. Op een gegeven moment lees je over het bos en de partizanen. Heb me afgevraagd of Elle in dit bos zat uit het geheime kistje van Elle. Ik ga Anna missen, ze voelde echt even als een deel van mijn leven. Lees vooral het nawoord. Dit legt nog meer nadruk op hoe heftig het verhaal eigenlijk wel niet is. Verhalen samen gevoegd vanuit echte overlevers❤️ Aline did it again, en ik hoop dat ze nog heel lang door blijft schrijven! En een applaus voor de ontwerper en bedenker van het kaft. Prachtig maar heftig.
April 8, 2026
Soms lees je een boek waarbij je alleen maar verder wílt in de tijdlijn waar je op dat moment in zit, omdat je zo met de hoofdpersoon meeleeft. Om vervolgens van tijdlijn te wisselen en daar weer in te willen blijven zitten 😅
Dit boek, is zo’n boek.
Je voelt de pijn van Anna, zowel in het heden als in het verleden. De manier waarop Aline schrijft, maakt dat die emoties echt binnenkomen. Het blijft niet op afstand; je beleeft het.
Met een brok in mijn keel en zelfs een traan gelaten tijdens het lezen, kan ik niet anders dan dit boek beoordelen met 5 sterren.
Mijn enige “klacht”? Net als bij haar andere historische romans had dit boek van mij best langer mogen zijn 😉 Was er nog niet klaar mee.
Dit boek, is zo’n boek.
Je voelt de pijn van Anna, zowel in het heden als in het verleden. De manier waarop Aline schrijft, maakt dat die emoties echt binnenkomen. Het blijft niet op afstand; je beleeft het.
Met een brok in mijn keel en zelfs een traan gelaten tijdens het lezen, kan ik niet anders dan dit boek beoordelen met 5 sterren.
Mijn enige “klacht”? Net als bij haar andere historische romans had dit boek van mij best langer mogen zijn 😉 Was er nog niet klaar mee.
April 13, 2026
Wat een prachtig en intens boek is Tot we elkaar weerzien van Alina van Wijnen. Vanaf de eerste pagina werden we volledig meegezogen in het verhaal. Het is mooi geschreven, maar ook heftig en emotioneel op een manier die echt binnenkomt.
We hadden het boek gemakkelijk in drie dagen kunnen uitlezen, maar dat wilden we helemaal niet. We wilden nog geen afscheid nemen van Anna, Mitsjka en Misk. Daarom hebben we bewust langzamer gelezen, om zo lang mogelijk in hun wereld te blijven.
En nu het uit is… wauw. Wat een indruk heeft dit verhaal achtergelaten.
Alina, bedankt voor dit bijzondere, ontroerende boek. Wij zijn absoluut fan! 💛
We hadden het boek gemakkelijk in drie dagen kunnen uitlezen, maar dat wilden we helemaal niet. We wilden nog geen afscheid nemen van Anna, Mitsjka en Misk. Daarom hebben we bewust langzamer gelezen, om zo lang mogelijk in hun wereld te blijven.
En nu het uit is… wauw. Wat een indruk heeft dit verhaal achtergelaten.
Alina, bedankt voor dit bijzondere, ontroerende boek. Wij zijn absoluut fan! 💛
April 19, 2026
** Review **
Boek: Tot we elkaar weerzien.
Auteur: Aline van Wijnen
Uitgever: Boekerij
Bladzijdes: 336
5 sterren
Wat een prachtig boek is dit. Een verhaal uit de tweede wereldoorlog die helaas waargebeurd is maar gebaseerd op brieven en verhalen van de weinig overlevende.
Wat een dappere mensen en wat een diepe vriendschappen zijn daar ontstaan… in alle vormen…
Ik werd zo in het verhaal mee gezogen dat ik het niet kon loslaten.. moest verder lezen hoe het zou gaan met iedereen… wat ik ontzettend mooi vond aan dit verhaal, en tegelijk ook triest. Is dat mijn kinderen deze vragen ook aan mijn opa en oma gesteld hebben en ik mij eigenlijk nooit heb gerealiseerd wat dit met hun heeft gedaan… welke gevoelens dit heeft opgewekt bij hun. Daar moest ik wel even een traan om laten.
Ik was diep onder de indruk toen het boek uit was en heb echt even een week te tijd nodig gehad om dit te kunnen typen.
Aline ik snap dat het eruit moest en ik snap dat je ervan moet bijkomen na het schrijven maar ooit… schrijf nog zo’n “mooi” verhaal van mensen die nooit vergeten mogen worden !
Boek: Tot we elkaar weerzien.
Auteur: Aline van Wijnen
Uitgever: Boekerij
Bladzijdes: 336
5 sterren
Wat een prachtig boek is dit. Een verhaal uit de tweede wereldoorlog die helaas waargebeurd is maar gebaseerd op brieven en verhalen van de weinig overlevende.
Wat een dappere mensen en wat een diepe vriendschappen zijn daar ontstaan… in alle vormen…
Ik werd zo in het verhaal mee gezogen dat ik het niet kon loslaten.. moest verder lezen hoe het zou gaan met iedereen… wat ik ontzettend mooi vond aan dit verhaal, en tegelijk ook triest. Is dat mijn kinderen deze vragen ook aan mijn opa en oma gesteld hebben en ik mij eigenlijk nooit heb gerealiseerd wat dit met hun heeft gedaan… welke gevoelens dit heeft opgewekt bij hun. Daar moest ik wel even een traan om laten.
Ik was diep onder de indruk toen het boek uit was en heb echt even een week te tijd nodig gehad om dit te kunnen typen.
Aline ik snap dat het eruit moest en ik snap dat je ervan moet bijkomen na het schrijven maar ooit… schrijf nog zo’n “mooi” verhaal van mensen die nooit vergeten mogen worden !
June 2, 2026
Een prachtig boek over een "geschiedenis" waar we hier weinig van afweten.
Het verhaal is intens verdrieitig maar wordt mooi beschreven.
Het gaat heen en terug in de tijd maar stoort niet.
Aan het eind komt Ljudmila in het verhaal voor en wat de later de de naam Bogdan.
Dacht dat ik iets gemist had omdat deze naam nieuw voor me was.
Had dit niet zien aankomen en maakt alles nog meer verdrietig.
Van begin tot eind goed uitgewerkt.
Het verhaal is intens verdrieitig maar wordt mooi beschreven.
Het gaat heen en terug in de tijd maar stoort niet.
Aan het eind komt Ljudmila in het verhaal voor en wat de later de de naam Bogdan.
Dacht dat ik iets gemist had omdat deze naam nieuw voor me was.
Had dit niet zien aankomen en maakt alles nog meer verdrietig.
Van begin tot eind goed uitgewerkt.
April 20, 2026
Prachtig boek heeft Aline weer geschreven. Ik had ook niet anders verwacht zeg ik je eerlijk, want de boeken dat ik tot nu heb gelezen van Aline zijn pareltjes. Doordacht, goed uitgewerkt en overnadenkertjes.
April 13, 2026
Geweldig boek, in 2 dagen uitgelezen! Een aanrader!!!
April 20, 2026
Prachtig geschreven verhaal en weer nieuwe dingen geleerd.
May 20, 2026
Beetje ongeloofwaardige verhaallijn en met weinig diepgang in personages. Wel voor t eerst dat ik lees vanuit de optiek van de hoofdpersoon die in een werkkamp terecht komt.
Displaying 1 - 22 of 22 reviews